28/10/1940 - 28/10/2026 : 86 χρόνια μετά. Έπρεπε η ελληνική κοινωνία να αντισταθεί, στην ιταλική εισβολή; Ιστορικά, αυτού του τύπου, τα διλημματικά ερωτήματα, ουδέποτε, έχουν μια οριστική απάντηση. Παραμείνουν, πάντοτε, εκκρεμή, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υφίστανται απαντήσεις. Μια κριτική αποτίμηση, των σχετικών κειμένων της ιστοσελίδας “ΤΕΚΜΗΡΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ”, για την εμπλοκή της Ελλάδας, στον B’ Παγκόσμιο Πόλεμο (ή, το πώς, πολλές φορές, η παράθεση των ιστορικών γεγονότων συνοδεύεται, από την εσφαλμένη παρουσίασή τους και οδηγεί, σε μονομερή και εσφαλμένα συμπεράσματα, λόγω της πολιτικοϊδεολογικής και συναισθηματικής τοποθέτησης των συγγραφέων).
Αλλά, ας δούμε το περιεχόμενο αυτού του κειμένου της ιστοσελίδας “ΤΕΚΜΗΡΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ”, προκειμένου οι αναγνώστες να γνωρίσουν την επιχειρηματολογία, που αναπτύσσεται, σε αυτό, ιδίοις όμμασι :
“Ο ΠΑΝΙΚΟΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΑ ΚΑΙ Ο «ΑΓΟΥΡΟΞΥΠΝΗΜΕΝΟΣ» ΓΛΥΠΤΗΣ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ.
Μετά την είσοδο της Ιταλίας στον πόλεμο, τη βύθιση ιταλικών υποβρυχίων στην ευρύτερη περιοχή πέριξ των ελληνικών θαλασσών και την αποκάλυψη των γαλλικών εγγράφων La Charité, η στάση της Ιταλίας απέναντι στην Ελλάδα αλλάζει άρδην.
Ο τορπιλισμός της Έλλης δημιουργεί κλίμα πανικού στην ελληνική κυβέρνηση, η οποία με σπασμωδικές κινήσεις προσπαθεί να πλησιάσει τη γερμανική κυβέρνηση, ώστε να εκμαιεύσει κάποιου είδους προστασία έναντι της μενόμενης Ιταλίας. Στις 22 Αυγούστου, ο Άγγλος πρέσβης Πάλερετ επισκέπτεται τον Μεταξά και τον ενημερώνει πως η Αγγλία θα εκπληρώσει τις υποχρεώσεις των εγγυήσεων ακόμη και εάν η Ελλάδα τις αρνηθεί — κάτι που πανικοβάλλει ακόμη περισσότερο τον Μεταξά. Το βράδυ της 22ας προς 23η Αυγούστου, ο στρατηγός Παπάγος ενημερώνει τον Μεταξά για ιταλικές κινήσεις στρατευμάτων στη μεθόριο και ζητά την άμεση επιστράτευση δύο Σωμάτων Στρατού.
Ο Μεταξάς διστάζει. Αναποφάσιστος, πανικόβλητος και γνωρίζοντας ότι τα ψέματα τελείωσαν με τους Ιταλούς, τηλεφωνεί μέσα στη νύχτα στον Έλληνα πρέσβη στο Βερολίνο, Ραγκαβή, για να μάθει εάν η γερμανική κυβέρνηση είναι ενήμερη για τις ιταλικές κινήσεις και ποια είναι η στάση της. Φυσικά, λόγω του προχωρημένου της ώρας, ο Ραγκαβής δεν μπορεί να έρθει σε επαφή με κανέναν υπεύθυνο του γερμανικού Υπουργείου Εξωτερικών· τηλεφωνεί όμως στον γνωστό φιλέλληνα και προσωπικό φίλο του Αδόλφου Χίτλερ, τον διάσημο γλύπτη Άρνο Μπρέκερ, ζητώντας τη βοήθειά του.
Ο γλύπτης Άρνο Μπρέκερ, με τον Σπύρο Λούη.
