2010-2026. Η ελληνική κρατική και οικονομική χρεωκοπία, η λεηλασία της κρατικής και της ιδιωτικής περιουσίας και η αναγκαιότητα επανόδου, στο εθνικό νόμισμα της χώρας, για να αποκατασταθεί η νομισματική κυριαρχία και ο τερματισμός του νεοαποικιακού καθεστώτος της χρεωδουλοπαροικίας, στο οποίο έχει τεθεί ο ελληνικός πληθυσμός.

 

Με την ελληνική κρατική και οικονομική χρεωκοπία, που έφερε την λεηλασία της ελληνικής και της κρατικής και της ιδιωτικής περιουσίας, το καθεστώς της νεοαποικιακής χρεωδουλοπαροικίας και την αδήριτη αναγκαιότητα, για την αποκατάσταση της νομισματικής κυριαρχίας της χώρας, με την επάνοδο, στο εθνικό νόμισμα και την κατάργηση του ευρώ, προκειμένου η ελληνική οικονομία και κοινωνία να παύσουν να  αποτελούν χρήστες ενός ξένου νομίσματος για να παύσει η παρατεταμένη μνημονιακή οικονομική κρίση της τελευταίας 16ετιας και να επανέλθει η χώρα μας, σε ταχύρρυθμη αναπτυξιακή οικονομική διαδικασία, ασχολούμαι, για πολλοστή φορά, στο, παραπάνω βίντεο, που ανέβασα, στο YouTube, χθες, Παρασκευή 20 Μαρτίου 2026 (το οποίο το αναγνωστικό κοινό είναι πολύ χρήσιμο να παρακολουθήσει), όπως και στο σημερινό δημοσίευμα.

 Το 2010, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, είχε καταμετρήσει την ελληνική δημόσια περιουσία στα 300, έως 350 δισεκατομμύρια ευρώ, αλλά, όπως ήταν φυσικό, αργότερα, μετά την ταχύτατη και βαρύτατη οικονομική κρίση, που διαρκεί μέχρι σήμερα και πρόκειται να συνεχισθεί, επήλθε η γοργή απαξίωση των κρατικών και της ιδιωτικών περιουσιακών στοιχείων, με αποτέλεσμα, σύμφωνα, με την τρόικα των ξένων δανειστών, να κατακρημνισθεί, στα 50 δισεκατομμύρια ευρώ.

Στην πράξη, από το ΤΑΙΠΕΔ, που είναι δημιούργημα της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ (και των Ανεξάρτητων Ελλήνων του Πάνου Καμμένου) το ελληνικό δημόσιο, εκποίησε, όπως-όπως, περίπου, όλα τα δημόσια περιουσιακά στοιχεία, από τα αεροδρόμια, τα λιμάνια, την ΤΡΑΙΝΟΣΕ, τις τράπεζες, τους δρόμους, τα κτίρια ελληνικών πρεσβειών του εξωτερικού, τις τηλεοπτικές συχνότητες, τον ΟΠΑΠ  και μια σειρά άλλων δημόσιων περιουσιακών στοιχείων, για να εισπράξει ,υ 12,84 δισεκατομμύρια ευρώ, πλην όμως, το ελληνικό δημόσιο χρέος, έφθασε, τώρα, στα 427 δισεκατομμύρια ευρώ, από τα 299 δισεκατομμύρια ευρώ, που ήταν τον Δεκέμβριο  του 2009 και τα 310 δισεκατομμύρια ευρώ, που ήταν τον Απρίλιο του 2010 όταν οι ευρωζωνικοί θεσμοί (ΕΚΤ και Ευρωπαϊκή Επιτροπή), μαζί με τις κυβερνήσεις του Βερολίνου και του Παρισιού, οδήγησαν το ελληνικό Δημόσιο και την ελληνική οικονομια, στην χρεωκοπία, παρά το PSI του Φεβρουαρίου και του Δεκεμβρίου του 2012. Φυσικά, στο Υπερταμείο, οι εξελίξεις είναι, απείρως, χειρότερες, αφού αυτό έχει αποδώσει στο ελληνικό Δημόσιο ένα ποσόν 583,3 εκατομμυρίων ευρώ, εκ των οποίων τα 99,3 εκατομμύρια ευρώ υποτίθεται ότι χρησιμοποιήθηκαν, για επενδύσεις, ενώ, ακόμη και τώρα, ξεπουλάει στρατόπεδα και άλλα ακίνητα, καθώς έχουμε να κάνουμε με το μεγαλύτερο ριφιφί, την μεγαλύτερη ληστεία όλων των εποχών ενώ και η απαξιωμένη ιδιωτική περιουσία, ξεπουλήθηκε, μέσα από τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, που θέσπισε η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, είτε αυτή η ιδιωτική περιουσία αφορά τις κατοικίες και τα καταστήματα των πολιτών της χώρας μας, ακόμη και την αγροτική γη.

Σε αυτήν την ανυπολόγιστη, ακόμη, οικονομική καταστροφή, οδήγησαν όλες οι κυβερνήσεις, από το 2010, ξεκινώντας, από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ του, τότε, πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, έως την παρούσα κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, ενώ οι οικονομικές ζημίες του πρώτου εξαμήνου του 2015 της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, του, τότε, πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα είναι βαρύτατες , με την πλήρη απαξίωση των ελληνικών τραπεζων, κόστους, άνω των 80 δισεκατομμυρίων ευρώ, την μαζική εκροή καταθέσεων, για να ακολουθήσει, μετά το πρώτο εξάμηνο του 2015, η καταστροφή, από τον ΣΥΡΙΖΑ των ελπίδων της ελληνικής κοινωνίας, με την προδοσία του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015 και την υπογραφή του 3ου Μνημονίου, αλλά και του τωρινού και εξελισσόμενου 4ου κρυφού και ντροπαλού 4ου Μνημονίου, που συνομολογήθηκε, τον Αύγουστο του 2018, από την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα και τους ευρωζωνικούς δανειστές (ΕΚΤ, Commission, Ταμείο Νομισματικής Σταθερότητας), παρουσιαζόμενο, ως “μεταμνημονιακές υποχρεώσεις της χώρας”, που εκτείνονται, χρονικά, τουλάχιστον, έως το 2070. 

