540 π.Χ. Αττική υδρία του αγγειογράφου και αγγειοπλάστη Εξηκία. 410 π.Χ.-350 π.Χ. Αρχαίο νόμισμα, από την Παφλαγονία, στον ελληνικό Πόντο. 2ος αιώνας π.Χ-1ος αιώνας π.Χ. Ετρουσκικά και ρωμαϊκά χάλκινα αγάλματα, στην Τοσκάνη. 2ος αιώνας μ.Χ. Η χρυσή αναθηματική πινακίδα του Θρασυμήδη, στην Γεωργία. 1851-2026. Τραπεζούντα. (Ο Topal Osman ağa). 1882-1914. Ο Bekir Fikri ağa. 1911. Οι Οθωμανοί πρίγκιπες, στο Μοναστήρι (Bitola). 26-10-1912. Θεσσαλονίκη. 1921. Σμύρνη. 30-10-1930. Ο Mustafa Kemal και ο Ελευθέριος Βενιζέλος, στην Άγκυρα. 1939. Ο De Vecchi, στο Μανδράκι της Ρόδου. 1938-1944. Θεσσαλονίκη. Η δράση του δωσίλογου Λάσκαρη Παπαναούμ, στην Κατοχή. 1944. Μαυραγορίτης, στην Αθήνα. 1991-2000. Η μετασοβιετική Ρωσία, στην εποχή του Μπορίς Γέλτσιν. 28-10-2026. Πέθανε η ηθοποιός Elke Sommer, στα 85 της χρόνια. 785 πίνακες ζωγραφικής και φωτογραφίες. (239).

 

Βαρύ το καθήκον να μεταφέρεις, στην πλάτη, τον σύντροφο, που σκοτώθηκε, δίπλα σου, στο πεδίο της μάχης.

Ο Αίαντας μεταφέρει το νεκρό σώμα του Αχιλλέα. Ο Αχιλλέας τάθηκε, κάπου, στο χώμα της Τροίας. Τον ακολούθησε, λίγο μετά και ο Αίαντας και τάφηκε, δίπλα του.

Αττική υδρία του αγγειογράφου και αγγειοπλάστη Εξηκία του  540 π.Χ. Ευρίσκεται, σε κρατική συλλογή του Μονάχου. 

410 π.Χ. - 350 π.Χ. Αρχαιοελληνικό νόμισμα, από την περιοχή της Παφλαγονίας, στον ελληνικό Πόντο.

Μπορεί να υπάρχουν διαφορές και διαφωνίες, ακόμη και εχθρότητες, μεταξύ ανθρώπων και ολόκληρων περιοχών, όμως, μπροστά, στην θεϊκή βοήθεια, όλοι ενώνονται, για να ζητήσουν την βοήθεια του θεού, που πιστεύουν.

Μια σπουδαία ανακάλυψη πολλών αγαλμάτων και αντικειμένων έγινε, σε ιαματική πηγή της Τοσκάνης, ξαναγράφοντας την ιστορία, μεταξύ Ετρούσκων και Ρωμαίων. Χάλκινα αγάλματα, ηλικίας, πάνω, από 2000 χρονών, θεωρείται η μεγαλύτερη ανακάλυψη, μετά, από αυτήν των περίφημων πολεμιστών του Riace, το 1972.

Χάρη, στην λάσπη, που τα προστάτευε, τα 20 αγάλματα και άλλα χάλκινα αντικείμενα, διατηρούνταν, σε τέλεια κατάσταση, φέροντας λεπτά χαρακτηριστικά, στα πρόσωπα τους, επιγραφές και κυματιστούς χιτώνες.

Μαζί, με, τα ειδώλια βρέθηκαν, επίσης, 5000 νομίσματα, χρυσά, αργυρά και χάλκινα του 2ου π.Χ. αιώνα και του 1ου π.Χ. αιώνα.

Μια περίοδος, που σημαδεύτηκε, από πολέμους, συγκρούσεις, στις περιοχές της Τοσκάνης - Ούμπρια - Λάτσιο, όμως, αποδεικνύεται ότι οι οικογένειες των Ετρούσκων και των Ρωμαίων προσευχόταν, από κοινού, σε θεότητες, στο ιερό των ιαματικών πηγών.

Μερικά, από τα αγάλματα, ήσαν του Απόλλωνα και της Υγείας, με Ετρούσκικες και λατινικές επιγραφές.

Η χρυσή αναθηματική πινακίδα, με την ελληνική γραφή, ανακαλύπτει την ιστορία ενός πλούσιου εμπόρου της Μαύρης Θάλασσας, με τις ρωμαϊκές λεγεώνες.

Αναφέρει το όνομα Θρασυμήδης και την αφιέρωση στον Δολιχήνο θεό. Ένα μικρό, λεπτό φύλλο χρυσού προσφέρει πολύτιμες πληροφορίες, για τον Θρασυμήδη, που, κάποτε, προσέφερε το πολύτιμο αυτό αντικείμενο, στον θεό, σε ένα ρωμαϊκό φρούριο της Μαύρης Θάλασσας. Η ελληνική επιγραφή διασώζει το όνομα και τον αποδέκτη της προσφοράς. Η Χρυσή αναθηματική πινακίδα, βρέθηκε, το 2024, στην περιοχή της Γεωργίας. Κάποιος ταξίδεψε, για εμπορικούς λόγους, στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, εκεί, που η Άψαρος  βρισκόταν  στις σημαντικές διαδρομές της αρχαίας Κολχίδας.

Χρονολογείται, από τις αρχές του 2ου μ.Χ. αιώνα.

1851. Οι Αμερικανοί Ευαγγελιστές Χριστιανοί, στην Τραπεζούντα.

Παλαιά Τραπεζούντα (Eski Trabzon) είναι μια τοποθεσία,  στην περιοχή Pazar, στην Ριζούντα, σήμερα. Αυτό το μέρος ήταν το πρώτο σημείο, στην πόλη Τραπεζούντα, που ιδρύθηκε και είχε καταχωρηθεί, ως Αθήνα. Με το σημερινό του όνομα Pazar, αυτή η περιοχή, το οποίο το κλίμα του δεν είναι πολύ κατάλληλο για νάρκες και αποχωρήσεις πλοίων, λόγω σοβαρών καταιγίδων, έχει αλλάξει ονομασία, στην τοποθεσία ιδρύσεως Τραπεζούντα. Ωστόσο, το όνομα Eski Trabzon έχει επιβιώσει, μέχρι σήμερα (Bijishkyan, 1969, p. 63; Şevket, 2013, p. 99).

1870 (δεκαετία). Τραπεζούντα.

1880 (δεκαετία). Τραπεζούντα. Ακτή Kemerkaya.

1890. Βγάζοντας, φωτογραφία, σε φωτογραφείο, στην Τραπεζούντα.

1890 - 1910. Τραπεζούντα.

1904. Τραπεζούντα. Στο Φροντιστήριο.

24/1/1908. Τραπεζούντα (καρτ ποστάλ).

Μια οικογενειακή φωτογραφία που τραβήχτηκε το 1910, στην πόλη Giresun, στο Photo Studio.

1910. Τραπεζούντα.

Απρίλιος 1910. Τραπεζούντα. Η φιλαρμονική ορχήστρα έρχεται,  στην βίλα του Κώστα Θεοφύλακτου, στο Soğuksu.

Χειμώνας 1910. Τραπεζούντα.

1910. Μάτσκα. Τραπεζούντα.

1910 (δεκαετία). Τραπεζούντα.

1910. Γκομψχάι Τορούλ. Ατύχημα.

 

1910 (δεκαετία). Τραπεζούντιος, με παραδοσιακή ενδυμασία.

1910 (δεκαετία). Τραπεζούντα. Φωτογραφία, που τραβήχτηκε, στο Kardeniz Photo Studio.

1916. Τραπεζούντα. Η γέφυρα του Καπνεργοστάσιου.

1916. Τραπεζούντα. Παρέλαση του ρωσικού στρατού.

1919. Βρετανικό πλοίο, στο λιμάνι της Τραπεζούντας.

Ο Τοπάλ Οσμάν αγάς δικαιολογεί τα εγκλήματα, που διέπραξε, κατά του μικρασιατικού ελληνισμού, επικαλούμενος τις ωμότητες, που διέπραξαν οι Έλληνες, σε βάρος του τουρκικού πληθυσμού. Όλοι οι εγκληματίες, που διαπράττουν μαζικά εγκλήματα, κατά αμάχων, επικαλούνται, πάντοτε, ως συμψηφισμό, τα εγκλήματα των αντιπάλων τους. Αυτές οι προσπάθειες της συμψηφιστικής ηθικής νομιμοποίησης των, πάσης φύσεως, εγκλημάτων, σε πολεμικές, όπως και σε ειρηνικές περιόδους, απανταχού της Γης, αποτελούν τον μανδύα, που σκεπάζει την διεστραμμένη κακοποιητική προσωπικότητα όσων διαπράττουν, αυτής της φύσεως, τις μαζικές εγκληματικές πράξεις.

Εν τέλει, ο Τοπάλ Οσμάν είχε το τέλος, που του άξιζε…

1930. Τραπεζούντα. Ο Μουσταφά Κεμάλ επισκέπτεται την πόλη.

1940 (δεκαετία). Στο λιμάνι της Τραπεζούντας.

 

1950 - 1960. Τραπεζούντα.

1962. Τραπεζούντα. Το λιμάνι.

1963. Τραπεζούντα. Μαθητική παρέλαση.

1965. Τραπεζούντα.

1966. Τραπεζούντα. Η ποδοσφαιρική ομάδα Yolspor (Ordu).

1969. Τραπεζούντα.

1970 (δεκαετία). Τραπεζούντα. Ο “γύρος του θανάτου”, σε λούνα παρκ.

1978. Τραπεζούντα. Το λιμάνι.

2024. Τραπεζούντα.

29/10/1923 - 29/10/2026. Τραπεζούντα. Η επέτειος της ίδρυσης του τουρκικού κράτους.

2026. Τα ερείπια του ναού του αγίου Γεωργίου Περιστερώνα, που ιδρύθηκε το 752 μ.Χ. (και όπως ήταν, πριν την Μικρασιατική Καταστροφή).

Βίος και Πολιτεία του Μπεκίρ Φίκρι Αγά των Γρεβενών. 

Στα Γρεβενά, ασφυκτικό έλεγχο όλων των τουρκικών αποφάσεων και ενεργειών τα χρόνια, πριν την Απελευθέρωση, είχε ο Μπεκίρ Φίκρι Αγάς.

Ο Φίκρι δεν ήταν ένας απλός παθιασμένος Τούρκος μουσουλμάνος αξιωματικός, αλλά διέθετε εμπειρία και είχε άποψη και στρατηγικό σχέδιο, για τον έλεγχο της περιοχής.

Ο Yüzbaşı (λοχαγός) Bekir Fikri, όπως ήταν το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε, το έτος 1882 (το, πλέον, πιθανόν), στο μικτό χωριό Τσουρχλί (Άγιος Γεώργιος), 4-5 ώρες πορεία, με άλλογο (τότε), έξω, από την πόλη των Γρεβενών. 

Καταγόταν, από ταπεινό υπόβαθρο, καθώς ο πατέρας του Μούρτος ήταν υπηρέτης, στα κτήματα μιας πλούσιας ελληνικής οικογένειας. 

Αργότερα, ο πατέρας του κατατάχθηκε, στον στρατό, ως έφεδρος στρατιώτης (ρετίφ), επιτρέποντάς του, να παρέχει σωστή εκπαίδευση, στον γιο του.

Η μητρική γλώσσα του Μπεκίρ ήταν τα ελληνικά, καθώς το χωριό του κατοικούνταν, εξ ολοκλήρου, από ελληνόφωνους Χριστιανούς και Μουσουλμάνους (Βαλαάδες).

Οι περισσότερες πηγές αποδίδουν αλβανική καταγωγή, στην οικογένεια Φίκρι.

Μετά την βασική του εκπαίδευση, ο Φίκρι μετακόμισε, στο Μοναστήρι, για να φοιτήσει, στο Στρατιωτικό Λύκειο, το οποίο ολοκλήρωσε, το 1903.

Tο 1903 στάλθηκε να υπηρετήσει στην Υεμένη, από όπου επέστρεψε, μετά από τρία χρόνια.

Πριν το καλοκαίρι του 1906, έφτασε, στα Γρεβενά.

Ακραία βία εμφανίστηκε, αμέσως, μετά, στην περιοχή.

Στις 31 Αυγούστου 1906, δολοφονείται ο παπα-Χρήστος, από το Πανόραμα, με δυο συγχωριανούς του και στις 12 Σεπτεμβρίου, δολοφονείται ο Δεσπότης Φώτιος της Κορυτσάς. 

Γεγονότα, με βεβαιότητα, συσχετιζόμενα (όχι, μόνο, στον πολύ στενό χρόνο, που συνέβησαν), αφού νέες ιστορικές διασταυρωμένες πληροφορίες αναφέρουν κοινή δράση Τούρκων, Αλβανών και ρουμανιζόντων και στις δύο δολοφονίες.

Καταγεγραμμένο είναι, επίσης, στην βιογραφία του, ότι η εμπειρία που απέκτησε, στην Υεμένη, για επιχειρήσεις  κατά της εξέγερσης, εκεί, διαμόρφωσε καθοριστικά τον ψυχικό κόσμο του Οθωμανού Λοχαγού.

