1300 π.Χ.-1200 π.Χ. Τα χρυσά νεκρικά προσωπεία των Μυκηνών. 19ος αιώνας μ.Χ. Η εκτέλεση των Ελλήνων, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. 1890. Εκτέλεση, με κανόνι, στην Περσία. 1910-2026. Τραπεζούντα. 1888-1968. Ο Γεώργιος Παπανδρέου. 6/1945. Οκινάουα. Η σωτήρια παράδοση της δασκάλας Κέικο Μόρι, με 30 μαθητές. 3-9-1983. Ο θάνατος της Έλλης Λαμπέτη. 3-9-2015. Μικρασιατικά παράλια. Η θάλασσα ξεβράζει το πτώμα του 5χρονου Σύριου πρόσφυγα Αϊλάν. 8-9/2026. Δημοσκόπηση της “INTERVIEW”. 2026. Οι γλωσσολογικές υποθέσεις του Luca Cavalli Sforza. 1225 έργα ζωγραφικής και φωτογραφίας. (232).
1300 π.Χ. - 1200 π.Χ. Μυκήνες. Τα νεκρικά προσωπεία των Μυκηνών είναι μια σειρά από χρυσά προσωπεία που βρέθηκαν πάνω σε θαμμένα σώματα μέσα σε χώρο ταφής που ονομάστηκε Ταφικός Περίβολος Α΄, ο οποίος βρίσκεται στην αρχαιοελληνική πόλη των Μυκηνών. Υπάρχουν συνολικά επτά ανακαλυφθείσες μάσκες, που βρέθηκαν με τις ταφές έξι ενήλικων αρρένων και ενός αρσενικού παιδιού. Δεν υπήρχαν γυναίκες, με προσωπεία. Ανακαλύφθηκαν, από τον Ερρίκο Σλήμαν, κατά την ανασκαφή του, στις Μυκήνες, το 1876.
Υπάρχει, επίσης, ένα νεκρικό προσωπείο, που βρέθηκε στον Ταφικό Περίβολο Β΄, αλλά διαφέρει, από αυτά του Α΄Κύκλου, τόσο, σε υλικό, καθώς αυτό είναι κατασκευασμένο, από ήλεκτρο, όσο και στην θέση, καθώς ήταν τοποθετημένο, εντός δοχείου, δίπλα, σε θαμμένο σώμα, αντί, πάνω, στον αποθανόντα. Η έλλειψη νεκρικών προσωπείων, στον Ταφικό Κύκλο Β΄, υποδεικνύει ότι οι, εκεί, θαμμένοι είχαν μικρότερο πλούτο, ή χαμηλότερο κοινωνικό καθεστώς, σε σχέση, με αυτούς του Περιβόλου Α΄, που είναι ενταφιασμένοι, με αντικείμενα φτιαγμένα, από πολύτιμα υλικά, όπως και τα νεκρικά τους προσωπεία.
Τα νεκρικά προσωπεία του Περιβόλου Α΄ έχουν παρόμοια χαρακτηριστικά. Είναι κατασκευασμένα, από ένα επίπεδο στρώμα χρυσού, που μοιάζει, με φύλλο και απεικονίζουν στρογγυλά, φαλακρά πρόσωπα, με στρογγυλά μάτια και προεξέχοντα αυτιά. Η εικόνα του παραδείγματος απεικονίζει ένα ηλικιωμένο πρόσωπο, με γραμμές, που μπορεί, είτε να απεικονίζουν μουστάκι, είτε ρυτίδες, πάνω, από ένα χαμογελαστό στόμα.
Ρωμαϊκό μαρμάρινο γλυπτό φαίνεται να απεικονίζει τον Οδυσσέα να κρύβεται, κάτω από την κοιλιά ενός κριαριού, για να ξεφύγει, από τον τυφλωμένο γίγαντα Πολύφημο, από την Οδύσσεια του Ομήρου. Ο Οδυσσέας κρατιέται, σφιχτά, από το κάτω μέρος ενός μεγάλου κριαριού. Στην μυθολογία, ο Οδυσσέας και οι άντρες του χρησιμοποίησαν αυτό το έξυπνο κόλπο, για να ξεφύγουν, από την σπηλιά του κύκλωπα Πολύφημου, ο οποίος άγγιζε, μόνο, τις κορυφές των προβάτων, καθώς έφευγαν, για να βοσκήσουν. Κατασκευασμένο, γύρω στον 1ο έως 2ο αιώνα μ.Χ., κατά την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, εμπνευσμένο, από την παλαιότερη ελληνική ελληνιστική τέχνη.
