1915 - 1917. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος ανέλαβε την προσωπική ευθύνη, για τον εθνικό/λαϊκό διχασμό, που με δική του πρωτοβουλία προξένησε, κάλεσε τις δυνάμεις της Αντάντ (Entente Cordiale) να διασπάσουν την ελληνική επικράτεια και να επιβάλουν την πείνα και τις αρρώστιες, με τον ναυτικό αποκλεισμό της Αθήνας και του Πειραιά. (Ο διαρκής χρηματισμός του Ελευθέριου Βενιζέλου, από τον πράκτορα των Αγγλογάλλων και έμπορο όπλων Sir Basil Zaharoff).
Η Ιστορία του Εθνικού Διχασμού 1915 - 1917, που, ουσιαστικά, έληξε, με την δικτατορία της 4ης Αυγούστου 1936 και την τριπλή ξενική Κατοχή 1941 - 1944, ουδέποτε υπήρξε μια αψεγάδιαστη σύγκρουση στρατηγικών επιλογών, όσον αφορά τον ελληνικό πολιτικό κόσμο, με πρωταγωνιστές, πρωτευόντως, τον Ελευθέριο Βενιζέλο, που είναι ο πολιτικός, που πυροδότησε, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των “δυτικών δυνάμεων” (της Αντάντ), ηθελημένα, εν ψυχρώ και επί σκοπώ, αυτόν τον εθνικό διχασμό και από την άλλη πλευρά, τον βασιλιά Κωνσταντίνο Α’, ο οποίος υπήρξε, σε ικανό βαθμό, αφελής και εργαλείο της γερμανικής πολιτικής, μέσω της αδελφής του Kaiser Wilhelm II και συζύγου του βασίλισσας Σοφίας.
Η απόδοση της αποκλειστικής ευθύνης, για τον λαϊκό διχασμό, στον Ελευθέριο Βενιζέλο δεν αποτελεί μια μεροληψία δική μου, ή όσων ιστορικών επισημαίνουν αυτήν την βαρύτατη ευθύνη του Κρητικού πολιτικού, αλλά αποτελεί πλήρη, σαφή και κατηγορηματική ομολογία του ίδιου, ως πρωθυπουργού, χωρίς να πιέζεται, ή να καθίσταται αναγκαίο να προβεί, σε αυτήν την αβίαστη και εκ του ασφαλούς, ομολογία, σε δημόσια ομιλία του, ενώπιον της βουλής, στις 17 Δεκεμβρίου 1929, λέγοντας, χωρίς περιστροφές, ότι :
«Αναγνωρίζω μόνο ότι εγώ, καλώς ή κακώς, είμαι εκείνος ο οποίος επροκάλεσε τον διχασμόν αυτόν. Και πρέπει να γνωρίζετε ότι και τώρα, που είμαι, στην Ελλάδα και όταν έλειπα μακράν αυτής, εκείνο το οποίο με απησχόλησε και με απασχολεί και αποτελεί τον διάπυρον πόθον μου και θα με κάνει ευτυχή είναι, πριν κλείσω τα μάτια μου, να ιδώ ότι αυτό το χάσμα έγεφυρώθη και ότι η διαίρεσις την οποία η πολιτική μου επροκάλεσε δια μεγάλους λόγους, τους οποίου θα εκτιμήσει η Ιστορία, εξηλείφθη». (σελίδα 27, Παναγιώτη Λιάκου : “Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟ ΒΕΝΙΖΕΛΟ”, Εκδοτική “ΑΜΜΩΝ”, 2003).
Και φυσικά, η προσωπική δραστηριότητα του Ελευθέριου Βενιζέλου, που συγκεκριμενοποιεί αυτή την προσωπική του ευθύνη, για τον λαϊκό διχασμό, φθάνει, στον προσωπικό του χρηματισμό, από τις δυνάμεις την Αντάντ (Βρετανία, Γαλλία), για να οδηγήσει την Ελλάδα, στην συμμετοχή της, στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στο πλευρό των “δυτικών δυνάμεων”, όπως επίσης και στην πρόσκληση, στην Αντάντ να καταλάβει την Θεσσαλονίκη, όπου ο Ελευθέριος Βενιζέλος και οι στρατιωτικοί της “Εθνικής Αμύνης”, διέσπασαν την εδαφική ακεραιότητα της χώρας και σχημάτισαν “Προσωρινή Κυβέρνηση”, υπό τον ίδιο, ενώ, στην συνέχεια, δική του πρωτοβουλία υπήρξε και ο ναυτικός αποκλεισμός του Πειραιά και της Αθήνας, από τους στόλους των μεγάλων δυνάμεων, καθώς ο Ελευθέριος Βενιζέλος ήταν εκείνος, που πρότεινε την διενέργεια αυτού του ναυτικού αποκλεισμού, με στόχο, η πείνα, οι αρρώστιες και οι θάνατοι, μέσα, στον πληθυσμό, να αναγκάσουν τον λαό της πρωτεύουσας να διώξει τον βασιλιά Κωνσταντίνο Α’, ο οποίος, τελικά, εκδιώχθηκε, ύστερα, από την απόβαση των στρατευμάτων της Αντάντ, στον Πειραιά και στην Αθήνα και τις αιματηρές συγκρούσεις, που πραγματοποιήθηκαν, στα Νοεμβριανά του 1916.
Η διακίνηση του μαύρου χρήματος των δωροληψιών του Ελευθερίου Βενιζέλου, από τον Sir Basil Zaharoff.
Αυτά τα ιστορικά γεγονότα είναι, που περιγράφονται, στο αρχικό βίντεο, στο οποίο τεκμηριώνεται η σειρά των περιγραφόμενων ιστορικών γεγονότων, τα οποία, δυστυχώς, αποτελούν, ως αδιάψευστα δεδομένα, την αδυσώπητη πολιτική πραγματικότητα εκείνης της εποχής και - το χείριστο όλων - το ζωντανό περιβάλλον και περιεχόμενο της έμπρακτης ασκούμενης τρέχουσας διαχείρισης των δημοσίων πραγμάτων, από την ελληνική πολιτική τάξη, η οποία, βεβαίως, ουδόλως, πρωτοτυπεί, ούτε αυτού του είδους και περιεχομένου διεφθαρμένη και εθελόδουλη συμπεριφορά και η συναφής ακολουθούμενη πρακτική, αποτελεί κάποια δική της ευρεσιτεχνία, καθώς όλες οι πλευρές και οι εκφάνσεις αυτής της εφαρμοζόμενης πολιτικής αποτελούν τα ειωθότα, τα συνήθη στοιχεία, κάθε πολιτικής, δια της οποίας διεκδικείται και εν τέλει, ασκείται η εξουσία και μέσα στα πλαίσια αυτά διεξάγεται ο πολιτικός και κομματικός ανταγωνισμός, που έχει, ως έπαθλο, για τους κερδισμένους κάθε στιγμής και κάθε εποχής, όσους επιτυγχάνουν να ανέλθουν, στην εξουσία και να την ασκήσουν, όπως και αν αυτή η άνοδος προκύψει.
Ούτε, φυσικά, αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος ήταν εκείνος, που πρότεινε, στις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις της Αντάντ, να εισβάλουν και να ασκήσουν καθεστώς Κατοχής, στην Θεσσαλονίκη και στα νησιά του Αιγαίου, διασπώντας την ελληνική επικράτεια.
Και τέλος, αυτή η ασκούμενη εξωτερική πολιτική, από τον αρχηγό του Κόμματος των Φιλελευθέρων Ελευθέριο Βενιζέλο, ήταν, που τον οδήγησε, στην, προς τις δυνάμεις της Αντάντ, προτροπή του να επιβάλουν επίμονο ναυτικό αποκλεισμό της Αθήνας και του Πειραιά, προκειμένου ο επελθων υποστοτισμος και η επακόλουθη πείνα να “συνετίσει” τον ελληνικό λαό, ούτως ώστε να απομακρύνει τον βασιλιά Κωνσταντίνο του οποίου, βέβαια, η επιδειχθείσα πολιτική συμπεριφορά δεν ήταν άμεμπτη) και να οδηγήσει, τον Κρητικό πολιτικό, στην πρωθυπουργία και στην άσκηση πολιτικής δικτατορίας, με κοινοβουλευτικό μανδύα.
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος επέτυχε τους πολιτικούς του στόχους, αλλά όχι, χωρίς την διεξαγωγή στρατιωτικής απόβασης των Συμμάχων του, της Αντάντ, στον Πειραιά και, στην Αθήνα και των ένοπλων συγκρούσεων, με τον λαό των Αθηνών και του Πειραιά, κατά την διάρκεια των ξεχασμένων, πια, “Νοεμβριανών” του 1916 και την αιματηρή καταστολή, που ακολούθησε.
Εκείνη την τραγική εποχή ήταν, που βγήκε το σύνθημα “Ψωμί, ελιά και Κώτσο βασιλιά. Εκείνα τα χρόνια έγινε και το δημόσιο ανάθεμα, κατά του Βενιζέλου, στην Αθήνα.
Τελικά, όπως προαναφέρθηκε, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α’ υποχρεώθηκε, σε παραίτηση και στην απομάκρυνσή του, από την Ελλάδα. Ο μικρότερος γιος του, ορίστηκε, ως βασιλιάς Αλεξανδρος Α’ και ο Ελευθέριος Βενιζέλος “ανάστησε” την αποκληθείσα, ως “βουλή Λαζάρων”, στην οποία διέθετε κοινοβουλευτική πλειοψηφία, για να ασκήσει, μέχρι τον Νοέμβριο του 1920, μια προσωποπαγή και κομματική δικτατορία, με κοινοβουλευτικό μανδύα.
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος αποδεχόμενος το γεγονός ότι ήταν αυτός, που προκάλεσε τον εθνικό (λαϊκό) διχασμό, επικαλέστηκε “μεγάλους λόγους”, για την ειδεχθή πράξη του.
Η δική μου αντίθεση, στα όσα έγιναν, τότε, είναι δεδομένη, πολύ περισσότερο, λαμβάνοντας, υπόψη και τα όσα ακολούθησαν, στην περίοδο της, υπό κοινοβουλευτικό μανδύα, δικτατορίας, που επέβαλε ο Ελευθέριος Βενιζέλος.
Από, εκεί και πέρα, με δεδομένη την αναγκαία απομυθοποίηση του πολιτικού ανδρός, η οποία, στοιχειοθετείται, από τις πράξεις και τα έργα του, έτσι όπως καταγράφονται, ως γεγονότα, που πραγματοποιήθηκαν, στο παρατιθέμενο αρχικό βίντεο, είναι οι αναγνώστες εκείνοι, που καλούνται να προβούν, στην κρίση και την αποτίμηση του ίδιου.
Σχόλια