2026. Ο ιστορικός υλισμός εικονογραφημένος. Το Κ. Κ. Κίνας παραμένει, σταθερά, ένα, ιδεολογικά, πιστό, στον Ιωσήφ Στάλιν. ΗΠΑ. Η γεωγραφική κατανομή των θρησκευτικών πληθυσμών. Γερμανία. Η γεωγραφική κατανομή των θρησκευόμενων και των άθεων. Οι χώρες, στον ισημερινό της Γης. 280 πΧ. Φαιστός. Το δίδραχμο, με τον Τάλω. 210 πΧ. Κίνα. Λεπτομέρειες Κινέζου στρατιώτη του πήλινου στρατού των 8000 ομοιωμάτων. 168 πΧ. Αμφαξίτιδα, Αρχαία Μακεδονία, Ασημένιο τετράδραχμο, με σύμβολα του Ηρακλή. 1492. Η κατανομή του πληθυσμού, στις σημερινές ΗΠΑ, κατά την ύστερη προκολομβιανή εποχή. 1870-1929. Τραπεζούντα. 1900. Βαλκάνια. Η γεωγραφική κατανομή των εθνοτικών πληθυσμών. 1905-1912. Ο τσάρος Νικόλαος Β’ και ο Kaiser Wilhelm II. 1920. Ο Φελίξ Τζερτζίνσκυ. 1870-1929. Τραπεζούντα. 1921. Το ελληνικό επιτελείο, στο Εσκί Σεχίρ. 4-7-1937. Η σφαγή, στο τουρκικό Κουρδιστάν. 1941. Ο Benito Mussolini, στο Μπεράτι. 1940. Αραβικές χώρες και Ιράν. Μάιος 1968. Παρίσι. 17-3-1991. Δημοψήφισμα και ψήφος, υπέρ της διατήρησης της “Ε.Σ.Σ.Δ.” και μετέπειτα (213).

Μαΐου 06, 2026

2026. Ο ιστορικός υλισμός εικονογραφημένος, με λίγα λόγια. (Ο όρος αποδίδεται, στον Karl Marx, αλλά αποτελεί ορισμό, που επινόησε ο Friedrich Engels. Όμως, η ουσία του περιεχομένου του όρου αυτού ανήκει, στον Karl Marx, που έχει περιγράψει, αναλυτικά, αυτό το περιεχόμενο). Περιέχει όχι λίγα ορθά στοιχεία, είναι όμως, εσφαλμένος, ως αντιεπιστημονικός, ο ιστορικός ντετερμινισμός, τον οποίο περιγράφει. Δηλαδή, εν ολίγοις, η κοινωνική Ιστορία δεν κινείται, προς τον σοσιαλισμό, όπως προβλέπει η θεωρία αυτή.

2026. Όσοι νομίζουν ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας έχει παύσει να είναι (και ιδεολογικά) ένα σταλινικό κόμμα, πλανώνται πλάνην οικτράν…

2026. Τα ποσοστά των φόρων, στις ευρωπαϊκές οικονομίες.

2026. Κατοχή χρυσού, σε μετρικούς τόνους, στις ευρωπαϊκές χώρες.

280 π.Χ. Φαιστός. Ένα πολύ σπάνιο είναι αυτό το δίδραχμο, που δείχνει τον φτερωτό Τάλω οπλισμένο, με πέτρα και με φτερά. Οι ερευνητές τον ονόμασαν το αρχαιότερο ρομπότ της Κρήτης, όπως επίσης και η πρώτη τεχνητή νοημοσύνη ... ήταν ο Τάλως, ο γιγάντιος άντρας, που προστάτευε το νησί, στην αρχαιότητα.

