Είν' ο βλάχος πονηρός, τό'παιζε κι αριστερός.

Πήγε ο βλάχος να κλαδέψει
το μποστάνι να κουρσέψει,
μα εγλύστρισε, απλά, 
κι έπεσε μέσ'τα νερά.

Μουσκεμένος, απ’ το δέκα,
έφυγε με μια στέκα, 
απ’ την χώρα, πήρε πόδι
κι απ’ τον κόσμο, καλαπόδι.

Πήγε πέρα, στα καλιά του
και τα πήρε όλα σιμά του,
άρχοντας θέλησε να γίνει,
στα κρύα του λουτρού, ήταν να μείνει.

Μην το βλέπετε αλλιώς, είν’ ο βλάχος πονηρός,
το’παιζε αριστερός
"λαϊκή συμμετοχή",
εδιαφήμιζε πολύ.

Μα, η παρέα τί να βρει,
απ’ τον βλάχο τον θρασύ,
χαμαιλέοντας μυρίζει
κι όπως θέλει τα γυρίζει.

Τώρα πια, στα δεξιά, 
εμπαντάρησε γερά,
βρήκε την απανεμιά του,
έβαλε και τα καλά του.

Τον εξέβρασε ο χώρος
δεξιός σημαιοφόρος,
άλλ’ ό,τι και να γίνει, 
πάντα, βλάχος θε να μείνει.

Αχ, ρε βλάχε πονηρέ,
πρώην μου αριστερέ,
σε επήρανε χαμπάρι,
με τον δρόμο, πού’χεις πάρει.

Κάτσε τώρα στους χαλκούς, παρέα με ασημικούς
και τους άλλους νηστικούς,
καταπιάσου, χέρι-χέρι,
με ρετρό καρατζαφέρη κι ό,τι η τύχη σου, σου φέρει.

Βλέπω πως δεν θάν' καλή,
θά'ναι, μαζί σου, αυστηρή 
τα καμώματά σου ξέρει
και αυτή θα σου την φέρει.

Δεν θα κλάψουνε πολλοί,
για την τύχη σου αυτή,
 άντε, ίσως και να βρεις
κάποιους λίγους συγγενείς.

Όμως, όσο κι αν σε καίει,
πια κανείς δεν θα σου φταίει,
όταν απ' όλους ξεχασμένος,
θά'σαι παραπεταμένος.

Τότε, βλάχε θα γελάσω 
κι ίσως-ίσως, να καγχάσω, 
σίγουρα, δεν θα λυπηθώ, 
με το πάθημά σου αυτό. 

*



*(Τα πρόσωπα και όσα αναφέρονται, στο στιχούργημα αυτό, είναι φανταστικά και ουδεμία σχέση έχουν, με την πραγματικότητα).