Συλλογή Torlonia
Οι Μουσουλμάνοι Τούρκοι εισέβαλαν και αποίκησαν την Ελλάδα (και την μικρή Ασία, που εξακολουθεί να αποικίζεται), για 800 χρόνια. Στην Κωνσταντινούπολη, ο Γάλλος ακαδημαϊκός γιατρός Pitton de Tournefort (18ος αιώνας), μάρτυρας της καταστροφής των Χριστιανών Ελλήνων, από τους μουσουλμάνους : Βάζουν το θύμα κάτω, αφού δέσουν τα χέρια του, πίσω, από την πλάτη του, τοποθετούν μια σέλα, από γαϊδουράκι, στην πλάτη του, και δύο, από τους βοηθούς του εκτελεστή, κάθονται, σε αυτό, για να το ακινητοποιήσουν, εντελώς. Ένας άλλο κρατάει το κεφάλι του και πιέζεται, στο έδαφος και με τα δύο χέρια. Ένας τέταρτος βοηθός ανοίγει το, πίσω, μέρος του παντελόνι του θύματος, με ψαλίδι. Έπειτα, ο δήμιος οδηγεί το ξύλινο καυτηρίο, όσο το δυνατόν, πιο βαθιά. Στην συνέχεια, παίρνει ένα ξύλινο σφυρί και χτυπά το καυτηρίο, μέχρι η κορυφή να εμφανιστεί, στο στήθος. Μετά, το σηκώνουν όρθιο και το φυτεύουν, στο έδαφος. Και καθώς ο καημένος βασανίζεται, οι Τούρκοι τον κοροϊδεύουν, τον ειρωνεύονται και τον καλούν να μετανοήσει και να ασπαστεί το Ισλάμ και την μουσουλμανική πίστη." Ο Πουκεβίλ, επίσης, περιγράφει το τραγικό τέλος του Έλληνα Θυμίου Βλαχάβα, από την Θεσσαλία, μετά το ξέσπασμα του 1808. Τον είδε, στα Ιωάννινα, δεμένο, σε μια ράβδο, στην αυλή του Αλή Πασά : "Πιο ήρεμος, από τον τύραννο, που απολάμβανε τον βασανισμό του, με κοίταξε, με μια γαλήνια ματιά, σαν να ήθελε να με κάνει μάρτυρα της ανώτερης στιγμής του. Ανέκτηκε τα χτυπήματα του δημίου, χωρίς να φωνάξει, ή να παραπονεθεί. Και τα άκρα, που τραβούσαν, μέσα στους δρόμους των Ιωαννίνων, έδειχναν, στους φοβισμένους Έλληνες, τα υπολείμματα του τελευταίου καπετάνιου της Θεσσαλίας.» Ο #Kandyloros αναφέρει ότι “ο Μουσουλμάνος Κεχαγιάμπεης αποβιβάστηκε, στην Καλαμάτα, το 1805, μεταφέροντας είκοσι χιλιάδες λόγχες, για τον αποκεφαλισμό των Ελλήνων. Προχώρησε, στο εσωτερικό, συνέλαβε και αποκεφάλισε, περίπου, εξακόσιους, από αυτούς." Μια άλλη μορφή βασανιστηρίου ήταν "τα γάντζια." Αποτελούνται, από έναν ξύλινο σκελετό, που ανυψώνεται, στην είσοδο των πόλεων. Ο δήμιος ανυψώνει τον καταδικασμένο, ψηλά, σε ένα κοντάρι, με έναν τροχό. Κάτω, από το κοντάρι, είναι στερεωμένα γάντζια. Τότε, ξαφνικά, αφήνει το σκοινί και ο καταδικασμένος πέφτει, με όλο του το βάρος, πάνω, στις καρφίτσες, που καρφώνεται, στο στήθος, άλλες φορές, στις μασχάλες, ή, σε άλλα σημεία του σώματος. Και εκεί, τους αφήνουν να πεθάνουν. Συχνά, ο θάνατος έρχεται, μετά από τρεις μέρες. Όλα αυτά έγιναν, στους Έλληνες, που αρνήθηκαν να αποδεχτούν τον Ισλαμισμό.