Τουρκική σελίδα, που γράφει, για τον Φίκρι, αναφέρει ότι “του ανατέθηκε να εξολοθρεύσει τις συμμορίες, στην περιοχή των Γρεβενών (εννοώντας ελληνικά σώματα), που καταπίεζαν και καταδίωκαν, σοβαρά, τον μουσουλμανικό τουρκικό πληθυσμό.

Ως αποτέλεσμα των θαρραλέων και αποφασιστικών μέτρων, που έλαβε, ο τουρκικός λαός άρχισε να αναστενάζει, με ανακούφιση.

Η Επιτροπή Ένωσης και Προόδου του ζήτησε να επιστρέψει, στην πατρίδα του και να ιδρύσει μια οργάνωση".

Τον Δεκέμβριο του 1907, συνδέθηκε, με το «Οθωμανικό Κομιτάτο Ένωσης και Πρόοδος» του κινήματος των Νεοτούρκων.

Το 1911, διορίστηκε διοικητής της Χωροφυλακής Γρεβενών και στις 26 Σεπτεμβρίου 1912, διορίστηκε διοικητής του Τάγματος Εθελοντών και Άμυνας Γρεβενών, σε εποχή, κατά την οποία, υπήρχε, στα Γρεβενά και το 19ο τάγμα Νιζαμιγέ του 65ου συντάγματος.

Για ένα διάστημα ο Φίκρι δεν κατείχε καμία επίσημη θέση στον Καζά, καθώς ήταν επικεφαλής του παραρτήματος των Νεότουρκων, στα Γρεβενά.

Ωστόσο, γνώριζε, καλά, τις δολοφονίες που συνέβαιναν.

Αυτό δείχνει ότι ο ρόλος του ήταν, κάτι, μεταξύ αξιωματικού πληροφοριών και παραστρατιωτικού.

Πρόσφατες μελέτες, για αυτήν την Ειδική Οργάνωση, υποστηρίζουν ότι ήταν ένας συνδυασμός συλλογής πληροφοριών και παράνομων δραστηριοτήτων.

Ο τρόπος λειτουργίας της Οργάνωσης αυτής επηρεάστηκε, σε μεγάλο, βαθμό, από την εμπειρία των αξιωματικών, που διεξήγαγαν ανταρτοπόλεμο, στα Βαλκάνια.

Πριν ιδρυθεί αυτή η οργάνωση, φαίνεται, ολοκάθαρα, ότι οι προκάτοχοί της, είχαν εμπειρία τέτοιας δράσης. 

Υπό αυτή την έννοια, θα πρέπει να επανεκτιμήσουμε τον ρόλο τους, πριν την εμφάνισή τους, στο προσκήνιο της ιστορίας, ως “Κομιτάτο «Ένωση και Πρόοδος»”, γνωστό και ως “Νεότουρκοι”, αφού αυτά τα πρόσωπα δεν προέκυψαν. τυχαία και αυτόματα.

Για παράδειγμα, το 1908, ο Φίκρι απέδειξε, έμπρακτα, ότι είχε αναπτύξει, διαδοχικά, την ικανότητά του, σε μυστικές επιχειρήσεις, καθότι, την παραμονή της εξέγερσης των Νεότουρκων, κατάφερε να σχηματίσει μια ένοπλη ομάδα, μέσα σε λίγες ώρες, κινητοποιώντας τους ντόπιους μουσουλμάνους των Γρεβενών.

 

Ως τυπικός αξιωματικός της «Ένωσης και Πρόοδος» (CUP), εργαζόταν, για να αποτρέψει την διάλυση της Αυτοκρατορίας και φυσικά, αντιτάχθηκε, σε, κάθε είδους, αλυτρωτικές δραστηριότητες.

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ήταν πολύ επικριτικός, στα γραπτά του, για τους Έλληνες, τους οποίους αποκαλούσε βάρβαρους και απολίτιστους, υπονοώντας τον αιματηρό πόλεμο, κατά των ανταρτών των τελευταίων ετών.

Οι πολιτικοί ταραχοποιοί έγιναν πρωταρχικοί στόχοι, για πράκτορες, όπως ο Μπεκίρ Φίκρι.

Δεδομένου ότι οι αρχές δεν μπορούσαν να εμπλακούν, στην δολοφονία ενός ιερέα, αυτή ήταν μια ευθύνη, που έπρεπε να εκπληρωθεί, αποκλειστικά, από έναν μη επίσημο παράγοντα.

Ο Φίκρι είχε την γνώση του, πώς να λειτουργεί, υπόγεια και να κινητοποιεί εναλλακτικά κανάλια, προκειμένου να καλύψει οποιαδήποτε πιθανή εμπλοκή του κράτους.

Η στοχοποίηση της διανόησης, ήταν μια πρακτική, που χρησιμοποιούνταν, στα τέλη της οθωμανικής εποχής, για να αποκεφαλίσει και να προκαλέσει ψυχικό σοκ, σε πληθυσμούς, που, πολλές φορές, δεν είχαν κρυσταλλωμένη αίσθηση εθνικότητας και ήσαν συνδεδεμένοι, με τους τοπικούς προύχοντες και θρησκευτικούς ηγέτες τους.

Ο ανώτερος κλήρος κατηγορούνταν, συνεχώς, από τις οθωμανικές αρχές, για διατάραξη του κράτους δικαίου και για χρηματοδότηση δραστηριοτήτων ένοπλων συμμοριών.

Έτσι, ο Φίκρι οδηγήθηκε, στην δολοφονία του Αιμιλιανού. 

Και σίγουρα είχε γνώμη και για τις άλλες δολοφονίες ιερέων. 

Ο ίδιος αναγνωρίζει, στα απομνημονεύματά του, ότι, επειδή οι μουσουλμάνοι, στην περιοχή, ήσαν λιγότεροι, σε αριθμό, ήταν επιτακτική η ανάγκη σύναψης νέων συμμαχιών.

Ανησυχώντας, έντονα, για τις ενέργειες των Ελλήνων πατριωτών και ελληνόφωνων Βλάχων, εργάζονταν, συστηματικά, και υπόγεια, για την προώθηση μιας τακτικής σύγκλισης, μεταξύ Βλάχων και Μουσουλμάνων, στην βάση ενός, καλά, οργανωμένου δικτύου, που ενεργούσε, υπό την ηγεσία του, ώστε να είναι επικυρίαρχος της περιοχής (και το κατάφερνε).

Η αδυναμία των επίσημων αρχών να διαφυλάξουν την ζωή και τις περιουσίες των ντόπιων, είχε δημιουργήσει ένα κενό εξουσίας, την προηγούμενη περίοδο, οδηγώντας πολλούς ανθρώπους να καταφύγουν, σε βίαιες, ή παράνομες πρακτικές, που υποκαθιστούσαν το κράτος.

Η ανακήρυξη του Συντάγματος, το 1908, με τους Νεότουρκους και η ανανέωση των εντάσεων, στον Καζά των Γρεβενών, είχαν ανησυχήσει τον Φίκρι.

Ο ίδιος είχε φροντίσει να είναι ενεργό μέλος της "Ένωση και Πρόοδος", για να τον θεωρούν δικό της, οι άνθρωποι της ηγεσίας της νέας οργάνωσης και την ευθύνη αυτή, εξ αρχής, την ομολογεί, περίτρανα, στην αυτοβιογραφία του.

Με τους ντόπιους φιλόδοξους Έλληνες, που δεν έλεγχε, είχε αντιπαλότητες.

Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονταν ο Γ. Μπούσιος, που είχε αντικρουόμενα συμφέροντα, με τον Φίκρι, καθώς αυτός προωθούσε την εκλογή μουσουλμάνου αντιπροσώπου, για τον Καζά, κάτι, που θα του στερούσε την έδρα του.

Ο Γ. Μπούσιος, ως Οθωμανός βουλευτής, τότε, ήταν σφοδρός, εναντίον της οργάνωσης των Νεότουρκων «Ένωση και Πρόοδος» (CUP) και είχε εμπλακεί, σε έντονες κοινοβουλευτικές συζητήσεις, στην Κωνσταντινούπολη, σχετικά, με την στρατολόγηση Χριστιανών, στον οθωμανικό στρατό.

O Μπούσιος όμως φρόντιζε να έχει διασυνδέσεις και στην Κωνσταντινούπολη, καθότι, όπως λέγεται : 

‘’Τόν Ἰούνιο τοῦ 1912, ὁ Μπούσιος ἐπωφελούμενος τῆς πολιτικῆς κρίσεως με τήν πτώση τῶν Νεοτούρκων διαπραγματεύτηκε τήν ἀγορά τῆς Πικριβινίτσας ἀπό τούς κατοίκους της ἔναντι 3.000 ὀθωμανικῶν λιρῶν.

Ὁ μεσολαβητής πρός τήν Πύλη ἀπαίτησε γιά τήν παροχή τῶν «ὑπηρεσιῶν» του 600 λίρες’’.

Παράλληλα, να σημειωθεί ότι υπήρχε “ἀντιπαράθεσις μεταξύ προκρίτων καί Αἰμιλιανοῦ η οποία εἶχεν ἐνταθῆ.

Ο Γεώργιος Μπούσιος εἶχεν ταχθῆ μέ τό μέρος τῶν προκρίτων”.

Η επιρροή του Φίκρι, σίγουρα, είχε αντίκτυπο και σε ορισμένους Βαλαάδες, που είχαν, ήδη, ξεκινήσει κάποιο είδος συνεργασίας, με τους ρουμανίζοντες, κατά τα πρώτα στάδια της Μακεδονικής σύγκρουσης, λόγω ξεκαθαρίσματος λογαριασμών, ή ανησυχιών, για την ασφάλεια και αυτό εξηγεί, σε μεγάλο βαθμό, την στάση τους, κατά την διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων.

Ωστόσο, η ανάγκη δημιουργίας συμμαχιών, με τους ντόπιους, δεν επέτρεψε, ποτέ, στον Φίκρι, να επηρεάσει τον τρόπο διακυβέρνησής τους.

Ο Φίκρι ήταν στενός μάρτυρας της διαδικασίας σφυρηλάτησης στενών δεσμών, με τοπικά δίκτυα, κάτι, που χρησιμοποίησε, κατά τις τελευταίες ημέρες των Οθωμανών, στα Γρεβενά.

Μετά την επιστροφή του, το 1906-1907, εντάχθηκε, στο Κοινοπολιτειακό Κόμμα (CUP) και έλαβε την τιμητική αναγνώριση, ως λοχαγός της Χωροφυλακής των Γρεβενών.

Ο Μπεκίρ Αγάς εκπροσώπησε την κατηγορία των στελεχών που, αν και αλβανικής καταγωγής, πολέμησαν, μέχρι το τέλος, για την υπόθεση των Νεότουρκων και την διατήρηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Επιπλέον, ήταν ο μόνος αξιωματικός του Οθωμανικού Στρατού, που χρησιμοποίησε, αποτελεσματικά, τις γνώσεις του, από τον πόλεμο, στην Υεμένη, κινητοποιώντας όλες τις διαθέσιμες δυνάμεις, που είχε, στην διάθεσή του : συνοριοφύλακες, Ρεντίφ, Χωροφύλακες και τον άμαχο πληθυσμό.

Με αυτόν τον τρόπο, κατάφερε να διεξάγει μια εξάμηνη εκστρατεία εξέγερσης, κατά του ελληνικού στρατού, ελέγχοντας, σχεδόν, μια περιοχή 100 χιλιομέτρων, που εκτεινόταν, από το βιλαέτι των Ιωαννίνων, ως την πόλη της Κοζάνης.

 

Οι προσπάθειές του έδιναν έμφαση, στην πρακτική συνεργασία, συμπεριλαμβανομένης της κινητοποίησης των αλβανικών και άλλων μουσουλμανικών κοινοτήτων, στην Μακεδονία, για την αντιμετώπιση αλυτρωτικών δραστηριοτήτων, τοποθετώντας την οθωμανική ενότητα, ως απαραίτητη, για την αλβανική εδαφική ακεραιότητα.

Ο αυτοπροσδιορισμός του Φίκρι, ως «Τούρκου και γιου Τούρκου», στην αλληλογραφία, αντανακλούσε την προτεραιότητά του, στην Οθωμανική υπερταυτότητα, έναντι της εθνοτικής ιδιαιτερότητας του Αλβανού, προτρέποντας τους συμπατριώτες του να δώσουν προτεραιότητα, στην συλλογική άμυνα, κατά της μη μουσουλμανικής επέκτασης.

Αυτή η προσέγγιση επιδίωξε να αξιοποιήσει τα δίκτυα του Νεοτουρκικού Κομιτάτου, για την Αλβανική πρόοδο μέσω της μεταρρυθμισμένης διακυβέρνησης, αποφεύγοντας τον κατακερματισμό, που παρατηρήθηκε, σε άλλες βαλκανικές επαρχίες.

Όλοι οι ντόπιοι κάτοικοι έχουν να αφηγηθούν κάποια ιστορία σχετική, με φόνους, ή ληστείες, των οποίων πρωταγωνιστής ήταν ο Μπεκίρ Φίκρι.

Στο Ιστορικό και Διπλωματικό Αρχείο του Υπουργείου Εξωτερικών, υπάρχει φάκελος, με αναφορές, στην δράση του Bekir Fikri και στην ενεργή ανάμιξή του, στην στυγερή δολοφονία του Μητροπολίτη Γρεβενών Αιμιλιανού, το 1911, που συγκλόνισε, τότε, όλες τις ελληνικές κοινότητες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Το βράδυ της 3ης, προς 4η Νοεμβρίου 1912, ανακαταλαμβάνει την πόλη των Γρεβενών και εκδικείται, με μανία.