Εδω, πρέπει να τονισθεί, η κατάργηση, από την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, της φορολογικής κυριαρχίας του ελληνικού Δημοσίου και η μεταφορά της, στην ΑΑΔΕ, που αυτή υπήρξε μια μνημονιακή υποχρέωση, όπως μνημονιακές υποχρεώσεις ήσαν το Υπερταμείο και η μεταφορά, για να χρησιμοποιηθούν, ως ενδοκυβερνητικός δανεισμός, των χρηματικών διαθεσίμων των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου (Δήμοι, Νοσοκομεία, ΕΦΚΑ, Πανεπιστήμια κλπ), στην, ψευδώνυμη «Τράπεζα της Ελλάδος», η οποία, από την 1/1/2002, που η Ελλάδα εντάχθηκε, από τὴν ολέθρια κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, του, τότε πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, στην ευρωζώνη, έπαυσε να είναι Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδας και μετατράπηκε, σε υποκατάστημα της ΕΚΤ, επί της οποίας το ελληνικό κράτος ουδεμία εξουσία διαθέτει.

Ετσι, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, άνοιξε τον δρόμο και επέτρεψε, στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και στην Νέα Δημοκρατία να κυβερνήσουν και να συνεχίσουν το ολέθριο έργο των προκατόχων τους, αφού όσα ξεκίνησαν, από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους προηγούμενους, εφαρμόζει, τώρα, η παρούσα κυβέρνηση, με την νεοφιλελεύθερη πολιτική της, που, απλώς, είναι η συνέχιση όλων όσων προηγήθηκαν.

Αλλά όλα αυτά είναι όσα ολέθρια προηγήθηκαν. Βέβαια, είναι χρήσιμο να περιγράφονται, να λέγονται και να επεξηγούνται, αλλά, με δεδομένο το γεγονός ότι η ελληνική κοινωνία έχει οδηγηθεί, στην απελπισία και στην παραίτηση, είναι απαραίτητο να συνοδεύονται, με προτάσεις απεγκλωβισμού, από αυτήν την ζοφερή κατάσταση, στην οποία έχει περιέλθει η χώρα μας.

Και η μόνη λύση, που οδηγεί, στην λήξη του σύγχρονου ελληνικού δράματος, είναι η αποκατάσταση την ελληνικης νομισματικής κυριαρχίας, που απώλεσε η ελληνική κοινωνία, με την υιοθέτηση του πολυεθνικού ευρώ, που λειτουργεί, ως ξένο συνάλλαγμα, καθιστώντας την Ελλάδα, όχι ως εκδότη του νομίσματος αυτού, αλλά, ως απλού χρήστη του.

Έτσι, η μόνη λύση, για το πέρασμα, σε μια ταχύτατη οικονομική ανάπτυξη, είναι το να παύσει η ελληνική οικονομία να λειτουργεί, με το ευρώ, ως χρήστης αυτού του ξένου νομίσματος, αλλά είναι απαραίτητο να επανέλθει, στην έκδοση και στην κυκλοφορία του εθνικού νομίσματος της χώρας, προκειμένου να αποκαταστήσει την νομισματική της κυριαρχία και να εισέλθει, με αυτόν τον τρόπο, στην διαδικασία μιας ταχύρρυθμης οικονομικής ανάπτυξης, μετατρέποντας όλες τις συναλλαγές της, στο νέο εθνικό νόμισμα, ούτως, ώστε να μπορέσει ελέγχει και να επηρεάζει, καθοριστικά, τα μακροοικονομικά της μεγέθη.

Αυτή η λύση, ως τέλος του μακροχρόνιου ελληνικού δράματος, παρουσιάζεται, από την ελληνική πολιτικοοικονομική ολιγαρχία, ως αδύνατη και καταστροφική. Αλλά δεν είναι αληθής αυτή η καταιγιστική προπαγάνδα, μες των συστημικών ΜΜΕ, τα οποία της ανήκουν και τα οποία χρησιμοποεί, κατά κόρον και την προβάλλει, προκειμένου να υπερασπίσει τα ζωτικά της συμφέροντα, τα όποια εντοπίζονται, στο απλούστατο γεγονός ότι η ελληνική οικονομική (και η πολιτική, όπως και η “πνευματική”) ολιγαρχία του τόπου μας επιθυμεί την εξακολουθητική και διαρκή κατοχύρωση της ελεύθερης διακίνησης των κεφαλαίων, που της επιτρέπει να μεταφέρει τα κεφάλαια και τα, εν γένει, εισοδήματά της, χωρίς κανένα συναλλαγματικό περιορισμό, στο εξωτερικό, για την εξασφάλιση μεγαλύτερων κερδοφόρων αποδόσεων.

Αλλά αυτά τα συμφέροντα της εντόπιας ολιγαρχίας, που αποδιαρθρώνουν και απαξιώνουν την ελληνική παραγωγή, είναι αντίθετα, με τα συμφέροντα της μεγίστης πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας.

Αυτή είναι η απλή αλήθεια.