Μια ιστορική εκτέλεση, με κανόνι, κοινώς, γνωστή ως «Πυροδότηση, από όπλο», που ελαβε χωρα στο Σιράζ του Ιράν, κατά την διάρκεια,της δυναστείας των Κατζάρ, στην δεκαετια του 1890.
Οι καταδικασμένοι κρατούμενοι δένονταν, απευθείας, στο στόμιο ενός οπλισμένου, πριν απο την πυροδότησή του, μια βάναυση μορφή θανατικης ποινής, που ειχε σχεδιασθεί, για να εξασφαλίσει τον άμεσο θάνατο και την ολική καταστροφή του σώματις.
Αν και η πιο διάσημη χρήση της έγινε, στην ινδική υποήπειρο, απο την Μογγολική Αυτοκρατορία και αργότερα, από την βρετανική Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών, μετά την εξεγερση του 1857, η πρακτική αυτή καταγράφηκε, επισης, στην Περσία του 19ου αιώνα, ως δημόσιο θέαμα και προειδοποίηση, για την αποτροπή της διαφωνίας.
Από Ματθαίο Γιαλαμά.
Φωτογραφία : 1921-1922, Μικρασιατική Εκστρατεία. Ο Μουσταφά Κεμάλ εξετάζει το πεδίο μάχης του Αφιόν Καραχισάρ, με κιάλια. (A. Karamitsos).
Μόλις ο Κεμάλ πληροφορήθηκε, νωρίς το πρωί της 31ης Αυγούστου 1921, την σύμπτυξη της ελληνικής Στρατιάς, απὸ τηλεφώνημα του αρχηγού του τουρκικού Γενικού Επιτελείου Φεβζή Πασά, πήγε, απὸ την Άγκυρα, στο Πολατλί και διέταξε την καταδίωξη των Ελλήνων. Την καταδίωξη θα την εκτελούσαν, κυκλωτικά, δύο μεραρχίες ιππικού, ενισχυμένες, με μία, ή δύο μεραρχίες πεζικού, η καθεμιά, που θα εφορμούσαν, απὸ τα δύο άκρα της τουρκικής παρατάξεως. Το σχέδιο καταδιώξεως δεν μπόρεσε να εφαρμοστεί, σε όλη του την έκταση, γιατί οι τουρκικές μονάδες ήταν καταπονημένες, απὸ τις συνεχείς μάχες και το ηθικό του συμπτυσσόμενου ελληνικού στρατού, βρισκόταν, σε ψηλά επίπεδα· έτσι, οι Τούρκοι περιορίστηκαν, σε επιδρομές, εναντίον των γραμμών συγκοινωνίας των Ελλήνων.
Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Τόμος ΙΕ-1913-1941. σελ. 184.
Ο Γεώργιος Παπανδρέου (Καλέντζι Αχαΐας, 13 Φεβρουαρίου 1888 - Αθήνα, 1 Νοεμβρίου 1968) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός. Διατέλεσε τρεις φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας.
Ο Γεώργιος Παπανδρέου γεννήθηκε στο Καλέντζι Αχαΐας το 1888 και ήταν το τρίτο παιδί του πρωτοπρεσβύτερου Ανδρέα Σταυρόπουλου και της πρεσβυτέρας του Παγώνας.
Σπούδασε νομική, στην Αθήνα, μεταξύ των ετών 1906-1909, απ' οπού αποφοίτησε, με άριστα. Υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία, τα έτη 1910-1911, στο 12ο Σύνταγμα Πεζικού, που έδρευε, στην Πάτρα. Μάλιστα, επέμενε να υπηρετήσει, ως απλός στρατιώτης, καθώς, ως πτυχιούχος, τότε, του είχε γίνει παραίνεση να υπηρετήσει, ως έφεδρος αξιωματικός.
