Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2010

ΓΑΠ και Γιώργος Παπακωνσταντίνου : Το δίδυμο της καταστροφής, που θα κληθεί για το απαραίτητο «λόγον διδόναι». (Μια λογοκριμένη απάντηση στον κ. Χαρίδημο Τσούκα).

Winston Churchill - Ο αυθεντικός εκφραστής του παλαιού κραταιού βρετανικού λέοντος, με την παροιμιώδη (και χρήσιμη κάποιες φορές) ξεροκεφαλιά, που οδήγησε στην λυσσαλέα αντίσταση κατά των Γερμανών ναζιστών.


Το παρακάτω κείμενο αποπειράθηκα να το δημοσιεύσω στις 26/9/2010, ως σχόλιο, στο μπλογκ του κ. Χαρίδημου Τσούκα "ΕΝΑΡΘΡΗ ΚΡΑΥΓΗ", στο άρθρο του, που δημοσίευσε εκεί με τίτλο : "War Cabinet;" http://htsoukas.blogspot.com/2010/09/war-cabinet.html .

Δυστυχώς, όμως, το κείμενο αυτό λογοκρίθηκε από τον κ. Χαρίδημο Τσούκα και δημοσιεύτηκε κατά το ήμισυ, ενώ το υπόλοιπο κόπηκε από την λογοκρισία, παρά τις προσπάθειές μου να το δημοσιεύσω εκεί.
Το δημοσιευμένο κείμενο το αναδημοσιεύω εδώ, αλλά, όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να το βρει και στην ηλεκτρονική διεύθυνση : http://htsoukas.blogspot.com/2010/09/war-cabinet.html?showComment=1285528325145#c8787837519596470582 .

Φυσικά, μαζί με το δημοσιευμένο κείμενο, δημοσιεύω και το κείμενο, που - άνευ ουσιώδους λόγου - κόπηκε από τον κ. Χαρίδημο Τσούκα :


"Χαίρομαι, αγαπητέ κ. Τσούκα που θυμηθήκατε τον Winston Churchill. Και επίσης με χαροποιεί το γεγονός ότι βοήθησα στο να τον θυμηθείτε – αν και τον θυμηθήκατε σε λάθος περίσταση, διότι τα προσόντα του δεν τα επέδειξε στα οικονομικά θέματα, στα οποία, όσες φορές ασχολήθηκε, απέτυχε παταγωδώς, αλλά στον πραγματικό πόλεμο κατά των ναζί, αφού είχε την στόφα του ηγέτη και το απαραίτητο ξεροκέφαλο πείσμα να διεξάγει έναν ανελέητο πόλεμο, ο οποίος τύχαινε να είναι και ένας δίκαιος πόλεμος, χωρίς να υπολογίζει το όποιο κόστος σε χρήμα ή ανθρώπινες απώλειες και αφού είχε πείσει τον βρετανικό πληθυσμό για τον αυτονόητο κίνδυνο που αντιπροσώπευαν οι Γερμανοί ναζιστές.

John Maynard Keynes - Η κριτική του για την οικονομική πολιτική του Τσώρτσιλλ, που αποσκοπούσε στην υπεράσπιση της αξίας της βρετανικής λίρας, εις βάρος της πραγματικής οικονομίας και των συντελεστών της παραγωγής, υπήρξε σαρωτική και - το κυριότερο - ορθότατη.


Την δεκαετία του 1920 ο Τσώρτσιλλ, ως Υπουργός Οικονομικών έπραξε την ιστορική ανοησία να υπερασπισθεί την αξία της βρετανικής λίρας και να οδηγήσει την βρετανική οικονομία σε μια βαθιά ύφεση από την οποία ουσιαστικά ουδέποτε συνήλθε, αφού στην πορεία του χρόνου συνάντησε και την καταστροφική οικονομική κρίση της δεκαετίας του 1930 και φυσικά υπέστη την αμείλικτη κριτική του J. M. Keynes, η οποία υπήρξε μνημειώδης, ακριβώς επειδή τύχαινε – όπως τις περισσότερες φορές συνέβη με τις κριτικές που έκανε ο Βρετανός οικονομολόγος – να είναι και πλήρως ορθή.

