1949 - 2026. Quo vadit China? Πού βαδίζει η Κίνα;. Η αλματώδης κινεζική οικονομική ανάπτυξη και οι συνεπαγόμενοι τεράστιοι κίνδυνοι, για μια σειρά πολέμων, ως δυναμική αντίδραση των ΗΠΑ και της πολυδιασπασμένης Δύσης.

Με την κατάσταση και την πορεία της λεγόμενης Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας ασχολούμαι, στο, παραπάνω, βίντεο, που ανέβασα, χθες (26 Ιουνίου 2026) - το οποίο είναι απαραίτητο να παρακολουθήσουν οι αναγνώστες -, από την ίδρυσή της, το 1949, με την επικράτηση των Κινέζων κομμουνιστών, στον πολυετή εμφύλιο πόλεμο, επί των εθνικιστών του Κουομιντάγκ του Τσανγκ Κάισεκ (που κατέφυγαν, στην νήσο Φορμόζα, στην σημερινή Ταϊβάν), μέχρι τώρα, το 2026, αλλά και μέσα, σε μια δεκαετία, έως εικοσαετία, από σήμερα και στο επερχόμενο μέλλον, καθώς η ξέφρενη κινεζική οικονομική ανάπτυξη, που έχει, ήδη, πίσω της, τουλάχιστον, μια 35ετια και συνεχίζεται, αδιάκοπα και αν αφεθεί, χωρίς αντίδραση από τις ΗΠΑ και την Δύση, θα οδηγήσει την σύγχρονη κομμουνιστική Κίνα, στο να καταστεί μια οικονομική υπερδύναμη, η οποία θα είναι, τόσο πολύ μπροστά, από τους ανταγωνιστές της, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και την ευρύτερη Δύση, ώστε οι αντίπαλοι της να μην μπορούν, καν, να την βλέπουν.

Την επικράτηση των Κινέζων κομμουνιστών, στον εμφύλιο πόλεμο, η αλήθεια είναι ότι δεν την περίμενε, ούτε ο Ιωσήφ Στάλιν αλλά, παρά ταύτα, το κινέζικο Κομμουνιστικό Κόμμα επικράτησε και την 1η Οκτωβρίου 1949 ο Μάο Τσετούνγκ ανακήρυξε, στην ηπειρωτική Κίνα, των πολλών εκατοντάδων εκατομμυρίων κατοίκων το κομμουνιστικό καθεστώς, το οποίο ακολούθησε τα σταλινικά μονοπάτια, όσον αφορά την συγκρότηση του νέου κινεζικού κράτους, την αναμόρφωση της κινεζικής κοινωνίας όπως και την συγκρότηση της κινεζικής οικονομίας.

Η νίκη των Κινέζων κομμουνιστών στηρίχθηκε, στην διαφοροποιημένη κοινωνική πολεμική τακτική του Μάο Τσετούνγκ σε σχέση, με την συγκρότηση της “Σοβιετικής Ένωσης” του Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν και των Μπολσεβίκων, καθώς δεν στηριζόταν, στο πολύ ασθενικό κινέζικο προλεταριάτο, αλλά στους πολυπληθείς αγρότες, με την λογική, ότι τα αστικά κέντρα πρέπει να πολιορκηθούν και να κατακτηθούν, από την ύπαιθρο χώρα κάτι, το οποίο απέβη επιτυχές, με αποτέλεσμα την κατάκτηση της εξουσίας, καθώς, πλέον, στην πράξη, το κομμουνιστικό κινέζικο κράτος έχει ξεπεράσει τον κύκλο ζωής της αυτοδιαλυθείσας “Σοβιετικής Ένωσης”, καθώς, εφέτος, πλησιάζει, στα 77 χρόνια της ύπαρξης του.