Πυρπολούνται σπίτια και καταστήματα, τα οποία λεηλατούνται, από τους οπαδούς του, ως αντεκδίκηση, παρά τα όσα είχε υποσχεθεί.

Στις 10 Νοεμβρίου 1912, ο αρχιστράτηγος του ελληνικού στρατού, Κωνσταντίνος, εξέδωσε διάταγμα, με το οποίο προσέφερε 10.000 δραχμές, για την σύλληψη, ή τον θάνατο του Φίκρι.

Όμως διαφεύγει την σύλληψη και το 1913, εμφανίζεται, στην Αλβανία, να εμπλέκεται στην, ανακήρυξη Τούρκου πασά, ως μεταβατικού βασιλιά, στην Αλβανία.

Γλυτώνοντας την εκτέλεση, μετά, από απόφαση δικαστηρίου, φεύγει, για δράση, στην Ρουμανία, προς οργάνωση των, εκεί, ρουμανιζόντων.

Μη καταφέρνοντας και εκεί, κάτι και εκδιωκόμενος, από τη ρουμανική κυβέρνηση, συνεχίζει την τυχοδιωκτική του δράση, στην Αδριανούπολη.

Στο τέλος, πέφτει, μαχόμενος, ως συνταγματάρχης, στο Γιερκιόι, έξω, από το Ερζερουμ της Κεντρικής Ανατολίας, στις 21 Δεκεμβρίου 1914.

Via Αλέξανδρος Τζιόλας

1911. Μοναστήρι (Bitola), Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι Οθωμανοί πρίγκιπες Ömer Hilmi και Mehmed Ziyaeddin Efendi. 

(AI Colorized Photo).

26/10/1912. Θεσσαλονίκη. Έλληνες στρατιώτες, στην παραλία της, μόλις, καταληφθείσας πόλης, πολεμικά τυφέκια, που ήσαν λάφυρα, από τον παραδοθεντα οθωμανικό στρατό.

1915 - 1917. Η Ελλάδα, από την εποχή του πολέμου, για την ανεξαρτησία (1821), έως την εποχή του εθνικού/λαϊκού διχασμού.

9/9/1921. Σμύρνη. Είναι η εποχή του “συνωστισμού”, στην παραλία του Και (Quais), όπου έχουν μαζευτεί οι πρόσφυγες, λόγω της αναμενόμενης εισβολής των τουρκικών στρατευμάτων του Κεμάλ πασά.

Σε μία, από τις σπάνιες, ίσως, φωτογραφίες, από το Splendid Palace, με αυτή την ονομασία. Βρισκόταν, στην περιοχή του Φασουλά της φημισμένης προκυμαίας της Σμύρνης. Αποτελούσε, ίσως, το πιο πολυτελές και αριστοκρατικό ξενοδοχείο, σε όλη την πόλη. Στα περισσότερα χρόνια της παρουσίας του, ήταν, αρχικά, γνωστό, ως Grand Hotel Kraemer Palace, χάρη, στην ονομασία των ιδιοκτητών του. Παρακάτω, δίνεται και η αναλυτική αναδρομή, στο, εν λόγω, ξενοδοχείο.

Grand Hotel Kraemer Palace.

Κατασκευασμένο, το 1876, στέγασε, αρχικά, την κατοικία του ιδιοκτήτη, την Ελληνική Λέσχη και μετέπειτα, το ομώνυμο ξενοδοχείο. Το Kraemer Palace θεωρούνταν το μεγαλύτερο και πολυτελέστερο της Σμύρνης. Στο ισόγειό του, λειτουργούσαν χώροι εστίασης και αναψυχής, όπως ζυθεστιατόρια και καφενεία, ενώ, στην δίοδο, στεγαζόταν εμπορικά καταστήματα και γραφεία. Στις αρχές του 1907, ξέσπασε φωτιά, στο κτήριο του Και (από άγνωστα αίτια), καταστρέφοντας μεγάλο μέρος του. Οι, τότε, ιδιοκτήτες του, οι διάδοχοι Jonas Kraemer προέβησαν, σε εκτεταμένες εργασίες, που δεν περιορίστηκαν, απλώς, στην αποκατάσταση του κτηρίου, αλλά και στην μετατροπή του, σε πολυτελές ξενοδοχείο. Προστέθηκε ένας, ακόμη, όροφος, το κτήριο ηλεκτροδοτήθηκε, πλήρως και στο εσωτερικό του, εγκαταστάθηκε ανελκυστήρας, στοιχεία νεωτερισμού, για την εποχή, που διαφημίστηκαν, δεόντως, με καταχωρίσεις, στον τοπικό τύπο. Εξωτερικά, τα μπαλκόνια έγιναν, πλέον, όλα ανοικτά και στην ταράτσα, προστέθηκε μια λιτή επίστεψη. Εκεί, ανέμιζε μια τεράστια σημαία, με την ονομασία του ξενοδοχείου. 

Το 1909, οι Αυστριακοί, τότε, ιδιοκτήτες του, πούλησαν το ξενοδοχείο και εγκατέλειψαν, εσπευσμένα, την Σμύρνη. 

Την ίδια περίοδο κάνει την εμφάνιση του, στην πόλη, ερχόμενος, από τα Βαλκάνια, ο Naim Bey, εύπορος μουσουλμάνος, ο οποίος εκμεταλλευόμενος, ίσως, τις περιστάσεις, αγόρασε το οίκημα, ονομάζοντάς το, σε Grand Hotel Splendid Palace, όπου και έμεινε γνωστό, με αυτήν την ονομασία, έως τις τελευταίες ημέρες του. Πρόλαβε, επίσης, να χρησιμοποιηθεί και ως βάση, για το προσωπικό του τουρκικού στρατηγείου, που ήλεγχε την πόλη. 

Στις 14/9/1922, κάηκε, ολοσχερώς και το μόνο, που απέμενε, ήταν το άδειο κουφάρι του.

Πηγή : Γεώργιος Πουλημένος - Αχιλλέας Χατζηκωνσταντίνου Προκυμαία Σμύρνης Αθήνα 2019.

29/10/1923. Άγκυρα. Η τουρκική εθνοσυνέλευση ανακηρύσσει την επίσημη ίδρυση του τουρκικού κράτους και τον Μουσταφά Κεμάλ, ως πρόεδρο.

30/10/1930. Άγκυρα. Οι Μουσταφά Κεμάλ και Ελευθέριος Βενιζέλος παρακολουθούν την στρατιωτική παρέλαση.

Ο Ιταλός Κυβερνήτης των Νησιών του Αιγαίου (Δωδεκανήσου) De Vecchi ηγείται, έφιππος, στρατιωτικής παρέλασης, στο Μανδράκι της Ρόδου, σε φωτογραφία του 1939. Είχε χρίσει τον εαυτό του και αρχηγό του στρατού.

Ο ΔΩΣΙΛΟΓΟΣ ΛΑΣΚΑΡΗΣ ΠΑΠΑΝΑΟΥΜ : 

Την περίοδο της γερμανικής Κατοχής, στην Θεσσαλονίκη, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού πεινούσε. Όπως, όμως  σε όλη την Ελλάδα, έτσι και εδώ, υπήρξαν  και κάποιοι, που όχι απλά επιβίωσαν, χωρίς δυσκολίες, αλλά και πλούτισαν 

Αυτοί οι λίγοι, που πέρασαν, καλά και απέκτησαν μεγάλες περιουσίες, είναι αυτοί οι οποίοι, στην πλειοψηφία τους, ονομάστηκαν  «δωσίλογοι».

Ίσως, ο σημαντικότερος δωσίλογος, από όσους έδρασαν, στην Θεσσαλονίκη, ήταν ο Λάσκαρης Παπαναούμ. Καταγόταν, από το Μοναστήρι, γιος δασκάλου, έμπορος ο ίδιος. Έζησε, προπολεμικά, στην Γερμανία και παντρεύτηκε Γερμανίδα (όπως και στην περίπτωση του Διονύσιου Αγάθου, σερσέ λα φαμ).

Από το 1938, είχε διοριστεί, στο Γραφείο Αλλοδαπών της Αστυνομίας και ήταν πληροφοριοδότης των Γερμανών. Λέγεται ότι την ημέρα της εισόδου των γερμανικών στρατευμάτων, ο Παπαναούμ ανέβηκε, σε ένα τανκ και γύρισε, όλη την πόλη, πανηγυρίζοντας, για το «ευτυχές» γεγονός.

Εξ αρχής, εργάστηκε, ως αξιωματικός, στην γερμανική αντικατασκοπεία, δημιουργώντας ένα δίκτυο πρακτόρων, σε όλη την Μακεδονία. Καταδίωξε τους Άγγλους στρατιώτες, που είχαν απομείνει, σε ελληνικό έδαφος, αλλά και τους «αγγλόφιλους». Φυσικά, η δράση του, ως επικεφαλής της αντικατασκοπείας, ήταν έντονη, μέσα, στην πόλη της Θεσσαλονίκης : το δίκτυο των πρακτόρων του, εντόπιζε και συλλάμβανε τους υπόπτους, οι οποίοι, στην συνέχεια, παραδίδονταν, στους Γερμανούς.

Ο Παπαναούμ χρησιμοποίησε την θέση του και την ισχύ του, για να πλουτίσει, καθώς, παράλληλα, ασκούσε και το "ευγενές" επάγγελμα του μεγαλο-μαυραγορίτη.

Αλλά το πεδίο, στο οποίο διακρίθηκε, ήταν άλλο : υπήρξε ο πρώτος (και ίσως, ο μόνος) Έλληνας, που έθεσε, δημόσια, με αρθρογραφία, το «Εβραϊκό ζήτημα», και μάλιστα, κατηγορούσε τις γερμανικές αρχές Κατοχής, για την ανοχή τους, απέναντι, στους Εβραίους της πόλης.

Οι Γερμανοί αξιωματούχοι πικαρίστηκαν, αλλά το κατάπιαν. Άλλωστε, πολλοί, από αυτούς, έπαιρναν γενναίες μίζες, από τα κέρδη του Παπαναούμ, στην μαύρη αγορά.

Βέβαια, οι Γερμανοί δεν περίμεναν τον Παπαναούμ να τους καθοδηγήσει, στο θέμα των Εβραίων.

Στις αρχές του 1943, άρχισαν τα πρώτα περιοριστικά και καταπιεστικά μέτρα, τα οποία ολοκληρώθηκαν, με την μεταφορά ολόκληρης της εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης, στα στρατόπεδα του θανάτου.

Και τότε, ήλθε η ώρα, για τον σκοτεινό Παπαναούμ, να πλουτίσει πραγματικά : έπεσε, σαν το κοράκι, πάνω, στις εγκαταλειμμένες περιουσίες των Εβραίων και ιδιοποιήθηκε τις σημαντικότερες εβραϊκές επιχειρήσεις, από τις οποίες αποκόμισε εκατοντάδες χιλιάδες λίρες (μόνον, από την λεηλασία του καταστήματος υαλικών Μπενρουμπή, η λεία υπολογίστηκε, σε περισσότερες, από 150.000 λίρες).

Το ίδιο συνέβη, με όλα τα σημαντικά στελέχη του δωσιλογικού εσμού της Θεσσαλονίκης, τα οποία μοιράστηκαν, μεταξύ τους, τις επιχειρήσεις και τα σημαντικότερα καταστήματα, ενώ τα «μικρά πιράνχας» μοιράστηκαν τα ευτελέστερα μερίδια, από τις 2.000, περίπου, εβραϊκές επιχειρήσεις και καταστήματα.

Η εκμετάλλευση των καταδιωκόμενων Εβραίων πήρε και μιαν άλλη μορφή : οι πράκτορες του Παπαναούμ, τους έπιαναν, αυτοί έδιναν μεγάλα ποσά για να εξαγοράσουν την ελευθερία τους και στην συνέχεια, παραδίδονταν, στους Γερμανούς .

Μέσω συμβολαίων, οι Γερμανοί όριζαν, ως μεσεγγυούχους, τους Έλληνες συνεργάτες τους και αυτόματα, οι περιουσίες περνούσαν, σε αυτούς,, εφόσον γνώριζαν πως οι Εβραίοι δεν θα γυρίσουν (αλλά, ακόμα και να γύριζαν, δεν θα τους τα επέστρεφαν).

Υπήρξαν καταστήματα Εβραίων, που είχαν κοσμήματα, κρύσταλλα, αντικείμενα αξίας, ρούχα και άλλα είδη πολυτελείας, τα οποία όλα «εξαφανίστηκαν».

Κοντά, στον Λάσκαρη, έγινε πάμπλουτος, από τη λεηλασία των εβραϊκών περιουσιών και ο αδελφός του Ηφαιστίων Παπαναούμ.

Αυτός έμεινε, στην Ελλάδα, μετά την αποχώρηση των Γερμανών και μάλλον, δεν τον ενόχλησε κανείς.

Ο Παπαναούμ αποχώρησε και αυτός, μαζί με τους Γερμανούς, μεταφέροντας, μαζί του, μεγάλο μέρος της λείας, που είχε αποσπάσει, από Έλληνες και Εβραίους και όχι, μόνο, δεν τιμωρήθηκε, ποτέ, αλλά έζησε το υπόλοιπο της ζωής του, στην Γερμανία, η οποία υπήρξε, εξαιρετικά, στοργική μαζί του, καθώς του πρόσφερε και την γερμανική υπηκοότητα.

