Iράν : Οι ΗΠΑ, η Κίνα και ο οικονομικός και ο στρατιωτικός ανταγωνισμός των υπερδυνάμεων και η έντονη εσωτερική συζήτηση, εντός της κομμουνιστικής ελίτ του Πεκίνου, για τον ρόλο της κινεζικής στρατιωτικής ισχύος, στον πλανήτη. (Ο Δονάλδος Τραμπ τα έχει κάνει σκατά).

 

Καθώς είμαστε, στην 19η ημέρα του πολέμου των ΗΠΑ και δευτερευόντως, του Ισραήλ, το κύριο ζήτημα, που προκύπτει, από τις επιπτώσεις αυτής της πολεμικής σύγκρουσης, η οποία παίζει έναν κρίσιμο και καθοριστικό ρόλο, στον γεωπολιτικό (οικονομικό και στρατιωτικό) ανταγωνισμό των ΗΠΑ και της Κίνας, σε πλανητικό επίπεδο. 

Το κωμικοτραγικό, στην υπόθεση αυτή, είναι ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος Donald Trump, μέσα στην απελπισία του, επειδή πιάστηκε, στο δόκανο, μέσα, στον βαλτώδη βούρκο του Περσικού Κόλπου και δεν έχει δυνατότητα μιας ευπρεπούς εξόδου, από τον πόλεμο αυτόν, που ο ίδιος, προσωπικά, προκάλεσε ζήτησε, εκτός από την βοήθεια των νατοϊκών συμμάχων του να τον βοηθήσουν, στον πόλεμο αυτόν, οι οποίοι του απάντησαν ότι «αυτός ο πόλεμος δεν είναι δικός τους πόλεμος», απευθύνθηκε και στην κινεζική κυβέρνηση, ζητώντας της να αποστείλει τον πολεμικό της στόλο, για την αποκατάσταση της ναυσιπλοΐας, στον Περσικό Κόλπο! 

Το Πεκίνο, επίσημα, δεν έχει απαντήσει, στην έκκληση του Δονάλδου Τραμπ, για την αποστολή κινεζικού πολεμικού στόλου, στα Στενά του Ορμούζ, αφήνοντας τα κινεζικά ΜΜΕ να μεταδίδουν την απόρριψη της έκκλησης του Αμερικανού προέδρου αλλά η έκκληση αυτή άνοιξε, εντός των πλαισίων της κινεζικής ελίτ, μια κρίσιμη συζήτηση που διεξάγεται, ανάμεσα στους Κινέζους πολιτικούς δημοσιογραφικούς και κυρίως, πανεπιστημιακούς αναλυτές της κινεζικής εξωτερικής πολιτικής και πολύ περισσότερο στο πολιτικό και στο στρατιωτικό κατεστημένο του Κ.Κ. Κίνας.

Το επίκεντρο αυτών των συζητήσεων έχει να κάνει, με το, εάν ο Γενικός Γραμματέας του κινεζικού κομμουνιστικού κόμματος και πρόεδρος του κινεζικού κράτους Σι Τζινπίνγκ πρέπει να ξεκινήσει να χρησιμοποιεί τον λεγομενο Κινεζικό “Λαϊκό Απελευθερωτικό” Στρατό, για να ενδυναμώσει την θέση της “Λαϊκής Δημοκρατίας” της Κίνας, στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα, όχι απλώς, ως πρωτεύουσα εμπορική και οικονομική υπερδύναμη, που, ήδη, είναι, αλλά και σε στρατιωτικό επίπεδο, καθώς αποτελεί μια ταχύτατα, ανερχόμενη στρατιωτική υπερδύναμη, η οποία, στην χειρότερη περίπτωση, θα ξεπεράσει την στρατιωτική ισχύ των ΗΠΑ, στα τέλη της δεκαετίας του 2040, όπως, επίσημα, η κινεζική ηγεσία διακηρύσσει, ενώ η δική μου αντίληψη θεωρεί τον ισχυρισμό αυτόν, ως παραπλανητικό και ως εκ τούτου, έχω καταλήξει, στο συμπέρασμα ότι, με βάση την δυναμική φορά των εξελίξεων, η “Λ.Δ.” της Κίνας, πρόκειται να ξεπεράσει τις ΗΠΑ, ως προς την στρατιωτική της ισχύ, μέσα στην δεκαετία του 1930, έως το τέλος της. 