Ο διάσημος γλύπτης Άρνο Μπρέκερ, με Ελληνίδα σύζυγο και λάτρης του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού (από τον οποίο αντλούσε έμπνευση για τα έργα του), ήταν πάντα πρόθυμος να βοηθήσει την Ελλάδα αξιοποιώντας τις υψηλές γνωριμίες του και την προσωπική του σχέση με τον Χίτλερ. Εκείνη την ώρα, ωστόσο, μόνον την προσωπική του άποψη μπορούσε να εκφέρει. Διαμήνυσε στον Ραγκαβή πως ο Φύρερ δεν θα ενέκρινε ποτέ μια επιθετική ενέργεια κατά της Ελλάδας, συμβουλεύοντάς τον παράλληλα η Ελλάδα να μην προβεί σε καμία κίνηση που θα επιβάρυνε περαιτέρω τις σχέσεις της με την Ιταλία.
Ο Μεταξάς, ο οποίος δεν εμπιστευόταν τον Ραγκαβή παρόλο που ενημερώθηκε από αυτόν για τα όσα ειπώθηκαν, τηλεφωνεί ο ίδιος στον Μπρέκερ για να βεβαιωθεί. Η τηλεφωνική αυτή συνομιλία, όμως, καταγράφεται από τις γερμανικές υπηρεσίες. Την επόμενη ημέρα ενημερώνεται ο Ρίμπεντροπ, ο οποίος, έξαλλος, απευθύνεται στον Χίτλερ ρωτώντας τον από πότε ένας καλλιτέχνης ασκεί εξωτερική πολιτική στο όνομα της Γερμανίας. Παρ' όλα αυτά, ο Μεταξάς ακολούθησε τις συμβουλές του Μπρέκερ και δεν ενέκρινε την επιστράτευση που ζήτησε ο Παπάγος· αντ' αυτού, κάλεσε υπό τα όπλα ορισμένες σειρές κληρωτών, ενημερώνοντας μάλιστα για την κίνηση αυτή την ιταλική πλευρά. Το όλο περιστατικό αναδεικνύει τον πανικό και την απόγνωση του Έλληνα ηγέτη, τον οποίο κατόρθωσε να επηρεάσει στις αποφάσεις του ένας αγουροξυπνημένος Γερμανός γλύπτης, αλλά όχι ο ίδιος ο αρχιστράτηγός του.
Το συμβάν προκάλεσε έντονη δυσαρέσκεια στους γερμανικούς διπλωματικούς κύκλους, οι οποίοι διαμαρτυρήθηκαν στους Ιταλούς συναδέλφους τους για τις διαρκείς ελληνοϊταλικές τριβές και την ενοχλητική τακτική των Ελλήνων να ζητούν πιεστικά λύσεις ακόμη και μέσα στη νύχτα. Στην υπόθεση παρενέβη και ο Μουσολίνι, ο οποίος, με προσωπική επιστολή του προς τον Χίτλερ στις 24 Αυγούστου, διαβεβαίωσε ότι τα μέτρα εναντίον της Ελλάδας και της Γιουγκοσλαβίας είχαν καθαρά προληπτικό χαρακτήρα, ως απάντηση στην εχθρική στάση των δύο χωρών που «στην πρώτη ευκαιρία θα μπήξουν πισώπλατα το μαχαίρι στον Άξονα». Διαβεβαίωσε επίσης ότι, παρόλο που όλα τα ελληνικά λιμάνια είχαν μετατραπεί σε βάσεις εξόρμησης των Άγγλων, η Ιταλία δεν επρόκειτο να κινηθεί εναντίον της Ελλάδας, αλλά θα κατηύθυνε τις δυνάμεις της προς την Αίγυπτο.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η στάση της Αγγλίας εκείνες τις ημέρες : στις 24 Αυγούστου, το βρετανικό ραδιόφωνο ανακοίνωσε —χωρίς προηγουμένως να ενημερώσει την ελληνική πλευρά— ότι το υποβρύχιο που τορπίλισε την Έλλη ήταν ιταλικό, ευελπιστώντας να ανοίξει επιτέλους το βαλκανικό μέτωπο που τόσο επιδίωκε. Μπροστά σε αυτή την εξέλιξη, ο Μεταξάς έσπευσε έντρομος να διαψεύσει την είδηση”.