Ίσως, εξαιτίας της σωστής χρήσης των εβραϊκών λιρών, ίσως, λόγω της Γερμανίδας συζύγου του, ίσως, γιατί οι Γερμανοί είδαν, στο πρόσωπό του, έναν «δικό τους» και τον προστάτεψαν, ίσως, για όλους αυτούς τους λόγους, μαζί,

1942 - 1944. Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Οι στρατηγοί, που άλλαξαν στρατόπεδο.

Οταν ο σοβιετικός στρατός έφθασε,  έξω, από το Βερολίνο, το χιτλερικό καθεστώς διέδιδε ότι πλησιάζει η ώρα της αντεπίθεσης, για την μεγάλη νίκη. Ο ίδιος ο Χιτλερ φαντασιωνόταν εικονικές μεραρχίες, που θα έρθουν να τον σώσουν. Ολοι ήξεραν τί έρχεται, αλλά κανείς δεν τολμούσε να το πει.

Συνέχιζε να διατάζει αντεπιθέσεις, βασισμένος, σε χάρτες, με ανύπαρκτες μονάδες, περιμένοντας την 12η Στρατιά του Στρατηγού Βενκ να σπάσει τον σοβιετικό κλοιό - μια στρατιά, που, είχε διαλυθεί, ήδη, στα χαρτιά και το μόνο, που μπορούσε να κάνει, ήταν να βοηθήσει πολίτες και στρατιώτες να διαφύγουν, προς τα δυτικά, για να παραδοθούν, στους Αμερικανούς και τους Βρετανούς.

Κάθε ψήγμα αλήθειας τιμωρούνταν, ακαριαία, με εκτέλεση, για ηττοπάθεια. Τα SS κρεμούσαν στρατιώτες και πολίτες, ακόμα και σε φανοστάτες, με ταμπέλες, που έγραφαν : "Πρόδωσα την Πατρίδα", επειδή είχαν λιποψυχήσει, ή, είχαν εκφράσει αμφιβολίες, για την τελική Νίκη.

​Ενώ οι σοβιετικές οβίδες έπεφταν, πλέον, βροχή, στο κέντρο του Βερολίνου, η ναζιστική προπαγάνδα, με επικεφαλής τον Γκέμπελς, συνέχισε, μέχρι την τελευταία στιγμή, να τρέφει τον πληθυσμό, με μύθους, για θαυματουργά όπλα και μια επερχόμενη ρήξη, μεταξύ των Συμμάχων, που θα έσωζε το Βερολίνο, την τελευταία στιγμή.

Ο "αυτοκράτορας" ήταν γυμνός.

Αθήνα, 1944. Μαυραγορίτης ζυγίζει και πουλάει ψωμί, τοις μετρητοίς, σε υπαίθριο πάγκο. 

2.300 δραχμές έκαναν τα 450 γραμμάρια μαύρου ψωμιού.

Το άσπρο ήταν πιο ακριβό

Σημειωτέον, ο μισθός ενός δημοσίου υπαλλήλου, στην διάρκεια της Κατοχής έφθανε τις 4.500 δραχμές, τον μήνα.

Η φωτογραφία δημοσιεύθηκε. στο περιοδικό LIFE....

Η Καισαριανή φέρει, στις γειτονιές της, μια, από τις πιο βαριές, αλλά και πιο υπερήφανες παρακαταθήκες της νεότερης ελληνικής ιστορίας, κάνοντας τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου να αντηχεί, εκεί, με έναν τρόπο ξεχωριστό.

​Για την Καισαριανή, η 28η Οκτωβρίου δεν είναι, απλώς, μια εθνική επέτειος, ή μια ημερομηνία, στο ημερολόγιο. Είναι η αφετηρία του μεγάλου αγώνα, ενάντια, στον φασισμό και τον ναζισμό, ένας αγώνας, που σημαδεύτηκε, ανεξίτηλα, στον ίδιο τον ιστό της πόλης. Στα σοκάκια των προσφυγικών της σπιτιών, που χτίστηκαν, με τους καημούς της Μικρασιατικής Καταστροφής, ρίζωσε το σθένος της Αντίστασης, με αποκορύφωμα το Θυσιαστήριο της Λευτεριάς, στο Σκοπευτήριο Καισαριανής.

​Κάθε χρόνο, αυτή την ημέρα, η μνήμη παραμένει ζωντανή. Από τους δρόμους της, μέχρι το πέτρινο μνημείο του Σκοπευτηρίου, η Καισαριανή τιμά την 28η  Οκτωβρίου, υπενθυμίζοντας, σε όλους, ότι η ελευθερία και η αξιοπρέπεια κερδίζονται, με ανιδιοτέλεια, ενότητα και ακλόνητη πίστη, στα ιδανικά της δικαιοσύνης.

Κατά την περίοδο της Απελευθέρωσης της Αθήνας (Οκτώβριος 1944), η Καισαριανή αποτέλεσε κεντρικό σημείο ιστορικών εκδηλώσεων, με αποκορύφωμα την μεγάλη παρέλαση του Πρότυπου Τάγματος του ΕΛΑΣ, την 1η Νοεμβρίου 1944. Η παρέλαση αυτή πραγματοποιήθηκε, στην κεντρική λεωφόρο της συνοικίας (σημερινή Εθνικής Αντιστάσεως), περνώντας, μπροστά, από τον εμβληματικό ναό της Παναγίτσας (Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου), ο οποίος αποτελούσε το θρησκευτικό και κοινωνικό επίκεντρο της προσφυγικής γειτονιάς.

Η ιστορική σημασία αυτών των στοιχείων συνοψίζεται, στα εξής :

 Η Παναγίτσα, ως σημείο αναφοράς : Ο, τότε, ξύλινος/σανιδένιος ναός (που, άρχισε να χτίζεται, στην σημερινή του μορφή, το 1934) βρισκόταν, στην καρδιά της Καισαριανής. Κατά την διάρκεια της Κατοχής και της Απελευθέρωσης, η πλατεία, γύρω από την εκκλησία, ήταν ο κύριος χώρος συγκέντρωσης των κατοίκων, για τις πολιτικές και εθνικές εκδηλώσεις.

Η Παρέλαση της 1ης Νοεμβρίου 1944 : Λίγες ημέρες, μετά την επίσημη απελευθέρωση της Αθήνας (12 Οκτωβρίου 1944), το Πρότυπο Τάγμα του ΕΛΑΣ, που έδρευε, στην Καισαριανή, πραγματοποίησε πανηγυρική παρέλαση. Η παρέλαση έγινε παρουσία του στρατηγού Στέφανου Σαράφη και του επιτελείου του, μέσα, σε κλίμα ενθουσιώδους υποδοχής, από το πλήθος.

Η ιστορική μνήμη : Η περίοδος αυτή της Απελευθέρωσης, στην Καισαριανή ήταν, ιδιαίτερα, φορτισμένη, καθώς η συνοικία είχε πληρώσει βαρύ φόρο αίματος, κατά την Κατοχή (με αποκορύφωμα την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών, στο Σκοπευτήριο την Πρωτομαγιά του 1944), ενώ, αμέσως μετά  ακολούθησαν οι σφοδρές συγκρούσεις των Δεκεμβριανών.

Οι διωκτικοί μηχανισμοί, στην Θεσσαλονίκη και το ΚΚΕ.

Σάκης Μουμτζής

25.10.2026 

Ακόμη και μετά την αποχώρηση του ΕΛΑΣ από τη Θεσσαλονίκη στις 17 Ιανουαρίου 1945, η πόλη βρισκόταν σε αναβρασμό καθώς η ομηρεία των 1200 περίπου κατοίκων της στην Αρδέα συνεχιζόταν. Θεσσαλονικείς με μεγάλη οικονομική και κοινωνική επιφάνεια, ανώτατοι αξιωματικοί του στρατού και της χωροφυλακής, συνδικαλιστές και άλλοι πολλοί αντιφρονούντες παρέμεναν έγκλειστοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, ακόμα και μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας (12 Φεβρουαρίου 1945).

Μάλιστα τέσσερις βαθμοφόροι της χωροφυλακής, οι Χατζής, Πολυχρονόπουλος, Μπεζεντάκος και Αναγνωστόπουλος εκτελέστηκαν στις 18 Φεβρουαρίου. Ήταν από αυτούς που γνώριζαν πολλά για το εσωτερικό του ΚΚΕ καθώς«συνομιλούσαν» με υψηλόβαθμα στελέχη του. 

Η κατάσταση παρέμεινε οξυμένη ακόμη και όταν επέστρεψαν όσοι επέζησαν από τα στρατόπεδα κράτησης, καθώς άρχισαν να διηγούνται τα όσα υπέστησαν εκεί και τα όσα είδαν. Οι φυσικοί και οι ηθικοί αυτουργοί αυτών των εγκλημάτων ή είχαν ξεκινήσει το ταξίδι τους για το Μπούλκες ή κρύβονταν φοβούμενοι την οργή των θυμάτων τους. Συγχρόνως οι διωκτικές αρχές, η Εθνική Ασφάλεια και η Γενική Ασφάλεια Θεσσαλονίκης, τέθηκαν υπό την εποπτεία των Βρετανών ώστε να αναδιοργανωθούν και να καταστούν αποτελεσματικότερες στα νέα τους καθήκοντα. Η Εθνική Ασφάλεια έδρευε στη Λεωφόρο Στρατού και επικεφαλής ήταν ο ταγματάρχης Γιώργος Στεφανάκης. Όμως η ψυχή της ήταν ο μοίραρχος Δημήτριος Κωφίτσας,απηνής διώκτης των κομμουνιστών επί πολλά χρόνια. Τελικά δολοφονήθηκε από τη Στενή Αυτοάμυνα στις 6 Οκτωβρίου 1946. Γνώριζε πολλά για το ΚΚΕ καθώς στη δεκαετία του 1930 ήταν «χειριστής» στελεχών του τα οποία στη συνέχεια ανέλαβαν καθοδηγητικά πόστα στη Θεσσαλονίκη. 

Στη Γενική Ασφάλεια που έδρευε στην οδό Πολωνίας -μετέπειτα Πρίγκιπος Νικολάου και σήμερα Αλεξάνδρου Σβώλου, πίσω από την Αγία Σοφία-προϊστατο ο αντισυνταγματάρχης Γεώργιος Βαρδουλάκης και υποδιοικητής ήταν ο μοίραρχος Νικόλαος Μουσχουντής, μια πολυσχιδής προσωπικότητα, ο οποίος είχε επικηρυχθεί από την ΟΠΛΑ την εποχή της παντοδυναμίας της. Ο Μουσχουντής, λαϊκός και προσηνής τύπος,είχε συγκροτήσει ένα πλατύ δίκτυο πληροφοριοδοτών και γνώριζε ανά πάσα στιγμή τι γινόταν στη Θεσσαλονίκη. Όταν ο Γ. Βαρδουλάκης προήχθη σε Γενικό Διοικητή Αστυνομίας στην Κρήτη, τον διαδέχθηκε ο Ν. Μουσχουντής που παρέμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι τον πρόωρο θάνατο του το 1958. 

Σημαντικό ρόλο στη δίωξη των κομμουνιστών είχαν και τα αστυνομικά τμήματα τα περισσότερα εκ των οποίων είχαν και παράρτημα Εθνικής Ασφάλειας. Ιδιαίτερη δραστηριότητα επέδειξαν τα αστυνομικά τμήματα της ανατολικής Θεσσαλονίκης, καθώς τόσο η είσοδος των κομμουνιστών στην πόλη της Θεσσαλονίκης όσο και η έξοδός τους στο βουνό γινόταν κυρίως από τα ανατολικά, μέσω του διαδρόμου της Χαλκιδικής. Έτσι το Α΄ Α.Τ. στην περιοχή Αναλήψεως—Ντεπό όσο και αυτό της Καλαμαριάς διακρίθηκαν στην αποστολή τους. Μάλιστα ο διοικητής του Α΄ Α.Τ ο Ιωάννης Παπατσώρης, μετά τον εμφύλιο, ανέλαβε τη διοίκηση της Εθνικής Ασφάλειας στη Θεσσαλονίκη. 

Χαρακτηριστικό γνώρισμα της έντασης των διώξεων των κομμουνιστών ήταν το γεγονός πως δεν υπήρχε στην πράξη τοπική δικαιοδοσία των αστυνομικών τμημάτων. Έτσι ο μοίραρχος Σαμαρτζής, διοικητής του Α.Τ. Καλαμαριάς με τους άντρες του διεξήγαγε συλλήψεις στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Αυτός ο ζήλος μπορεί να προκαλούσε ενδοϋπηρεσιακές αντιθέσεις, όμως κατέστησε τη δράση των διωκτικών αρχών πιο αποτελεσματική. Πάντως, μέχρι να τεθεί το ΚΚΕ και τυπικά εκτός νόμου οι δραστηριότητες των στελεχών της Εθνικής Ασφάλειας είχαν έναν στοιχειώδη περιορισμό από τον Ποινικό Νόμο. Όταν διαπίστωναν πως για κάποιους συλληφθέντες δεν μπορούσε να στοιχειοθετηθεί εμπλοκή σε παράνομες πράξεις, ακόμη και με βάση το Γ΄ Ψήφισμα, είτε τους άφηναν ελεύθερους είτε τους έστελναν εξορία. Μετά, με τον Α.Ν 509 λύθηκαν τα χέρια των διωκτικών αρχών. 