 

Στην μαοϊκή περίοδο, από το 1949 έως τον θάνατο του κινέζου γιατί του meeting Μάο Τσετούνγκ, το 1976 η αλήθεια είναι ότι οι τάσεις όσον αφορά την κινεζική οικονομική ανάπτυξη αντιφατικές διότι το μεγάλο άλμα προς τα εμπρός που εφάρμοσε ο Μάικ Μάο Τσετούνγκ στη δεκαετία του 60 έφτασε τα όρια του και απέτυχε καθώς ήταν μια αντιγραφή της σταλινικής Οικονομικές πολιτικές οικονομικές πολιτικές οικονομικής πολιτικής για την ταχύτατη εκβιομηχάνιση της αγροτικής Κίνας μια πολιτική, η οποία απέτυχε και οδήγησε, σε εσωκομματικές εντάσεις οι οποίες αμφισβήτησαν την εξουσία του Γενικού Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας και προέδρου του κινεζικού κράτους Μάο Τσετούνγκ, που έχασε την πλειοψηφία στα κομματικά όργανα και για αυτόν τον λόγο, απευθύνθηκε στην κομματική βάση και κυρίως, στην κινεζική νεολαία, προκειμένου να παραγκωνίσει τους εσωκομματικούς αντιπάλους του, ανοίγοντας μια δεκαετία ταραχών, που αποδιοργάνωσαν την κινεζική οικονομία. 

Αυτή είναι η περίοδος της λεγόμενης “πολιτιστικής επανάστασης”, στην Κίνα, η οποία συσπείρωσε μεγάλα τμήματα της κοινωνίας και κυρίως, της κινεζικής νεολαίας, στο πρόσωπο του Μάο Τσετούνγκ, ο οποίος επικράτησε των εσωκομματικών αντιπάλων του και τους οδήγησε, στον θάνατο μέχρι να έρθει ο δικός του θάνατος του 1976 και κατόπιν η κομματική ηγεσία, ύστερα από ένα σύντομο χρονικό διάστημα, να περάσει στα χέρια του Ντενγκ Ξιαοπίνγκ, ενώ, ήδη, από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, είχε επέλθει η ρήξη, στις σχέσεις της κομμουνιστικής Κίνας, με την “Σοβιετική Ένωση”, με αφορμή την αποκαθήλωση του Ιωσήφ Στάλιν, στην οποία προέβη, η ηγεσία του ΚΚΣΕ, υπό τον Νικήτα Χρουστσώφ και στην πραγματικότητα, επειδή η “σοβιετική” βοήθεια, προς την Κίνα ήταν ανεπαρκής και η “σοβιετική” ηγεσία απαιτούσε, από το κομμουνιστικό κινεζικό κράτος και το ΚΚΚ να υποτάσσονται, στις απαιτήσεις της σοβιετικής γραφειοκρατίας.

Όλα φυσικά ξεκίνησαν, από την αρχή της ίδρυσης του κινεζικού κομμουνιστικού κράτους, καθώς ο Ιωσήφ Στάλιν αποδέχτηκε τις απόψεις της “σοβιετικής” γραφειοκρατίας να μην ενταχθεί στην “Σοβιετική Ένωση”, που υποτίθεται ότι ήταν ένα διεθνιστικό κράτος, στο οποίο θα εντασσόταν, σύμφωνα με την λενινιστική άποψη, όλα τα μεταγενέστερα κομουνιστικά κράτη, που θα προέκυπταν στην διαδικασία της εξέλιξης, στον πλανήτη. 

Αυτό δεν συνέβη, επειδή η “σοβιετική” γραφειοκρατία αντελήφθη ότι, εάν, στην “Σοβιετική Ένωση”, εντάσσονταν η κομμουνιστική Κίνα, λόγω των αριθμητικών μεγεθών, θα έχανε την πλειοψηφία, στο αναδιοργανωμένο ΚΚΣΕ, καθώς η κινεζική γραφειοκρατία θα είχε μια συντριπτική πλειοψηφία, λόγω της τεράστιας διαφοράς των πληθυσμιακών δεδομένων, ανάμεσα, στην “Σοβιετική Ένωση” και στην Κίνα, κάτι, που, βέβαια, δεν ήταν, καθόλου, αποδεκτό, από τους “σοβιετικούς” γραφειοκράτες, διότι θα ανέτρεπε τον σχεδιασμό και την κοινωνική εξουσία της “σοβιετικής” γραφειοκρατίας, καθώς οι αποφάσεις θα παίρνονταν, από την πλειοψηφία του αναδιοργανωμένου ΚΚΣΕ, στο οποίο θα επικρατούσε η κινέζικη κομμουνιστική γραφειοκρατία, αναπροσανατολίζοντας τις επενδύσεις, προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης της κινεζικής οικονομίας. 