Στο συγκεκριμένο κείμενο, τα γεγονότα δεν αποκρύπτονται, ούτε αποσιωπώνται. Περιγράφονται, ως περιστατικά, αλλά η παρουσίασή τους, που εμπλέκει τις πολιτικοϊδεολογικές πεποιθήσεις του συγγραφέα, με τις αναφορές, στα, αυθαιρέτως, υποτιθέμενα συναισθήματα των πρωταγωνιστών και ιδίως, του Ιωάννη Μεταξά, που παρουσιάζεται, ως αναποφάσιστος και πανικόβλητος, καθιστά εσφαλμένη αυτή την ιστορική αφήγηση.
Για να διαπιστωθεί η παραποίηση των γεγονότων, που στηρίζονται στην υποτιθέμενη συναισθηματική κατάσταση του Ιωάννη Μεταξά ο οποίος περιγράφεται, ως πανικόβλητος και αναποφάσιστος, χρήσιμο είναι να δούμε το τελευταίο κείμενο, που, στο ημερολόγιό του, ο δικτάτορας του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου 1936, την τελευταία ημέρα της καταγραφής, σε αυτό το ημερολόγιο διότι, μέχρι τον θάνατό του, δεν πρόλαβε να κάνει οποιαδήποτε μεταγενέστερη σημείωση, σε αυτό το ημερολόγιο, το οποίο κλείνει, στις 2 Ιανουαρίου 1941.
Ας το δούμε, λοιπόν :
“Δεν πρόκειται αν ο Χίτλερ και ο Μουσσολίνι εξεκίνησαν όταν πρωτοανέβηκαν από μια καθαρή και τίμια ιδεολογία. Αυτό μπορεί. Το ζήτημα είναι αν εκρατήσανε αυτή την ιδεολογία στην εξέλιξη του αγώνα. Αν την κρατήσανε, αν έμεινε αυτή η σημαία τους στο κάθε τους βήμα, τότε ο αγώνας τους έμεινε ιδεολογικός και μεγάλος. Αν δεν την κρατησανε, αν δεν έμεινε ορθή και σημαία τους, τότε ήτανε εξ αρχής ψευτιά, μόνο χρήσιμη για να γελάσουν τους λαούς τους. Εκτός και αν ήτανε και οι λαοί τους σύμφωνοι στο βάθος με την ψευτιά.
Λοιπόν στο ζήτημα της Ελλάδος αποδείχτηκε η ψευτιά και των δύο. Πρώτα φυσικά του Μουσσολίνι. Και δεύτερα του άλλου.
Η Ελλάς έγινε από της 4ης Αυγούστου Κράτος αντικομμουνιστικό, Κράτος αντικοινοβουλευτικό, Κράτος ολοκληρωτικό, Κράτος με βάση αγροτική και εργατική, και κατά συνέπεια αντιπλουτοκρατικό. Δεν έχει βέβαια κόμμα ιδιαίτερο να κυβερνά. Αλλά κόμμα ήτανε όλος ο λαός, εκτός από τους αδιόρθωτους κομμουνιστάς και τους αντιδραστικούς παλαιοκομματικούς.
Επομένως, αν ο Χίτλερ και ο Μουσσολίνι αγωνιζότανε πραγματικά για την ιδεολογία που υψώνανε για σημαία, έπρεπε να υποστηρίζουν παντού την Ελλάδα με όλη τους τη δύναμη. Ακόμα και να ανεχότανε αν τα άμεσα συμφέροντα ή και η ανάγκη από τη γεωγραφική της θέση έφερνε την Ελλάδα κοντά στην Αγγλία. Λοιπόν, το εναντίον, η Ελλάδα έμεινε μακριά από την Αγγλία –εκτός από την απαραίτητη και αλλιώς αναγκαία φιλική σχέση. Η Ελλάδα καμιά βοήθεια ούτε έδωσε ούτε υπεσχέθη εις την Αγγλία.
Επομένως η Ιταλία, που ωστόσο ανεγνώριζε την συγγένεια του ελληνικού καθεστώτος προς το δικό της, έπρεπε να είναι φιλικώτατη προς την Ελλάδα, ειλικρινά και πιστά φιλικώτατη. Και όμως ήτανε εχθρική. Από εξ αρχής εχθρική. Και στο τέλος επεζήτησε να την κατακτήση και την υποδουλώση.