Κατά τον Πλάτωνα, ο Μίνωας ανέθεσε την μέριμνα, για την εφαρμογή των νόμων, στα μινωικά κέντρα, στον αδελφό του Ραδάμανθυ, που ήταν εξαιρετικός νομοθέτης και δικαστής. Όμως, για την υπόλοιπη Κρήτη, όρισε τον μυθικό γίγαντα Τάλω, ένα ρομπότ της αρχαιότητας, φτιαγμένο, από χαλκό, που έμοιαζε, με θεόρατο άνθρωπο. Ήταν, δε, τόσο γρήγορος και αποτελεσματικός που μπορούσε να γυρίσει την Κρήτη τρεις φορές την ημέρα ... για αυτό, συχνά, απεικονίζεται, με φτερά. Κατά τον Πλάτωνα, ήταν επιφορτισμένος να επιτηρεί την εφαρμογή των νόμων κουβαλώντας τους γραμμένους, σε χάλκινες πινακίδες. Είχε μια και μοναδική φλέβα, που ξεκινούσε, από τον λαιμό και κατέληγε, στην φτέρνα, κλείνοντας, με ένα καρφί, όπου έρεε το ζωοποιό υγρό ιχώρ. Τον είχε χαρίσει ο Ήφαιστος, στον Μίνωα και ήταν αθάνατος, για να προστατεύσει το νησί, μην αφήνοντας κανένα κακόβουλο να πλησιάσει. Όταν εμφανίστηκαν οι Αργοναύτες τους εμπόδισε να κατέβουν, στο νησί. Όμως, μετά από κακόβουλη παράκληση της Μήδειας, τους επέστρεψε την αποβίβαση τους. Η Μήδεια τους ενημέρωσε ότι, αν του αφαιρέσουν το καρφί, από την φτέρνα του, θα του προκαλέσει την απώλεια του ιχώρ και θα πεθάνει, κάτι που έκαναν οι Αργοναύτες και επήλθε το τέλος του.

Ο Τάλως θεωρείται ο πρώτος προστάτης της Κρήτης και τιμήθηκε με κοπή νομισμάτων.

210 π.Χ. Κίνα. Λεπτομέρεια Κινέζου στρατιώτη, από τον πήλινο στρατό των 8000 ομοιωμάτων.

168 πΧ. Ασημένιο τετράδραχμο, με στεφάνι δρυός και ρόπαλο, σύμβολο του Ηρακλή.

Η Αμφαξίτιδα (ή Αμφαξία ή Αμφίτις Παιονία) είναι ιστορική περιοχή της Μακεδονίας, η οποία περιλαμβάνει την κοιλάδα του κάτω ρου του ποταμού Αξιού.

Το 168 π.Χ., κατά την διάρκεια της κρίσιμης Μάχης της Πύδνας, βασιλιάς της Μακεδονίας ήταν ο Περσέας (γιος του Φιλίππου Ε'), ο οποίος ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της δυναστείας των Αντιγονιδών. Ο Περσέας βασίλεψε την περίοδο 179–168 π.Χ.). Στις 22 Ιουνίου 168 π.Χ., ο Περσέας ηττήθηκε από τους Ρωμαίους υπό τον Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο στη μάχη της Πύδνας, γεγονός που σήμανε το τέλος του Μακεδονικού Βασιλείου. Μετά την ήττα, η Μακεδονία έπαψε να είναι ανεξάρτητο βασίλειο και χωρίστηκε από τους Ρωμαίους σε τέσσερις αυτόνομες περιοχές ("μερίδες").

2ος - 3ος αιώνες μΧ. Ρωμαϊκό ψηφιδωτό, από τους Όρτους των Μακκενατιανών, Ρώμη. Μουσείο του Καπιτωλίου. Ο Ορέστης και η Ιφιγένεια, δύο από τα παιδιά του Αγαμέμνονα. Η Ιφιγένεια προσφέρει, στον Ορέστη, ένα ομοίωμα του πατέρα τους, σε σχήμα μικρής κούκλας. Αυτό είναι, μάλλον, καινούργιο, καθώς η Ιφιγένεια δεν φαίνεται να είχε καμία εμπλοκή, στην αποκατάσταση της δικαιοσύνης, με τους δολοφονημένους γονείς τους, όπως η Ηλέκτρα.

1492. Η κατανομή του πληθυσμού, στις σημερινές ΗΠΑ, στην ύστερη προκολομβιανή εποχή.

1905. Björkö, Φινλανδία, Ρωσική Αυτοκρατορία. Συνάντηση δύο εξάδελφων, του Kaiser Wilhelm II και του τσάρου Νικόλαου Β’. Ο Wilhelm ΙΙ φοράει ρώσικη στολή και ο Νικόλαος, πρωσική.