Ο Τζων Μαίηναρντ Κέϋνς ήδη από το 1924 είχε επισημάνει την αναγκαιότητα της πληθωριστικής απαξίωσης της αποταμιευμένης χρηματικής περιουσίας των εισοδηματιών - ραντιέρηδων -, δηλαδή της ουσιαστικής τους ευθανασίας, με όπλο την έκδοση πληθωριστικού νομίσματος, προκειμένου να αποφευχθεί η οικονομική κρίση και να ορθοποδήσει η καπιταλιστική οικονομία. Φυσικά και στην σημερινή παρατεταμένη οικονομική ύφεση - η οποία οδήγησε την χώρα μας (μαζύ με τις ανόητες επιλογές της ελληνικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ, με την έναξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη και τις βλακείες του ευήθους ΓΑΠ και του ανίκανου οικονομικού του επιτελείου την περίοδο Οκτωβρίου 2009 - Μαΐου 2010) στην ουσιαστική χρεωκοπία και στην ξενική μεταναζιστική Κατοχή - αυτή η λύση, που πρότεινε, τότε, ο Κέϋνς, παραμένει επίκαιρη, όσο ποτέ στο παρελθόν, τουλάχιστον από την εποχή του τέλους του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και μετά. Βέβαια, οι χρηματοπιστωτικοί κύκλοι και η ελίτ τους, μαζύ με τους υπηρέτες τους, φρίττουν και μόνον που ακούν τέτοιου είδους προτάσεις και πανικοβάλλονται μπροστά στην, έστω και απλή, πιθανότητα μιας τέτοιας εξέλιξης, η οποία θα εξαλείψει και την περιουσία τους, αλλά και την αναβαθμισμένη και καθοριστική εξουσία που ασκούν, μετά την απορρύθμιση του διεθνούς γραφειοκρατικού καπιταλιστικού συστήματος, την οποία πέτυχαν, με την κυριαρχία των νεοφιλελεύθερων ιδεών από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Ο αγαπητός κ. Χαρίδημος Τσούκας προτιμά να αγνοεί (για την ακρίβεια : προτιμά να κάνει πως αγνοεί) την παλαιά αυτή πρόταση του ουσιαστικού διασώστη του καπιταλιστικού συστήματος στην τωρινή γραφειοκρατική του μορφή. Και αυτό είναι αναφαίρετο δικαίωμά του. Αλλά, είτε έτσι, είτε αλλιώς, μια κάποια μορφή παραλλαγής αυτής της παμπάλαιας πρότασης του Βρετανού οικονομολόγου θα εφαρμοστεί στο μέλλον (ακόμα και από το ίδιο το χρηματοπιστωτικό σύστημα, με μια μαζική παραγραφή κρατικών και ιδιωτικών χρεών) προκειμένου το σύστημα να επιβιώσει...

Όσον αφορά τον δύστυχο ΓΑΠ, η προσπάθειά σας, αγαπητέ κ. Τσούκα να αποστασιοποιηθείτε από τις επιλογές του είναι κατ’ αρχήν ορθή, αλλά ανεπαρκής και τούτο επειδή η όποια κριτική σας σε αυτόν και την κυβέρνησή του δεν περιλαμβάνει κάποια βασικά και ουσιωδώς κρίσιμα στοιχεία :


(Από εδώ και κάτω το κείμενο κόπηκε και δεν δημοσιεύτηκε στο μπλογκ του κ. Χαρίδημου Τσούκα).

Ο ΓΑΠ ανακοινώνει τα μέτρα του Μνημονίου της ντροπής.


1) Δεν θέλετε να παραδεχθείτε (τουλάχιστον δημοσίως) ότι ο ΓΑΠ είναι παντελώς ανίκανος και ευήθης, ως άνθρωπος. Και αυτό θα ήταν αδιάφορο, αν δεν ήταν πρωθυπουργός. Δυστυχώς, όμως, είναι πρωθυπουργός και ήταν αυτός που πήρε τις καταστροφικές για την χώρα αποφάσεις, κατά την περίοδο Οκτωβρίου 2009 – Μαΐου 2010 – και δυστυχώς τις παίρνει ακόμα. Αυτό σημαίνει ότι με οποιονδήποτε άλλον στην θέση του πρωθυπουργού η χώρα δεν θα πάθαινε αυτό που έπαθε.


