2019 - 2026. Από το κακό, στο χειρότερο, η ελληνική οικονομία, επί κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη, καθώς έχουν επιδεινωθεί όλα τα κρίσιμα μακροοικονομικά μεγέθη της ελληνικής οικονομίας (δημόσιο, κρατικό, ιδιωτικό και εξωτερικό χρέος), ενώ η εναλλαγή των κυβερνήσεων δεν θα αποτρέψει την επιδείνωση αυτής της κακής κατάστασης.
Το πρόβλημα, με την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, δεν είναι, μόνον, ότι τα πηγαίνει χάλια, στην πολιτική διαχείριση των δημοσίων πραγμάτων. Το πρόβλημα, επίσης, είναι ότι τα πηγαίνει χάλια και στην οικονομία, καθώς η οικονομική διαχείριση της κυβέρνησης αυτής, εδώ και κάτι λιγότερο, από επτάμισι χρόνια, οδηγεί την ελληνική οικονομία, από το κακό, στο χειρότερο και αυτό αποτελεί μία φυσιολογική εξέλιξη, διότι αυτό που συμβαίνει, συνήθως, είναι ότι η κακή πολιτική κατάσταση, κάθε χώρας, είναι προϊόν της, αντίστοιχα, κακής ασκούμενης οικονομικής πολιτικής και αυτή η κατάσταση, της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας είναι, που παρουσιάζεται, στο, παραπάνω βίντεο.
Όποια μακροοικονομικά μεγέθη και αν εξετάσουμε, αυτό, που αντιμετωπζσουμε, είναι ότι, στην πραγματικότητα, η ελληνική οικονομία παραμένει να είναι χρεωκοπημένη και η οποία δεν μπορεί να εξυπηρετήσει το τεράστιο δημόσιο/κρατικό, ιδιωτικό και εξωτερικό χρέος της, μεγέθη, τα οποία έχουν αυξηθεί, κατακόρυφα, από το 2019, οπότε η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα παρέδωσε την διακυβέρνηση της χώρας, στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ύστερα από την ήττα της, στις βουλευτικές εκλογές 7 Ιουλίου 2019.
Αυτό, που ακολούθησε, δεν ήταν καθόλου τυχαίο και ήταν προϊόν και της οικονομικής φιλοσοφίας του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και του οικονομικού του επιτελείου, των οποίων η ασκούμενη οικονομική πολιτική, επιδείνωσε, δραματικά, την θέση της ελληνικής οικονομίας, αυξάνοντας, ομοίως, δραματικά, το ελληνικό δημόσιο χρέος, όπως, επίσης και το ελληνικό κρατικό χρέος και παράλληλα, με αυτά και το εξωτερικό χρέος της χώρας.
Ας δούμε τα μακροοικονομικά αυτά μεγέθη, για να αντιληφθούμε την πραγματικότητα, η οποία προσδιορίζει την Παραμονή της ελληνικής οικονομίας σε κατάσταση διαρκούς χρεοκοπίας.