Source: Imperial European Archives

1912. Πελντίσκι, Εσθονία, Ρωσική Αυτοκρατορία. Ο τσάρος Νικόλαος Β’ και ο Kaiser Wilhelm II. Στην φωτογραφία, είναι και οι πρίγκιπες Adalbert της Πρωσίας (δίπλα και μεταξύ των δυο αυτοκρατόρων) και Νικόλαος της Ελλάδας, καθώς και ο Woldemar Freedericksz υψηλόβαθμος αξιωματούχος του ρωσικού αυτοκρατορικού δικαστηρίου.

Παρά την φιλική ατμόσφαιρα και την τις σχέσεις των δύο εξάδελφων (εγγονών της βασίλισσας Victoria της Βρετανίας) και την αλληλογραφία, που διατηρούσαν, ως “Willy” και “Nicky” -, τα κράτη τους βρέθηκαν αντίπαλα, στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με αποτέλεσμα να καταρρεύσουν οι αυτοκρατορίες τους.

Source: Imperial European Archives

1920. Λιουμπιάνκα, Μόσχα. Ο ιδρυτής της “Τσε Κα” Φελίξ Τζερτζίνσκυ.

1870. Γκιρεσούν. Τραπεζούντα.

1929. Τραπεζούντα. Μια γυναίκα, με ενδυμασία του τόπου αυτού.

1900. Βαλκάνια. Η γεωγραφική κατανομή των εθνοτικών πληθυσμών.

1910. Γερμανία. Η πριγκίπισσα της Πρωσίας Viktoria Louise (αριστερά, κόρης του Kaiser Wilhelm II) και η πριγκίπισσα του Μεκλεμβούργου Σβέριν Cecilie.

1921. Εσκί-Σεχίρ (σήμερα, Εσκίκεϊ, κοντά, στην Άγκυρα). Από αριστερά, προς δεξιά : ένας αξιωματικός (υπασπιστής του διαδόχου πρίγκιπα Γεωργίου), ο πρίγκιπας Γεώργιος (μελλοντικός βασιλιάς Γεώργιος Β΄, το 1922), ο βασιλιάς Κωνσταντίνος της Ελλάδας, ένας αξιωματικός (υπασπιστής του πρίγκιπα Νικολάου), ο πρίγκιπας Νικόλαος (αδελφός του βασιλιά) και ο στρατηγός Περικλής Γ. Σούτζος (υπασπιστής του βασιλιά Κωνσταντίνου).

(Συλλογή Αλεξάνδρου Δ. Σούτζου).

1924. Γερμανία. Ο στρατηγός Erich von Ludendorff.

1924. Μόναχο. Οι πρίγκιπες Leopold και Rupprecht της Βαυαρίας.

1/5/1920. Ο Β. Ι. Λένιν και ο Ανατόλι Λουνατσάρσκι.

1/5/1928. Μόσχα. Ο Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, στην διαδήλωση, για την πρωτομαγιά.

4/7/1937. "Η σφαγή του Ντερσίμ", τουρκικό Κουρδιστάν. Το τουρκικό αστικό κράτος πραγματοποιεί μια απο τις μεγαλύτερες σφαγές στην ιστορία του, ενάντια σε Κούρδους Αλεβίτες, στο Ντερσίμ,

Το Ντερσίμ ήταν μια περιοχή με μια ανεξάρτητη φυλετική κοινωνία απο 70.000 Κούρδους Αλεβίτες, οργανωμένους σε γένη, που μιλούσαν κυρίως την διάλεκτο ζαζάκι. Φτωχό, μαστιζόταν από εσωτερικές συγκρούσεις και δεν είχε ποτέ υπαχθεί ουσιαστικά στον κεντρικό έλεγχο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Την πρώτη δεκαετία της τουρκικής αστικής Δημοκρατίας, η κυβέρνηση προσπάθησε να επιβληθεί, συνεργαζόμενη με κάποιους αρχηγούς φυλών και στρέφοντας τον έναν εναντίον του άλλου.