Μετά την εκπλήρωση της στρατιωτικής θητείας του και την ολοκλήρωση των νομικών σπουδών του, ο Γ. Παπανδρέου φεύγει, με υποτροφία, τον Σεπτέμβριο του 1911, στην Γερμανία, για μεταπτυχιακές σπουδές, στις νομικές, κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες, στην Λειψία, στην Βαϊμάρη και στο Βερολίνο. Τον Οκτώβριο του 1912, αμέσως, μετά την κήρυξη του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, ο Γ. Παπανδρέου διακόπτει τις σπουδές του και κατατάσσεται, στο στράτευμα, ως εθελοντής του εξωτερικού. Τον Απρίλιο του 1913, αποστρατεύεται, παντρεύεται την Σοφία Μινέικο και επιστρέφει, στο Βερολίνο. Εκεί, πληροφορείται τον θάνατο, του αδελφού του Νίκου, στην μάχη του Κιλκίς (20 Ιουνίου). Στο Βερολίνο, συνδέθηκε, με τον Ελευθέριο Βενιζέλο.
Το 1919, με την γυναίκα του Σοφία, αποκτούν τον Ανδρέα.
Το 1922 πρωτοστάτησε, στο επαναστατικό κίνημα Πλαστήρα-Γονατά, όντας πολιτικός σύμβουλος του κινήματος. Διετέλεσε υπουργός Εσωτερικών της στρατιωτικής κυβέρνησης Γονατά, που εκτέλεσε την ηγεσία των αντιβενιζελικών, για την ήττα, στην Μικρά Ασία, έχοντας συμμετάσχει και στην προηγηθείσα δίκη, ως κατήγορος. Υπήρξε γενικός εισηγητής, στην Δ' Συντακτική Συνέλευση του 1924, που κατήργησε την Βασιλεία και συγκάλεσε Δημοψήφισμα, για την επιβεβαίωση της πολιτειακής αλλαγής. Το 1925, με την επιβολή της δικτατορίας του Παγκάλου, εξορίστηκε. Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, υπηρέτησε, ως υπουργός, στις κυβερνήσεις Βενιζέλου, την περίοδο 1930-1932. Μετά την επιβολή της μεταξικής δικτατορίας, εξορίστηκε ξανά, στην Άνδρο και στα Κύθηρα.
Την περίοδο της Κατοχής είχε αντιστασιακή δράση, συνελήφθη, στις αρχές του 1942, από τους Ιταλούς, ως εκδότης της παράνομης εφημερίδας “Ελευθερία” και φυλακίστηκε, για ένα τρίμηνο, στις φυλακές Αβέρωφ. Το 1944, συντάχθηκε πλήρως, με την εξόριστη κυβέρνηση και αποτέλεσε τον κύριο διοργανωτή του συνεδρίου του Λιβάνου. Ύστερα, εκτέλεσε χρέη μεταβατικού πρωθυπουργού, στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας. Κατά την απελευθέρωση, εκφώνησε λόγο, στην πλατεία Συντάγματος, στις 18 Οκτωβρίου 1944.
Ο Παπανδρέου κατηύθυνε τις ένοπλες συγκρούσεις του Δεκεμβρίου 1944, σε συνεργασία, με τους Βρετανούς, πετυχαίνοντας την επικράτηση των κυβερνητικών δυνάμεων, στην πρωτεύουσα.
Κατά την διάρκεια του εμφυλίου, αποτέλεσε μέλος των κυβερνήσεων των κυβερνητικών δυνάμεων. Μετά την λήξη του εμφυλίου, δημιούργησε το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου, το οποίο συμμετείχε, στις εκλογές του 1950 και 1951. Το 1952, συνεργάστηκε, με το κόμμα του Αλέξανδρου Παπάγου, “Ελληνικός Συναγερμός”, από το οποίο αποχώρησε, το 1953. Ύστερα, δημιούργησε την Ένωση Κέντρου, με την οποία εξελέγη πρωθυπουργός, στις εκλογές του 1963 και του 1964.
Με την επιβολή της δικτατορίας των συνταγματαρχών, τέθηκε, σε, κατ' οίκον, περιορισμό. Απεβίωσε, την 1η Νοεμβρίου 1968. Την ημέρα της κηδείας του Γεωργίου Παπανδρέου, ξέσπασε, στην Αθήνα, η πρώτη μαζική διαδήλωση, κατά του στρατιωτικού καθεστώτος.
Η παρούσα δημοσίευση δεν έχει, ως σκοπό, να αναλύσει, λεπτομερώς, την βιογραφία ενός πρωθυπουργού της Ελλάδος, αλλά να καταδείξει πως υπήρχε μια εποχή, που οι πολιτικοί, στρατεύονταν και υπηρετούσαν την πατρίδα, ακόμη και πολεμούσαν, για αυτήν. Η σύγκριση, με το παρόν, είναι, απλώς, θλιβερή.