Έτσι, λοιπόν, το ελληνικό δημόσιο χρέος, το οποίο καταμετράται σύμφωνα, με τουσορισμούς της Eurostat, ενώ, το 2019, βρισκόταν, στα επίπεδα των 331 δισεκατομμυρίων ευρώ, στο τέλος του 2025 βρίσκεται, στα επίπεδα των 362,9 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Παράλληλα το κρατικό χρέος, στο οποίο, μαζί με το δημόσιο χρέος (όπως ορίζεται, από την Eurostat), προστίθεται και το ενδοκυβερνητικό χρέος, στην ίδια περίοδο 2019 - 2025, από τα 356 δισεκατομμύρια ευρώ, που ήταν, το 2019, έφθασε, το 2025, στα 427 δισεκατομμύρια ευρώ, για να έχει αυξηθεί, μέχρι τώρα, κάπου, στα επίπεδα, των 430, έως 437 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Μάλιστα το ενδοκυβερνητικό χρέος είναι ένα μέγεθος, το οποίο είναι, εξαιρετικά, επικίνδυνο, εξαιτίας του γεγονότος ότι το ελληνικό κράτος, προκειμένου να αποφύγει να δανειστεί, από τον διεθνή και εντόπιο τραπεζικό τομέα, καταφεύγει, στο να καλύπτει τα κενά, που υφίστανται, στις πληρωμές, που έχει να διεξαγάγει, με δανεισμό, από τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου (e-ΕΦΚΑ, Δήμοι, Περιφέρειες, νοσοκομεία, πανεπιστήμια και λοιπά), αφαιρώντας τα αποθεματικά τους, στις τράπεζες και μάλιστα, όχι, απλώς, για να καλύψει κάποιες τρέχουσες πληρωμές, τις οποίες πρέπει να πραγματοποιήσει το ελληνικό Δημόσιο και στην συνέχεια, να επιστρέψει τα δανεικά, στα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, αλλά, πέραν της εξυπηρέτησης των τρεχουσών αναγκών του ελληνικού Δημοσίου, αυτό, που, στην πράξη συμβαίνει, επί κυβερνήσεως Κυριάκου Μητσοτάκη, είναι ότι ο δανεισμός από τα αποθεματικά των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου καλύπτει και πάγιες ανάγκες του ελληνικού κράτους, γεγονός το οποίο καθιστά επισφαλή την διάθεση των δανεικών ποσών, στα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, γι’ αυτό, άλλωστε και συνεχώς, αυξάνεται το ενδοκυβερνητικό χρέος, φθάνοντας, τώρα, στα επίπεδα άνω των 60 δισεκατομμυρίων ευρώ, όταν, επί κυβερνήσεως Αλέξη Τσίπρα, βρισκόταν στα επίπεδα των 25 δισεκατομμυρίων ευρώ, κάτι, που είναι, εξαιρετικά, επικίνδυνο, διότι απλούστατα, με αυτό τον τρόπο - δηλαδή, με το να καλύπτονται πάγιες ανάγκες του ελληνικού Δημοσίου, μέσω του ενδοκυβερνητικού δανεισμού -, τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο της αθέτησης, από το ελληνικό Δημόσιο, της εξυπηρέτησης των χρεών αυτών, που δημιουργούνται, από τον ενδοκυβερνητικό δανεισμό, γεγονός, το οποίο θα σημάνει και την άμεση χρεωκοπία των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου, κάτι, που, φυσικά, θα είναι καταστροφικό, για τις παροχές, που αυτά προσφέρουν, στους πολίτες καθώς ολόκληροι τομείς πρόκειται να πάψουν να λειτουργούν, σε αυτήν την περίπτωση.
Αλλά, μαζί με το κρατικό χρέος, έχει εκτοξευθεί και το εξωτερικό χρέος της ελληνικής οικονομίας, στο οποίο συμπεριλαμβάνεται το κρατικό χρέος μαζί με το ιδιωτικό χρέος.
Έτσι το συνολικό εξωτερικό χρέος της χώρας, στο τέλος του 2025, είχε φθάσει, στα επίπεδα των 597 δισεκατομμυρίων ευρώ, ενώ, τώρα, μέσα στο 2026, έχει φθάσει και έχει ξεπεράσει τον αριθμό των 600 δισεκατομμυρίων ευρώ, γεγονός, που σημαίνει ότι τα συνολικά βάρη της ελληνικής οικονομίας, απλούστατα, δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν, καθώς και το ισοζύγιο των τρεχουσών συναλλαγών της ελληνικής οικονομίας είναι, εξαιρετικά, αρνητικό, καθώς το εξωτερικό έλλειμμα, από το 1,5% του ελληνικού ΑΕΠ. που έφθανε, το 2019, τώρα, το έλλειμμα του ισοζυγίου συναλλαγών βρίσκεται στο 6% του ελληνικού ΑΕΠ.
