430 π.Χ. Επιτύμβια στήλη, από την Σαλαμίνα. 2ος-4ος αιώνες μ.Χ. Ο οίκος του Θησέα, στην Πάφο. 17ος αιώνας μ.Χ. Υεμένη. 1821-1980. Η εθνική ομογενοποίηση, στον σημερινό ελλαδικό χώρο. 1852-1932. Τραπεζούντα. 1870. Ο τάφος του Victor Noir, στο Παρίσι. 1940-1945. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. 1941. Η Magda Scneider, μητέρα της Romy. 5-12-1944. Αθήνα. Ο ΕΛΑΣ καταλαμβάνει το ΙΓ’ Αστυνομικό Τμήμα. 1946-1949. Γιατί το ΚΚΕ, απέτυχε, στο αντάρτικο των πόλεων. 1981. Η Έλλη Λαμπέτη αφηγείται. 31-10-1984. Η εκτέλεση της Ίντιρας Γκάντι. 21-6-1996. Το “ANTI”, με τον Μάνο Χατζηδάκι, καβάλα, στην μηχανή. 2019-2026. Οι 50 του σημιτικού ΠΑΣΟΚ, που προσχώρησαν, στην Νέα Δημοκρατία. 1991-2022. Ο διχασμός, στην ουκρανική ολιγαρχία. 2021-2026. Γιατί άντεξε η Ρωσία τις κυρώσεις της Δύσης. 30-31/10/2026. Οι δημοσκοπικές μετρήσεις, ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών, για την ανανέωση του 1/3 του αμερικανικού Κογκρέσου. Σήμερα, αργά, το βράδυ, έως τα ξημερώματα, αύριο, θα γνωρίζουμε. 30-10-2026. Ο “Φραπές”, του ΟΠΕΚΕΠΕ, πήρε αναβολή, για τις 14-6-2027. 1-11-2026. Βουλγαρία. Άνετη επικράτηση της Ιλιάνα Γιότοβα, στις προεδρικές εκλογές. 353 πίνακες ζωγραφικής και φωτογραφίες. (240).

1821 - 1980.  Ο σημερινός ελλαδικός χώρος, στην εξέλιξή του, σε  έθνος-κράτος, ήταν μια εντυπωσιακή ιστορική διαδικασία, η οποία καθοδηγήθηκε, από την συγκρότηση εθνικών κρατών, πολέμους, αναγκαστικές μεταναστεύσεις και πολιτικές αφομοίωσης. 1821–1910 (Εξέγερση, Αρχικές Απελάσεις και Κύματα Αφομοίωσης) : Οι εκτεταμένες κίτρινες περιοχές, που σημειώνονται, ως «Άλλο», στον χάρτη του 1821 αντιπροσωπεύουν τον μουσουλμανικό τουρκικό πληθυσμό, που ήταν συγκεντρωμένος, στην Πελοπόννησο, την Αττική, την Θεσσαλία και την Ήπειρο, καθώς και Αρβανίτες (Ορθόδοξους Χριστιανούς που μιλούσαν αλβανικά), Βλάχους και σλαβικές κοινότητες. Μετά την έκρηξη της Επανάστασης στην Πελοπόννησο, ο μουσουλμανικός και εβραϊκός άμαχος πληθυσμός της περιοχής υπέστη σφαγές και αναγκαστικό εκτοπισμό, με πιο αξιοσημείωτη την σφαγή της Τριπολιτσάς. Στην συνέχεια, η νότια Πελοπόννησος εκκαθαρίστηκε, σχεδόν, εξολοκλήρου, από τις μη χριστιανικές πληθυσμιακές της ομάδες.

Επιτύμβια στήλη, από την Σαλαμίνα, με ανάγλυφη παράσταση εφήβου, που όρθιος και στραμμένος, αριστερά, κρατάει, με το υψωμένο δεξί του χέρι, ένα κλουβί, κάτω, από το οποίο, στην κορυφή μιας στήλης, βρίσκεται μία γάτα.

Μπρος, από την στήλη, στέκει περίλυπος ο μικρός δούλος του νέου.

Στην κορυφή της στήλης και στην μπροστινή όψη του γείσου, υπάρχουν ανθέμια και άνθη λωτού.

Γύρω. στο 430 π.Χ.

Ε.Α.Μ

«Το περίτεχνο κυκλικό ψηφιδωτό, που απεικονίζει τον Λαβύρινθο, στον Οίκο (ή, στην Οικία) του Θησέα, στο Αρχαιολογικό Πάρκο της Πάφου, στην Κύπρο». 

Λίγα λόγια, για το έργο :

Τοποθεσία : Οίκος του Θησέα, Αρχαιολογικό Πάρκο Πάφου (Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO), Κύπρος.
Χρονολογία : 2ος–4ος αιώνας μ.Χ. (ρωμαϊκή περίοδος).
Παράσταση : Απεικονίζει την μυθολογική μονομαχία του Θησέα  με τον Μινώταυρο μέσα στον Λαβύρινθο, μαζί, με προσωποποιήσεις της Κρήτης και της Αριάδνης.

Η γέφυρα Shaharah κατασκευάστηκε τον 17ο αιώνα μ.Χ., στην Υεμένη και παρόλο, που μπορεί να μοιάζει, με κανονική γέφυρα, στην αρχή, έχει ενδιαφέρουσες ιστορίες, που συνδέονται, με αυτήν. Η δομή σχεδιάστηκε, για να καταρρεύσει, σε λίγα λεπτά, σε περίπτωση, που οι Τούρκοι προσπαθούσαν να εισβάλουν και ήταν και μια λογική λύση, σε ένα άλλο πανάρχαιο πρόβλημα.

Δεν είναι γνωστό, για πόσους αιώνες, ζουν άνθρωποι, στα Όρη Ahnum. Η ίδια η Υεμένη είναι ένα, από τα παλαιότερα κέντρα πολιτισμού, στον κόσμο. 

Από πολύ νωρίς, η χώρα χρησίμευσε, ως φυσικός αγωγός, για το εμπόριο, μεταξύ των βασιλείων της Ανατολικής Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν ότι μεγάλοι οικισμοί υπήρχαν, στα βουνά της βόρειας Υεμένης, τουλάχιστον, από το 5000 π.Χ.