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση το ΚΚΕ έπρεπε να στήσει παράνομα δίκτυα και να τηρήσει κανόνες συνωμοτικότητας για να προστατεύσει τα μέλη και κυρίως τα στελέχη του. Ήταν ένα «παιχνίδι» στο οποία ήταν άριστα εκπαιδευμένο σχεδόν από την ίδρυσή του. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως η 2η Ολομέλεια του Κόμματος (12-15 Φεβρουαρίου 1946) αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο του ένοπλου αγώνα ως κορύφωση της πολιτικής της Μαζικής Αυτοάμυνας. Το παράδοξο στην πολιτική του ΚΚΕ είναι πως ενώ αποφασίζει την αποχή από τις εκλογές της 31ης Μαρτίου 1946, αποφασίζει να συμμετάσχει στο δημοψήφισμα της 1ης Σεπτεμβρίου για τη μορφή του Πολιτεύματος και αφού εν τω μεταξύ έχει ψηφιστεί το Γ΄ Ψήφισματο οποίο δεν θα αποσπούσε την απαιτούμενη κοινοβουλευτική πλειοψηφία αν συμμετείχε στις εκλογές το ΚΚΕ. 

Τον Αύγουστο του 1946 φτάνει στη Θεσσαλονίκη ο Βασίλης Μπαρτζιώτας, μέλος του ΠΓ του ΚΚΕ για να αναλάβει την καθοδήγηση του Μακεδονικού Γραφείου και σε εφαρμογή της απόφασης της 2η Ολομέλειας στήνεται η Στενή Αυτοάμυνα. Στο πλαίσιο της συνωμοτικότητας άλλο μηχανισμό διέθεταν για την προστασία τους τα μέλη του Πολιτικού Γραφείου, έναν μηχανισμό ξεχωριστό από αυτόν που διέθετε η Κομματική Οργάνωση Θεσσαλονίκης. Όσες φορές ήρθε ο Ν. Ζαχαριάδης στη Θεσσαλονίκη προστατεύθηκε από τον μηχανισμό του Π.Γ. Με την εξάρθρωση της Στενής Αυτοάμυνας την άνοιξη του 1947 και τη δολοφονία του Ζέβγου, οι Σοβιετικοί ζητούν από τον Ζαχαριάδη να εγκαταλείψει την Ελλάδα και αυτό συμβαίνει στις αρχές Απριλίου 1947, μέσω Θεσσαλονίκης. Ο δε Μπαρτζιώτας επειδή κινδύνευε να συλληφθεί, τον Οκτώβριο του 1947 φυγαδεύτηκε στο βουνό. Τον αντικατέστησε ο Αδάμ Μουζενίδης και αυτόν ο Αρίστος Βασιλειάδης, μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ.

1954 - εντός λιμένα Πειραιά : Δύο ανήλικοι βιοπαλαιστές του λιμανιού έχουν στήσει καρότσια, με τα οποία πωλούν κάστανα, κοντά, σε σημείο του λιμανιού, όπου αράζουν τα "Λόρδικα", δηλαδή τα επιβατηγά πλοία της ακτοπλοΐας. Το αριστερό παιδί διακηρύσσει, έστω και ανορθόγραφα, την αγαπημένη του ομάδα "ΟΛΙΜΠIΑΚΟΣ". Άλλα παιδιά, κοντά, στο ίδιο σημείο, με αυτά της φωτογραφίας, πωλούσαν διάφορα άλλα είδη, στους ταξιδιώτες, οι οποίοι, συνήθως, τα απέφευγαν δίνοντας μονολεκτικές απαντήσεις όπως "Κρίσις".

21.    Ο Γιέλτσιν κυρίαρχος.

Μετά το πραξικόπημα οπερέτα του Αυγούστου του 1991, κυρίαρχος, στο πολιτικό παιχνίδι της Ρωσίας ανεδείχθη ο Μπόρις Γιέλτσιν και η ομάδα του...Ο Γκορμπατσώφ τελείωσε, πολιτικά και η Ρωσία διάδοχος της, πάλαι ποτε, κραταιάς ΕΣΣΔ, μπήκε, σε μια εποχή απίστευτης κρίσης και περιδίνησης.

Οι πρώην στρατηγοί της KGB, οι διαλεγμένοι προστατευόμενοι τους, και αρκετοί υψηλόβαθμοι του κρατικού μηχανισμού, είχαν λεηλατήσει τα αποθέματα χρυσού της αδρανούς, πλέον, Σοβιετικής Ένωσης, υπεξαιρώντας, ταυτόχρονα, τεράστια οικονομικά περιουσιακά στοιχεία του απαγορευμένου, πλέον, Κομμουνιστικού Κόμματος...Όλα αυτά, με την ευλογία και τη συνενοχή του Μπόρις Γιέλτσιν και του στενού κύκλου του.

Επόμενη φάση της διάλυσης της οικονομίας της Ρωσίας ήταν η συστηματική εξαγορά στρατηγικών βιομηχανιών ενέργειας, πόρων και στρατιωτικών κρατικών βιομηχανιών, στην Σοβιετική Ένωση, από επιχειρήσεις ιδιωτικοποίησης, που υπαγορεύονται, από το ΔΝΤ, υπό την ηγεσία του διατεταγμένου υπουργού Οικονομικών του Γιέλτσιν, Yegor Gaidar. Τον Νοέμβριο του 1991, ο έτερος καπαδοκης των υπερατλαντικών αφεντικών, Ανατολι Τσουμπάις έγινε υπουργός, στο υπουργικό συμβούλιο του Γιέλτσιν, όπου διαχειρίστηκε το χαρτοφυλάκιο της Rosimushchestvo, της ομοσπονδιακής υπηρεσίας, για την διαχείριση της κρατικής περιουσίας, την οποία ο Γιέλτσιν διόρισε, ως την αρμόδια υπηρεσία, για τον σχεδιασμό της ιδιωτικοποίησης των κρατικών επιχειρήσεων, από την Ρωσία. Ο Gaidar και ο Chubais συνεργάστηκαν. με τον George Soros, τον κερδοσκόπο της Wall Street.

Ταυτόχρονα, προωθήθηκαν, με τη άμεση υποστήριξη των Αμερικάνων του Χάρβαρντ, του ΔΝΤ, και λοιπών κερδοσκόπων, δεκάδες στελέχη, πλαισιώνοντας τον αχυράνθρωπο Τσουμπαις και το επιτελείο του. Διοχετεύθηκαν εκατομμύρια δολάρια. από διάφορα ινστιτούτα ελεγχόμενα, από Αμερικανούς, σε βασικούς ερευνητές και σε άλλους, για να υποστηρίξουν την «έρευνα, στην οικονομία της αγοράς», η οποία θα πραγματοποιηθεί, μέσα από μια θεραπεία σοκ. Τελική επιδίωξη η αλλαγή καθεστώτος και μια κυβέρνηση φιλική, προς την Ουάσινγκτων.

Κατά συνέπεια, όλες οι ενέργειες του Γιέλτσιν κατευθύνονταν, από τα δυτικά επιτελεία, την KGB, με, πιο αξιόλογους, τους στρατηγούς Φίλιπ Μπόμπκωφ, Αλεξέι Κοντάουρωφ και τον προσωπικό σωματοφύλακα του Γέλτσιν, στρατηγό Αλεξάντερ Κορζάκωφ. Αυτοί ήσαν οι συνωμότες, που ενορχήστρωσαν την ψεύτικη απόπειρα πραξικοπήματος της KGB, κατά του Γκορμπατσώφ και με την υποστήριξη των δυτικών, έκαναν τον Γιέλτσιν νέο Ρώσο πρόεδρο της δημοκρατίας, τον Δεκέμβριο του 1991. Τέσσερις μήνες, μετά, από αυτό το ψευδές πραξικόπημα, ο Γιέλτσιν, πρόεδρος της μεγαλύτερης ομοσπονδιακής «δημοκρατίας», στην Σοβιετική Ένωση, συναντήθηκε, με τους Προέδρους της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας και υπέγραψε τις λεγόμενες Συμφωνίες Μπελαβέζα. Έτσι, κηρύχτηκε η διάλυση της ΕΣΣΔ, που υπήρχε, από το 1922.

Στην οικονομία της ελεύθερης αγοράς, υπό την εποπτεία των ΗΠΑ, ο Anatoly Chubais και ο Yegor Gaidar, καθιέρωσαν το πρόγραμμα θεραπείας σοκ, για να λεηλατήσουν την Ρωσία, για τους ίδιους και τους δυτικούς φίλους τους.

Ο Yegor Gaidar πείθει τον Yeltsin να «αυξήσει τις τιμές, για να αυξήσει την προσφορά και να άρει τα εμπορικά εμπόδια, ώστε τα ξένα αγαθά να αρχίσουν να γεμίζουν τα ράφια των καταστημάτων». Όμως, η, τότε, σοβιετική οικονομία ήταν αυτάρκης, στα βασικά είδη, εκτός, ίσως, από μπανάνες και καφέ. Ο Γιέλτσιν ανακοίνωσε την ακριβή ημερομηνία, κατά την οποία θα αρθούν οι έλεγχοι των τιμών : 31 Δεκεμβρίου 1991. Οι καταστηματάρχες έκρυψαν, αμέσως, τα εμπορεύματά τους και περίμεναν το ανακοινωθέν κέρδος αποδέσμευσης της τιμής. Τα καταστήματα, ξαφνικά, άδειασαν. Το δελτίο επιβλήθηκε, στους Μοσχοβίτες, μέσα, σε μια εβδομάδα, από την ομιλία του Γιέλτσιν. Ήταν, μόνον, η αρχή μιας, σχεδόν, δεκαετίας οικονομικής φρίκης, για τους περισσότερους Ρώσους πολίτες.

 

22.    Η λεηλασία της Σοβιετικής  περιουσίας.

Η εγκληματική ρωσική ιδιωτικοποίηση κρατικών περιουσιακών στοιχείων που δημιούργησαν οι Anatoly Chubais και Yegor Gaidar, μετά το 1992, πραγματοποιήθηκε, μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, από τους Αμερικανούς και δυτικούς συμβούλους.

Όταν η ανακοίνωση της προτεινόμενης ιδιωτικοποίησης των κουπονιών μετοχών συνάντησε την ψυχρή αντίδραση των Ρώσων, που, ήδη, υπέφεραν, από το οικονομικό σοκ της διαγραφής των τιμών, έκαναν την εμφάνιση τους ειδικευμένοι Αμερικανοί ειδικοί δημοσίων σχέσεων, από την Burson-Marsteller και τον όμιλο Sawyer Miller. Η διαφημιστική εκστρατεία θα μεταδοθεί, σε τηλεοπτικά κανάλια, που, τότε, ανήκαν, στους νεοσύστατους Ρώσους ολιγάρχες, για να πείσουν τους πολίτες να αποδεχτούν την απάτη ιδιωτικοποίησης Gaidar- Chubais. Το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων του Τσουμπάις, το οποίο ξεκίνησε, το 1992, ήταν, τόσο απλό, όσο και εγκληματικά απατηλό. Κηρύχθηκε, από τον Γιέλτσιν, τον Αύγουστο του 1991, με προεδρικό διάταγμα, παρακάμπτοντας μια εχθρική Δούμα.

Ο Anatoly Chubais, ως επικεφαλής του κρατικού κτηματομεσιτικού γραφείου GKI, εξέδωσε 150 εκατομμύρια «κουπόνια», ονομαστικής αξίας 10.000 ρουβλιών, το καθένα. Σε αντάλλαγμα, οι πολίτες θα μπορούσαν να επενδύσουν το κουπόνι τους, σε μια μετοχή μιας ιδιωτικοποιημένης ρωσικής κρατικής εταιρείας, ή να την αγοράσουν, ή να την πουλήσουν, σε μια καθορισμένη αγοραία τιμή, συνδεδεμένη, με το δολάριο ΗΠΑ. Με τους περισσότερους Ρώσους να ανησυχούν, για το πότε, αν ποτέ, θα ερχόταν η επόμενη πληρωμή σύνταξης, ή πού θα βρουν δουλειά, στην καταρρέουσα βιομηχανική οικονομία, ήταν προβλέψιμο το αποτέλεσμα...Εκατομμύρια Ρώσοι, απλώς  πούλησαν τα κουπόνια τους, για μετρητά. Τα κουπόνια μπορούσαν να αγοραστούν, ή να πωληθούν, σε κάθε γωνιά του δρόμου, στην Ρωσία, τον Ιούνιο του 1992. Εφόσον έγιναν ελεύθερα εμπορεύσιμα, ήταν ώριμο, για τους δισεκατομμυριούχους ολιγάρχες, γύρω από τον Γιέλτσιν, να τα αγοράσουν, πράγμα, που έκαναν.

Στην αναγραφόμενη τιμή των κουπονιών, ο Chubais και τα αγόρια του, είχαν, ουσιαστικά, υπολογίσει ολόκληρη την ρωσική οικονομία, συμπεριλαμβανομένης της μεγαλύτερης εταιρείας νικελίου, στον κόσμο, μερικές, από τις μεγαλύτερες εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου στον κόσμο, (Sibneft και Gazprom, RUSAL), της μεγαλύτερης εταιρείας αλουμινίου, στον κόσμο, γιγάντια ορυχεία χρυσού και πολυάριθμες αμυντικές εταιρείες υψηλής τεχνολογίας. Επειδή τα δίκτυα των Αμερικάνων, που ήλεγχαν την οικονομική πλευρά της μαφίας του Γιέλτσιν, επέτρεψαν, με πολλά χρήματα, επίλεκτους ολιγάρχες του Γιέλτσιν να αγοράσουν εκατοντάδες χιλιάδες κουπόνια και να τα εξαργυρώσουν, για ολόκληρες βιομηχανίες.

