Ο άνθρωπος, ως φυσικό αυτόματο υπερσύστημα, που εμπεριέχει τον προγραμματισμό του και την ανυπαρξία της ελευθερίας βουλήσεως και σκέψης, που υφίσταται τον, εντός ορίων, γενετικό προγραμματικό περιορισμό της. (Ο άνθρωπος, ως φυσικό matrix, ο Πλάτωνας και οι δεσμώτες του σκοτεινού σπηλαίου, στην “Πολιτεία”).
Με τον άνθρωπο, ως φυσικό αυτόματο, ασχολούμαι, στο, παραπάνω, βίντεο, που τράβηξα, χθες, Δευτέρα 12/1/2026, όπως και στο παρόν κείμενο, σε σχέση με την ανυπαρξία της ελευθερίας της βούλησης και της σκέψης, που κινείται, εντός σαφών προγραμματικών ορίων, από τον ανθρώπινο γενετικό κώδικα, ο οποίος προσδιορίζει, όσα παρατηρούμε, στον εσωτερικό και στον εξωτερικό κόσμο, που και οι δύο αυτές εκφράσεις του κόσμου αυτού αποτελούν προγραμματικές κατασκευές του φυσικού αυτόματου συστήματος (ορθότερα : υπερσυστήματος), που λειτουργεί, ως φυσικό matrix, στις πολλαπλές ποικιλομορφίες των ανθρώπινων εκδοχών του, υπολογίζοντας ότι από την εμφάνιση των, με ανθρώπινη διάσταση, φυσικών αυτόματων, στην εξελικτική διαδικασία των φυσικών αυτόματων συστημάτων και υπερσυστημάτων, υπολογίζεται ότι έχουν υπάρξει και έχουν παύσει να υφίστανται, άνω των 100 δισεκατομμυρίων ανθρώπινων φυσικών αυτόματων. Έτσι, τα ανθρώπινα φυσικά αυτόματα δεν αποτελούν τεχνικές κατασκευές κάποιου άλλου (ή κάποιων άλλων), ...