Πριν η Υεμένη εμπλακεί, σε εμφύλιο πόλεμο, η γέφυρα Shaharah ήταν ένα, από τα πιο δημοφιλή τουριστικά αξιοθέατα, για όσους ήσαν, αρκετά, περιπετειώδεις, ώστε να κάνουν το ταξίδι, για να τη δουν. Με τον καιρό, κέρδισε το παρατσούκλι «Γέφυρα των Στεναγμών», επειδή το εντυπωσιακό θέαμα μιας στοιχειώδους πέτρινης γέφυρας, που εκτείνεται, σε δύο βουνά, άφησε τους θεατές άφωνους.

Τα εύσημα, στον νόμιμο ιδιοκτήτη ...

Το Al Hajjarah, στην Υεμένη, είναι ένα εκπληκτικό ορεινό χωριό, στα βουνά Haraz, γνωστό, για την εκπληκτική πέτρινη αρχιτεκτονική και την δραματική τοποθεσία, στην κορυφή του βράχου. Παρά τις προκλήσεις, που αντιμετωπίζει η περιοχή, το χωριό παραμένει απόδειξη της αρχιτεκτονικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της Υεμένης.

Πολλοί άνθρωποι επισκέπτονται τα νεκροταφεία, όχι, μόνο, για να θυμηθούν αγαπημένα πρόσωπα, αλλά και για να δουν τους τάφους διάσημων προσωπικοτήτων. Ορισμένοι τάφοι ξεχωρίζουν, λόγω των ανθρώπων, που έχουν ενταφιαστεί, εκεί, ενώ άλλοι είναι μοναδικοί, εξ αιτίας, των παραδόσεων, που ακολουθούν οι επισκέπτες. Οι χώροι αυτοί μετατρέπονται, συχνά, σε τόπους θαυμασμού, μυστηρίου, ακόμη και δεισιδαιμονίας. 

Ο Βικτόρ Νουάρ (Victor Noir) ήταν Γάλλος δημοσιογράφος, του οποίου ο τάφος αποτελεί έναν, από τους πιο ασυνήθιστους, στο κοιμητήριο Περ Λασέζ (Père Lachaise).

Το 1870, έπεσε θύμα πυροβολισμού —ένα τραγικό γεγονός—, από συγγενή του Αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ', γεγονός, που τον μετέτρεψε, σε σύμβολο πολιτικής αδικίας.

Το μπρούτζινο άγαλμά του, τον απεικονίζει ξαπλωμένο, σαν να έχει, μόλις, πέσει, με το καπέλο του να βρίσκεται, δίπλα του.

Αυτό, που καθιστά τον τάφο του, τόσο διάσημο, είναι μια ιδιότυπη παράδοση : πολλοί πιστεύουν ότι, αν αγγίξει κανείς το άγαλμα —ιδιαίτερα, στα χείλη, ή, στο σημείο του παντελονιού, που προεξέχει—, θα έχει τύχη, στον έρωτα, ενώ λέγεται, ακόμη, ότι ευνοεί και την γονιμότητα.

Με το πέρασμα του χρόνου, η επιφάνεια του αγάλματος έχει λειανθεί, από το άγγιγμα των αναρίθμητων επισκεπτών!

Παρά τις ασυνήθιστες αυτές τελετουργίες, ο Νουάρ μνημονεύεται, ως ένας νέος άνδρας, ο θάνατος, του οποίου έγινε κομμάτι της επαναστατικής ιστορίας της Γαλλίας.

 

1882. Τραπεζούντα. Το κτίσμα της καραντίνας. Η θέα της πόλης. Πίνακας του Jules Laurens.

1900. Τραπεζούντα. Το δημαρχείο, στην πλατεία της πόλης.

1910. Πικ-νικ, καθ’ οδόν, προς την Παναγία Σουμελά.

1913. Τραπεζούντα.

1916. Τραπεζούντα. Συγκέντρωση αξιωματούχων, κατά την διάρκεια της ρωσικής κατοχής.

1916. Τραπεζούντα. Ρώσος στρατιωτικός, σε σοκάκι της πόλης.

1930 (και αργότερα). Τραπεζούντα.

20/8/1932. Στο χωριό Argaliya, έξω από την Τραπεζούντα.

1930 (δεκαετία). Νότια Καρολίνα, ΗΠΑ. Μια γυναίκα διαμαρτύρεται, για την κοινωνική ανισότητα.

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΑΠΟΔΙΔΟΥΝ ΤΙΜΕΣ ΣΤΟΝ ΓΑΛΛΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟ -ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΛΙΛΛΗΣ.

Η μάχη του θύλακα της Λίλλης διεξήχθη από τις 28 έως τις 31 Μαΐου 1940. Οι 37.000 υπερασπιστές της ευρύτερης περιοχής της πόλης κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν επτά γερμανικές μεραρχίες, οι οποίες συνέκλιναν προς τη Δουνκέρκη. Η αυτοθυσία των υπερασπιστών της Λίλλης έγινε στα πλαίσια του αγώνα οπισθοφυλακών για την διαφυγή  μεγαλύτερου αριθμού Βρετανών στρατιωτών προς την Αγγλία στο πλαίσιο της Επιχείρησης Δυναμό. Η σθεναρή αντίσταση των Γάλλων και ο άψογος τρόπος με τον οποίο πολέμησαν δεν πέρασαν απαρατήρητα από την ηγεσία του γερμανικού στρατού.

Ο Γερμανός στρατηγός Waeger, επιθυμώντας να τιμήσει τους γενναίους αντιπάλους του, επέτρεψε στη φρουρά της πόλης την 1η Ιουνίου 1940 να παρελάσει φέροντας τον πλήρη οπλισμό της ενώπιον τιμητικού αγήματος του γερμανικού στρατού, το οποίο απέδιδε τιμές. Αργότερα, ο στρατηγός τιμωρήθηκε με τρίμηνη παύση καθηκόντων, καθώς δεν είχε ενημερώσει τις προϊστάμενες αρχές για την πρωτοβουλία του αυτή.

