Μια ανατομία της αναζήτησης, αναμέσα, στην φιλοσοφική διερώτηση και στην επιστημονική αναζήτηση. (Η φιλοσοφία, ναι, μεν, είναι η μητέρα όλων των επιστημών, αλλά, όμως, δεν αποτελεί επιστημονικό κλάδο, πλην του τομέα της ιστορικής της εξέλιξης).

 

Φιλοσοφία αποκαλείται - και είναι - η μήτρα όλων των επιστημών και είναι η ενασχόληση των ανθρώπων, με τα θεμελιώδη ερωτήματα και τους προβληματισμούς, που έχουν ως αντικείμενο τα φαινόμενα των εσχάτων ορίων, που αφορούν τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους, καθώς και την φύση και τα φυσικά φαινόμενα, αλλά και την γνώση, ως φαινόμενο, ως περιεχόμενο και πέραν όλων αυτών, με την  θεωρούμενη, ως υποκρυπτόμενη ουσία τους.

Αυτό είναι το αντικείμενο, με το οποίο ασχολείται το σημερινό δημοσίευμα, όπως και το αρχικό βίντεο, επισημαίνοντας ότι χωρίς την θεμελιώδη φιλοσοφική διερώτηση, όπως, παραπάνω, αναφέρθηκε, ως ένας στοχασμός και ορισμός του περιεχομένου και της έκτασης της έννοιας της φιλοσοφίας, ως αγάπη για την σοφία, όπως δηλαδή την προσδιόρισε ο πατέρας της φιλοσοφίας, ο προσωκρατικός μαθηματικός και φιλόσοφος Πυθαγόρα και που δεν είναι τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο, από μια χιμαιρική προσπάθεια, για την προσέγγιση, στην σοφία - και όχι, ως σοφία, καθεαυτή -, δεν θα ήταν δυνατόν να υπάρξει και να θεμελιωθεί η επιστήμη, η γέννηση της οποίας προϋπέθετε το εναρκτήριο λάκτισμα της φιλοσοφικής διερώτησης, γύρω, από εμάς τους ίδιους, ως ανθρώπινα όντα, που συγκροτούν ανθρώπινες κοινότητες και γύρω, από τον κόσμο, που μας περιβάλλει.

Έτσι, η γέννηση της φιλοσοφίας, με την ενασχόληση, γύρω από τα πρώτα και τα έσχατα προσωπικά, τα κοινωνικά και τα φυσικά φαινόμενα, ήλθε, σε ρήξη, με τις πρωτόλεες και υποτιθέμενες, ως, στερεά, θεμελιωμένες μαγικές και θρησκευτικές απαντήσεις, που είναι συνδεδεμένες, με την ανθρώπινη άγνοια του κόσμου, που περιβάλλει τους ανθρώπους και οι οποίες στηρίζονται, στα δόγματα όλων των θρησκειών, που ήλθαν να καλύψουν τα τεράστια κενά, στην ανθρώπινη σκέψη και την απλή εμπειρική γνώση, καθώς τα θρησκευτικά και τα μαγικά δόγματα γεμίζουν, ακόμη και σήμερα, αυτά τα τεράστια κενά και τα οποία δόγματα υποτίθεται ότι κατέχουν και ότι αποτελούν την ίδια την σοφία, η οποία, τοιουτοτρόπως, θεωρείται, ως δεδομένη και μάλιστα, υποτίθεται ότι υπερβαίνει τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους, επειδή η μαγεία και η θρησκεία επικαλούνται την εξωανθρώπινη, την, με τον έναν, ή τον άλλο τρόπο, θεϊκή τους προέλευση και ως εκ τούτου, αδυναμία αμφισβήτησης των δογματικών τους ισχυρισμών, που μετατρέπονται, σε πεποιθήσεις.