Για τον Χίτλερ το πράγμα δεν είναι και τόσο φανερό. Βέβαια δεν περίμενε κανείς να μεταχειριζότανε βία απάνω στην Ιταλία για να την σταματήση. Αλλά περίμενα, εγώ τουλάχιστον, ότι δεν θα είχε ευθύς εξ αρχής ξεπουλήσει την Ελλάδα στην Ιταλία σαν να ήτανε άψυχο αντικείμενο και χωρίς αξία μάλιστα. Επομένως και αυτός πηγαίνει, σχετικά με την Ελλάδα, στην κατηγορία του Μουσσολίνι.
Λοιπόν και ο Μουσσολίνι και ο Χίτλερ απέναντι της Ελλάδος δεν ωδηγηθήκανε από κανένα από τα ιδεολογικά ελατήρια που υψώνανε ως σημαία του αγώνα των. Το εναντίον, κτυπώντας την Ελλάδα, κτυπούσανε τη σημαία αυτή. Ωδηγηθήκανε λοιπόν από άλλα ελατήρια, που αυτά ήτανε τα βαθιά και πραγματικά ελατήρια.
Τί εζητούσε η Ιταλία; Να κατακτήση την Ελλάδα για να καταστήση τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στην Μεσόγειο. Η κατάκτησι ήτανε το ελατήριό της. Δηλαδή έκανε εκείνο για το οποίο κατηγορούσε την Αγγλία. Αν η Γερμανία είχε πραγματική ιδεολογική σημαία, αφήνω που δεν θα έπρεπε να παραδώση την Ελλάδα εις την Ιταλική κατάκτησι, αλλά και αν αυτό το εσκέπαζε από κάτου από τον μανδύα της απλής ιταλικής επιρροής, δεν θα έπρεπε ασφαλώς να αφήση την Ιταλία να την κατακτήση, δεν έπρεπε δια παντός τρόπου. Αλλέως έπεφτε η σημαία του αγώνος της.
Και όμως την άφησε, και όχι μόνον την άφησε, αλλά και μας φοβερίζει κάθε μέρα. Το ότι δεν μας κήρυξε τον πόλεμο, αυτό δεν είναι επιχείρημα, πρώτα γιατί μας φοβερίζει έμμεσα κάθε ημέρα πως θα μας τον κηρύξει αν δεχτούμε από τους Άγγλους αποτελεσματικότερη βοήθεια, και έπειτα γιατί για να μας πολεμήση θα μεταφέρη τον πόλεμο στα Βαλκάνια, και αυτό δεν την συμφέρει.
Για να ενεργήση έτσι η Γερμανία απέναντί μας, θα πη ότι και αυτή σχετικά με την Ελλάδα οδηγείται όχι από τα ελατήρια της ιδεολογικής της σημαίας, αλλά από άλλα. Και αυτό είναι, όπως φαίνεται καθαρά στο Ελληνικό ζήτημα, ο σκοπός να κρημνίση την Αγγλική Αυτοκρατορία και να κληρονομήση τα ερείπιά της.
Επαναλέγω : Μπορεί η Γερμανία πρώτα και η Ιταλία ύστερα να άρχισαν με καθαρά ιδεολογικά ελατήρια φαινομενικά, και να καταλήξανε σε καθαρώτατα κατακτητικά και συμφεροντολογικά. Και αυτό αποδείχνει ότι και τα τελευταία ήσαν τα βαθύτερα, και επομένως τα πραγματικά, και επομένως τα πρώτα μόνον φαινομενικά και κατά συνέπειαν ψεύτικα, και κατά συνέπειαν για εξαπάτησι των λαών τους και του κόσμου.
Ώστε και ο αντικομμουνισμός τους ψεύτικος και η ολοκληρωτικότητά τους η κρατική ψεύτικη, και ο αντικοινοβουλευτισμός τους ψεύτικος, και η αντιπλουτοκρατία τους ψεύτικη, και ό,τι άλλο παρόμοιο ψεύτικο. Αληθινό, δε, είναι ένας διψασμένος ιμπεριαλισμός. Αυτός για τον οποίον κατηγορούνε τους Άγγλους.