Η αντιπαράθεση, ανάμεσα, στην Κίνα και στην “Σοβιετική Ένωση”, οδήγησε, στην προσέγγιση και στην δημιουργία μιας άτυπης αλλά ουσιαστικής συμμαχίας του Πεκίνου με την Ουάσινγκτων, ύστερα από την ιστορική επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου Richard Nixon και του Henry Kissinger, στο Πεκίνο, το 1971 και αυτή συνεργασία, στην εποχή του Ντενγκ Ξιάοπινγκ, οδήγησε στην φρενήρη ανάπτυξη της κινεζικής οικονομίας, ιδίως, μετά την αυτοδιάλυση της “Σοβιετικής Ένωσης”, το 1991, οπότε, πλέον, εντάχθηκε, στην διαδικασία της παγκοσμιοποίησης, η κομμουνιστική Κίνα, με την ανόητη επιλογή της αμερικανικής ολιγαρχίας, που βρισκόταν στα χέρια των αμερικανικών πολυεθνικών εταιρειών, οι οποίες είδαν ότι η Κίνα παρείχε ένα τεράστιο και ασφαλές επενδυτικό πεδίο, σύμφωνα, με τη λογική του Ντενγκ Ξιαοπινγκ, η οποία στηριζόταν, στην κινέζικη ανάπτυξη, με την αποδοχή,  εντός των πλαισίων του κινεζικού κρατικού κεντρικού σχεδιασμού των πενταετών πλάνων, τις οικονομικές δραστηριότητες των ξένων εταιρειών, που οδήγησαν, στην ξέφρενη ανάπτυξη της οικονομίας με αλματώδεις αναπτυξιακούς ρυθμούς, που, σήμερα, έχουν οδηγήσει την κομμουνιστική Κίνα είναι η μεγαλύτερη, σε επίπεδα ΑΕΠ, σύμφωνα με την ισοδυναμία των αγοραστικών (PPP), από οποιαδήποτε άλλη από οικονομία, αφήνοντας πίσω, από την Κίνα, τις ΗΠΑ, ήδη, από το 2014.

Όπως δείχνουν και οι παραπάνω πίνακες και τα γραφήματα η κινεζική οικονομία του κρατικού κεντρικού σχεδιασμού έχει ξεπεράσει κατά πολύ και ως εταιρικός ως εμπορικός εταίρος κάθε άλλη οικονομία των χωρών στον πλανήτη και φυσικά όσον αφορά το ακαθάριστο εθνικό προϊόν της Κίνας το οποίο ανέρχεται στα 44 τρισεκατομμύρια σε 43.400.000.000.000 δολάρια, υπολογισμένα σε μονάδες ισοδυναμίας των αγοραστικών δυνάμεων, καθώς η αμερικανική οικονομία βρίσκεται, στην δεύτερη θέση, σε μεγάλη απόσταση, από την Κίνα, αφού το ΑΕΠ των ΗΠΑ, σήμερα, φθάνει στα 32.800.000.000.000 δισεκατομμύρια δολάρια.

Καθώς, στην προσεχή δεκαετία, έως εικοσαετία, οι αποστάσεις, ανάμεσα στην κινεζική οικονομία και της οικονομίες των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, αλλά και της Δύσης, πρόκειται να διευρυνθούν και συνολικά, οι ΗΠΑ όπως και η Δύση δεν θα μπορούν να δουν, ούτε, καν, την σκόνη την σκόνη της Κίνας καθώς αυτή θα έχει επιταχύνει τους ρυθμούς ανάπτυξης και κυρίως, τις αποστάσεις, όσον αφορά τα συγκρινόμενα ΑΕΠ, καθίσταται, πολύ σοβαρά, επικίνδυνο το γεγονός ότι είναι, πάρα πολύ πιθανόν, σε κάποια χρονική στιγμή, οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και η Δύση να προχωρήσουν, δυναμικά, στην αντιστροφή των τάσεων και να αποπειραθούν να ανακόψουν την αλματώδη κινεζική ανάπτυξη και ισχύ, μέσα από μια σειρά πολεμικών επιχειρήσεων, οι οποίες είναι πιθανό να οδηγήσουν και σε έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. 

Αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος, στην σημερινή και στην μέλλουσα εποχή καθώς η αλήθεια είναι ότι η Κίνα, πλέον, οδηγείται, στο να γίνει κυρίαρχη, στον πλανήτη, κάτι που, προφανώς, δεν είναι, καθόλου, αρεστό, στις δυτικές δυνάμεις και κυρίως, στις ΗΠΑ.

Δυστυχώς.