17-7-1980. Στην μη υπεράσπιση του μαρξισμού. Επίκαιρες αναλυτικές και επικριτικές σημειώσεις και αναμνήσεις μου, για ην μαρξιστική θεωρία, ως ιδεολογικού εργαλείου των ελίτ του γραφειοκρατικού καπιταλισμού, 46 χρόνια, μετά, μέσα από μια κριτική αποτίμηση των αναλύσεων του Λέοντα Τρότσκυ, στο βιβλίο του “Στην υπεράσπιση του μαρξισμού” και η έκφραση του κοινωνικού φαινομένου των αρχουσών ελίτ του “γραφειοκρατικού επαναστατισμού”.

 

Το παρόν άρθρο, όπως συμβαίνει και στο, παραπάνω, χθεσινό βίντεο, ασχολείται, με την κριτική αποτίμηση του μαρξισμού, ως ιδεολογίας των ελίτ του σύγχρονου γραφειοκρατικού καπιταλισμού, στην οποία προέβην, πριν 46 χρόνια (στις 17 Ιουλίου 1980, με αφορμή τις αναλύσεις του Λέοντα Τρότσκυ, που συγκεντρώθηκαν και εκφράστηκαν, στο βιβλίο “Στην υπεράσπιση του μαρξισμού”, με αφορμή την έκρηξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, για την, εκ των πραγμάτων, αποτίμηση της κατάστασης, όσον αφορά την ικανότητα του προλεταριάτου να επιτελέσει την υποτιθέμενη, κατά τον μαρξισμό, ιστορική του αποστολή, δηλαδή την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος, την άσκηση της προλεταριακής εξουσίας (της δικτατορίας του προλεταριάτου) και την οικοδόμηση μιας αταξικής κοινωνίας και επίσης, όσον αφορά την επιβεβαίωση της μαρξικής και της μαρξιστικής θεωρίας, ως θεωρίας, με επιστημονικό και επαναστατικό περιεχόμενο.

Για τον Λέοντα Τρότσκι -  και πολύ σωστά - ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν το πεδίο της οριστικής κρίσης της ισχύος της μαρξιστικής θεωρίας και της ικανότητας του προλεταριάτου (της εργατικής τάξης) να ανατρέψει το καπιταλιστικό σύστημα και να εγκαθιδρύσει τα θεμέλια, για την βάση μιας αταξικής κοινωνίας μέσα από την άμεση άσκηση της εργατικής εξουσίας, με την αρχική μορφή της δικτατορίας του προλεταριάτου και την οικοδόμηση του κομμουνισμού και στις δύο του φάσεις, ήτοι την πρώτη της φάση (τον σοσιαλισμό), όπου το λεγόμενο “βασίλειο της ανάγκης”, λόγω των προορισμών, που τίθενται, ακόμη, από την σχετική σπανιότητα των παραγόμενων αγαθών και υπηρεσιών, επιβάλουν η κατανομή του κοινωνικού προϊόντος να γίνεται, με βάση την συμμετοχή του καθενός, στην συνολική παραγωγή, ενώ στο δεύτερο στάδιο του κομμουνισμού, η αφθονία της παραγωγής θα αλλάξει τα δεδομένα και η κατανομή του κοινωνικού προϊόντος θα γίνεται, με βάση τις ανάγκες του καθενός μέλους της κοινωνίας. 

Στο βιβλίο του Λέοντα Τρότσκυ, στο οποίο συγκεντρώθηκαν τα άρθρα, οι επιστολές και τα διάφορα κείμενα του εξόριστου μπολσεβίκου ηγέτη, με τίτλο : “Στην υπεράσπιση του μαρξισμού” αυτή η τοποθέτηση αποτελεί τον κεντρικό πυρήνα τον απόψεών του. 

Βέβαια, σήμερα, έχουμε την άνεση να διαπιστώσουμε ότι ο μαρξισμός, ως υποτιθέμενη επαναστατική θεωρία, για την δημιουργία μιας αταξικής κοινωνίας, στην κυριολεξία, απέτυχε, καθώς η εργατική τάξη δεν μπόρεσε να ασκήσει τα υποτιθέμενα επαναστατικά του καθήκοντα, με τα οποία την φόρτωνε η μαρξιστική θεωρία. Και φυσικά, σε αυτήν την διαπίστωση, προέβην, στις 17/7/1980, πριν 46 χρόνια, σε μια εποχή, κατά την οποία, κάτι τέτοιο δεν ήταν εύκολο, καθώς η “Σοβιετική Ένωση” ήταν, ακόμη, ιστορικά, παρούσα και διατηρούσε την “επαναστατική” της αίγλη, στις χώρες της Δύσης και στην μεταδικτατορική Ελλάδα.

Όμως, το κυριότερο σημείο της ασκούμενης, εκ μέρους μου, κριτικής, εκείνη την εποχή, στην μαρξιστική θεωρία και στα ιστορικά της κατασκευάσματα, που ήσαν η σοσιαλδημοκρατία και τα κομμουνιστικά κόμματα, δεν ήταν, απλώς, η κατάδειξη της ψευδότητας του, δήθεν, επαναστατικού περιεχομένου της θεωρίας αυτής. Το κυριότερο σημείο της ασκούμενης κριτικής, στην μαρξιστική θεωρία και σε αυτό το βιβλίο, που συγκέντρωνε τις θέσεις του Λέοντα Τρότσκυ, μέσα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, για τον μαρξισμό, αφορούσε το αυταπόδεικτο και αντικειμενικό γεγονός ότι ο μαρξισμός, τελικά, δεν ήταν και δεν είναι, τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο, από μια έκφραση της σύγχρονης γραφειοκρατικής καπιταλιστικής ιδεολογίας της άρχουσας γραφειοκρατικής καπιταλιστικής ελίτ και όπως, κάθε ιδεολογία, δεν έχει σκοπό να απαυγάσει την πραγματικότητα, αλλά να την αποκρύψει, μέσα από την κατασκευή μιας μυθοποίησης, η οποία χρησιμεύει, στην γραφειοκρατική καπιταλιστική ελίτ, ως μηχανισμός υποδούλωσης των σύγχρονων κοινωνιών, στις καπιταλιστικές τάξεις, όπως αυτές εκφράζονταν, από την δυτική, ή την ανατολική εκδοχή του σύγχρονου γραφειοκρατικού καπιταλισμού, μέσω αυτού του κοινωνικού φαινομένου του γραφειοκρατικού επαναστατισμού, που εξέφρασε και εξακολουθεί να εκφράζει μαρξιστική και η μαρξογενής άρχουσα κοινωνική γραφειοκρατική ελίτ. 

Αυτά περιγράφω και επεξηγώ, στις, παραπάνω, εικονιζόμενες χειρόγραφες σημειώσεις μου, πριν 46 χρόνια, καθώς διάβαζα, το βιβλίο του Λέοντα Τρότσκυ και δεν χρειάζεται να επεκτείνω, περισσότερο το κείμενο του παρόντος άρθρου, καθώς οι αναγνώστες, πέραν της δυνατότητας, που έχουν, να διαβάσουν το περιεχόμενο αυτών των σημειώσεων, μπορούν - και είναι, εξαιρετικά, να παρακολουθήσουν το αρχικό βίντεο.