Το τουρκολιβυκό σύμφωνο, για τις ΑΟΖ των δύο κρατών, που δεν είναι παράκτια και η ελληνική αδυναμία και ανικανότητα. (Με λίγα λόγια, οι Κυριάκος Mητσοτάκης, Γιώργος Γεραπετρίτης και Νίκος Δένδιας τα έχουν κάνει σκατά).

 

Το τουρκολιβυκό σύμφωνο, για την χάραξη Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών (ΑΟΖ), απασχολεί το σημερινό δημοσίευμα και το, παραπάνω, βίντεο, καθώς είναι σαφές ότι είναι άλλο πράγμα η νομική ισχύς και άλλο πράγμα είναι η πολιτική ισχύς. Είναι άλλο πράγμα να υπερισχύεις, σε νομικό επίπεδο και είναι άλλο πράγμα να διαμορφώνεις έναν ευνοϊκό συσχετισμό ισχύος. Η νομική εγκυρότητα μιας πράξης και η πολιτική αποτελεσματικότητά της είναι δύο διαφορετικά πράγματα.

Το ελληνικό κράτος έχει το ισχυρότατη νομική θέση, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν έχει την, εν τοις πράγμασι, δυνατότητα να την επιβάλει, έναντι του τουρκικού κράτους, διότι από τις εφαρμοζόμενες τουρκικές  πολιτικές, δημιουργείται μία κατάσταση, που η ελληνική πλευρά υποχρεώνεται να αντιμετωπίσει, σπαταλώντας διπλωματικό κεφάλαιο και πολιτικούς πόρους, που θα έπρεπε να τους διαθέσει, σε άλλα πεδία, καθώς η Άγκυρα δεν εφαρμόζει το διεθνές δίκαιο, αλλά εφαρμόζει πολιτική ισχύος και υποχρεώνει την Αθήνα να παίξει, με τους όρους της τουρκικής ηγεσίας, που μετατρέπουν μία συζήτηση, για το ισχύον διεθνές δίκαιο σε ένα ζήτημα ικανότητας της υπεράσπισής του, δημιουργώντας τετελεσμένα γεγονότα, επί του πεδίου.

Πριν το τουρκολιβυκό μνημόνιο, η Ελλάδα είχε ένα σαφέστατο, ως προς την ισχύ του, νομικό επιχείρημα, όμως, μετά την κύρωσή του, έστω και αν είναι παράνομη, το ελληνικό κράτος δεν υποχρεώθηκε, μόνον, να υπερασπίζεται ένα ορθό νομικό επιχείρημα, αλλά να αντιμετωπίσει και τις συνέπειες της παραβίασης αυτού του νομικού καθεστώτος, που το ορθό νομικό επιχείρημα υποστηρίζει, όσον αφορά τις, έρευνες του υποθαλάσσιου χώρου, τις εξορύξεις (με τις οποίες διαφωνώ, επειδή είναι, εξαιρετικά, επικίνδυνο να ξύνεις τον πάτο των θαλασσών - και όχι, μόνον, των θαλασσών -, στον ελλαδικό και στον τουρκικό χώρο, διότι οι δύο αυτοί χώροι επικάθονται, σε μια περιοχή, με, εξαιρετικά, υψηλή σεισμικότητα, καθώς οι γεωλογικές πλάκες μοιάζουν, με πολυθρυμματισμένο γυαλί), καλωδιώσεις, θαλάσσια πάρκα, αλληλοεπικαλύψεις θαλάσσιων χώρων κλπ.

Βέβαια, το διεθνές δίκαιο δεν αλλάζει, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι αναλλοίωτο, διότι αυτό, που, όντως, στην πράξη αλλάζει, είναι το κόστος της υπεράσπισης του  διεθνούς δικαίου, που μεγιστοποιείται και φυσικά, διαμορφώνει, σημαντικά, την συμπεριφορά των εξορυκτικών εταιρειών, καθώς το ελληνικό κράτος δεν θέλει να στηριχθεί, στην εγχώρια κρατική εταιρεία πετρελαίων,  παρά το γεγονός ότι η Νορβηγία φρόντισε και στηρίζεται, στην δική κρατική πετρελαϊκή βιομηχανία, την οποία επέλεξε να δημιουργήσει, εκ του μηδενός, με τεράστια κέρδη.

