Η ελληνική και η παγκόσμια Ιστορία, το αναπόσπαστο τμήμα τους, που αποτελείται, από την γενετική επιστήμη και τα πολιτισμικά shocks, που δημιουργούνται, σε ευρύτατα στρώματα των ανθρώπων. Αυτές οι ενστικτώδεις αντιδράσεις είναι κατανοητές, αλλά, παράλληλα, εκ των πραγμάτων, πρόκειται να καταστούν διαχειρίσιμες και δι’ αυτού του τρόπου και συν τω χρόνω, προσαρμοσμένες.

Το χθεσινό δημοσίευμα, αυτό, δηλαδή, της 26/3/2026 [1821-1832. Ο επιτυχής αγώνας, για την ελληνική ανεξαρτησία, στην αιματηρή δεκαετία του 1820, η σύσταση του πληθυσμού των απελευθερωμένων περιοχών και η έλευση της σύγχρονης ελληνικής παρακμής, 205 χρόνια, μετά. (Η αναδιαμόρφωση και η επανένωση του αρχαίου ελληνικού έθνους)], σε αυτό, εδώ το μπλογκ, όπως και προχθεσινό (25/3/2026) βίντεο, που ανάρτησα, στο ερασιτεχνικό κανάλι μου, στο YouTube, δημιούργησε έναν σχετικό πάταγο, στους, αναγνώστες και στους θεατές, όπως και σε πολλούς φίλους μου, οι οποίοι υπέστησαν ένα πολιτισμικό shock, καθώς τα επιστημονικά δεδομένα, που προκύπτουν, από τις αναλύσεις των δειγμάτων του αρχαίου DNA των σκελετών των ανθρώπων, που έζησαν, στα αρχαία χρόνια, αλλά και στους προϊστορικούς αιώνες, όχι, μόνο δεν ταιριάζουν, με την τρέχουσα Ιστορία, που διδαχθήκαμε όλοι μας και η οποία προέκυψε, από την γραπτή ιστορία και την αρχαιολογία, αλλά, πολλές φορές (και μάλιστα, τις πλείστες), ανατρέπουν, άρδην, τις, προ της γενετικής επιστήμης, ιστορικές αφηγήσεις, θέτοντας, στην θέση τους, νέες και εντελώς, διαφορετικές και αλλότριες προσεγγίσεις.

Πράγματι, κυρίως, έως το το έτος 2000, που αναγνώστηκε, πλήρως, το ανθρώπινο γονιδίωμα (DNA) και έως, το 2015, οπότε και κατέστη, επιστημονικά, δυνατή και καθιστάμενη, ολοένα και περισσότερο, ευχερής η ανάγνωση του αρχαίου DNA των  ανθρώπινων σκελετών, κάθε εποχής, αναδιατάσσοντας την περιοδολόγηση, όσον αφορά την ιστορία και την εσωτερική σύσταση των κοινωνιών, που, σε μεγάλο βαθμό, η γενετική ανάλυση ανέτρεψε τα ιστορικά εθνικά και γλωσσικά δεδομένα, όσον αφορά την γενετική στενότητα και κυρίως, την απομάκρυνση των διαφόρων συγκροτημένων ιστορικών γλωσσικών και εθνικών κοινωνικών ομάδων. 

Στα, παραπάνω, γραφήματα καθίσταται σαφής η τεράστια συγγένεια, ανάμεσα, στο ελληνικό και το αλβανικό πένθος, σε τέτοιο σημείο, ώστε, η αλβανική γενετική κληρονομιά να αποτελεί τμήμα του αρχαίου ελληνισμού, ενώ είναι σαφής, μέσω των ανωτέρω, γενετικών χαρτών, στην χερσόνησο του Αίμου (στα Βαλκάνια), η ελληνική γενετική παρουσία είναι σημαντική, σε γενετικό επίπεδο.

Ας υπενθυμίσω και την δική μου γενετική εθνοτική σύνθεση :

Έλληνας και Αλβανός : 65%.

Νοτιο-ιταλός : 14,6%.

Αρμένιος : 9,3%.

Γεωργιανός : 7,4%.

Τούρκος : 2,5%.

Αιγύπτιος (όχι αραβικής καταγωγής) : 1,2%.

Όλα αυτά, που παρουσιάζει ο χάρτης, είναι, υπό ιστορική αμφισβήτηση. Μόνον, οι γενετικές αναλύσεις σκελετών της εποχής αυτής μπορούν να δείξουν την καταγωγή των πληθυσμών αυτών.

Δεν χρειάζεται να επιμείνω, επί του θέματος αυτού, καθώς οι αναγνώστες και από τα παραπάνω, γραφήματα και από το αρχικό βίντεο, στο παρόν άρθρο, αλλά και στο χθεσινό άρθρο, όπως και στο προχθεσινό βίντεο, που έχω αναρτήσει και στο χθεσινό δημοσίευμα, μπορούν να σχηματίσουν μια σαφή γνώση, γύρω από το πολύπλοκο ζήτημα της γενετικής ιστορικής διάστασης των ανθρώπινων κοινωνικών συσσωματώσεων.

Νομίζω ότι όλα τα αναφερόμενα είναι σαφή και κατανοητά. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι η γενετική επιστήμη έχει πει την τελευταία της λέξης. Κάθε άλλο. Η ραγδαία ανάπτυξη των επιστημονικών εργαλείων και οι ραγδαίες επιστημονικές εξελίξεις, που πρόκειται να διευρυνθούν, πρόκειται να μας δώσουν επιστημονικά στοιχεία, που θα εμπλουτίσουν, όχι, μόνο, τα γενετικά δεδομένα, όσον αφορά τον παγκόσμιο πληθυσμό, αλλά και τις, επί μέρους, συσσωματώσεις της ανθρωπότητας.