Αυτό το συμπέρασμα, ακόμη και υπό την επίσημη κινεζική εκδοχή του, αποτελεί έναν κίνδυνο τεράστιων διαστάσεων, που μπορεί να εξελιχθεί και σε έναν θανάσιμο κίνδυνο, καθώς αυτός είναι η αιτία των τωρινών βιαστικών και αγχωδών προσπαθειών της αμερικανικής κυβέρνησης να προλάβει αυτές τις εξελίξεις, επιθυμώντας να ανατρέψει την σύγχρονη πολυπολικότητα, που έχει αναδειχθεί, από την διαδικασία της παγκοσμιοποίησης, η οποία, με τα τεράστια σφάλματα της αμερικανικής ελίτ και των κυβερνήσεων της Ουάσινγκτων, ένταξαν την τριτοκοσμική κομμουνιστική Κίνα, στην παγκοσμιοποιητική οικονομική διαδικασία, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τις επιθυμίες των αμερικανικών πολυεθνικών, στην αναζήτηση φθηνού κόστους παραγωγής, ανοίγοντας ένα, περίπου, 30ετες παράθυρο ευκαιρίας, στην κινεζική κομμουνιστική γραφειοκρατία, να καταστήσει την Κίνα, στο μεγαλύτερο και παραγωγικότερο συγκρότημα εργοστασίων, στον κόσμο, δημιουργώντας τις βάσης της σημερινής παγκόσμιας πραγματικότητας, στην οποία η Κίνα έχει καταστεί η μεγαλύτερη οικονομική και εμπορική υπερδύναμη, στον πλανήτη, ενώ οδεύει, ταχέως, στο να καταστεί, στην προσεχή 15ετια - ίσως και πολύ νωρίτερα -, στην μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη, στον πλανήτη, ξεπερνώντας τις ΗΠΑ.

Έως τώρα, η Κίνα έχει αποφύγει να χρησιμοποιήσει την απειλή της χρήσης της στρατιωτικής βίας, για την υπεράσπιση διπλωματικών συμμάχων της, όπως η Βενεζουέλα και το Ιράν - πλην της περίπτωσης της Βόρειας Κορέας -, επειδή, έως τώρα, οι Κινέζοι ηγέτες θέλουν  να αποφύγουν, κάθε είδους αμοιβαία αμυντική δέσμευση, που να ισοδυναμεί, με το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ, ενώ η περίπτωση της Ταϊβάν είναι, εντελώς, διαφορετική, καθώς το νησί αυτό ανήκει στην κινεζική επικράτεια, το οποίο τελεί, σε καθεστώς ανταρσίας, σύμφωνα, με την λογική του Πεκίνου, το οποίο και σε αυτήν την περίπτωση επιδεικνύει μια αυτοσυγκράτηση, η οποία, κατά την γνώμη μου, δεν θα διαρκέσει, για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα.

Οι κινεζικοί δορυφόροι, στο Διάστημα, σκανάρουν και αποτυπώνουν τις θέσεις των αμερικανικών και των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων, στην Μέση Ανατολή και ευρύτερα, δίνοντας τις συντεταγμένες τους, “in real time”, στους Πέρσες…

Έτσι, σημαντικά και αυξανόμενα τμήματα της κινεζικής ελίτ βλέπουν ότι ο πόλεμος κατά του Ιράν, αποτελεί μια σημαντική ευκαιρία, για ένα στρατηγικό άνοιγμα, ούτως ώστε η Κίνα να εμπλακεί, ενεργά, στην οικοδόμηση μιας αναδιαταγμένης παγκόσμιας τάξης, σύμφωνα, με συμφέροντά της, καθώς ο Donald Trump προσπαθεί, εναγωνίως, να ανατρέψει την τωρινή παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων, καθώς τα έχει κάνει σκατά. Μάλιστα, χθες, τον εξευτέλισε και ο επικεφαλής της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας των ΗΠΑ Jo Kent, που του υπέβαλε την παραίτησή του, δίνοντας την , στην δημοσιότητα και στην ποιος του γράφει ότι ο ίδιος ο Donald Trump γνώριζε ότι το Ιράν ουδέποτε υπήρξε μια τρομοκρατική απειλή, για τις ΗΠΑ, καθώς και ότι πραγματοποιεί τον πόλεμο, κατά του Ιράν, για τα συμφέροντα άλλων, εννοώντας το Ισραήλ.

Αυτό, που θεωρώ βέβαιο, είναι ότι το Πεκίνο, δεν πρόκειται να «κάτσει, με σταυρωμένα τα χέρια». Θα αντιδράσει, απέναντι, στις προσπάθειες της παρούσας αμερικανικής κυβέρνησης να ανατρέψει την - διαταρασσόμενη είναι η αλήθεια - ισορροπία του νέου και εν εξελίξει, ευρισκόμενου πολυπολικού κόσμου και να αποκαταστήσει την αμερικανική κυριαρχία, στον πλανήτη, προσπαθώντας να πνίξει την ραγδαία κινεζική παραγωγική ανάπτυξη, στερώντας την από τις απαραίτητες ενεργειακές πηγές.

Έτσι, έχουμε μπροστά μας ένα πολύ ενδιαφέρον, αλλά, συνάμα και ένα, εξαιρετικά, επικίνδυνο μέλλον.

Κλείνοντας, το παρόν δημοσίευμα, προτρέπω το αναγνωστικό κοινό να παρακολουθήσει, με προσοχή, το αρχικό βίντεο, που έχω αναρτήσει, εδώ και και στο κανάλι μου, στο YouTube, χθες Τρίτη 17/3/2026. Είναι, εξαιρετικά, χρήσιμο.