Νοέμβριος 1960. Την έγκριση των ΗΠΑ, για την επιβολή δικτατορίας ζητούσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Τα αρχειακά ντοκουμέντα βγαίνουν, πολύ αργά και με το σταγονόμετρο, αλλά είναι πολύτιμα, για την ιστορική τεκμηρίωση της ροής των γεγονότων. Άλλωστε, η Ιστορία είναι η παρουσίαση των γεγονότων, έτσι όπως αυτά συνέβησαν.
Τα γεγονότα, όσον αφορά την νεότερη ελληνική ιστορία, τα μαθαίνουμε, πολύ αργότερα, από την εποχή, που συνέβησαν και φυσικά, δεν τα πληροφορούμεθα όλα, καθώς τα ιστορικά αρχεία των πρωταγωνιστών παραμένουν, επί μακρόν, απόρρητα και επίσης, πολλά, από τα ευαίσθητα έγγραφα, καταστρέφονται, ακριβώς, για να μην περιέλθουν, σε γνώση των ιστορικών ερευνητών και του ευρύτερου κοινού, όσο χρονικό διάστημα και αν περάσει, από τότε, που έχουν γραφεί.
Παρά ταύτα, πάντοτε, έρχονται, στην επιφάνεια, έστω και σε απομεμακρυσμένο χρόνο, διάσπαρτα κομμάτια αυτών των ιστορικών αρχείων των γνωστών και άγνωστων πρωταγωνιστών των γεγονότων, όπως συμβαίνει, με την αποσπασματική γνωστοποίηση των ουσιωδών αρχείων των ΗΠΑ, που αφορούν την χώρα μας και φυσικά, όχι, μόνον, αυτήν, καθώς αυτό το φαινόμενο επεκτείνεται, όσον αφορά τα αμερικανικά αρχεία, που σχετίζονται, με όλες τις χώρες του κόσμου, ενώ, βέβαια, δεν έχει να κάνει, μόνο, με τα αρχεία των ΗΠΑ, αλλά και όλων των άλλων κρατών.
Μετά την δημοσίευση, το 2005, του, παραπάνω, εγγράφου, από την CIA, για την δωσιλογική δραστηριότητα του Κωνσταντίνου Καραμανλή, κατά την περίοδο της τριπλής ξενικής Κατοχής (1941 - 1944), στην Θεσσαλονίκη, που επιβεβαιώνει τις καταγγελίες του Γερμανού εγκληματία πολέμου Max Merten, που έγιναν όταν ο, εκ Πρώτης Σερρών, πολιτικός ήταν πρωθυπουργός, στα τέλη της δεκαετίας του 1950, δημοσιεύτηκε, στην «Εφημερίδα των Συντακτών», ένα έγγραφο, από τα αμερικανικά αρχεία, από το οποίο προκύπτει το γεγονός ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ζήτησε, το 1960, την έγκριση και την βοήθεια της κυβέρνησης των ΗΠΑ, για να κηρύξει, ένα δικτατορικό καθεστώς, στην Ελλάδα, διότι φοβόταν ότι δεν θα μπορούσε να κερδίσει τις επόμενες βουλευτικές εκλογές, καθώς, στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στην βουλή, βρισκόταν η Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ), με ηγέτες τον Γιάννη Πασαλίδη και τον Ηλία Ηλιού και η οποία ήταν η νόμιμη πολιτική έκφραση του ΚΚΕ, το οποίο είχε τεθεί, εκτός νόμου, στις 27 Δεκεμβρίου 1947, με τον Αναγκαστικό Νόμο 509/1047 της κυβέρνησης του πρωθυπουργού Θεμιστοκλή Σοφούλη, κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου.
.
Ας δούμε το περιεχόμενο του δημοσιευμένου αμερικανικού εγγράφου της 18/11/1960, που απέστειλε ο βοηθός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζ. Λιούις Τζόουνς, στον Αμερικανό πρέσβη, στην Ελλάδα, Έλλις Ο. Μπριγκς :
«Επίσημο – Άτυπο. Εμπιστευτικό.
προς τον αξιότιμο Έλλις Ο. Μπριγκς, Αμερικανό πρέσβη.
Αθήνα.
8/112
“Αγαπητέ Έλλις.