Ο γερμανικός στρατός επιδείκνυε μια μοναδική ικανότητα να λειτουργεί ως «καθρέπτης» του εκάστοτε αντιπάλου του. Όταν ο αντίπαλος πολεμούσε βάσει των κανόνων και της στρατιωτικής ηθικής, αντιμετωπιζόταν με ανάλογο σεβασμό. Αντιθέτως, εχθροί που καταπάτησαν το δίκαιο του πολέμου και επέδειξαν βαρβαρότητα, δέχθηκαν ως ανταπόδοση την πλέον σκληρή και αμείλικτη απάντηση των γερμανικών δυνάμεων.

ΤΕΚΜΗΡΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Ανθυπολοχαγός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (1918-2017)

Λίγο πριν από την έναρξη του Πολέμου κατετάγη στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού στη Σύρο. Με το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου πολέμησε  ως Έφεδρος Ανθυπολοχαγός στη Μακεδονία εναντίον της γερμανικής εισβολής στην Ελλάδα και μένοντας στη γραμμή του μετώπου ενάμιση μήνα. Στην υποχώρηση κατέβηκε νότια, διασχίζοντας την Πίνδο, τα Βαρδούσια και τον Θεσσαλικό Κάμπο και έφτασε στο Βέλο Κορινθίας.

Το καλοκαίρι του 1942 κατόρθωσε να λάβει άδεια προκειμένου να μεταβεί με καΐκι στην Κρήτη με ενδιάμεσους σταθμούς την Ύδρα και τον Γέρακα Λακωνίας. Την περίοδο της γερμανικής κατοχής συμμετείχε στην Αντίσταση κατά των κατακτητών προσχωρώντας στην Εθνική Οργάνωση Κρήτης (Ε.Ο.Κ.). Στην οργάνωση αυτή τον μύησε ο Μάρκος Σπανουδάκης. Παράλληλα ως δικηγόρος αναλάμβανε την υπεράσπιση Ελλήνων αντιστασιακών, οι οποίοι είχαν συλληφθεί από τις δυνάμεις κατοχής, στο Στρατοδικείο Χανίων και περιόδευε σε χωριά με σκοπό την στράτευση νέων μελών στην ΕΟΚ. Πρωταγωνίστησε στην πραγματοποίηση των συμφωνιών του Θερίσσου και της Τρομάρισσας (7 Νοεμβρίου 1943 συμφωνία Θερίσσου και 15 Σεπτεμβρίου 1944 στην Τρομάρισσα)  μεταξύ ΕΟΚ και ΕΑΜ, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα την αποφυγή της εμφύλιας διαμάχης στην Κρήτη. Ανήκε στο δίκτυο πληροφοριών Πεντάδυμα.  Έφερε σε επαφή απεσταλμένους του συμμαχικού στρατηγείου, όπως ο Στίβεν Βένρεϊ (Stephen Verney), με αντιναζιστές αξιωματικούς.

Για τη δράση του αυτή φυλακίστηκε και καταδικάστηκε δύο φορές σε θάνατο από τους Γερμανούς· η πρώτη φορά ήταν στις 6 Φεβρουαρίου του 1944, περίοδο έξαρσης του αντιστασιακού αγώνα των Κρητών και των αντιποίνων των Γερμανών. Φυλακίσθηκε αρχικά στην παλιά Βενετική φυλακή Φιρκά και μετά μεταφέρθηκε στις φυλακές Αγυιάς. Απελευθερώθηκε στις 25 Μαρτίου 1944.

 Στη συνέχεια ανέπτυξε πιο έντονη πολιτική δράση που αποσκοπούσε στην ενθάρρυνση των Γερμανών να αυτομολήσουν στο συμμαχικό στρατόπεδο και στην ενίσχυση της πολιτικής υποστήριξης προς την ΕΟΚ. Τελικά συνελλήφθη εκ νέου στις 23 Οκτωβρίου 1944. Επειδή σχεδίαζε με άλλους συγκρατούμενούς του να δραπετεύσει και αποκαλύφθηκε, υπήρχε πιθανό ενδεχόμενο να εκτελεσθεί. Συγγενικά του πρόσωπα κινητοποιήθηκαν για να τον απελευθερώσουν, και τελικά με απόφαση του Γενικού Στρατηγείου Μέσης Ανατολής ανταλλάχθηκαν τριάντα Γερμανοί αιχμάλωτοι με δέκα Έλληνες συμπεριλαμβανομένου και του Μητσοτάκη στην περιοχή Γεωργιούπολη στις 31 Μαρτίου 1945. Μετά την αποφυλάκισή του μετέβη στο Ρέθυμνο, κι έπειτα στο Ηράκλειο.

Για την αντιστασιακή του δράση έλαβε μετάλλια από το ελληνικό και το βρετανικό κράτος, ενώ το 1986 τιμήθηκε από το Βρετανικό Κοινοβούλιο. Μετά την παράδοση των Γερμανών ο Μητσοτάκης υπηρέτησε στην αγγλική υπηρεσία πληροφοριών ως σύνδεσμος με την Ελληνική Στρατιωτική Διοίκηση.

Ακολούθησε καριέρα πολιτικού, διατελώντας υπουργός σε διάφορες κυβερνήσεις. Τελικά εξελέγη και Πρωθυπουργός της Ελλάδος (11 Απριλίου 1990 – 13 Οκτωβρίου 1993). 

[Σκοπός της δημοσίευσης αυτής δεν είναι να αναλύσει ή να κρίνει την πολιτική σταδιοδρομία του ανδρός, αλλά να καταδείξει πως στον πόλεμο του 1940-41 συμμετείχαν άπαντες. Απο το ανώνυμο παιδί του λαού, μέχρι γόνους "τζακιών", πολιτικών οικογενειών της χώρας]

#greece #historytime #greek #army #wwii

Η Μάγντα Σνάιντερ επισκέπτεται το Μπέργκχοφ (πιθανότατα. το 1941). 