Έτσι, ο Mikhail Khodorkovsky απέκτησε το 78% των μετοχών της Yukos, αξίας, περίπου, 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, από την Bank Menatep, για, μόλις. 310 εκατομμύρια δολάρια. Μέσω των διασυνδέσεών του, με τον Γέλτσιν, ο Χοντορκόφσκι μπόρεσε να αγοράσει πολλά εργοστάσια, σε επενδυτικούς διαγωνισμούς και μεγάλα τμήματα μετοχών, σε εταιρείες τήξης ξυλείας, τιτανίου, σωλήνων και χαλκού. Συνολικά, ο Χοντορκόφσκι απέκτησε τον έλεγχο περισσότερων, από εκατό, εταιρειών, πριν πάρει τον έλεγχο της γιγάντιας Yukos Oil, ο Μπόρις Μπερεζόφσκι απέκτησε την Sibneft, έναν άλλο πετρελαϊκό γίγαντα, 3 δισεκατομμυρίων δολαρίων, για, περίπου, 100 εκατομμύρια δολάρια.

Ήταν κλοπή, σε κλίμακα, που δεν είχε ξαναδεί, ποτέ, σε κανένα έθνος, ακόμη και σε καιρό πολέμου. Οι αποζημιώσεις των Βερσαλλιών Αμερικής-Γαλλίας-Βρετανίας, του 1919, για την Γερμανία, ήταν, σχεδόν, ανθρωπιστικές, σε σύγκριση, με ό,τι έγινε, στην Ρωσία, την δεκαετία του 1990, υπό την ηγεσία του Γιέλτσιν.

23.    Οι αντιδράσεις, στην διάλυση της ΕΣΣΔ.

Υπό την αυξανόμενη πίεση του κοινοβουλίου της Δούμας, στο οποίο κυριαρχούσαν, τότε, βουλευτές του Κομμουνιστικού Κόμματος, ο Τσουμπάις συμφώνησε να απαγορεύσει την πώληση κουπονιών κρατικής εταιρείας, σε ξένους επενδυτές. Αυτό έκανε πολλούς Ρώσους πολίτες να αισθάνονται προδομένοι, και εξοργισμένοι, όταν τα όνειρά τους, για ένα μερίδιο της «ιδιωτικής καπιταλιστικής ιδιοκτησίας», μαζί, με τις αποταμιεύσεις τους, γκρεμίστηκαν, κατά την διάρκεια της υπερπληθωριστικής εκτύπωσης χρήματος της κεντρικής τράπεζας.

Το Ανώτατο Σοβιέτ, η Άνω Βουλή της Ρωσίας, συνέταξε ένα νομοσχέδιο και πάγωσε ολόκληρη την διαδικασία ιδιωτικοποίησης. Η αντιπολίτευση έγινε, τόσο ισχυρή, που ο Chubais έπρεπε, τελικά, να βασιστεί, σε μεγάλο βαθμό, στα προεδρικά διατάγματα του Yeltsin και όχι, στην κοινοβουλευτική έγκριση, για εφαρμογή.

Η σύγκρουση, ανάμεσα στον Πρόεδρο Μπόρις Γιέλτσιν και το Κοινοβούλιο (Ανώτατο Σοβιέτ), το οποίο καθοδηγούνταν, από τον Αλεξάντρ Ρουτσκόι και τον Ρουσλάν Χασμπουλάτοφ, συνεχίστηκε, λόγω της επιμονής της κυβέρνησης, για οικονομικές μεταρρυθμίσεις της «θεραπείας σοκ».

Στις 21 Σεπτεμβρίου 1993, ο Γιέλτσιν παραβίασε το, τότε, σύνταγμα και υπέγραψε διάταγμα για τη διάλυση του Κοινοβουλίου. Το Κοινοβούλιο απάντησε, κηρύσσοντας τον Γιέλτσιν έκπτωτο και οχυρώθηκε, μέσα, στο κτίριο.

Μετά από ημέρες αποκλεισμού και αιματηρών οδομαχιών, στους δρόμους της Μόσχας μεταξύ υποστηρικτών του Κοινοβουλίου και της αστυνομίας, ο Γιέλτσιν κήρυξε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.

Το πρωί της 4ης Οκτωβρίου 1993, άρματα μάχης (τανκς) του ρωσικού στρατού άνοιξαν πυρ, εναντίον των, επάνω, ορόφων του ρωσικού Κοινοβουλίου. Οι εικόνες του φλεγόμενου «Λευκού Οίκου» μεταδόθηκαν, ζωντανά, σε όλον τον κόσμο.  Οι ηγέτες της εξέγερσης παραδόθηκαν, η αντίσταση κάμφθηκε και, σύμφωνα, με τα επίσημα στοιχεία, 147 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους, ενώ 437 τραυματίστηκαν.

Η βίαιη καταστολή της εξέγερσης επέτρεψε, στον Γιέλτσιν, να εδραιώσει την εξουσία του. Κατήργησε το, σοβιετικής προέλευσης, πολίτευμα και διοργάνωσε δημοψήφισμα τον Δεκέμβριο του 1993, μέσω του οποίου υιοθετήθηκε το νέο Σύνταγμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Το σύνταγμα αυτό παραχώρησε υπερεξουσίες, στον, εκάστοτε, Πρόεδρο και θεσμοθέτησε το νέο νομοθετικό σώμα της χώρας, την Δούμα.

Ο ουγγρικής καταγωγής κερδοσκόπος των hedge fund Τζορτζ Σόρος χρηματοδότησε το δημοψήφισμα του Γιέλτσιν, το 1993, που κράτησε ζωντανή την εγκληματική ρωσική ιδιωτικοποίηση. Ο Γιέλτσιν επέζησε του δημοψηφίσματος, με ποσοστό, λίγο κάτω, από το 52% και η ιδιωτικοποίηση μεγάλων ρωσικών βιομηχανικών εταιρειών προχώρησε. Μια ομάδα Ρώσων ολιγαρχών, που υποστηρίζονται, από τους Αμερικάνους επωφελήθηκαν...

Το 1996, με την ρωσική οικονομία βυθισμένη, στον υπερπληθωρισμό, ο Γιέλτσιν αντιμετώπισε βέβαιη ήττα, στις προγραμματισμένες εθνικές εκλογές. Ο ηγέτης του Κομμουνιστικού Κόμματος Γκενάντι Ζουγκάνοφ, ο οποίος υποσχέθηκε επιστροφή, στην σταθερότητα, προηγήθηκε, πολύ, στις δημοσκοπήσεις. Μερικοί, από τους στενούς συμβούλους του Γιέλτσιν, πρότειναν, μάλιστα, την ακύρωση των εκλογών και την κήρυξη μιας, de facto, δικτατορίας. Μέχρι εκείνη την στιγμή, η κόρη του Γέλτσιν, Τατιάνα Μπορίσοφνα Γιουμάσεβα, είχε γίνει ο στενότερος σύμβουλος του πατέρα της, μαζί, με τον Μπερεζόφσκι, τον Γκουσίνσκι και τους άλλους ολιγάρχες.

Τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης ανήκαν, στην κλίκα, που έλεγχε την Ρωσία, ειδικά, μετά το έμφραγμα του Γιέλτσιν, εκείνη τη χρονιά, ως «Οικογένεια», σαν μια οικογένεια μαφίας, όχι μια κανονική οικογένεια. Μετά την επιτυχία του Ρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος, στις εκλογές, για την Δούμα του Δεκεμβρίου 1995, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με έδρα, την Ουάσιγκτων, το οποίο ελέγχεται, εκ των πραγμάτων, από το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, χορήγησε, στην κυβέρνηση Γιέλτσιν, ένα έκτακτο δάνειο 10,2 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Σε αυτό το δάνειο, 1 δισεκατομμύριο δολάρια προοριζόταν, κρυφά, για την εκστρατεία διατήρησης του Γιέλτσιν, στις προεδρικές εκλογές του 1996.

Από την πλευρά τους, ο Μπερεζόφσκι και ο Γκουσίνσκι, οι νέοι Ρώσοι ολιγάρχες, που υποστήριζαν οι Κλίντον-Σάμερς-Χάρβαρντ-Σόρος, φοβόντουσαν την απώλεια των κλεμμένων δισεκατομμυρίων τους, από τους κομμουνιστές της αντιπολίτευσης, σχημάτισαν αυτό, που αποκαλούσαν «Ομάδα των Επτά». Η ομάδα περιελάμβανε τους Μπερεζόφσκι, Γκουσίνσκι, Χοντορκόφσκι, Ποτάνιν, Βινογκράντοφ, Σμολένσκι και Φρίντμαν. Με την βοήθεια των US Madison Avenue Spin Doctors, το Group of Seven, λειτουργούσε δύο μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα, ενώ το τρίτο ήταν, ακόμα, κρατικό.

Το γεγονός ότι οι ολιγάρχες του Γιέλτσιν είχαν επιτύχει, σχεδόν, μονοπώλιο, στην ρωσική τηλεόραση και τα έντυπα μέσα ενημέρωσης κατέστησε δυνατή την στροφή της ψήφου, προς την κατεύθυνση του Γιέλτσιν, κατά 54%. Η εκλογική νοθεία ήταν δεδομένη. Το επόμενο βήμα, για την συντριβή της Ρωσίας, για την Ουάσιγκτον και την μυστική επιχείρηση «Σφυρί», ήταν η δημιουργία υπερπληθωρισμού και η καταστροφή του νομίσματος του ρουβλίου. Εθνική χρεοκοπία, λοιπόν....

25.      Ο Γιέλτσιν παραιτείται.

Στις 10 Αυγούστου 1999, ο Γιέλτσιν απέλυσε τον Πρωθυπουργό Σεργκέι Σεπάσιν και τον αντικατέστησε, με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, έναν άγνωστο, πρώην, αξιωματικό της KGB, που πέρασε τον Ψυχρό Πόλεμο, στην Δρέσδη. Ο Πούτιν είχε διατελέσει, για λίγο, επικεφαλής της FSB και κατά τα άλλα, φαινόταν να είναι ένας άνθρωπος, με μικρή πολιτική εμπειρία, εκτός, από μια σύντομη θητεία, ως αντιδήμαρχος της Αγίας Πετρούπολης.

Ο Μπερεζόφσκι, ο Γκουσίνσκι και οι άλλοι ολιγάρχες του Γιέλτσιν, πίστευαν ότι μπορούσαν να «συνεργαστούν», με τον αρχάριο Πούτιν. Έκαναν τραγικό λάθος...Σύμφωνα, με ενημερωμένες πληροφορίες, ο Πούτιν έδωσε τελεσίγραφο, στον Γιέλτσιν, να παραιτηθεί, διαφορετικά, θα αντιμετωπίσει σοβαρές συνέπειες...Η πρόταση, προφανώς, δεν μπορούσε απορριφθεί. Ο Γιέλτσιν παραιτήθηκε, στις 31 Δεκεμβρίου 1999 και διόρισε τον πρωθυπουργό Βλαντιμίρ Πούτιν, ως αναπληρωτή πρόεδρο, μέχρι τις εκλογές του Μαρτίου 2000.

Μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ως πρόεδρος, στις 31 Δεκεμβρίου 1999, ο Πούτιν ξεκαθάρισε, στους ολιγάρχες, ότι δεν ήθελε να είναι ο άνθρωπός τους. Επικρατώντας, στις εκλογές, τον Ιούνιο του 2000, ο Πούτιν κάλεσε, στο Κρεμλίνο, τους 18 πιο ισχυρούς ολιγάρχες, αυτούς, που είχαν κάνει εκπληκτικές περιουσίες; σε βάρος της Ρωσίας. Τους κατήγγειλε, ανοικτά, αποκαλώντας τους, ως δημιουργούς ενός διεφθαρμένου κράτους, μέσω παρασκηνιακών συμφωνιών και εσωτερικών συναλλαγών. Ξεκίνησε ποινική δίωξη, εναντίον του ολιγάρχη των μέσων ενημέρωσης και των τραπεζών Vladimir Gusinsky της Media-Most, του χρηματοοικονομικού-βιομηχανικού ομίλου Interros, με επικεφαλής τον Vladimir Potanin και της Sibneft, μιας εταιρείας πετρελαίου, που ελέγχεται, από τον Roman Abramovich και εταιρειών, που συνδέονται με τον Boris Berezovsky.