Σ’ ευχαριστώ, για την επιστολή σου της 3ης Νοεμβρίου 1960, που περιλαμβάνει το μνημόνιο του Λάφλιν Κάμπελ, για την συνομιλία, ανάμεσα, στον πρωθυπουργό Καραμανλή, τον Άλεν Ντάλες και εσένα.
Τα περιεχόμενα του μνημονίου ήσαν τόσο ενδιαφέροντα, όσο και διαφωτιστικά. Συμφωνούμε ότι κάθε βήμα, προς μια δικτατορική λύση, ως φάρμακο, για τις δυσκολίες του πρωθυπουργού Καραμανλή, στο εσωτερικό της χώρας, είναι μια ανησυχητική προοπτική. Ελπίζουμε πως, απλώς, συλλογιζόταν, με βάση τις τρέχουσες απογοητεύσεις του και ότι δεν σκέφτεται να κινηθεί, σοβαρά, προς αυτή την κατεύθυνση.
Τα σχόλιά σου, σχετικά με την καταπολέμηση της δραστηριότητας των ανατρεπτικών είναι πολύ ενδιαφέροντα. Είναι αλήθεια πως ο κίνδυνος, για την Ελλάδα , από την δραστηριότητα των ανατρεπτικών, είναι, ενδεχομένως, μεγαλύτερος, από τις προοπτικές μιας στρατιωτικής επίθεσης. Το ερώτημα είναι, πώς να διατηρηθεί ισορροπία, από κάθε άποψη: στρατιωτική, οικονομική κι αντιανατρεπτική. Όπως ξέρεις, καθένα, από αυτά τα στοιχεία, έχει πολλές όψεις. Αυτό, που καθίσταται, όλο και πιο ξεκάθαρο, είναι, ωστόσο, πως τα κονδύλιά μας, γι’ αυτές τις δραστηριότητες, δεν πρόκειται να αυξηθούν και στην πραγματικότητα,(φαίνεται πως θα μειωθούν. Ως εκ τούτου, εναπόκειται, στους Έλληνες και τους συμμάχους μας, να βοηθήσουν.
Δικός σου, πάντα.
Τζ. Λιούις Τζόουνς».
Το έγγραφο αυτό φυλάσσεται, στο αρχείο του Γραφείου Ελληνικών Υποθέσεων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, στα κρατικά αρχεία των ΗΠΑ, στο Κόλετζ Παρκ του Μέριλαντ (RG 59, Records of the Greek Affairs Desk 1960-1963, Box 4, file 16-H United States 1960) και είναι πολύτιμο, αφού αποκαλύπτει την προσπάθεια του Κωνσταντίνου Καραμανλή να πάρει την έγκριση και την βοήθεια, τον Νοέμβριο του 1960, της κυβέρνησης του απερχόμενου προέδρου των ΗΠΑ Dwight Eisenhower και του Διευθυντή της CIA Allen Dulles, για την επιβολή προσωπικής δικτατορίας, στην προδικτατορική Ελλάδα.
Ο Αμερικανός στρατηγός Lauris Norstad.
μια προσπάθεια, που επανέλαβε, τον Ιανουάριο του 1967, λίγο πριν την δικτατορία των συνταγματαρχών της 21/4/1967, σε μια μυστική συνάντησή του με τον Αμερικανό, τέως, αρχιστράτηγο του ΝΑΤΟ Lauris Norstad, στην Νέα Υόρκη στις αρχές του 1967, όπως γράφει, στο βιβλίο του ο Αμερικανός εκδότης των «New York Times» Cyrus L. Sulzberger), όταν ο Καραμανλής πραγματοποίησε μυστικό ταξίδι, από την πρωτεύουσα των Μπαχαμών Νασσάου, όπου έκανε διακοπές (διακοπές, από τί, αφού είχε φύγει, από την Ελλάδα και ζούσε, στο Παρίσι, χωρίς να εργάζεται), για να πείσει την αμερικανική κυβέρνηση να τον στηρίξει, στην επιβολή ενός πραξικοπήματος, στην Ελλάδα, πρωθυπουργό τον εαυτό του, για να αποτραπεί η αναμενόμενη εκλογική νίκη της Ένωσης Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επέστρεψε, στο Νασσάου, άπρακτος, καθώς ο Αμερικανός στρατηγός δεν τον ενθάρρυνε να αναλάβει μια τέτοια πρωτοβουλία, για την επιβολή μιας προσωποπαγούς δικτατορίας, στην Ελλάδα. Προφανώς, η αμερικανική πλευρά γνώριζε τις προεργασίες, για την επιβολή δικτατορίας, από