Το 1935, η γραμμή άλλαξε και (κατά τα πρότυπα όλων των αστικών κρατών) η κυβέρνηση του Κεμάλ Ατατούρκ αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το Ντέρσιμ ως παράδειγμα "εκπολιτισμού", μέσω εξοντωσης και βίαιης αφομοίωσης.

Πίσω βέβαια από αυτά τα σχέδια ήταν η προσπάθεια διασφάλισης μεγαλύτερης "εσωτερικής αγοράς" των αστικών συμφερόντων που εκπροσωπούσε ο Ατατούρκ που περνούσε μέσα απο το τσάκισμα κάθε αντίστασης η ύπαρξης κοινωνιών όπως αυτές του Ντερσίμ.

Από τον Δεκέμβρη του 1935, οργανώθηκε ο εκτοπισμός των περισσότερων φυλών από τα εδάφη τους και την μεταφορά τους σε περιοχές με πλειοψηφικά Τουρκικό πληθυσμό. Η επαρχία τέθηκε υπό στρατιωτική διοίκηση η οποία έθεσε και τέλος στις ληστείες και προστριβές μεταξύ τωνφυλών.

Όμως, ο πραγματικός στόχος δεν ήταν κάποια αποκατάσταση της "τάξης". Τον Μάρτιο του 1937, με πρόσχημα ένα μικρό επεισόδιο στην περιοχή, ο στρατός ξεκίνησε μια εκστρατεία που εξελίχθηκε σε πραγματική σφαγή: Καθ’ όλη την διάρκεια του καλοκαιριού, επιτίθονταν σε όλες τις φυλές, ανεξάρτητα αν υποστηρίζαν την κυβέρνηση ή όχι, και εκτελούσαν όλα τα μέλη τους χωρίς διάκριση, είτε ήταν πολεμιστές είτε άμαχοι.

Δεκάδες χιλιάδες "Ντερσιμλίδες" δολοφονήθηκαν, γυναίκες και παιδιά απανθρακώθηκαν και έγινε μαζική χρήση αεροπορικών επιθέσεων. Περισσότεροι από 50 χιλιάδες άνθρωποι σφαγιάστηκαν στο Ντερσίμ και δεκάδες χιλιάδες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν κατά την εκτόπιση.

Στους "Ντερσιμλίδες" απαγορεύτηκε για 10 χρόνια να επιστρέψουν στην γη τους. Η εκστρατεία εθνοκάθαρσης ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο του 1938, όταν όλοι οι οι επιζήσαντες εκτοπίστηκαν στην δυτική Ανατολία.

Το ιστορικό όνομα Ντερσίμ σβήστηκε από τον χάρτη και αντικαταστάθηκε με το Τουρκικό "Τούντζελι" (Tunceli) (γη του χαλκού).

Στο εσωτερικό της Τουρκίας, το κοινό οδηγήθηκε να πιστεύει ότι ακόμα μια εξέγερση φεουδαρχικών φυλών καταπνίγηκε, στο όνομα του "εκπολιτισμού της χώρας" και του "εκσυγχρονισμού". Στον υπόλοιπο κόσμο, ελάχιστοι έμαθαν για τις σφαγές –ήταν και η περίοδος λίγο πριν το ξέσπασμα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου στην Ευρώπη.

Το Τουρκικό αστικό κράτος προσπάθησε να σβήσει κάθε μνήμη για την σφαγή, όμως δεν τα κατάφερε. ΄Πολλές δεκαετίες μετά, το 2011, ο Ερντογάν εξέφρασε δημοσίως συγνώμη εκ μέρους της Τουρκικής Δημοκρατίας για την σφαγή στο Ντερσίμ (τακτικισμός για να αμαυρώσει την εικόνα των Κεμαλιστών αντιπάλων του).

Φυσικά, παρά την "συγνώμη" η καταπίεση και η καταστολή του τουρκικού αστικού κράτους απέναντι στους Κούρδους συνεχίζεται μέχρι σήμερα, όπως και πριν, ανεξάρτητα απο Προέδρους και κυβερνήσεις.

Praxis Review.