Το ανθρώπινο κόστος της ρωσικής θεραπείας σοκ, που επιβλήθηκε, από τις ΗΠΑ, ήταν απίστευτο. Μεταξύ 1991 και 1997, το ΑΕΠ της Ρωσίας, δηλαδή η αξία όλων των αγαθών και υπηρεσιών, που παράγει η Ρωσία, κατέρρευσε κατά 83%. Η αγροτική παραγωγή είχε μειωθεί, κατά ένα εκπληκτικό 63%, όταν έληξε η κρατική στήριξη, για τις μεγάλες εκμεταλλεύσεις. Οι επενδύσεις, στην οικονομία, μειώθηκαν, κατά 92%. Περισσότερα από 70.000 εργοστάσια έχουν κλείσει. Ως αποτέλεσμα, η Ρωσία παρήγαγε 88% λιγότερα τρακτέρ, 76% λιγότερα πλυντήρια ρούχων, 77% λιγότερα βαμβακερά υφάσματα, 78% λιγότερες τηλεοράσεις κ.λπ. Σε μια χώρα, που δεν είχε ανεργία, στην σοβιετική εποχή, 13 εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τις δουλειές τους, υπό την «ελεύθερη αγορά» του Γιέλτσιν, στην Ρωσία. Όσοι είχαν, ακόμη, δουλειά, μειώθηκαν, στο μισό. Το μέσο προσδόκιμο ζωής των ανδρών είχε μειωθεί, κατά έξι χρόνια, στο ίδιο επίπεδο, με την Ινδία, την Αίγυπτο, ή την Βολιβία. Ο αλκοολισμός έγινε επιδημία, καθώς η κατάθλιψη εξαπλώθηκε, στον πληθυσμό. Ήταν, πράγματι, θεραπεία σοκ, ένα είδος σοκ, που μια χώρα, κατά τα άλλα, βιώνει, μόνον, σε έναν μεγάλο πόλεμο.

Ηγετικοί κύκλοι στις ΗΠΑ και την Μεγάλη Βρετανία, είχαν αποφασίσει να καταστρέψουν όλα τα Ανατολικά κράτη, ταυτόχρονα.... Μόνον, που, στην περίπτωση της Ρωσίας, έπεσαν, έξω...Τραγικά έξω!!

26.    Η πορεία του Πούτιν, προς την κορυφή.

Ο Πούτιν κατέλαβε το πρώτο κρατικό του αξίωμα, τον Μάρτιο του 1997, χάρη, στην εύνοια του προσωπάρχη του Κρεμλίνου, Βαλεντίν Γιουμάσεφ. Διορίστηκε, ως ένας (έβδομος), εκ των επτά αναπληρωτών - επικεφαλής του «Εκτελεστικού Γραφείου του Πρόεδρου της Ρωσίας».

Τον Μάιο του 1998, προβιβάστηκε, σε πρώτο (από τους επτά) αναπληρωτή του ίδιου γραφείου, ενώ δυο μήνες, αργότερα, (Ιούλιος 1998) διορίστηκε, από τον Πρόεδρο Μπορίς Γιέλτσιν, διοικητής της FSB, της διαδόχου υπηρεσίας της Κα Γκε Μπε. Τον Μάρτιο του 1999, έγινε Γραμματέας Ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας. Στις 9 Αυγούστου του 1999, ο Ρώσος Πρόεδρος ζήτησε και έλαβε την παραίτηση της κυβέρνησης του Πρωθυπουργού Σεργκέι Στεπάσιν (που είχε διοριστε,ί μόλις, 3 μήνες, πριν), και τον διόρισε υπηρεσιακό Πρωθυπουργό, μέχρι να επικυρώσει την εκλογή του η Κρατική Δούμα, τον Βλαντίμιρ Πούτιν.

Σε αυτή ,τη συνεδρίαση της Δούμα, αν και πολλοί φοβόντουσαν ότι ο άγνωστος Πούτιν δεν θα εξασφάλιζε την αποδοχή του νομοθετικού σώματος, ωστόσο, η Δούμα, με ψήφους 233 υπέρ και 84 κατά, επικύρωσε την απόφαση του Προέδρου. Σύμφωνα, με τις, μετέπειτα, έρευνες, ο Πούτιν επιλέχθηκε, από μια μικρή ομάδα επιχειρηματικών, οικονομικών και κυβερνητικών παραγόντων, σαν η καλύτερη διάδοχη λύση, στην Προεδρία της Ρωσίας, μετά την απομάκρυνση του Μπορίς Γιέλτσιν, που είχε προαποφασιστεί, σχεδόν, τρία χρόνια, πριν. Και πράγματι, με αντάλλαγμα την ασυλία του Προέδρου, παρέδωσαν την σκυτάλη, στον Πούτιν.

Τότε, έλαβαν χώρα τρομοκρατικές ενέργειες, που αποδόθηκαν, σε Τσετσένους τρομοκράτες, με τους οποίους η Ρωσία βρισκόταν, σε πόλεμο, ήδη, από το 1994. Η αποφασιστική αντίδραση του Πούτιν, με τον ανηλεή βομβαρδισμό του Γκρόζνι, κατά την διάρκεια του δεύτερου πολέμου, στην Τσετσενία, τον Οκτώβριο του 1999, εκτόξευσε την δημοτικότητά του, στο 79%, και του άνοιξε τον δρόμο, για την Προεδρία της χώρας.

Το όχημα του Πούτιν, για την είσοδό του, στο κοινοβουλευτικό σύστημα, ήταν το Ενωτικό Κόμμα της Ρωσίας. Το κόμμα, που δημιουργήθηκε, το Σεπτέμβριο του 1999, από φίλους και προσκείμενους,στον Μπορίς Γιέλτσιν, συμμάχησε με τον Πούτιν, που δήλωσε την υποστήριξή του, σε αυτό, εν όψει των βουλευτικών εκλογών του Δεκεμβρίου του 1999, ενώ το κόμμα υποστήριξε την εκλογή Πούτιν, στις Προεδρικές εκλογές του 2000.

Στις 31 Δεκεμβρίου 1999, ο Μπορίς Γιέλτσιν ανακοινώνει, με τηλεοπτικό διάγγελμα, την παραίτησή του, από την Προεδρία, ενώ, ταυτόχρονα, ορίζει, ως υπηρεσιακό Πρόεδρο, τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Από τα πρώτα προεδρικά διατάγματα, που υπέγραψε ο νέος Πρόεδρος ήταν και το «Σχετικά, με τις εγγυήσεις, προς τον Πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ο οποίος έχει σταματήσει να ασκεί τις εξουσίες του και τα μέλη της οικογένειάς του». Το διάταγμα προικοδοτεί τον Γιέλτσιν, με οικονομικά προνόμια (ισόβια σύνταξη) και ασυλία, ωστόσο η προνομιακή μεταχείριση δεν επεκτείνεται, σε μέλη της οικογένειάς του, ή του προσωπικού του.

Το διάταγμα, όπως ήταν αναμενόμενο, προκάλεσε αντιδράσεις, καθώς πολλοί το έκριναν αντι-συνταγματικό, καθώς το Σύνταγμα προστατεύει, με ασυλία, μόνο, τον, εν ενεργεία, Πρόεδρο της χώρας. Το Κομμουνιστικό Κόμμα, το πρώτο, σε ψήφους κόμμα των βουλευτικών εκλογών του Δεκεμβρίου του 1999, κίνησε τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, για κατάργηση του διατάγματος,(ψήφισμα για επανεξέταση του διατάγματος, από το Συνταγματικό Δικαστήριο). Η Κάτω Βουλή, όμως, δεν επικρότησε την πρωτοβουλία και το ψήφισμα του Κ.Κ. απορρίφθηκε, με 144 ψήφους υπέρ, 136 κατά και 27 αποχές.

Στις 26 Μαρτίου του 2000, ο Πούτιν κερδίζει τις (πρώτες) Προεδρικές εκλογές, με ποσοστό 53.4% των ψήφων, έναντι 29.4% του δεύτερου υποψήφιου του Κομμουνιστικού κόμματος, Γκενάντι Ζιουγκάνωφ. Ήταν, από τις πιο σημαντικές στιγμές, στην ιστορία της σύγχρονης Ρωσίας, αφού ήταν η πρώτη φορά, που η εναλλαγή, στην εξουσία, γινόταν, με όρους φιλελεύθερης δημοκρατίας, δηλαδή, μέσω εκλογών.

Ο πρώτος στόχος του Πούτιν ήταν να μπορέσει να σταθεροποιήσει την χώρα, ώστε να απομακρύνει την πιθανολογούμενη κατάρρευση. Ο στόχος αυτός εκπληρώθηκε, μέσα, στην διάρκεια της πρώτης θητείας του, μέσω της οικονομικής ανάκαμψης, της ενίσχυσης της κεντρικής εξουσίας και της καταπολέμησης της εγκληματικότητας και της διαφθοράς.

Ωστόσο, ο στόχος εκπληρώθηκε, εις βάρος του εκδημοκρατισμού και των ατομικών ελευθεριών. Άλλωστε, ο ίδιος ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος δήλωσε, κατόπιν, ότι, σε ένα κράτος, τόσο μεγάλο και τόσο πολυεθνικό, όσο η Ρωσία, η εξουσία πρέπει να βρίσκεται συγκεντρωμένη, στα χέρια ενός ισχυρού ηγέτη, τουλάχιστον, στο σημείο, που βρίσκεται η ανάπτυξη της χώρα μας, σήμερα.

Από τις πρώτες κινήσεις του, ήταν ο ενδελεχής φορολογικός έλεγχος των επιχειρηματιών, που απέκτησαν πλούτη, κατά την περίοδο του Γιέλτσιν, η λεγόμενη νέα ολιγαρχία, και οι οποίοι χρησιμοποίησαν τα πλούτη τους, για να ελέγξουν και να καθοδηγήσουν την πολιτική εξουσία, με τον ίδιο τρόπο, που το έκαναν και στην περίπτωση του Πούτιν. Όλοι οι ολιγάρχες πέρασαν, από τα γραφεία των ανακριτικών υπαλλήλων και τελικά, σε 13, από αυτούς, ασκήθηκαν διώξεις, για εγκλήματα φορολογικού χαρακτήρα. Όπως δήλωσε, σε ομιλία του, στην Δούμα, ο Πούτιν, είχε σκοπό να περιορίσει την ξέφρενη δραστηριότητα του μεγάλου κεφαλαίου. Ωστόσο, από ότι φάνηκε, μετέπειτα, οι δυο πλευρές, τελικά, ήλθαν, σε μια συμφωνία : όσο οι Ολιγάρχες θα απείχαν, από την πολιτική, και κυρίως, όσο θα απείχαν, από την πολιτική, εναντίον του Πούτιν, εκείνος θα αδιαφορούσε, για τις πηγές του πλούτου τους. Όταν κάποιοι ολιγάρχες και συγκεκριμένα, ο Μπόρις Μπερεζόφσκι και ο Μιχαήλ Χοντορκόφσκι παρεβησαν τον κανόνα, άρχισε η απηνής δίωξή τους.

Ο Πούτιν ορκίστηκε πρόεδρος, για τρίτη φορά, στις 7 Μαΐου 2012. Στην πρώτη ημέρα της προεδρίας του, ο Πούτιν δημοσίευσε 14 διατάγματα. Ένα αφορούσε τους στόχους, για την ρωσική οικονομία. Άλλα διατάγματα αφορούσαν τις σχέσεις μεταξύ των εθνών της Ρωσίας, την εκπαίδευση, την στέγαση, την άμυνα, τις σχέσεις, με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

1963. Αργυρό επετειακό νόμισμα, για τα 100 χρόνια της κληρονομικής βασιλείας, που ίδρυσε ο βασιλιάς Γεώργιος Α’, το 1863.

 

1972. Αθήνα.

Οκτώβριος 2026. Ο πολιτικός χάρτης της Νότιας Αμερικής, μετά τις προεδρικές εκλογές, στην Βραζιλία.

2026. Το, κατά κεφαλήν ΑΕΠ, σε Μονάδες Ισοδυναμίας των Αγοραστικών Δυνάμεων (PPP), στις 15 πρώτες οικονομίες του πλανήτη.

2026. Τα ποσοστά των πληθυσμών των χωρών, που θέλουν να εισέλθουν, στην “Ευρωπαϊκή Ένωση”.

1981 - 2026. Η ποσοστιαία εξέλιξη του γαλλικού δημόσιου χρέους.

19-22/10/2026. Δημοσκόπηση, για τις γαλλικές προεδρικές εκλογές του Απριλίου 2027.

7-22/10/2026. Δημοσκόπηση, για τις βουλευτικές εκλογές, στην Νορβηγία, που, κανονικά, θα αργήσουν να διεξαχθούν (Σεπτέμβριος 2029).

8-22/10/2026. Δημοσκόπηση, για τις ισπανικές βουλευτικές εκλογές της 29/11/2026, που παρήγγειλε η εφημερίδα “El Mundo”.

Τέλη Οκτωβρίου 2026. Δημοσκοπική πρόγνωση, για ην νίκη των Δημοκρατικών, στις ενδιάμεσες εκλογές, στην Βουλή των Αντιπροσώπων, στις ΗΠΑ.

2026. Το μισό (49,4%) της παγκόσμιας οικονομίας, που είναι εκφρασμένη, σε Μονάδες Ισοδυναμίας των Αγοραστικών Δυνάμεων (PPP), είναι συγκεντρωμένο, στην Ασία (στην οποία δεν συμπεριλαμβάνεται, η ασιατική Ρωσία, που προσμετράται, στην Ευρώπη).

27/10/2026. Ισραήλ. Τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών.

Η ΕΛΚΕ ΣΟΜΜΕΡ (ELKE SOMMER), η θρυλική Γερμανίδα ηθοποιός και σύμβολο του σεξ της δεκαετίας του 1960, πέθανε, στις 28 Οκτωβρίου 2026, σε ηλικία 85 ετών. Η διάσημη πρωταγωνίστρια άφησε την τελευταία της πνοή, ειρηνικά, στο σπίτι της, στο Μπελ-Ερ του Λος Άντζελες, από καρδιακή ανεπάρκεια, μόλις τρεις μήνες, μετά την απώλεια του αγαπημένου της συζύγου, Βολφ Βάλτερ. 