Τώρα γιατί μεταχειριστήκανε αυτή την ψεύτικη σημαία και τη βαστάνε ακόμα; Γιατί έχει πέραση στους λαούς τους. Λοιπόν οι λαοί τους, είναι πιο ιδεολόγοι από τους αρχηγούς τους; Τότε γιατί την καταρρίπτουνε οι αρχηγοί την σημαία τους στην Ελληνική υπόθεση και σηκώνουν καθαρά την άλλη; Δεν φέρνει αυτό αντίδρασι στους λαούς των; Ή μήπως με τη σημαία της κατακτήσεως ζητούν να τους κερδίσουν; Τότε και οι λαοί είναι όμοιοι με τους Αρχηγούς;
Ζητήματα που θα λύση το μέλλον. - Γιατί πρέπει να δικαιολογηθή και ο φόνος τόσων άλλων μικρών Κρατών!
Μια φορά είναι όχι μόνον μωρός αλλά και κακόπιστος ο Έλληνας εκείνος που πιστεύει ακόμα τώρα πλέον, με αυτά που βλέπουμε γύρω μας, σε ιδεολογίες του Χίτλερ και πολύ περισσότερο του Μουσσολίνι. Είναι μεγάλοι άνθρωποι αλλά χαμηλοί, πολύ χαμηλοί. Ούτε σε γερμανικές ιδεολογίες και ρομαντισμούς. Ιταλικές δεν υπάρχουνε."
(Κηφισιά 2/1/1941. Ιωάννης Μεταξάς).
Δεν νομίζω ότι υπάρχει ανάλογη κριτική, στο φασιστικό και στο ναζιστικό φαινόμενο, πέρα, από αυτήν την σαρωτική κριτική του - φασιστικής αντίληψης - ηγέτη της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου 1936.
Ο Ιωάννης Μεταξάς αποδομεί, με μια, επί του πραγματικού πεδίου, ανάλυση του φασιστικού και του ναζιστικού καθεστώτος της Ιταλίας και της Γερμανίας, αλλά και όσον, ειδικότερα, αφορά τα πρόσωπα της ηγεσίας των καθεστώτων αυτών, δηλαδή τον Μπενίτο Μουσσολίνι και τον Άντολφ Χίτλερ.
Προφανώς, είναι σαφές ότι ο Ιωάννης Μεταξάς, μέσα από την εμπειρία του, ανατέμνει, αμείλικτα, τα δύο αυτά καθεστώτα και τους ηγέτες τους. Μπορεί να φαίνεται ότι ενεργεί ως εξαπατημένος φασιστής και ουσιωδώς, είναι αυτό, ακριβώς. Αλλά, δεν μένει, στο να μοιρολογεί την κατάσταση αυτή, με την οποία βρίσκεται αντιμέτωπος.
Αντιθέτως, αιτιολογεί και την κριτική, που κάνει, στον ιταλικό φασισμό και στον γερμανικό ναζισμό και συμπεριφέρεται ως ένας φασιστής, που εξαπατήθηκε, πολιτικοϊδεολογικά και συναισθηματικά, αλλά, τελικά, στρέφεται, προς έναν “φασισμό, με ελληνικά χαρακτηριστικά” και φυσικά, μπορεί και περιγράφει, ορθότατα, την ιμπεριαλιστική πολιτική της Ρώμης και του Βερολίνου, χωρίς να χρειάζεται να είναι ο Λέων Τρότσκυ, ή ο Ιωσήφ Στάλιν, ή ο Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνωφ Λένιν. Προφανώς, είναι πικραμένος, αλλά, σε καμμία περίπτωση, δεν είναι πανικοβλημένος. Αντιθέτως, είναι, απολύτως, ψύχραιμος και αποφασισμένος.
Αλλά η ιστοσελίδα “ΤΕΚΜΗΡΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ” προβαίνει και σε άλλα δύο δημοσιεύματα, στο Facebook, όπου ο Ιωάννης Μεταξάς περιγράφεται και πάλι, στο πρώτο, εκ των δύο, δημοσιευμάτων, ως πανικόβλητος.
Ας δούμε το πρώτο κείμενο της ιστοσελίδας αυτής :
“Ο ΠΑΝΙΚΟΒΛΗΤΟΣ ΜΕΤΑΞΑΣ ΔΙΝΕΙ ΓΗ ΚΑΙ ΥΔΩΡ ΣΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ 4 ΜΕΡΕΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΙΤΑΛΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ.