2) Δεν θέλετε επίσης να παραδεχθείτε ότι το επιτελείο του ήταν εξαιρετικά ανίκανο και αμαθές να αντιμετωπίσει μια δημοσιονομική κρίση, την οποία κληρονόμησε από την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, με αποτέλεσμα αυτή η ανικανότητα και η αμάθεια, που ήταν ζήτημα και των ανύπαρκτων προσωπικών δεξιοτήτων των στελεχών αυτού του επιτελείου και της απειρίας του προσωπικού που το συναπαρτίζει, να οδηγήσει στα σημερινά χάλια, τα οποία αύριο και για απροσδιόριστο χρόνο στο μέλλον, θα γίνουν ακόμα χειρότερα. Και ο πρώτος και χειρότερος μεταξύ αυτών των ανικάνων υπήρξε (και εξακολουθεί να παραμένει) αυτός τον οποίον εξυμνείτε σαν μεταρρυθμιστή. Δηλαδή ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ο οποίος κυριολεκτικά κρέμασε την χώρα με τις επιλογές του και τους χειρισμούς του, καθ’ όλη την περίοδο από την εποχή που τα διαφορικά επιτόκια των ελληνικών κρατικών ομολόγων δεκαετούς διάρκειας ήσαν στα επίπεδα κάτω των 120 μονάδων βάσεως (Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2009), μέχρι την εποχή που έφθασαν στις … 1000 μονάδες βάσεως (τον Απρίλιο του 2010).

Γιώργος Παπακωνσταντίνου : Ο (κατά τον κ. Χαρίδημο Τσούκα) ... μεταρρυθμιστής.



 Ποιος δεν θυμάται, άλλωστε, την ανακοίνωση από τον αμαθή, ανόητο και ανίκανο κ. Γιώργο Παπακωνσταντίνου του δημοσιονομικού ελλείμματος του 12,7% (που συμπεριλάμβανε και τις δικές του υπερβάσεις κατά το τελευταίο δίμηνο του 2009, οι οποίες υπερβάσεις έφθαναν περίπου στο 3%, με 3,5%), την συστηματική και οργανωμένη δυσφήμιση των οικονομικών της χώρας προκειμένου να αποδομήσει την οικονομική διαχείριση της Νέας Δημοκρατίας (η οποία ήταν όντως άσχημη, αλλά το πώς την διαχειρίζεσαι, ως διάδοχος, είναι κάτι άλλο) και να εκδικηθεί για την «απογραφή» του Αλογοσκούφη του 2004, το περίφημο … «πιστόλι στο τραπέζι», την αδιαφορία να δανειστεί σε εποχές όπου του έδιναν οι αγορές πάνω από 30 δισ.

Αυτά, σε πολλές και διάφορες παραλλαγές, τα έχω γράψει στο μπλογκ μου και ενδεικτικά, όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να δει τα παρακάτω θέματα (ανάμεσα σε πολλά άλλα, τα οποία μπορεί να τα βρει αν έχει την υπομονή), τα οποία έχουν αξία διότι εγράφησαν πάνω στην διάρκεια που τα γεγονότα έτρεχαν και όχι μετά τα γεγονότα :

«Ο ΓΑΠ μας πάει για φούντο, διότι δεν τήρησε την βασική πρακτική οικονομική αρχή, που λέει ότι πρώτα δανείζονται και μετά μιλάνε. (Ψυχραιμία)» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/04/ogapmaspaeigiafounto.html και «Οι λόγοι της απαισιοδοξίας βρίσκονται στο ότι ο ΓΑΠ πνίγηκε μέσα σε μια κουταλιά νερό. Η χρεωκοπία μπορεί να αποφευχθεί, αλλά…» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/04/gapkoutalianero.html και «Mind the GAP Η δημοσιονομική κρίση του 2009 και η διαχειριστική ανικανότητα του ΓΑΠ (Τα spreads το κινεζικό χαρτί και η διόγκωση του ελλείμματος)» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/06/mind-gap-2009-spreads.html .

Έναν τέτοιον … μεταρρυθμιστή, σαν τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, να τον χαίρεσθε, αγαπητέ κύριε Τσούκα.

Και φυσικά να είσθε απόλυτα σίγουρος ότι έχει να πέσει πολύς κλαυσίγελως όταν, με το καλό, κληθούν, για το απαραίτητο «λόγον διδόναι» από τον ελληνικό πληθυσμό και την ελληνική δικαιοσύνη, για όσα εγκληματικά διέπραξαν, κατά της χώρας, σε αυτήν την κρίσιμη περίοδο και αυτός και ο αρχηγός του, που τον τοποθέτησε σε αυτό το μοιραίο πόστο."