Ο Γεώργιος Παπανδρέου, είναι ο, εκ δεξιών, εικονιζόμενος στρατιώτης, στην φωτογραφία.
Απρίλιος - Μάιος 1941. Γερμανοί αξιωματικοί καθήμενοι χαιρετούν Ιταλό, ή Έλληνα αξιωματικό διερχόμενο. Δεν διευκρινίζεται η τοποθεσία λήψεως της φωτογραφίας. Πιθανόν, Αθήνα, η Θεσσαλονίκη. (Franz Peter Weixler).
Όπως έχουμε σημειώσει και σε άλλες αναρτήσεις, ήταν γνωστό το ενδιαφέρον των Ναζί, για τις Αρχαιότητες. Στην φωτογραφία βλέπουμε τον Στρατάρχη Wilhelm List, (επάνω, στο υποζύγιο), Διοικητή των Γερμανικών Δυνάμεων, κατά την Επιχείρηση Marita, (εισβολή, στην Βαλκανική), να επισκέπτεται Αρχαιολογικούς χώρους, στην Μεσσαρά, (πιθανότατα, την Φαιστό), λίγο, μετά την κατάληψη της Κρήτης.
Η σκιασμένη φιγούρα της φωτογραφίας, δεν είναι άλλος από τον Στρατηγό Διοικητή της 5ης Μεραρχίας Ορεινών κυνηγών, γνωστό Αρχαιοκάπηλο Julius Ringel. Μαζί, με τους υψηλόβαθμους Ναζί Αξιωματικούς, βλέπουμε, δίπλα τους και ντόπιους οδηγούς.
Φωτογραφία - Κείμενο Γιώργος Παπαδάκης, George Papadakis
Στο Καστέλλι Πεδιάδος, δίπλα στο πολεμικό αεροδρόμιο, το θέρος του 1943. Δυο χρόνια, στην Κρήτη οι "φίλοι" μας οι Γερμανοί και δεν έχασαν την ευκαιρία να το γιορτάσουν. Που να ήξεραν τι θα γινόταν δυο χρόνια, μετά!
Υ.Γ. Κάποτε, ο Σήφης, ο γνωστός Λοχίας Ολενχάουερ, επικεφαλής του φυλακίου του Γενί Γκαβέ, είπε, στον Ενωμοτάρχη του Σταθμού Χωροφυλακής : « Βλέπεις αυτό το μικρό πλατάνι Απόστολε; Θα μεγαλώσει και θα γίνει σαν αυτό», του έδειξε το μεγάλο πλατάνι, δίπλα, στην βρύση και οι Γερμανοί θα είναι, ακόμα, στην Κρήτη. Τέτοια πλύση εγκεφάλου τους είχε κάνει η Ναζιστική προπαγάνδα.
Τραπεζούντα.
1948 - 1950. Τραπεζούντα.
Θα μπορούσε να ‘ναι μια τσακισμένη γυναίκα, έτσι όπως γυρίζει, στις 25 Σεπτεμβρίου του 1980, με καμένα τα σπλάγχνα, από τις ακτίνες λέιζερ και με παράλυτη την μια φωνητική της χορδή. Και βέβαια, μ’ ένα γυμνό κρανίο, που θα ‘ναι αναγκασμένη να το κουκουλώνει, απ’ εδώ και μπρος, μ’ ένα μάλλινο σκούφο - ώσπου να βγουν, πάλι, τα μαλλιά της.
Τι ειρωνία αλήθεια : “Για δυο πράματα καμάρωνα, πάντα, στην ζωή μου”, θα πει, κάποια στιγμή, στην Ελλάδα. “Το στήθος μου και τα μαλλιά μου. Τα ‘χασα μέσα, σε δέκα χρόνια και τα δυο”.
Τα ‘χασε όλα, εκτός από την δύναμή της – αυτό το αόρατο ατσάλι, που κρύβει μέσα της και την κρατάει όρθια, στις δύσκολες ώρες. Ακόμα και με πυρπολημένα σωθικά, κάνει, πάλι, θεατρικά σχέδια, για τον χειμώνα.
