Η "συνδικαλιστική μαφία", οι κλωτσοπατινάδες, στο 37ο συνέδριο της ΓΣΕΕ, οι επιδιώξεις των σταλινικών και οι αιτίες, για τα μαύρα χάλια του ελληνικού εργατικού κινήματος, στα χρόνια της κρίσης.
Γιάννης Παναγόπουλος . Τυπικός εκπρόσωπος της εργατικής αριστοκρατίας. Μεγαλοτραπεζικό στέλεχος, οιονεί ισοβιότητα, πολυθεσία, παχυλές αμοιβές και πρακτική αδιαφορία, για την υπεράσπιση των μισθωτών, που - υποτίθεται ότι - τον ανέδειξαν και του έδωσαν την δυνατότητα να κατέχει του προέδρου της ΓΣΕΕ. Όλα αυτά τα χρόνια το έργο του, ως συνδικαλιστή, είναι, περίπου, μηδενικό, όταν δεν είναι καθαρά ένα έργο, που ευνοεί την ελληνική εργοδοσία, με την οποία υποτίθεται ότι είναι αντίπαλος. Τώρα ζορίζεται, που οι σταλινικοί γραφειοκράτες βαράνε, αλλά... Δυστυχώς, το ξύλο, που πέφτει, στο δύο φορές ματαιωμένο 37ο συνέδριο της ΓΣΕΕ , δεν είναι αποτέλεσμα της αγανάκτησης της εργατικής τάξης, των μισθωτών εργαζομένων της χώρας μας, για τα καταστροφικά και διαλυτικά πεπραγμένα των πρώην ρεφορμιστών (και νυν, πλήρως ενταγμένων, στο γραφειοκρατικό καπιταλιστικό καθεστώς, του οποίου αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα) και των κλασικών συντηρητικών συνδικαλιστών, που προέρχονται, οι, μεν, πρώτοι...