Η διάσημη ηθοποιός Ρόμι Σνάιντερ (γνωστή, κυρίως, για τον ρόλο της, στο «Σίσι») έδωσε μια συνέντευξη, το 1976, στην δημοσιογράφο Άλις Σβαρτσερ, στην οποία ομολόγησε, δακρυσμένη, ότι η μητέρα της, η Μάγντα Σνάιντερ, είχε μια οικεία σχέση, με τον Φύρερ της Γερμανίας. Η Μάγντα Σνάιντερ ήταν, επίσης, μια πολύ γνωστή ηθοποιός, στην Γερμανία, κατά την διάρκεια των δεκαετιών του 1930 και του 1940. Σε στιγμές μέγιστης ευαλωτότητας, όταν άρχισε να μιλά, για την μητέρα της και τον Άντολφ, τα συναισθήματα την κατέκλυσαν. Ξεκίνησε να κλαίει, για να ξεσπάσει την οργή της. Η συζήτηση καταγράφηκε, μόνο, σε μαγνητική ταινία, χωρίς κάμερες να τραβούν πλάνα. Η Ρόμι ήταν, εξαιρετικά, ευάλωτη, κατά την διάρκεια εκείνης της συνομιλίας του 1976. Ζήτησε, από τον δημοσιογράφο, να κρατήσει αυτές τις εξομολογήσεις, αυστηρά, για τον εαυτό της, φοβούμενη την αντίδραση του γερμανικού Τύπου και την καταστροφική επίδραση, που θα είχαν τέτοιες αποκαλύψεις, στην εικόνα της και στην σχέση της, με την μητέρα της. 

Η ηχογράφηση δημοσιοποιήθηκε, μόνο, το 2018, στο πλαίσιο του ντοκιμαντέρ «Conversation avec Romy Schneider». Η Άλις Σβάιτσερ δικαιολόγησε αυτή την απόφαση, θεωρώντας ότι, μετά από τόσες δεκαετίες, το απόσπασμα είχε, πλέον, γίνει ένα απαραίτητο ιστορικό και ψυχολογικό τεκμήριο, για την κατανόηση του τραύματος της ηθοποιού, το οποίο, τώρα, υπερίσχυε της αρχικής ανάγκης, για προστασία.

ΚΑΤΑΛΗΨΙΣ ΤΟΥ ΙΓ΄ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ

Θέσις τοῦ ΙΓ΄ Ἀστυνομικοῦ Τμήματος.

Τὸ ΙΓ΄ Ἀστυνομικὸ Τμῆμα περιλαμβάνει τὴν περιφέρεια τῶν συνοικιῶν Νέου Κόσμου καὶ Κουκακίου καὶ τὸ συνοικισμὸ τοῦ Δουργουτίου, ὅπου κατοικοῦν πολλοὶ Ἀρμένιοι.Τὸ οἴκημα τοῦ Τμήματος βρίσκεται ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Θαρύπου 28, διοικητὴς δὲ τοῦ Τμήματος, κατὰ τὸ Δεκέμβρη τοῦ 1944, ἦταν ὁ τότε Ἀστυνόμος Α΄ κ. Παναγιώτης Καρκανίδης. Κατὰ τὴν Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου τοῦ 1944, ὅλη ἡ δύναμις τοῦ Τμήματος, μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸ διοικητή του, διετέθη γιὰ τὴν ἀπαγόρευσι τοῦ παράνομου κομμουνιστικοῦ συλλαλητηρίου στὴν πλατεῖα Συντάγματος. Ὕστερα ἀπὸ τὰ αἱματηρὰ γεγονότα καὶ τὴ διάλυσι τοῦ συλλαλητηρίου, ἡ δύναμις ἐπέστρεψε κατὰ τὶς ἀπογευματινὲς ὧρες στὸ Τμῆμα καὶ παρέμεινε σὲ αὐστηρὴ ἐπιφυλακή, σύμφωνα μὲ τὴ διαταγὴ τῆς Ἀστυνομικῆς Διευθύνσεως.Οἱ κομμουνισταὶ ἀκολουθῶντας πιστὰ τὸ σχέδιό τους, κατὰ τὴ νύχτα αὐτή, τῆς 3 πρὸς 4 Δεκεμβρίου 1944, ἄρχισαν νὰ περικυκλώνουν τὸ Τμῆμα μὲ ἔνοπλους Ἐλασῖτες καὶ ὄργανα τῆς Ο.Π.Λ.Α., γιὰ νὰ τὸ καταλάβουν.

Πολιορκία τοῦ Τμήματος καὶ παράδοσις αὐτοῦ.