Τα περήφανα ΟΧΙ γίνονται ροζ κορδελάκια όταν έρχεται το πλήρωμα του χρόνου και ο λογαριασμός για την μη Ουδέτερη στάση της Ελληνικής κυβέρνησης και την συνέργεια στα σχέδια των Άγγλων. Ο Μεταξάς σε μια απεγνωσμένη πανικόβλητη προσπάθεια προσφέρει γη και ύδωρ στους Γερμανούς μεταφρασμένα σε βάσεις στην Κρήτη που οι Γερμανοί θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν εναντίων των Άγγλων στην Αίγυπτο.
ΟΙ Γερμανοί βέβαια ήδη από την Άνοιξη του 1940 τον έχουν χαρακτηρίσει ως διπλωματικά επικίνδυνο καθώς με τις αλλοπρόσαλλές μυστικές προτάσεις του και τότε κινδύνευε να αναφλέξει τα Βαλκάνια. Το βέβαιο είναι ότι ακόμα και εάν οι Γερμανοί είχαν αποδεχτεί την προσφορά Μεταξά σήμερα ο Ελληνικός ζητωπατριωτισμός θα έβρισκε κάποιο αφήγημα για να το γιορτάσει!
Ακολουθεί η μετάφραση του Γερμανικού τηλεγραφήματος που αφορά την αλλοπρόσαλλη πρόταση Μεταξά!
«Έγγραφο Αρ. 226 449/222809
Ο Πρέσβης στην Ελλάδα προς το Υπουργείο Εξωτερικών Τηλεγράφημα
ΕΠΕΙΓΟΝ ΑΘΗΝΑ, 24 Οκτωβρίου 1940 — 9:00 μ.μ.
Ελήφθη:
24 Οκτωβρίου — 11:35 μ.μ.
Αρ. 514 της 24ης Οκτωβρίου
Σε συνέχεια του τηλεγραφήματός σας υπ' αρ. 514 της 24ης Οκτωβρίου. Ο Μαυρουδής, με τον οποίο συνομίλησα προτού λάβω το τηλεγράφημά σας, εξέφρασε την άποψη ότι η διπλωματική προσπάθεια της Αγγλίας ήταν συγκεντρωμένη στη Βουλγαρία. Διέψευσε οποιαδήποτε νέα, στενότερη σχέση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Ο Μαυρουδής δεν έδειξε κανένα σημάδι αυξημένου συναγερμού σχετικά με την απειλή από την Ιταλία. Οι συγκεντρώσεις ιταλικών στρατευμάτων στην Αλβανία, ωστόσο, αποτελούσαν συνεχή απειλή. Αντιμετώπισε λιγότερο σοβαρά την εκστρατεία του Τύπου που εξαπολύθηκε στα Τίρανα, η οποία μεταδίδεται συνεχώς από το ιταλικό ραδιόφωνο και έτσι προσέλαβε πιο επικίνδυνο χαρακτήρα. Ο Μαυρουδής δήλωσε για πρώτη φορά ότι η Ελλάδα θα μπορούσε ενδεχομένως να εξετάσει θετικά (με ευνοϊκό πνεύμα) ένα αίτημα για απόκτηση βάσεων σε συνάρτηση με επιχειρήσεις εναντίον της Αιγύπτου. Οποιαδήποτε ιταλική επίθεση με στόχο την κατάκτηση ελληνικού εδάφους, ωστόσο, θα συναντούσε την αντίσταση της Ελλάδας. Εκμεταλλεύτηκα αυτή την ευκαιρία για να συμβουλεύσω τους Έλληνες με τη μεγαλύτερη σοβαρότητα να αναθεωρήσουν τη στάση αναμονής τους ("wait-and-see"), με την οποία έχαναν την τελευταία τους ευκαιρία.
ΕΡΜΠΑΧ»”.
“ΤΕΚΜΗΡΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ”.
