21-26/5/2026. Το σημερινό κομματικό τοπίο κατεδαφίζεται, καθώς τα “νέα” κόμματα της Μαρίας Καρυστιανού και του Αλέξη Τσίπρα ανάβουν τις μηχανές τους, αλλά ο Αντώνης Σαμαράς δεν ανοίγει τα χαρτιά του και καραδοκεί.

Η κατεδάφιση του σημερινού κομματικού τοπίου, στην χώρα μας, αλλά η παραμονή της ρευστότητας, στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό, απασχολεί, το, παραπάνω, βίντεο, που ανέβασα, χθες, Τρίτη 19 Μαΐου 2026 και το οποίο πρέπει να παρακολουθηθεί, από το αναγνωστικό κοινό, όπως απασχολεί και το παρόν δημοσίευμα.

Μετά, από πολλή καθυστέρηση, εισέρχονται και εμφανίζονται, στην ελληνική πολιτική σκηνή, αύριο το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού και στις 26 Μαΐου 2026, το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, ενώ ο Αντώνης Σαμαράς δεν βιάζεται, προετοιμάζεται και καραδοκεί, διευρύνοντας την φυγή στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, που βλέπουν ότι δεν έχουν μέλλον, στο σημερινό κυβερνητικό κόμμα.

Αυτό, που καθίσταται αναγκαίο, στην παρούσα φάση, είναι να μην υποτιμήσουμε την δυναμική, που αναπτύσσει το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού και να μην υπερεκτιμήσουμε την επιρροή του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, στηριζόμενοι, στις πρώτες δημοσκοπήσεις, που, προφανώς, θα κάνουν την εμφάνισή τους, αμέσως, μετά την επίσημη είσοδό, στον πολιτικό στίβο. Χρειάζεται να περάσει ένα ικανό χρονικό διάστημα, προκειμένου να κατασταλάξουν οι συσχετισμοί των επιρροών, στο ελληνικό εκλογικό σώμα των δύο αυτών κομμάτων, όπως και όλων των άλλων κομμάτων.

Το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού δεν έχει κάποιον πήχη, με τον οποίο πρέπει να αναμετρηθεί, καθώς δεν εμφανίζεται, ως επαγγελματίας πολιτικός - το αντίθετο, μάλιστα - και σε έναν σημαντικό βαθμό απευθύνεται, στο θυμικό, στο συναίσθημα της ελληνικής κοινωνίας, ενώ το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα έχει έναν συγκεκριμένο πήχη, με τον οποίο αναμετράται και αυτός είναι το ποσοστό του 17,84% και των 930.013 ψήφων, που έλαβε, ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, στις βουλευτικές εκλογές της 25ης Ιουνίου 2023.

Ως εκ τούτου, όποιο δημοσκοπικό ποσοστό καταγραφεί, όσον αφορά το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, μπορεί να αποτελέσει μια καλή αφετηρία, για την, περαιτέρω, ανοδική πορεία αυτού του κόμματος, κάτι, που, όμως, δεν μπορεί να προβλεφθεί, ως προς την εξέλιξη και το μέγεθος, που αυτή η πορεία θα ακολουθήσει.

Για το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα ο συγκεκριμένος πήχης, τον οποίο πρέπει να υπερβεί, δεν είναι προσεγγίσιμος, καθώς ο, τέως, πρωθυπουργός είναι πολιτικός και αυτό δεν μετράει, υπέρ του, καθώς, έχει κυβερνήσει και έχει υπάρξει και αρχηγός της κοινοβουλευτικής αξιωματικής αντιπολίτευσης, έχοντας απογοητεύσει, όχι μόνον την μέγιστη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, αλλά, και κατά την διάρκεια της τελευταίας τριετίας, ένα σημαντικό τμήμα της εκλογικής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ του 2023, γεγονός, το οποίο αποτελεί μειονέκτημα, για τον Αλέξη Τσίπρα.

Φυσικά, οποιοδήποτε ποσοστό, από το 10% και πάνω, καταφέρει να λάβει, δημοσκοπικά, τώρα, στην αρχική φάση, θα αποτελεί μεγάλη επιτυχία του, αλλά η συνέχεια της πορείας του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, στο επόμενο χρονικό διάστημα, μετά τις αρχικές εκτιμήσεις, είναι το κρίσιμο στοιχείο, που έχει καίρια και κρίσιμη σημασία, καθώς αυτό είναι το αδύνατο σημείο του, τέως, πρωθυπουργού, διότι δεν έχει, σημαντικά, περιθώρια βελτίωσης των επιδόσεων, που, τώρα, στην αρχή, θα εμφανίσει. Αντιθέτως, δεν είναι απίθανο οι δημοσκοπικές του επιδόσεις να μείνουν, περίπου, στάσιμες, αλλά και να χειροτερεύσουν, διότι ο Αλέξης Τσίπρας έχει ένα δυσμενές πολιτικό μητρώο, στην ελληνική κοινωνία.

Από την δική του την πλευρά, ο Αντώνης Σαμαράς δεν βιάζεται. Καραδοκεί. Γίνεται, στην πράξη, πόλος συσπείρωσης ενός τμήματος του στελεχικού δυναμικού της Νέας Δημοκρατίας, που έχει καταφέρει να ηττάται, όχι από τους μηδαμινούς - έως ανύπαρκτους - συστημικούς κοινοβουλευτικούς της αντιπάλους, αλλά, από τον πολύ κακό εαυτό της, γεγονός, το οποίο είναι πρωτοφανές, στα ελληνικά πολιτικά χρονικά, καθώς και το κυβερνητικό κόμμα βρίσκεται, σε καθοδική πορεία, παρά την ανυπαρξία σοβαρής αντιπολίτευσης.

Όπως φαίνεται, ο Αντώνης Σαμαράς υποβάλλει τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, στο “μαρτύριο της σταγόνας”, καθυστερώντας την επίσημη εμφάνιση του δικού του κόμματος, αν και στο παρασκήνιο, κινητοποιεί τους μηχανισμούς, που έχει και οι οποίοι εμπλουτίζονται, από τους απογοητευμένους, από το “επιτελικό κράτος” του Κυριάκου Μητσοτάκη και από όσους βλέπουν ότι δεν έχουν πολιτικές επαγγελματικές προοπτικές, στην σημερινή Νέα Δημοκρατία, την οποία ο Κυριάκος Μητσοτάκης μετατρέπει, σε προσωπικό πολιτικό του μετερίζι και μαγαζί.

Είναι σαφές ότι, με την κατεδάφιση του σημερινού θνήσκοντος κομματικού τοπίου και την απόπειρα αναδιαμόρφωσής του, δεν πρόκειται να μείνουμε, χωρίς ενδιαφέρον, για τα πολιτικά τεκταινόμενα, στην χώρα μας, καθώς και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις πρόκειται να δοκιμασθούν, από την ψήφιση του φημολογούμενου νομοσχεδίου, για τις επιδιώξεις της Άγκυρας, όπως εκφράζονται, στον τουρκικό σχεδιασμό της “Γαλάζιας Πατρίδας”, στο Αιγαίο και στην νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Ως εκ τούτου, υπομονή.