Εδώ, είναι, που ήλθε ο Πυθαγόρας και έθεσε την φιλία, ως αγάπη, για την σοφία, θέτοντας την βάση για την φιλοσοφία και την φιλοσοφική διερώτηση, περί των πρώτων, των έσχατων και των οριακών ανθρώπινων των κοινωνικών και των φυσικών φαινομένων, δημιουργώντας την κυριαρχική τομή, το θεμελιακό ρήγμα, στην μαγεία και στην θρησκευτική πίστη, μετατρέποντας την απλοϊκή απορία, για τα του κόσμου τούτου φαινόμενα, σε συγκροτημένη προσπάθεια, προσέγγισης της σοφίας, μέσα από την μετατροπή των πρωτόλειων ανθρώπινων αποριών, περί του εσωτερικού και του εξωτερικού των ανθρώπων κόσμου, σε συγκροτημένη φιλοσοφική διερώτηση και την συναφή αναζήτηση, για τα πρώτα και τα έσχατα των κοινωνιών και της φύσης, καθιστώντας, έτσι την φιλοσοφία, την μητέρα όλων των επιστημών, καθώς η φιλοσοφική διερώτηση, για τα πρώτα, τα έσχατα και τα οριακά φυσικά, ανθρώπινα και κοινωνικά φαινόμενα, εξελίχθηκε, σε επιστημονική έρευνα, που αποσκοπεί, στην οργανωμένη και την συστηματικοποιημένη γνώση, γύρω από ένα επιστημονικό αντικείμενο, ή μια ομογενή ομάδα αντικειμένων και έτσι, αν και η φιλοσοφία είναι η μητέρα όλων των επιστημών, η ίδια, παρά την κρατούσα άποψη, που εντάσσει την φιλοσοφία, ως κλάδο της επιστήμης, δεν αποτελεί επιστήμη, λόγω της χαώδους ευρύτητάς της, που την καθιστά περισσότερο νοητική διεργασία και άσκηση και σε κάθε περίπτωση, όχι, ως επιστήμη, καθώς το μόνο, κατά την γνώμη μου, επιστημονικό πεδίο, που σχετίζεται, με την φιλοσοφία, είναι η Ιστορία της φιλοσοφίας, που ερευνά, ως επιστημονικό αντικείμενο και περιγράφει την ιστορική της πορεία και την εξέλιξη όλων των φιλοσοφικών θεωριών και ρευμάτων.

Φυσικά, με την πάροδο των αιώνων και των χιλιετηρίδων, η φιλοσοφία έχει μείνει, πίσω, σε σχέση, με την επιστήμη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχει χάσει την σημασία της, διότι η επιστήμη καταλήγει, στο να δίδονται συγκεκριμένες απαντήσεις, όσον αφορά τα αντικείμενα τα οποία ερευνά και με τα οποία ασχολείται (πάντοτε, βεβαίως, υπό την αίρεση της μη διαψευσιμότητας των απαντήσεων, που κάθε φορά ισχύουν, έως ότου διαψευσθούν, όπως μας δίδαξε ο Karl Popper),  πλην όμως, οι απαντήσεις αυτές υπόκειται και βρίσκονται, εντός ορίων, τα οποία προσδιορίζονται, από το γεγονός ότι υφίστανται, με δεδομένο το γεγονός ότι το υποκείμενο, το οποίο προβαίνει , στην επιστημονική έρευνα - δηλαδή ο άνθρωπος, ως άτομο και ως κοινωνία - επηρεάζει τις απαντήσεις, που δίδονται, σε κάθε τομέα της επιστήμης, χωρίς, όμως, αυτό να μηδενίζει τις, με αυτό τον τρόπο, αποκτηθείσες γνώσεις, γύρω από τον ίδιο τον άνθρωπο, ως ατομική και κοινωνική οντότητα και την φύση, που τον περιβάλλει. 

Δηλαδή, με λίγα λόγια, οι απαντήσεις, που δίδουν οι επιστημονικές έρευνες, όσον αφορά αντικείμενα, με τα οποία απασχολούνται, είναι και αυτές οριακές, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν ισχύουν, εντός των πεδίων, στα οποία κινούνται και διαμορφώνονται. 

Αυτό συμβαίνει, απλούστατα, διότι ο άνθρωπος, ως ένα σύνολο αισθήσεων, δηλαδή, ως matrix, λειτουργεί, με βάση αυτές, ακόμη και όταν χρησιμοποιεί, ως προεκτάσεις αυτών των αισθήσεων, τα διάφορα επιστημονικά εργαλεία και έτσι, μπορεί, μεν, να να διευρύνει τον κύκλο τον κύκλο των γνώσεων του των γνώσεων, γύρω από τα ανθρώπινα κοινωνικά όπως και τα φυσικά φαινόμενα, αλλά, δε, εν τέλει, αυτό, που εξακολουθεί, πάντοτε, να ισχύει είναι ότι τα ανθρώπινα όντα δεν έχουν την δυνατότητα να κάνουν μια πλήρη αντικειμενική καταγραφή των όσων τα αφορούν, καθώς και του κόσμου, που τα περιβάλλει. 

Αυτή είναι μια πραγματικότητα την οποία δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε και φυσικά, δεν έχουμε την δυνατότητα να αφαιρέσουμε το υποκειμενικό στοιχείο, στις επιστημονικές γνώσεις, όμως αυτή η γνώση των ορίων του ανθρώπινου υποκειμενισμού δεν αναιρεί την γνώση, που αποκτάται, εντός αυτού του υποκειμενισμού. 

Αυτό είναι το γενικό συμπέρασμα, γύρω από τα θέματα της φιλοσοφίας και της επιστήμης και των τεράστιων διαφορών που υφίσταται μεταξύ τους που υφίστανται μεταξύ τους.