1-6-1969. Το υπόμνημα, με την επαφή του Κωνσταντίνου Καραμανλή, με τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο, για την επιδιωκόμενη συνεργασία του, με το καθεστώς της “Επαναστάσεως” της 21-4-1967 και οι κοινές απόψεις του πολιτικού ηγέτη της ελληνικής δεξιάς, με αυτό.
Σε συνέχεια του χθεσινού άρθρου, με τίτλο : 30-11-1973. Το υπόμνημα του Κωνσταντίνου Καραμανλή, στον “αόρατο δικτάτορα” του πραξικοπήματος της 25-11-1973 Δημήτριο Ιωαννίδη, με σκοπό να ηγηθεί του δικτατορικού καθεστώτος και να μοιρασθεί την εξουσία, μαζί του αλλά και του παλαιότερου άρθρου : Νοέμβριος 1960. Την έγκριση των ΗΠΑ, για την επιβολή δικτατορίας ζητούσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Τα αρχειακά ντοκουμέντα βγαίνουν, πολύ αργά και με το σταγονόμετρο, αλλά είναι πολύτιμα, για την ιστορική τεκμηρίωση της ροής των γεγονότων. Άλλωστε, η Ιστορία είναι η παρουσίαση των γεγονότων, έτσι όπως αυτά συνέβησαν, που αφορούν τις επαφές του Κωνσταντίνου Καραμανλή, με την δικτατορία του Δημήτριου Ιωαννίδη, για να αναλάβει την ηγεσία του καθεστώτος αυτού, αλλά και τις παλαιότερες προσπάθειες του Κωνσταντίνου Καραμανλή να εγκαθιδρύσει μια δική του προσωποπαγή δικτατορία, σήμερα, θα δούμε την προσπάθεια του ηγέτη της ελληνικής δεξιάς να συνεργασθεί, με την δικτατορία της 21ης Απριλίου 1967, στην οποία ηγείτο, τότε, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, με ελλοχεύοντα στόχο, να αναλάβει ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής την πολιτική ηγεσία του δικτατορικού καθεστώτος.
Πράγματι, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κάλεσε, στο σπίτι, στο οποίο διέμενε, στο Παρίσι, τον ακόλουθο Τύπου της ελληνικής πρεσβείας, στην Στοκχόλμη, Φαίδωνα Μαζαράκη-Μπαλτσαβιά, ο οποίος, είναι σαφές ότι ανταποκρίθηκε, στην πρόσκληση, γνωρίζοντας το αντικείμενο αυτής συνάντησης, που πραγματοποιήθηκε, την 1η Ιουνίου 1969 και σε συνεννόηση, με τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και στην συνέχεια, την ίδια ημέρα, μετά το πέρας της συνομιλίας, ο Φαίδων Μαζαράκης-Μπαλτσαβιάς υπέβαλε, στον αδελφό του Γεώργιου Παπαδόπουλου, Κωνσταντίνο Παπαδόπουλο, που ήταν Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Προεδρίας Κυβερνήσεως, το παραπάνω, εικονιζόμενο υπόμνημα/συνοπτικό σημείωμα, με το περιεχόμενο της συζήτησης, με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.
Στην συνάντηση αυτή, με λίγα λόγια, αναγνωρίζει ότι η “Επανάστασις της 21ης Απριλίου 1967” ήταν, απολύτως, αναγκαία, όπως και οι θεσμικές μεταβολές, με την αλλαγή του Συντάγματος κλπ και προχώρησε, προτείνοντας ένα πλαίσιο συνεργασίας του, με το δικτατορικό καθεστώς (το οποίο θεώρησε ότι δεν έχει επιβάλει δικτατορία!), ζητώντας, από την ηγεσία του “επαναστατικού” καθεστώτος να τον προσκαλέσει, επισήμως, με δική του πρωτοβουλία, ζητώντας του να συνεργασθούν, με την διενέργεια κυβερνητικού ανασχηματισμού, για να ολοκληρωθεί το έργο της “Επαναστάσεως” και στην συνέχεια να ύπαρξη μια - έστω επίφαση - ομαλοποίησης του πολιτικού καθεστώτος, χωρίς να προσδιορίζει χρονικά περιθώρια, εντός των οποίων αυτή η “ομαλοποίηση” θα πρέπει να ξεκινήσει και να ολοκληρωθεί, λέγοντας ότι το επιτυχές έργο του καθεστώτος ήταν και δικό του, καθώς οι προσωπικές του απόψεις συμπίπτουν, με τις απόψεις του δικτατορικού καθεστώτος και ότι είναι δυσαρεστημένος, διότι ταυτίζεται - “συκοφαντούμενος” και “δημαγωγικά”, δυσφημούμενος -, από το καθεστώς, με τον παλαιοκομματισμό και διότι δεν του ζητήθηκε η βοήθειά του, την οποία ήταν διατεθειμένος να προσφέρει, χωρίς να αναφέρει, από ποιά κυβερνητική θέση, ή, με ποιά ιδιότητα, θα αποδεχόταν την συμμετοχή του, στο ανορθωτικό έργο της “Επαναστάσεως”.
Αυτήν την συζήτηση, προφανώς, την άφησε, για τις επόμενες συζητήσεις, που ζήτησε να γίνουν, αλλά δεν πραγματοποιήθηκαν, διότι ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος δεν θέλησε να διεξαχθούν.
Είναι, απολύτως, σαφές ότι και η δικτατορία του Γεώργιου Παπαδόπουλου όπως, αργότερα και η δικτατορία του Δημήτριου Ιωαννίδη θεώρησαν ότι ο Κωσταντίνος Καραμανλής ήταν μία στημμένη λεμονόκουπα, χωρίς καμία πρακτική πολιτική αξία.
Αυτή η πεποίθηση, όμως, των δύο δικτατόρων, το 1969 και το 1973-1974, δεν αλλάζει το γεγονός ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής θέλησε να συνεργασθεί, μαζί τους, προσφέροντας “γην και ύδωρ”, ιδιαιτέρως, στην ιωαννιδική δικτατορία και αυτή είναι η αλήθεια, όσον αφορά τις προθέσεις, τις επιδιώξεις και τις επιθυμίες του Κωσταντίνου Καραμανλή την εποχή της ενιαίας επταετούς δικτατορικές διακυβέρνησης δικτατορικής διακυβέρνησης της χώρας, κατά την περίοδο 1967 - 1974, αλλά και οι προηγηθείσες - της επταετούς στρατιωτικής δικτατορίας - προσπάθειές του, για την επιβολή προσωποπαγούς δικτατορικού καθεστώτος, με την βοήθεια των ΗΠΑ, όπως περιγράφεται και στο αρχικό βίντεο του παρόντος δημοσιεύματος.
Απλώς, η αλήθεια είναι ότι δεν βρήκε ανταπόκριση.
Όλα τα άλλα είναι περιττά.
Σχόλια