ΦΡΕΝΤΥ ΓΕΡΜΑΝΟΣ : “ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ”. Εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ.
Τελευταίος της ρόλος αυτός της κωφάλαλης Σάρας.
Δεν φτάνει, βέβαια, αυτό. Πρέπει να μυηθεί και στη γλώσσα των κωφαλάλων: “Θέλω να την μάθω τέλεια” λέει σε μια ειδική δασκάλα που ανακαλύπτει στη Βασιλίσσης Σοφίας. “Θέλω οι κωφάλαλοι που θα με βλέπουν απ’ την πλατεία να ξεχνάνε πως είμαι θεατρίνα και να νομίζουν πως είμαι κι εγώ κωφάλαλη!“.
Το πάθος της λεπτομέρειας που την βασανίζει απ’ τα δεκάξι της χρόνια, όταν αναδυόταν από το φέρετρο της Χάννελε, την κυνηγάει και τώρα στην τελευταία παράσταση της ζωής της:
“Θα χρειαστούμε τουλάχιστον ένα χρόνο”.
“Σας δίνω ένα μήνα!” απαντάει τελεσιγραφικά η Λαμπέτη.
Η πρεμιέρα της “Σάρας” είναι ένας ρωμαϊκός θρίαμβος. Οι θεατές χειροκροτούν όρθιοι, για κάμποση ώρα, αυτή την νικήτρια ενός άγριου Κολοσσαίου που υποκλίνεται τώρα μπροστά τους πιο λαμπερή και πιο όμορφη από κάθε άλλη φορά. Moritura te salutat.
Το έργο ανεβαίνει τον Μάρτη του 1981 και θα συνεχιστεί και τον επόμενο χειμώνα. Να μαντεύει άραγε η Αθήνα ότι είναι η τελευταία φορά που βλέπει τη Χάννελε πριν πάει στον Παράδεισο; Πάντως τίποτε στην όψη της δεν το δείχνει: “Είσαι η πιο ερωτική κωφάλαλη που πέρασε ποτέ απ’ το ελληνικό θέατρο – από κάθε, ίσως θέατρο” της λέει ο Μάνος Χατζιδάκις.
ΦΡΕΝΤΥ ΓΕΡΜΑΝΟΣ “ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ” Εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ.
Η Έλλη Λαμπέτη, μία από τις σπουδαιότερες Ελληνίδες ηθοποιούς μας πέθανε στις 3 Σεπτεμβρίου 1983, σε ηλικία 57 ετών μετά από μακροχρόνια μάχη με τον καρκίνο.
3/9/2015. Μικρασιατικά παράλια. Η θάλασσα ξεβράζει το πτώμα του 5χρονου Σύριου πρόσφυγα Αϊλάν.
8/2026 (τέλος) - 9/2026 (αρχή). Η νέα δημοσκόπηση της φιλοκυβερνητικής "INTERVIEW", θέτει την Νέα Δημοκρατία, σε κατάσταση πτώσης των ποσοστών και με διευρυμένη κοινωνική δυσαρέσκεια, ενώ και η ΕΛ.ΑΣ παρουσιάζει Στην ερώτηση «πόσο πιθανό είναι να αλλάξει η άποψή σας, για την Νέα Δημοκρατία, μετά τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού, στην ΔΕΘ», το 80% απαντά «λίγο/καθόλου», το 15% «πολύ/αρκετά» και το 5% «Δεν ξέρω/ Δεν απαντώ», ενώ οι συμμετέχοντες ρωτήθηκαν, για το ποιός θα είναι ο στόχος τησ ψήφου τους, εάν γίνονταν, τώρα, εκλογές, με το 28% απαντά ότι θα εκφράσει διαμαρτυρία, προς το πολιτικό σύστημα, συνολικά, το 27% θα ενισχύσει την αντιπολίτευση, το 24% θα επιβραβεύσει την κυβέρνηση, το 18%, για να περιορίσει την δύναμη της κυβέρνησης και το 3% απαντά «Δεν ξέρω/ Δεν απαντώ».
Όσον αφορά το ενδεχόμενο να ψηφίσουν ένα κόμμα του Αντώνη Σαμαρά, το 5% να απαντά πολύ, το 7% αρκετά, το 9% λίγο, το 78% καθόλου και το 1% δεν ξέρω/δεν απαντώ.
2026. Κίνα.
Σχόλια