Ύψωμα 731. Το μεγαλύτερο βάρος της επίθεσης στο υψίστης στρατηγικής σημασίας ύψωμα το "σήκωσε" το II Τάγμα του 5ου Συντάγματος Πεζικού, με διοικητή τον ταγματάρχη Δημήτριο Κασλά. Λόγω του πρωτοφανούς και ισοπεδωτικού βομβαρδισμού, από το ιταλικό πυροβολικό και την αεροπορία —όπου εκτοξεύθηκαν περισσότερες, από 100.000 οβίδες, μέσα, σε λίγες ημέρες— το αρχικό υψόμετρο του λόφου μειώθηκε, από τα 731 μέτρα, στα 726 μέτρα. Οι Θεσσαλοί στρατιώτες απέκρουσαν, με γενναιότητα, απανωτά κύματα επιθέσεων και κατάφεραν να κρατήσουν τις "Θερμοπύλες " του '40. Παρά τον μνημειώδη ηρωισμό του, η, μετέπειτα, μοίρα του Κασλά υπήρξε πικρή, λόγω των πολιτικών παθών της εποχής. Κατά την διάρκεια της Κατοχής εντάχθηκε, στην Αντίσταση, με τον ΕΛΑΣ (διοικητής του 52ου Συντάγματος). Λόγω της αριστερής του δράσης, μετά τον πόλεμο και κατά την διάρκεια του Εμφυλίου, υποβιβάστηκε, χαρακτηρίστηκε «επικίνδυνος» και εξορίστηκε, σε νησιά, όπως η Σέριφος, η Ικαρία και η Σαντορίνη. Η επίσημη πολιτεία τον αποκατέστησε και του απένειμε, μεταθανάτια, τον βαθμό του Ταξίαρχου, το 1985.
Σε αυτό το τηλεγράφημα, της 24/10/1940, του πρεσβευτή της Γερμανίας, στην Αθήνα, είναι χρήσιμο να παρατεθεί, η εγγραφή του πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά, που σημείωσε, στις 26/10/1940, στο ημερολόγιό του :
"Προκλητικότης ιταλική φθάνουσα εις το μεσουράνημα. Είμαι αποφασισμένος διά τα πάντα. Ο Θεός βοηθός".
Ουδεμία αναποφασιστικότητα και ουδεμία πανικόβλητη συναισθηματική συμπεριφορά του Ιωάννη Μεταξά υπήρξε, εκείνες τις ημέρες. Υπήρξε προσπάθεια διαπραγμάτευσης, με την γερμανική πλευρά. Αυτό και τίποτε περισσότερο.
Αλλά η ιστοσελίδα “ΤΕΚΜΗΡΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ”, όπως προαναφέρω, δημοσίευσε και ένα δεύτερο κείμενο, το οποίο στρέφεται, κατά του βασιλιά Γεωργίου Β’, για την στάση του, γενικότερα, στην διεξαγωγή του πολέμου, αλλά και ειδικά, για την αντίσταση, την οποία υποστήριξε, μετά τον θάνατο του Ιωάννη Μεταξά, ύστερα, από την γερμανική εισβολή, στις 6 Απριλίου 1941.
Ας δούμε το σχετικό κείμενο :
“Ο ΝΟΜΠΕΛΙΣΤΑΣ ΣΕΦΕΡΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΠΡΕΣΒΗΣ ΓΡΑΦΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΕΩΡΓΙΟ.
Η παλινόρθωση της βασιλείας, με τον Γεώργιο, ως βασιλιά της Ελλάδας, τον Νοέμβριο του 1935, ήταν η άμεση απάντηση της Αγγλίας, στην προσπάθεια της Ιταλίας, να αμφισβητήσει την βρετανική επικυριαρχία, στην περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου, μέσω του Αβησσυνιακού πολέμου, τον Οκτώβριο του 1935. Η εξομάλυνση των ελληνοιταλικών σχέσεων, που είχε επιτευχθεί, από την κυβέρνηση Βενιζέλου, με την υπογραφή του συμφώνου φιλίας, με την Ιταλία, έπρεπε να διακοπεί, ώστε η Ελλάδα να αποτελέσει και πάλι, έναν, από τους βασικούς πυλώνες άσκησης της πολιτικής της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και πίεσης της Ιταλίας, στην περιοχή — και αν χρειαζόταν, να αποτελέσει το προκεχωρημένο φυλάκιο, ενάντια, στην τελευταία.