Καθώς, τώρα, το τουρκολιβυκό μνημόνιο κυρώθηκε, από την λιβυκή “βουλή”, οι ξένες εταιρείες εξορύξεων δεν πρόκειται να επενδύσουν, σε μία περιοχή, που μπορεί να δημιουργήσει κίνδυνο, για την όποια επένδυση είναι διατεθημένες να υλοποιήσουν.

Η Άγκυρα καταφέρνει, έτσι, να εφαρμόσει το τουρκολιβυκό μνημόνιο, στην πράξη και ακυρώνει το δικαίωμα του ελληνικού κράτους να οριοθετήσει ΑΟΖ, με την, κρατικά και εδαφικά, διασπασμένη Λιβύη και με αυτόν τον τρόπο, έχει καταστήσει τον ελληνικό θαλάσσιο χώρο, από ελληνικό δικαίωμα, σε μια αμφισβητούμενη περιοχή, μετατρέποντας το καθεστώς της περιοχής, στην οποία υφίσταται, νομικά, ελληνικό κυριαρχικό δικαίωμα, σε χώρο, πού αμφισβητείται, χωρίς οριοθετημένη ΑΟΖ, έστω και αν υφίσταται, μερικώς, οριοθετημένη ελληνοαιγυπτιακή ΑΟΖ, καθώς η Άγκυρα κατάφερε να αδρανοποιήσει το ελληνικό δικαίωμα, στην ΑΟΖ, αφού, με την Λιβύη είναι, σχεδόν, αδύνατο, πλέον, να υπάρξει συμφωνία και με τον ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Marco Rubio να έχει δηλώσει, πρόσφατα, στην Αθήνα "Βρείτε τα, πρώτα, μεταξύ σας".

Με λίγα - αλλά ακριβέστατα - λόγια, ο ΥΠΕΞ Γιώργος Γεραπετρίτης, ο ΥΠΕΘΑ Νίκος Δένδιας και πάνω, από όλους ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, τα έχουν κάνει σκατά.

Έτσι, διεθνώς, το ελληνικό κράτος, είναι αδύναμο να επιβάλει το διεθνές δίκαιο, καθώς διακηρύσσει, διαρκώς, “τα δίκαιά του”, μένοντας άπραγο,  όταν αυτά ακυρώνονται, έμπρακτα και έτσι, καθίσταται αστείο, ως αναξιόπιστο και αδύναμο, ενώπιον των συμμάχων του και των αντιτιθέμενων.

Με αυτόν τον τρόπο, λόγω της πολιτικής της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, η τουρκική επιρροή, στην Λιβύη, κατέστη πλήρης και έτσι, η Άγκυρα ελέγχει ολόκληρο το θρυμματισμένο πολιτικό σύστημα της χώρας αυτής και το κάνει παράρτημα εξυπηρέτησης των συμφέροντων της, όντας, πλέον, μια ισχυρή περιφερειακή δύναμη, που δεν επωφελείται, μόνον, από αυτό, που κερδίζει, αλλά, παράλληλα, κερδίζει και αυτά, που χάνει η Αθήνα, καθιστώντας, στην πράξη, το ελληνικό κράτος υποτελές και δορυφόρο του τουρκικού κράτους, περικυκλώνοντας την Ελλάδα, και πολλαπλασιάζοντας το εύρος των ελληνοτουρκικών διαφόρων σύνορα, από το Αιγαίο, έως το Λιβυκό Πέλαγος, με σαφέστατα έμπρακτα αποτελέσματα.

Θα ειπωθεί ότι η αυτοαποκαλούμενη Ευρωπαϊκή Ένωση αντέδρασε, με μια σαφή ανακοίνωση. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι αυτό. Διότι πέραν, από τις όποιες ανακοινώσεις, αυτό, που χρειάζεται, είναι η βούληση υπεράσπισης του διεθνούς δικαίου της θάλασσας. 

Κάτι τέτοιο, όμως, δεν φαίνεται, καθώς η Άγκυρα προσπαθεί και στην πράξη, επιτυγχάνει να ακυρώσει την νομική πραγματικότητα, που έχει διαμορφωθεί, με βάση το διεθνές δίκαιο της θάλασσας και να το μετατρέψει  σε μια πολιτική διαφορά, η οποία, ακόμη και με την απειλή, manu militari, ωθείται να επιλυθεί, με βάση τις επιθυμίες και τους όρους του τουρκικού κράτους.

Δυστυχώς…