Γεννημένη, ως Έλκε Σλετς, το 1940, στο Βερολίνο, έκανε μια σπουδαία καριέρα, στο Χόλιγουντ και τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο. 

Σημαντικοί Σταθμοί της Πορείας της.

• Χρυσή Σφαίρα : Κέρδισε το βραβείο της «Πολλά Υποσχόμενης Νέας Ηθοποιού», το 1964, για την ερμηνεία της, στην ταινία The Prize (Το Βραβείο), δίπλα, στον Πολ Νιούμαν. 

• Ο Ροζ Πάνθηρας : Έγινε, παγκοσμίως, γνωστή, για τον ρόλο της, ως Μαρία Γκαμπρέλι, στην ταινία A Shot in the Dark (Λαγωνικό 24 Καρατίων, 1964), στο πλευρό του Πίτερ Σέλερς. 

• Η κόντρα, με την Ζα Ζα Γκαμπόρ : Έμεινε, στην ιστορία, για την δικαστική της διαμάχη, με την Ζα Ζα Γκαμπόρ, το 1993, κερδίζοντας αποζημίωση 3,3 εκατομμυρίων δολαρίων, για συκοφαντική δυσφήμηση. 

• Εκτός από την υποκριτική, είχε επιτυχημένη πορεία, ως ζωγράφος, ενώ μιλούσε, άπταιστα, αρκετές ξένες γλώσσες. 

Η δικαστική διαμάχη, ανάμεσα, στην Έλκε Σόμμερ και την Ζα Ζα Γκαμπόρ (Zsa Zsa Gabor), στις αρχές της δεκαετίας του 1990, υπήρξε μία, από τις πιο διάσημες, ακριβές και πολυσυζητημένες υποθέσεις συκοφαντικής δυσφήμησης, στην ιστορία του Χόλιγουντ.

Η κόντρα τους ξεκίνησε το 1990 και κορυφώθηκε, σε μια πολύκροτη δίκη, το 1993, στην οποία η Σόμμερ κέρδισε αποζημίωση ύψους 3,3 εκατομμυρίων δολαρίων.

Όλα ξεκίνησαν κατά την διάρκεια της γερμανικής τηλεοπτικής εκπομπής Stars in the Circus, το 1990. Οι δύο ηθοποιοί μοιράζονταν την ίδια εκπομπή και σύμφωνα, με μάρτυρες, υπήρξε ένταση, μεταξύ τους. Λίγο αργότερα, η Ζα Ζα Γκαμπόρ και ο, τότε, σύζυγός της, ο αυτοαποκαλούμενος «Πρίγκιπας» Φρεντερίκ φον Άνχαλτ, άρχισαν να παραχωρούν προσβλητικές συνεντεύξεις, σε γερμανικά περιοδικά (όπως το Bild), εναντίον της Σόμμερ.

Ισχυρίζονταν μεταξύ άλλων ότι :

• Ήταν «ξεπερασμένη» και η καριέρα της είχε τελειώσει.

• Είχε γεράσει, τόσο πολύ, που κανείς δεν την αναγνώριζε πλέον, στον δρόμο.

• Ήταν αναγκασμένη να πουλάει πλεκτά πουλόβερ, για 150 δολάρια, για να μπορέσει να επιβιώσει, οικονομικά.

• Έκανε απρεπείς χειρονομίες και φερόταν, με χυδαίο τρόπο.

Η Σόμμερ, νιώθοντας ότι θίγεται, βάναυσα, η προσωπικότητα και η επαγγελματική της υπόσταση, κατέθεσε αγωγή, για συκοφαντική δυσφήμηση, στο Λος Άντζελες.

Η δίκη διήρκεσε αρκετές εβδομάδες και μετατράπηκε, σε ένα πραγματικό «σόου», για τα Μέσα Ενημέρωσης. Η Γκαμπόρ εμφανίστηκε, στο δικαστήριο, με το γνωστό θεατρικό και υπεροπτικό της στυλ, υποστηρίζοντας ότι οι δηλώσεις της παρερμηνεύτηκαν, ή μεταφράστηκαν λάθος, από τα γερμανικά.

Ωστόσο, οι ένορκοι δεν πείστηκαν. Τον Ιούλιο του 1993, το δικαστήριο έκρινε ένοχους την Γκαμπόρ και τον σύζυγό της, επιδικάζοντας, στην Έλκε Σόμμερ :

• 2 εκατομμύρια δολάρια, από την Ζα Ζα Γκαμπόρ.

• 1,3 εκατομμύρια δολάρια, από τον Φρεντερίκ φον Άνχαλτ.

Η Γκαμπόρ δήλωσε έξαλλη μετά την απόφαση ότι η Σόμμερ «δεν πρόκειται να πάρει, ούτε σεντ». Μάλιστα, λίγο καιρό  αργότερα, η Γκαμπόρ κατέθεσε αίτηση χρεοκοπίας, ισχυριζόμενη ότι το ποσό της αποζημίωσης, σε συνδυασμό, με τα τεράστια δικαστικά έξοδα, την κατέστρεψε, οικονομικά.

Παρά τις εφέσεις και τις οικονομικές μανούβρες της Γκαμπόρ, η Σόμμερ κατάφερε τελικά να εισπράξει ένα σημαντικό μέρος των χρημάτων, ενώ η υπόθεση έμεινε στην ιστορία, ως το απόλυτο "catfight" του παλιού Χόλιγουντ, που σφραγίστηκε, στις δικαστικές αίθουσες.

ΟΙ ΚΥΡΙΟΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ.

Η ΄Ελκε Σόμμερ καθιερώθηκε, στο Χόλιγουντ και τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο, μέσα, από ρόλους, που συνδύαζαν την εκρηκτική της γοητεία (image της "sex kitten" της εποχής), το πηγαίο κωμικό της ταλέντο και μια μυστηριώδη αύρα.

1. THE PRIZE (Το Βραβείο - 1963).

• Ο ρόλος : Υποδύθηκε την Ίνγκερ Λίζα Άντερσον (Inger Lisa Andersson). Στο κατασκοπικό αυτό θρίλερ, η Σόμμερ παίζει μια γοητευτική Σουηδέζα ξεναγό, η οποία έχει αναλάβει να συνοδεύει έναν κυνικό, αλκοολικό Αμερικανό συγγραφέα (Πολ Νιούμαν), που έχει πάει στην Στοκχόλμη, για να παραλάβει το Βραβείο Νόμπελ. Ο ρόλος της απαιτούσε να ισορροπεί, ανάμεσα, στην επαγγελματική σοβαρότητα και το ρομαντικό φλερτ, ενώ σύντομα βρίσκεται μπλεγμένη, μαζί του, σε μια επικίνδυνη συνωμοσία του Ψυχρού Πολέμου.

 Ήταν η ταινία, που της άνοιξε, διάπλατα, τις πόρτες του Χόλιγουντ, χαρίζοντάς της, την Χρυσή Σφαίρα της Πολλά Υποσχόμενης Νέας Ηθοποιού. 

2. A SHOT IN THE DARK (Λαγωνικό 24 Καρατίων - 1964).

Υποδύθηκε τη Μαρία Γκαμπρέλι (Maria Gambrelli).

 Στη δεύτερη και ίσως, καλύτερη ταινία της σειράς του Ροζ Πάνθηρα, η Σόμμερ ενσαρκώνει μια πανέμορφη, αλλά άτυχη γαλλίδα καμαριέρα, σε μια έπαυλη, η οποία βρίσκεται, συνεχώς, δίπλα, σε πτώματα δολοφονημένων ανθρώπων. Αν και όλα τα στοιχεία την δείχνουν, ως την κύρια ύποπτο, ο, γλυκά, ανίδεος Επιθεωρητής Κλουζώ (Πίτερ Σέλερς) την ερωτεύεται, παράφορα και επιμένει, πεισματικά, ότι είναι αθώα. Η Σόμμερ έδωσε μια εξαιρετική ερμηνεία, καθώς κατάφερε να διατηρήσει τον χαρακτήρα της μυστηριώδη και αθώο, λειτουργώντας, ως το τέλειο αντίβαρο (straight woman), στις θρυλικές, εξωφρενικές γκάφες του Σέλερς.

Θεωρείται ο πιο εμβληματικός ρόλος της καριέρας της, αποδεικνύοντας ότι διέθετε σπάνιο timing, για κωμωδία. 

3. BOY, DID I GET A WRONG NUMBER!  (1966).

 Υποδύθηκε την Ντίντι (Didi). 

Σε αυτή την κλασική αμερικανική φάρσα, η Σόμμερ παίζει μια διάσημη και πανέμορφη Γαλλίδα ηθοποιό (αν και η ίδια ήταν Γερμανίδα), που έχει σιχαθεί να κάνει ταινίες, όπου, απλώς, εμφανίζεται να κάνει μπάνιο. Αποφασίζει να δραπετεύσει, από το στούντιο και να κρυφτεί, αλλά, λόγω ενός λάθους, στο τηλέφωνο, μπλέκεται, στην ζωή ενός απλού, μεσοαστού Αμερικανού κτηματομεσίτη, τον οποίο υποδυόταν ο θρύλος της κωμωδίας Μπομπ Χόουπ. 

Η ταινία βασίστηκε, σε μεγάλο βαθμό, στην αυτοσαρκαστική διάθεση της Σόμμερ, για το ίδιο το δικό της image, ως "sex symbol" του Χόλιγουντ. 

1. DEADLIER THAN THE MALE (1967).

Υποδύθηκε την Ίνγκερ (Inger). Εδώ η Σόμμερ κάνει μια στροφή και παίζει, κόντρα, ρόλο. Γίνεται μια αδίστακτη, παγωμένη και πανέμορφη πληρωμένη δολοφόνος. Μαζί, με την συνεργάτιδά της, χρησιμοποιούν την γοητεία τους και ευφάνταστα όπλα (όπως εκρηκτικά ψαροντούφεκα), για να εξοντώνουν πλούσιους επιχειρηματίες, για λογαριασμό μιας εγκληματικής οργάνωσης, ενώ τις καταδιώκει ο Βρετανός πράκτορας Μπούλντογκ Ντράμοντ.

Ήταν, από τις πρώτες ταινίες, που παρουσίασαν το concept των "femmes fatales", σε στυλ Τζέιμς Μποντ, με την Σόμμερ να κλέβει την παράσταση, φορώντας το εμβληματικό της μπικίνι. 

5. THE WRECKING CREW  (Το Κρεβάτι του Κατασκόπου - 1968).

Υποδύθηκε την Λίνκα Μπαράνι (Linka Karensky / Barani).

Σε αυτή την κατασκοπική κωμωδία δράσης, η Σόμμερ παίζει μια σαγηνευτική, αλλά ύποπτη γυναίκα. που βρίσκεται, στον δρόμο του μυστικού πράκτορα Ματ Χελμ (Ντιν Μάρτιν). Η ταινία είναι γεμάτη χιούμορ, δράση και μόδα των late 60s, ενώ η Σόμμερ μοιράζεται την οθόνη, με την Σάρον Τέιτ.

 Ήταν η ταινία που, λόγω των, μετέπειτα, απειλών, από την οικογένεια Μάνσον, άλλαξε την πορεία της καριέρας της και την ανάγκασε να φύγει, προσωρινά, από την Αμερική. 

6. LISA AND THE DEVIL (1972).

Υποδύθηκε την Λίζα Ράινερ (Lisa Reiner).

 Στη δεκαετία του 1970, η Σόμμερ στράφηκε στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο τρόμου. Στο αριστούργημα του Ιταλού μετρ του τρόμου Μάριο Μπάβα, υποδύεται μια νεαρή τουρίστρια που χάνεται στα στενά σοκάκια μιας ισπανικής πόλης και καταλήγει σε μια απομονωμένη, στοιχειωμένη έπαυλη. Εκεί, βρίσκεται παγιδευμένη, σε έναν εφιάλτη γεμάτο ζωντανές κούκλες, νεκροφιλία και σουρεαλιστικές παραισθήσεις, καθοδηγούμενη, από έναν μυστηριώδη μπάτλερ (Τέλι Σαβάλας).

 Ένας από τους πιο ατμοσφαιρικούς και δραματικούς ρόλους της, που αναγνωρίστηκε, ως cult classic.

 

ΤρΖωγραφική - Φωτογραφία.

Αμερικανική γελοιογραφία (21 Νοεμβρίου 1956) που δείχνει έναν Σοβιετικό στρατιώτη να καρφώνει σε έναν τοίχο μια αφίσα «Καταζητείται» του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, με την επιγραφή «Αντιδραστικός Παρεκκλίνων», αφού έχει σκίσει μια άλλη, που έγραφε «Σύντροφος Τίτο». Η γελοιογραφία σχεδιάστηκε, από τον Harold Maples, για την εφημερίδα “Fort Worth Star-Telegram”, μετά, από μια ομιλία του Τίτο, στην Πούλα, στην οποία επέρινε την Σοβιετική Ένωση, μεταξύ άλλων, για την καταστολή της Ουγγρικής Επανάστασης. Τα σχόλια αυτά επιδείνωσαν τις σχέσεις, μεταξύ της Γιουγκοσλαβίας και της ΕΣΣΔ, οι οποίες είχαν αρχίσει να βελτιώνονται, σταθερά, μετά τον θάνατο του Στάλιν, το 1953.

1959. "ΡΟΜΑΝΤΣΟ". Σκίτσο του Π. Παυλίδη.

10/2026. Δυο επιτυχημένες γελοιογραφίες.

28/10/2026. Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη .