Λίγα λόγια, για τον φίλο μας τον Γρηγόρη Ζωγόπουλο, που χάσαμε, στις 6/7/2020. (In memoriam).

Γρηγόρης Ζωγόπουλος (1958 - 2020).



Δυστυχώς, χάσαμε τον παλαιό μου φίλο, από τα χρόνια της νεότητάς μου, τον Γρηγόρη Ζωγόπουλο. 

Χθες, 6 Ιουλίου 2020, άφησε, στο σπίτι του, την τελευταία του πνοή, κυριολεκτικά, με το χάπι, στο στόμα, από έμφραγμα του μυοκαρδίου.

Ήταν καρδιακός ο Γρηγόρης. Είχε κάνει μπαλονάκι και ακολουθούσε, μόνιμα, φαρμακευτική αγωγή, αλλά, τελικά, στην κρίσιμη στιγμή, δεν πρόλαβε να πάρει το υπογλώσσιο και να αποφύγει το μοιραίο, κερδίζοντας χρόνο, για να καλέσει βοήθεια και να μεταφερθεί, σε νοσοκομείο.

Οδοντίατρος, στην Πετρούπολη, σπουδαγμένος, στην Ρουμανία, την δεκαετία του '80, στα σκληρά χρόνια του Nicolae Ceaucescu, ήταν ο Γρηγόρης, ο οποίος, όμως, υπήρξε, χωρίς περιστροφές, επικριτής του σταλινικού γραφειοκρατικού καθεστώτος του Βουκουρεστίου. 

Ο Γρηγόρης, ως τροτσκιστής, από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της νιότης μου, αφού συνδέθηκα, ιδεολογικοπολιτικά, με αυτόν και με τον άλλο Γρηγόρη (τον Σόγκα). 

Υπήρξαν, απίστευτες οι πολιτικές μετατοπίσεις του θανόντος. Από το "Ξεκίνημα", που προσπαθούσε να κάνει εισοδισμό, στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, μέχρι τις αναζητήσεις του, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και εσχάτως, στο ΚΙΝΑΛ της Φώφης Γεννηματά, έφθασαν οι πολιτικές μεταπηδήσεις του Γρηγόρη, ο οποίος, όμως, ιδεολογικά, ουδέποτε έπαυσε να είναι τροτσκιστής. 

Με τον Γρηγόρη τον Ζωγόπουλο (όπως και με τον άλλο Γρηγόρη, τον Γρηγόρη τον Σόγκα), οι ιδεολογικοί και οι πολιτικοί δρόμοι μας, χώρισαν τον Νοέμβριο του 1978, αλλά η φιλία μας παρέμεινε ανέπαφη. 

Αλλά όλα αυτά, τώρα πια, δεν έχουν σημασία, για τον Γρηγόρη, που μας άφησε χρόνους. 

Δυστυχώς...