17/7/1937. Ο Νικολάι Γιέζωφ φιλάει τον Μιχαήλ Καλίνιν.

Άνοιξη 1941. Μπεράτι, Αλβανία. Ο Benito Mussolini επιθεωρεί Αλβανούς collaborateurs.

Απρίλιος 1941. Κοιλάδα Άξιου ποταμού. Ύστερα, από την προέλαση των γερμανικών δυνάμεων, παραδόθηκε το Τμήμα Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας, με, περίπου, 60.000 στρατιώτες. Φωτογραφία, από γερμανικό στρατιωτικό περιοδικό.

Οι γερμανικές επιτυχίες, στο Μπέλλες, δεν επέφεραν το αποφασιστικό πλήγμα, για την κατάρρευση της ελληνικής αμυντικής διάταξης. Το κτύπημα αυτό ήλθε τα ξημερώματα της 8ης Απριλίου 1941, στην περιοχή της Δοϊράνης και στην κοιλάδα του Αξιού. Εκεί, εμφανίστηκαν οι προφυλακές της 2ης γερμανικής τεθωρακισμένης μεραρχίας, οι οποίες κινήθηκαν, με ταχύτητα, προς τα νότια, ανατρέποντας, ή προσπερνώντας όλες τις ελληνικές αντιστάσεις. Οι απελπισμένες προσπάθειες της XIX ελληνικής μηχανοκίνητης μεραρχίας να αναχαιτίσει την γερμανική προέλαση, δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα και το βράδυ της ίδιας ημέρας οι Γερμανοί έφθασαν, στα περίχωρα της Θεσσαλονίκης και ζήτησαν την παράδοση της πόλης. Τα ξημερώματα της επομένης, 9ης Απριλίου 1941, η παράδοση της Θεσσαλονίκης προκάλεσε την συνθηκολόγηση του συνόλου του τμήματος στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας (ΤΣΑΜ). Ο διοικητής του ισχυρού αυτού συγκροτήματος, αντιστράτηγος Μπακόπουλος διέταξε την άμεση κατάπαυση του πυρός και την κατάθεση των όπλων. Περίπου, 60.000 Έλληνες στρατιώτες παραδόθηκαν.

Φωτογραφία και λεζάντα: Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ- Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ,σελ.109-110.

1940 (δεκαετία). Ο χάρτης των αραβικών χωρών και του Ιράν.

1941. Huis Doom, Ολλανδία. Ο 91χρονος στρατηγός August von Mackensen, μεταβαίνει, στην κηδεία του Kaiser Wilhelm II.

1958. Μόσχα. Αφίσα της σοβιετικής περιόδου των στενών σχέσεων “Ε.Σ.Σ.Δ.” και Κίνας, στο πάρκο Σοκόλνικι.

1962. Claudia Cardinale, Lesley Caron και Yul Brynner.

Μάιος 1968. Παρίσι.

1970 (δεκαετία). Αθήνα. Η Νόρα Βαλσάμη και η Μαίρη Χρονοπούλου πλαισιώνουν, την Μιράντα Μυράτ. Η ηθοποιός ήταν ταυτισμένη, με την ιστορία του νεοελληνικού θεάτρου. Γεννημένη, το 1906, ήταν κόρη δύο εμβληματικών ηθοποιών, του Μήτσου Μυράτ και της Κυβέλης, που, αργότερα, θα ζούσε έναν θυελλώδη δεσμό, με τον Γεώργιο Παπανδρέου. Η Μιράντα Μυράτ ανέβηκε, στο σανίδι, από τα παιδικά της χρόνια, ξεκίνησε την καριέρα της, στα 13 της, παίζοντας, στον θίασο του πατέρα της Μήτσου Μυράτ και της Μαρίκας Κοτοπούλη. Κατόπιν, έφυγε, για σπουδές, στο Παρίσι και όταν επέστρεψε. διέγραψε μία ξεχωριστή πορεία, ως πρωταγωνίστρια του Εθνικού Θεάτρου, αλλά και ως δασκάλα της υποκριτικής, στην σχολή του, παραμένοντας δραστήρια, μέχρι και λίγα χρόνια, πριν τον θάνατο της, το 1994.

elenasdiary_blog