Αυτά είναι τα “κατορθώματα” της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, αυτό το χρονικό διάστημα των, άνω των επτάμισι ετών, που διαχειρίζεται την ελληνική οικονομία, με έναν, σαφέστατα, αποτυχημένο τρόπο, όπως προκύπτει, από τα προεκτεθέντα στοιχεία, που έχουν παρατεθεί, μέχρι τώρα.
Επίσης θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι το ελληνικό Δημόσιο, όλο αυτό τον καιρό, που έχει περάσει, από το 3ο Μνημόνιο, που υπέγραψε και εφάρμοσε η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα και συνεχίζει να εφαρμόζει η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, με βάση την ρύθμιση του ελληνικού δημόσιου χρέους, δεν εξυπηρετούνται, ούτε οι δόσεις, ούτε οι τόκοι ενός τμήματος αυτού του δημόσιου χρέους, ήτοι 96,5 δισεκατομμύρια ευρώ, του συνολικού ποσού του χρέους, του ελληνικού κράτους προς τον EFSF, συν τα 12 δισεκατομμύρια ευρώ, ποσόν, που αφορά τους τόκους αυτού του χρέους, η καταβολή των οποίων ποσών των δόσεων και των τόκων του συνολικού ύψους των 108, 5 δισεκατομμυρίων € θα αρχίσει να πραγματοποιείται, από το 2033 και μετά και όπως είναι φυσικό, η ελληνική οικονομία δεν θα μπορέσει να εξυπηρετήσει αυτό το χρέος, γεγονός το οποίο θα σημαίνει ότι θα υπάρξει μια νέα ρύθμιση του χρέους αυτού, η οποία, προφανώς, θα συνοδευθεί, από μέτρα, τα οποία θα συμπληρώσουν το μνημονιακό καθεστώς, στο οποίο εξακολουθεί να βρίσκεται η χώρα μας.
Αυτά είναι τα αποτελέσματα της οικονομικής διαχείρισης της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, η οποία στηρίζεται, στην ολοένα και την υπερφορολόγηση των Ελλήνων πολιτών, μέσα από την πολλαπλασιαστική λειτουργία του πληθωρισμού, ο οποίος σωρεύει αυξημένα έσοδα, για το ελληνικό Δημόσιο και θα συνεχίσει να το πράττει αυτό.
Έτσι, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι οι ερχόμενες βουλευτικές εκλογές, όποτε και αν ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης αποφασίσει να της διενεργήσει, δεν πρόκειται να λύσουν κανένα πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας και μάλιστα, αντιθέτως, αυτό, που πρόκειται να συμβεί, είναι ότι η οικονομική κατάσταση, στην χώρα, πρόκειται να επιδεινωθεί και ανεξάρτητα, από το ποιά κυβέρνηση θα βρίσκεται, στην εξουσία.
Το κυριότερο όλων είναι να παύσουν να υπάρχουν οι αυταπάτες ότι η αλλαγή κυβέρνησης μπορεί να δώσει λύσεις, έστω και αποσπασματικές, στα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, κάτι, που δεν πρόκειται να συμβεί, όσο η ελληνική οικονομία εξακολουθεί να είναι ενταγμένη, στην ευρωζώνη και χρησιμοποιεί ως νόμισμα των συναλλαγών της, το ευρώ, η χρήση του οποίου έχει επιδεινώσει και θα συνεχίσει να επιδεινώνει την κακή οικονομική κατάσταση της χώρας.
Με τις επικρατούσες συνθήκες, δεν υπάρχει προοπτική, για την αναγκαία έξοδο της χώρας, από το ευρώ και τη ζώνη του και την επιστροφή, σε ένα εθνικό νόμισμα, προκειμένου η χώρα να αποκτήσει την οικονομικού οικονομική της αυτεξουσιότητα.
Δυστυχώς.
Σχόλια