1 σχόλιο:

TassosAnastassopoulos είπε...

Σήμερα (29/12/2012) έστειλα, με αφορμή τις εξελίξεις, γύρω από την λίστα Λαγκάρντ και τις άθλιες λαθροχειρίες του πρώην υπουργού Οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου, ως σχόλιο, στο μπλογκ του κ. Χαρίδημου Τσούκα "ΕΝΑΡΘΡΗ ΚΡΑΥΓΗ", στο άρθρο του, που δημοσίευσε εκεί με τίτλο : "War Cabinet;" http://htsoukas.blogspot.com/2010/09/war-cabinet.html (στο οποίο χαρακτήριζε τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, ως μεταρρυθμιστή), το παρακάτω κείμενο :

"Η πρώϊμη και πρόωρη κρίση και απόφανση, για τον χαρακτηρισμό κάποιου πολιτικού και του έργου του, ενέχει, πάντοτε, τον κίνδυνο της διάψευσης. Αυτό είναι κάτι που, εκ της ιδιότητός σας, πιστεύω ότι το γνωρίζετε, αγαπητέ κύριε Χαρίδημε.

Παρ' όλ' αυτά, μέσα στην μαύρη απελπισία σας, προτρέξατε και χωρίς την ψυχραιμία και την νηφαλιότητα, που απαιτεί η γραφίδα του διδασκάλου και του ερευνητή κοινωνικού επιστήμονα, να χαρακτηρίσετε τον τότε υπουργό Οικονομικών της κυβέρνησης ΓΑΠ, κ. Γιώργο Παπακωνσταντίνου, ως μεταρρυθμιστή πολιτικό.

Οι τελευταίες εξελίξεις, γύρω από την λίστα Lagarde, με τις απίστευτες λαθροχειρίες του Κοζανίτη κηπουρού του ευήθους ΓΑΠ, χάρη της προστασίας των δύο εξαδέλφων του και των ανδρών τους, απέδειξαν την πραγματική ιδιότητα του Γιώργου Παπακωνσταντίνου, ως ενός ακόμη ακραία παραδοσιακού πολιτικού πασά, μέσα στον απίθανο θίασο του ελληνικού πολιτικού κοτσαμπασισμού.

Το χειρότερο, μάλιστα, είναι ότι ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, με την αλλοίωση της λίστας Λαγκάρντ (λίστας Φαλτσιάνι, για να είμαστε ακριβείς), για χάρη του σογιού του, δεν έδρασε, απλώς ως προστάτης της οικογενείας του. Αν ήταν μόνον αυτό, θα είχε κάποια ελαφρυντικά, ως ενεργήσας, υπό την επήρεια του συναισθηματικού του κόσμου, αφαιρώντας από την λίστα τα ονοματεπώνυμα και τις καρτέλλες των θυγατέρων του αειμνήστου θείου του και τέως υπουργού Μιχάλη Παπακωνσταντίνου και των συζύγων τους.

Το χειρότερο είναι ότι τεκμαίρονται και άλλα περισσότερο ποταπά κίνητρα στην ενέργειά του αυτή, αφού ο σύζυγος της εξαδέλφης του Μαρίνας, ο Ανδρέας Ρωσώνης εμπλέκεται σε εξοπλιστικά προγράμματα του Πολεμικού Ναυτικού της χώρας, γύρω από τα οποία ο Άκης και η παρέα του θα μπορούσαν να μας πουν αρκετά πράγματα...

Εν πάσει περιπτώσει, η ουσία είναι ότι, ούτως, ή άλλως, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, εκτός από ανίκανος πολιτικός και οικονομολόγος (αφού είναι ο κύριος υπεύθυνος για την υπαγωγή της χώρα στο Μνημόνιο και στο παρόν καθεστώς πεονίας), αποδεικνύεται ότι, όχι μόνον δεν υπήρξε μεταρρυθμιστής, αλλά και ότι είναι ένας φαύλος πολιτικός, με την πιο παραδοσιακή έννοια του όρου.

Ως εκ τούτου, αγαπητέ κύριε Τσούκα, νομίζω ότι πρέπει να τοποθετηθείτε, επί του θέματος και να δώσετε τις εξηγήσεις, που πρέπει..."