Την αποστολή της στροφής της ελληνικής πολιτικής αναλαμβάνει ο εντεταλμένος Γεώργιος, ένας άνθρωπος ξένος, προς τον τόπο και τους Έλληνες, που, για χρόνια, ζούσε εξόριστος, κοντά στον εξάδελφό του, βασιλιά Γεώργιο της Αγγλίας, και που όλα τα οικονομικά του συμφέροντα συνδέονταν, με το City του Λονδίνου. Γράφει, για τον Γεώργιο ο νομπελίστας Σεφέρης, στο «Πολιτικό Ημερολόγιο Α΄ 1935-1944», καθώς, εκείνη την εποχή, βρισκόταν, σε στενή επαφή, με την βρετανική μυστική υπηρεσία (Secret Intelligence Service) και γνώριζε πρόσωπα και καταστάσεις, εκ των έσω :
«...άνθρωπος, με νοημοσύνη, ασφαλώς, αλλά, χωρίς ρίζες, στον τόπο, χωρίς πνοή, χωρίς ακτινοβολία, έρημος, αδιάφορος, απομονωμένος, από τον χαρακτήρα του και τις ατυχίες της ζωής του, έκαμε τίμιες εκλογές, και μόλις σκόνταψε, στις πρώτες δυσκολίες, βολεύτηκε και κόλλησε, στην πιο εύκολη λύση, την δικτατορία».
Ο Σεφέρης βρίσκεται, στο ίδιο πλοίο, με την βασιλική οικογένεια, κατά την διαφυγή, στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και σημειώνει :
«Πλάι μας μαζεύτηκε, σιγά-σιγά, η βασιλική οικογένεια, πρίγκιψ Γεώργιος και πρ. Μαρία, στην αρχή, ο Παύλος κι έπειτα, ο Βασιλιάς. Μιλούν, μεταξύ τους, αγγλικά, γαλλικά και λίγα ελληνικά, κάποτε. Θα είμαστε, υποθέτω, γι' αυτούς, οι ιθαγενείς».
Ο Σεφέρης δεν είναι καθόλου άδικος, με τον Γεώργιο, όταν μιλά, για «Έλληνες ιθαγενείς». Την άποψη αυτή του Σεφέρη επαναλαμβάνει και ο Αμερικανός πρέσβης, στην Αθήνα, MacVeagh, μετά την συνάντησή του, με τον Έλληνα βασιλιά Γεώργιο, στις 22 Σεπτεμβρίου 1940 :
«...αν και δεν έχει, σε μεγάλη εκτίμηση, τους ομογενείς του Έλληνες, στους οποίους αναφέρεται, συνεχώς, ως ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΛΑΟΙ!!»
«...though he has no regard for his fellow Greeks, whom he refers to constantly "as these peoples"».
Στον Γεώργιο, αναφέρεται ο Χίτλερ, στο υπόμνημα, το οποίο επιδόθηκε, στην Ελλάδα, στις 6 Απριλίου 1941, καθιστώντας τον βασιλιά, ως τον κύριο υπεύθυνο, για την εξάπλωση του πολέμου, στα Βαλκάνια και αναφέροντας ότι η Ελλάδα έδεσε την μοίρα της, με τα προσωπικά συμφέροντα του Γεωργίου.
Γεώργιος και Μεταξάς οδήγησαν την Ελλάδα, στον πόλεμο, εκπληρώνοντας τις αποφάσεις του αγγλογαλλικού σχεδίου του χειμώνα του 1940, για το άνοιγμα νέων μετώπων ευκαιρίας, στα Βαλκάνια και Σκανδιναβία, με σκοπό την διάσπαση των γερμανικών δυνάμεων, σε πολλά μέτωπα και την χαλάρωση της γερμανικής πίεσης, σε Γαλλία, αρχικά και μετά, στην Αγγλία. Τα νέα μέτωπα εξασφάλιζαν περισσότερο χρόνο διασφαλίζοντας την εξάπλωση και την εξέλιξη του πολέμου, σε παγκόσμιο, καθώς, σύμφωνα, με το Βρετανικό δόγμα, η Βρετανία ήταν, σε θέση, να κερδίσει έναν παγκόσμιο, όμως, όχι έναν Ευρωπαϊκό πόλεμο, με την Γερμανία.
Φυσικά, για την ικανοποίηση των Βρετανικών σχεδίων, έπρεπε να θυσιαστούν οι συνήθεις λαοί, χρήσιμοι ηλίθιοι της Ιστορίας”.
“ΤΕΚΜΗΡΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ”.
Σχόλια