το αμερικανικό κλιμάκιο της CIA, στην Αθήνα, είτε, από τον βασιλιά Κωσταντίνο Β’ είτε, τελικά, από την συνωμοτική ομάδα, που βάδιζε, σε αυτή την κατεύθυνση, με αρχηγό τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και η οποία πραγματοποίησε, το πραξικόπημα της 21 Απριλίου 1967, το οποίο στηρίχθηκε, από την αμερικανική κυβέρνηση, καθώς ο, τότε, Αμερικανός πρόεδρος Lyndon Johnson, δεν συναίνεσε, στην προτροπή του βασιλιά Κωνσταντίνου Β’ να στείλει τον αμερικανό 6ο στόλο στόλο, στον Πειραιά, προκειμένου να κατασταλεί το στρατιωτικό πραξικόπημα των συνταγματαρχών
Ο εκδότης και δημοσιογράφος των «New York Times» Cyrus L. Sulzberger.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, δεκαετίες, αργότερα, όταν ο έκπτωτος βασιλιάς Κωνσταντίνος Β’ μίλησε, για το περιστατικό αυτό, το οποίο ήταν, άλλωστε, γνωστό, το διέψευσε κατηγορηματικά, λέγοντας όσα λέγονται, περί της επιβολής δικτατορίας, εκ μέρους του, ήταν «ανάξια σχολιασμού».
Φυσικά, ο Καραμαλής έλεγε ψέματα, όσον αφορά το περιστατικό αυτό, καθώς πλέον είναι γνωστή η αλληλογραφία, που είχε, με τον Κωσταντίνο Τσάτσο, όταν είχε καταφύγει, στο Παρίσι, προκειμένου να αποφύγει να δικαστεί, για όσα, παράνομα, είχε πράξει όταν ήταν πρωθυπουργός, στην οποία αλληλογραφία γίνεται λόγος, για την αναγκαιότητα της επιβολής ενός προσωρινού - υποτίθεται - δικτατορικού καθεστώτος, με ηγέτη τον ίδιο με σκοπό την αποφυγή της εκλογικής νίκης της Ένωσης Κέντρου.
Τώρα, πλέον, δεν έχουμε να κάνουμε, με τους ισχυρισμούς ενός «ιδιώτη» όπως Sulzburger - ο οποίος, άλλωστε, δεν ήταν απλός ιδιώτης, καθώς ήταν μέλος της αμερικανικής ολιγαρχικής ελίτ και του βαθέος κράτους των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Τώρα, έχουμε να κάνουμε, με ένα επίσημο κρατικό έγγραφο του βοηθού υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ George Lewis Johnson, ο οποίος αναφέρεται στις επαφές, του, τότε, πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, τον Νοέμβριο του 1960, με τον διευθυντή της CIA και τον Αμερικανό πρεσβευτή, στην Αθήνα, από τους οποίους ζήτησε την έγκριση και την στήριξη της αμερικανικής κυβέρνησης, στην επιβολή ενός δικτατορικού καθεστώτος, στην Ελλάδα, επειδή φοβόταν ότι θα χάσει την εξουσία.
Έτσι, προστίθεται μία, ακόμη, ψηφίδα στο παζλ της πολιτικής δραστηριότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή και η αλήθεια είναι ότι μένουν, ακόμη πολλά να προστεθούν, στο απροσδιόριστο μέλλον, τεκμηριώνοντας, ολοένα και περισσότερο, τα σκοτεινά γεγονότα των ημερών της διακυβέρνησης του συντηρητικού πολιτικού, ο οποίος, φυσικά, έχει πολλά στην καμπούρα του.
Αυτά τα πολλά περιγράφονται, στο αρχικό βίντεο της παρούσας δημοσίευσης, το οποίο οι αναγνώστες είναι πολύ χρήσιμο να το παρακολουθήσουν, με προσοχή.
Βέβαια, τα αρχειακά ντοκουμέντα βγαίνουν, πολύ αργά και με το σταγονόμετρο, αλλά βοηθούν, στην ιστορική τεκμηρίωση της ροής των γεγονότων. Άλλωστε, η Ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο, από την παρουσίαση των γεγονότων, έτσι, όπως αυτά συνέβησαν.
Σχόλια