Ἡ πολιορκία τοῦ Τμήματος εἶχε πλήρως συντελεσθῆ κατὰ τὴ νύχτα καὶ ἔτσι τὶς πρωϊνὲς ὧρες τῆς Δευτέρας (4-12-1944) ἄρχισαν οἱ ἐνέργειες γιὰ τὴν κατάληψί του.Στὶς 6 π.μ. μέλη τοῦ Ε.Λ.Α.Σ. προωθήθησαν στὴν ὁδὸ Φραντζῆ, ἀκριβῶς ἀπέναντι ἀπὸ τὸ Ἀστυνομικὸ Τμῆμα καὶ μὲ τὸν περίφημο τηλεβόα τους (τὸ χωνὶ) ἐκάλεσαν τοὺς ἀστυνομικοὺς νὰ παραδώσουν τὸν ὁπλισμό τους καὶ νὰ προσχωρήσουν στὴ στάσι, ἐπαναλαμβάνοντες τὰ ἑξῆς: «Ἀ δ έ ρ φ ι α   ἀ σ τ υ φ ύ λ α κ ε ς   π ά ρ τ ε   τ ὸ ν   ὅ π λ ι σ μ ό   σ α ς   κ α ὶ   ἐ λ ᾶ τ ε   μ ὲ   τ ὸ   λ α ό· μ ὴ ν   ἀ κ ο ῦ τ ε   τ ο ὺ ς   ἀ ν ω τ έ ρ ο υ ς   σ α ς, π α ρ α τ ῆ σ τ ε   τ ο υ ς   κ α ὶ   ἐ λ ᾶ τ ε   μ α ζ ί   μ α ς».Ὁ διοικητὴς τοῦ Τμήματος Ἀστυνόμος κ. Παναγ. Καρκανίδης ἔλαβε τότε ἀμέσως τὰ ἐπιβαλλόμενα μέτρα φρουρήσεως τοῦ οἰκήματος, τοποθετῶντας σὲ ἐπίκαιρα σημεῖα ἐνόπλους ἀστυφύλακες. Παράλληλα ἀνέφερε τηλεφωνικῶς γιὰ τὴν πολιορκία τοῦ Τμήματος στὴν Ἀστυνομικὴ Διεύθυνσι καὶ στὴ Στρατιωτικὴ Διοίκησι Ἀθηνῶν.Οἱ κομμουνισταὶ βλέποντας ὅτι οἱ ἀστυνομικοὶ δὲν ἀπαντοῦσαν στὶς προσκλήσεις τους καὶ ὅτι ἐλάμβαναν μέτρα ἀμύνης, ἐκύκλωσαν στενώτερα τὸ Τμῆμα μὲ 200 περίπου ἐνόπλους, οἱ ὁποῖοι κυκλοφοροῦσαν ἐπιδεικτικὰ κρατῶντας ὁπλοπολυβόλα, χειροβομβίδες καὶ ντουφέκια παντὸς εἴδους.Στὶς 10 π.μ. ὁ ταγματάρχης τοῦ Ε.Λ.Α.Σ. μὲ τὸ ψευδώνυμο Μουστάκας Γεώργιος, ἐπλησίασε στὸ Ἀστυνομικὸ Κατάστημα μὲ δύναμι ἐνόπλων κομμουνιστῶν καὶ ζήτησε νὰ δῆ τὸ διοικητὴ τοῦ Τμήματος. Δυστυχῶς τοῦ ἐπετράπη ἡ εἴσοδος, μαζὶ μὲ τοὺς ἐνόπλους, στὸ Ἀστυνομικὸ Κατάστημα. Αὐτὸς τότε σὲ ὕφος ἔντονο, ἀξίωσε τὴν ἄμεσο παράδοσι τοῦ ὁπλισμοῦ τοῦ Τμήματος καὶ τὴν προσχώρησι τῶν ἀστυνομικῶν στὸν Ε.Λ.Α.Σ. Ὁ διοικητὴς προσπάθησε νὰ τὸν πείση νὰ μὴν ἐπιμείνη στὴν ἀξίωσί του τὴν ὥρα ἐκείνη, γιὰ νὰ κερδίση ἔτσι χρόνο καὶ συνεννοηθῆ μὲ τοὺς προϊσταμένους του.Ὁ ταγματάρχης τῶν κομμουνιστῶν ἀποχωρώντας τότε ἀπὸ τὸ Τμῆμα, ἀπείλησε τὸ Διοικητὴ λέγοντας του: «σ ᾶ ς   ἀ φ ί ν ω   ν ὰ   σ κ ε φ θ ῆ τ ε   κ α ὶ   θ ὰ   ἔ ρ θ ω   σ ύ ν τ ο μ α. Ἄ ν   δ ὲ ν   δ ώ σ ε τ ε   τ ό τ ε   τ ὰ   ὅ π λ α, ὄ χ ι   μ ό ν ο   θ ὰ   σ ᾶ ς   χ τ υ π ή σ ω, ἀ λ λ ὰ   θ ὰ   φ έ ρ ω   κ α ὶ   τ ὸ   λ α ὸ   ν ὰ   σ ᾶ ς   τ ὰ   π ά ρ η».Ὁ διοικητὴς κ. Καρκανίδης, ὅταν ἀπεχώρησαν οἱ ἔνοπλοι τοῦ Ε.Λ.Α.Σ., ἀνέφερε ἀμέσως τὴν κατάστασι τηλεφωνικῶς στὴ Στρατιωτικὴ Διοίκησι καὶ στὴν Ἀστυνομικὴ Διεύθυνσι Ἀθηνῶν, ἀπὸ τὴν ὁποία μάλιστα ζήτησε τὴν ἀποστολὴ ἐνισχύσεως, γιὰ νὰ μπορέση τὸ Τμῆμα νὰ ἀντισταθῆ ἀποτελεσματικά. Ἡ Ἀστυνομικὴ Διεύθυνσι συνέστησε νὰ περιμένουν τὴν ἐνίσχυσι, ποὺ θὰ ἔφθανε στὶς 12.15΄ ὥρα. Κατὰ τὸ διάστημα τοῦτο οἱ κομμουνισταὶ ἐστένευαν τὴν πολιορκία καὶ ἔκοψαν τὰ τηλεφωνικὰ καλώδια, ὥστε ἡ τηλεφωνικὴ ἐπικοινωνία μεταξὺ τοῦ Τμήματος καὶ τῆς Ἀστυνομικῆς Διευθύνσεως διεκόπη. Ἡ κατάστασις διεγράφετο γιὰ τὸ Τμῆμα σοβαρωτάτη. Τότε ὁ διοικητὴς τοῦ Τμήματος, ἀπέστειλε στὴν Ἀστυνομικὴ Διεύθυνσι τὸν Ὑγειονομικὸ Ἀξ/κὸ κ. Κιούπην καὶ μερικοὺς ἐθνικόφρονες ἰδιῶτες, ποὺ ἔμεναν κοντὰ στὸ Τμῆμα καὶ ἀνέφεραν τὴν τραγικὴ κατάστασι στὴν ὁποία εὑρίσκετο τὸ Τμῆμα. Ἡ Διεύθυνσις Ἀθηνῶν παρήγγειλε μὲ τοὺς ἰδίους, ὅτι θὰ ἀπεστέλλετο σύντομα ἐνίσχυσις σὲ ἄνδρες.Δυστυχῶς ἡ ὥρα περνοῦσε καὶ ἡ ἐνίσχυσις δὲν ἐνεφανίζετο. Τότε κατώρθωσε νὰ πάη ἀπὸ τὸ Τμῆμα στὴν Ἀστυνομικὴ Διεύθυνσι ὁ Ὑπαστυνόμος Β΄ Στυλιανὸς Μεταλληνὸς καὶ ἀνέφερε ὅτι ἀπὸ στιγμὴ σὲ στιγμὴ οἱ κομμουνισταὶ θὰ ἐπετίθεντο κατὰ τοῦ Τμήματος. Ἡ Ἀστυνομικὴ Διεύθυνσις τὸν ἔστειλε πάλι στὸ Τμῆμα, γιὰ νὰ ἀνακοινώση ὅτι ἐστάλη δύναμις πρὸς ἐνίσχυσιν, ποὺ σὲ λίγο θὰ ἔφθανε στὸ Τμῆμα. Ἡ δύναμις ὅμως αὐτὴ δὲν ἐνεφανίσθη καὶ τοῦτο ἐπέδρασε ψυχολογικῶς στοὺς ἐθνικόφρονας ὑπαλλήλους τοῦ ΙΓ΄ Τμήματος, οἱ ὁποῖοι σχημάτισαν τὴν ἐντύπωσι ὅτι εἶχαν ἐγκαταλειφθῆ.Οἱ κομμουνισταὶ ἐν τῷ μεταξὺ παρεσκευάζοντο γιὰ ἐπίθεσι. Ἔτσι, ἐκτὸς τῆς πολιορκίας τοῦ Τμήματος, τοποθέτησαν στὴν ταράτσα τοῦ ἐργοστασίου «ΦΙΞ» πέντε βαρειὰ πολυβόλα, μὲ τὶς κάννες ἐστραμμένες πρὸς τὸ Ἀστυνομικὸ Κατάστημα.Κατὰ τὸ διάστημα τοῦτο ἀρκετοὶ ὑπάλληλοι τοῦ Τμήματος, οἱ ὁποῖοι προσέκειντο πρὸς τοὺς κομμουνιστάς, ἀπεχώρησαν καὶ ἀπέμειναν 21 μόνον ἀστυνομικοί, ἤτοι οι :

 1) Διοικητής, Ἀστυνόμος Α΄ Παναγιώτης Καρκανίδης, 

2) Ὑποδιοικητής, Ἀστυνόμος Β΄ Νικ. Μαρῖνος,

 3) Ὑπαστυν. Α΄ Π. Χριστοφιλάκος,

 4) Ὑπαστυνόμος Α΄ Θεοφ. Θεοφιλίδης,

 5) Ὑπαστυνόμος Β΄ Στυλιανὸς Μεταλληνός, 

6) Ὑπαστυνόμος Α΄ Ν. Βογιατζῆς,

 7) Ὑπαστ. Β΄ Χαρ. Μελετιάδης, 

8. Ὑπαστυν. Β΄ Γ. Σκαλτσῆς,

 9) Ὑπαστυν. Β΄ Κ. Βοσκάκης,

 10) Ὑπαστ. Β. Δημ. Σακελλαρόπουλος, 

11) Ἀνθυπαστυνόμος Νικ. Σπῖγγος, 

12) Ἀρχιφύλαξ ΙΓ. 1 Παν. Σπαθώνης, 

13) Ἀρχιφ. ΙΓ. 4 Γεώργ. Καραντζᾶς, 

14) Ἀρχιφ. ΙΓ. 5 Παπαϊωάννου Παναγ., 

15) Ἀρχιφύλαξ Φάκας Ματθαῖος, 

16) ἀστυφύλαξ ΙΓ. 26 Ἰωάν. Μπουρδᾶκος, 

17) ἀστυφ. ΙΓ. 103 Χρῆστος Βαζέας, 

18) ἀστυφ. ΙΓ. 52 Ν. Τσιλιμπάρης, 

19) ἀστυφ. ΙΓ. 48 Δημ. Γιαννάκος,

 20) ἀστυφ. ΙΓ. 52 Κ. Σταθόπουλος καὶ 

21) ἀστυφ. ΙΓ. 27 Β. Ἔφεντάκης.

 Ὁ διοικητὴς βλέποντας ὅτι ἀρκετοὶ ὑπάλληλοι τοῦ διέρρευσαν πρὸς τοὺς κομμουνιστάς, ὅτι ἐνίσχυσις δὲν ἀπεστέλλετο ἀπὸ τὴν Ἀστυνομικὴ Διεύθυνσι, ὅτι τὸ οἴκημα ἦτο ἀκατάλληλο πρὸς ἄμυνα καὶ ὅτι οἱ κομμουνισταὶ ἦσαν κατὰ πολὺ ὑπέρτεροι σὲ ἀριθμὸ καὶ σὲ ἐξοπλισμό, συνεκάλεσε σὲ σύσκεψι ὅλους τοὺς ὑπαλλήλους, ποὺ εἶχαν ἀπομείνει στὸ Τμῆμα, γιὰ νὰ ἀποφασίσουν τί θὰ κάνουν.Κατὰ τὴν ὥρα ποὺ συνεσκέπτοντο οἱ ἀστυνομικοὶ περὶ τοῦ πρακτέου, ἤτοι στὶς 13.50΄ ἀκριβῶς, μπῆκε στὸ Τμῆμα μὲ μεγάλη δύναμι ὁ ἀνωτέρω ταγματάρχης τοῦ Ε.Λ.Α.Σ. καὶ ἀξίωσε τὴν ἄμεσο παράδοσι τοῦ ὁπλισμοῦ, ἀπειλῶντας ὅτι θὰ χτυπήση ἀμέσως. Ἔτσι οἱ ἀστυνομικοί, αἰχμάλωτοι κατ᾿ οὐσίαν, παρέδωσαν τὸν ὁπλισμό, οἱ δὲ κομμουνισταὶ μπῆκαν στοὺς θαλάμους καὶ προέβησαν σὲ λεηλασία τῶν δημοσίων καὶ τῶν ἰδιωτικῶν εἰδῶν τῶν ὑπαλλήλων. Ἐπὶ κεφαλῆς τῶν ὁπλοφόρων κομμουνιστῶν, ποὺ ἐλεηλάτησαν τὸ Τμῆμα, ἦταν ὁ πολιτικὸς καθοδηγητής τους Πᾶνος Καρανικόλας.Ἀκολούθως οἱ ἀστυνομικοὶ ποὺ εἶχαν πλέον ἀφοπλισθῆ, ὡδηγήθησαν στὸν κάτω ὄροφο, ὅπου τὸ γραφεῖο τοῦ Ἀξιωματικοῦ ὑπηρεσίας καὶ παρέμειναν φρουρούμενοι μέχρι τῆς 19ης ὥρας. Κατόπιν ὡδηγήθησαν στὴν Ἀρμενοκαθολικὴ Ἐκκλησία, ὅπου ἦτο ὁ 3ος Λόχος τῶν Ἀρμενίων. Ἐκεῖ ἐκρατήθησαν ὅλοι μέχρι τῆς 18ης ὥρας τῆς ἑπομένης (5-12-1944).Ἐν τῷ μεταξύ, στὸ Ἀστυνομικὸ Τμῆμα εἶχεν ἐγκατασταθῆ ὁ ἀνωτέρω πολιτικὸς καθοδηγητής, μὲ δύναμι κομμουνιστῶν τῆς Ο.Π.Λ.Α. (πολιτοφυλακῆς).

Στὶς 5-12-1944 καὶ ὥραν 5ην πρωϊνήν, ὡδηγήθη στὸ Τμῆμα ὁ Διοικητής, στὸν ὁποῖον ὁ πολιτικὸς καθοδηγητὴς τῶν κομμουνιστῶν ἐδήλωσεν, ὅτι τόσον αὐτὸς ὅσον καὶ οἱ λοιποὶ ὑπάλληλοι θὰ ἀφίνοντο ἐλεύθεροι, ἀξίωσε ὅμως, ὅπως τὴν ἑπομένην (6-12-1944) παρουσιασθοῦν στὸ Τμῆμα ὅλοι γιὰ νὰ ἀναλάβουν ὑπηρεσία. Εἰδικῶς μάλιστα ἀπείλησε ὅτι, ἂν ἀπομακρυνθῆ ὁ διοικητὴς ἀπὸ τὸ Τμῆμα, θὰ ἐκτελέση τὴν οἰκογένειά του καὶ θὰ πυρπολήση τὸ σπίτι του. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ θέλησαν οἱ κομμουνισταὶ νὰ θέσουν ὑπὸ τὰς διαταγὰς τῆς πολιτοφυλακῆς των τοὺς ἐθνικόφρονας ἀστυνομικούς, γιὰ νὰ ἰσχυρίζωνται ὅτι ὅλοι προσεχώρησαν σ’ αὐτούς.Ἔτσι στὶς 18.30΄ τῆς 5-12-1944, ἀφέθησαν ἐλεύθεροι ὅλοι οἱ ἀστυνομικοί, πλὴν τῶν :

 α) Ἀστυνόμου Β΄ Μαρίνου Νικολάου, Ὑποδιοικητοῦ τοῦ Τμήματος,

 β) Ὑπαστυνόμου Β΄ Μελετιάδου Χαρ. καὶ

 γ) Ἀρχιφύλακος ΙΓ. 1 Σπαθώνη Παναγιώτου, ποὺ ὅπως εἶπαν τοὺς ἐκράτησαν γιὰ ἀνάκρισι, ἔδωσαν δὲ τὸ λόγο τῆς τιμῆς τους στὸ διοικητὴ ὅτι δὲν θὰ πάθαιναν τίποτε.Ἔτσι οἱ ὑπάλληλοι παρουσιάζοντο στὸ Τμῆμα, ἀλλὰ σιγὰ—σιγὰ ἄρχισαν νὰ διαρρέουν ἕνας—ἕνας πρὸς τὴν Ἀστυνομικὴ Διεύθυνσι, σὲ κάθε εὐκαιρία ποὺ παρουσιάζετο στὸν καθένα.Ὁ διοικητὴς Καρκανίδης παρηκολουθεῖτο στενὰ νύχτα—μέρα καὶ ἔτσι κατώρθωσε μόλις στὶς 25-12-1944 νὰ διαφύγη καὶ νὰ παρουσιασθῆ στὴν Ἀστυνομικὴ Διεύθυνσι. Ὁ Ἀστυνόμος Νικόλαος Μαρῖνος καὶ ὁ Ὑπαστυνόμος Χαρ. Μελετιάδης, τὴν 20ὴ ὥρα τῆς 5-12-1944, ἐξετελέσθησαν ἀπὸ τοὺς κομμουνιστὰς στὸ Κατσιπόδι, ὅπου εὑρέθησαν ἀργότερα τὰ πτώματά τους.Ὁ ἀρχιφύλαξ Σπαθώνης κατώρθωσε νὰ δραπετεύση καὶ νὰ παρουσιασθῆ στὴν Ἀστυνομικὴ Διεύθυνσι.Πρέπει νὰ σημειωθῆ, ὅτι ὡρισμένοι ἐθνικόφρονες ἀστυνομικοὶ τοῦ Τμήματος αὐτοῦ, βλέποντας ὅτι ἡ κατάστασις διεγράφετο πρὸς παράδοσι τοῦ Τμήματος, διέφυγαν ἐγκαίρως καὶ παρουσιάσθησαν στὴν Ἀστυνομικὴ Διεύθυνσι.

Οἱ ἀστυνομικοὶ αὐτοὶ εἶναι οἱ: 

1) Ἀστυνόμος Β΄ Γεώργιος Πολυχρονόπουλος,

 2) Ὑπαστυνόμος Β΄ Ἰωάννης Δάβης, 

3) Ὑπαστυνόμος Β΄ Βασ. Φράγκος, 

4) Ἀνθυπαστυνόμος Παν. Ἀσημάκης, 

5) ἀρχιφύλαξ ΙΓ. 7 Ἀντών. Μιχαλoλιάκος, 

6) ἀρχιφύλαξ ΙΓ. 10 Κωνστ. Βοῦκος, 

7) ἀστυφύλαξ ΙΓ 30, Λ. Πολυμενάκος, 

8. ἀστυφύλαξ ΙΓ 20 Γ. Πρέκος, 

9) ἀστυφύλαξ ΙΓ. 33 Κ. Σιώρης, 

10) ἀστυφύλαξ ΙΓ 23 Ἐμμ. Στανίτσας καὶ 

11) ἀστυφύλαξ ΙΓ 21 Κ.Μαρκόπουλος.

Ἐν προκειμένῳ δέον νὰ σημειωθῆ ὅτι τὸ Τμῆμα τοῦτο, καίτοι ἀρκετοὶ ὑπάλληλοι διέρρευσαν, μποροῦσε ν’ ἀντισταθῆ ἀποτελεσματικῶς. Μποροῦσε ἐπίσης μὲ πλήρη τῶν ὅπλων του, δι’ ἐξόδου ἐν ἀνάγκῃ, νὰ φθάση στὴν Ἀστυνομικὴ Διεύθυνσι καὶ νὰ χρησιμοποιηθῆ σὲ ἄλλον τομέα. Δυστυχῶς ἡ διοίκησις τοῦ Τμήματος δὲν ἔδειξε πρωτοβουλία καὶ γενναιότητα, ὁπότε ἴσως ν’ ἀπεφεύγετο ἡ ἐκτέλεσις τοῦ Ὑποδιοικητοῦ, ἀστυνόμου Νικολ. Μαρίνου καὶ τοῦ ὑπαστυνόμου Χαρ. Μελετιάδου καὶ νὰ διεσώζετο ὁ ὁπλισμός, ποὺ ἦταν τόσο ἀναγκαῖος καὶ ἀπαραίτητος στὴν Ἀστυνομία τὴν ἐποχὴ ἐκείνη.

Γιατί το ΚΚΕ απέτυχε στο αντάρτικο των πόλεων;

Αρθρογραφία   ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΑ ΝΕΑ

Σάκης Μουμτζής

01.11.2026

Σε έναν εμφύλιο πόλεμο, αν η μια παράταξη αδυνατεί να μεταφέρει τις εχθροπραξίες μέσα στα αστικά κέντρα τα οποία ελέγχει ο αντίπαλος είναι ιδιαίτερα δύσκολο να επικρατήσει, ιδίως αν πρόκειται για πόλεμο ιδεολογιών. Στον ελληνικό εμφύλιο και οι δύο πλευρές γνώριζαν άριστα γιατί πολεμούσαν. Δεν τις έβαλαν οι ξένοι να πολεμούν, όπως ισχυρίζεται το απλοϊκό και βολικό αφήγημα. Ήταν ένας εμφύλιος πόλεμος με έπαθλο την εξουσία το 1944, με διακύβευση την απόσπαση εθνικού εδάφους στη συνέχεια. 

Το ερώτημα είναι για ποιο λόγο το ΚΚΕ απέτυχε να οργανώσει, κυρίως στην Αθήνα, ένα αντάρτικο πόλης ώστε να κάνει τον εχθρό να νιώσει την ένοπλη παρουσία του μέσα στα κέντρα λήψης των αποφάσεων. Με δεδομένο ότι στη γνωστή Β΄ Ολομέλεια (Φεβρουάριος 1946) αφηνόταν ανοικτό, σύμφωνα με μια εκδοχή, το ενδεχόμενο του ένοπλου αγώνα το ερώτημα γίνεται πιο έντονο, ιδίως αν αναλογιστούμε πως από την πρώτη κιόλας μέρα του 7ου Συνεδρίου του ΚΚΕ (1-6 Οκτωβρίου 1945 στον κινηματογράφο Τιτάνια) συγκροτήθηκε μια Πανελλήνια Στρατιωτική Επιτροπή με επικεφαλής τον ίδιο τον Νίκο Ζαχαριάδη. Παράλληλα η γραμμή της μαζικής αυτοάμυνας καθιστούσε δυσδιάκριτα τα όρια της νόμιμης πολιτικής δράσης και της παράνομης. Η λενινιστική τακτική της διπλής μορφής πάλης (νόμιμης και ένοπλης) φαίνεται πως έβρισκε την εφαρμογή της στην πολιτική της μαζικής αυτοάμυνας. Η αντίπαλη πλευρά, τα αστικά κόμματα, έβλεπαν ή τα εξυπηρετούσε να βλέπουν, τη νόμιμη δράση να απορροφάται από την παράνομη και έθεταν σε κίνηση τους κατασταλτικούς μηχανισμούς. 

Από την άνοιξη του 1946 οι επιθέσεις μεμονωμένων αντάρτικων ομάδων εναντίον σταθμών χωροφυλακής σε μικρές επαρχιακές πόλεις άρχισαν να αυξάνονται ενώ με τα γεγονότα της Ποντοκερασιάς του Κιλκίς στοχοποιήθηκε λόχος του Ελληνικού Στρατού. Τον Οκτώβριο του 1946, λίγο πριν την αναγγελία της ίδρυσης του ΔΣΕ, ξεκίνησε τη δράση της στη Θεσσαλονίκη η Στενή Αυτοάμυνα, που αποτελούσε τον ορισμό του αντάρτικου πόλης, ασχέτως αν εξαρθρώθηκε αρκετά γρήγορα. Βέβαια, έλειπε ο βασικός κανόνας που χαρακτηρίζει αυτή τη μορφή αγώνα, η συνωμοτικότητα και για αυτόν τον λόγο είχε τη γνωστή κατάληξη. Τα πλήγματά της οργάνωσης ήταν στοχευμένα, δεν ήταν τυφλά, ακόμη και το μοιραίο κτύπημα στο λεωφορείο που μετέφερε τους αεροπόρους αφορούσε τη συμμετοχή της αεροπορίας στην επιχείρηση Τέρμινους του Ελληνικού Στρατού. 

Στην  Αθήνα, παρ΄ότι υπήρξαν μεμονωμένες δολοφονίες κυρίως Χιτών —δε μετριούνται ούτε καν στα δάκτυλα του ενός χεριού— το ΚΚΕ απέτυχε να δημιουργήσει τον ΔΣΕ Αθηνών. Αργότερα ο Ενβέρ Χότζα κατηγορούσε τον Ν. Ζαχαριάδη για αυτή την πολιτική και επιχειρησιακή αδυναμία του ΚΚΕ. Όπως έλεγε «οι ταξικοί αγώνες διεξάγονται στις πόλεις και όχι στα κατσάβραχα». Γιατί δεν εμφανίστηκε Στενή Αυτοάμυνα και στην Αθήνα; Οι πυρήνες της κατοχικής ΟΠΛΑ μπορεί να είχαν εξαρθρωθεί, τα καθοδηγητικά της στελέχη να είχαν περάσει στο Μπούλκες, όμως στα τέλη του 1946 υπήρχε η δυνατότητα ανασυγκρότησης παρόμοιων πυρήνων. Τα μεμονωμένα κτυπήματα του 1947 και φυσικά η δολοφονία του Χρήστου Λαδά, την Πρωτομαγιά του 1948, από μια ομάδα εκτελεστών του ΚΚΕ της οποίας η δράση βαστούσε από την Κατοχή, ενισχύουν αυτή την άποψη. 

Φαίνεται πως την ηγεσία του Κόμματος δεν την ενδιέφερε αυτή η μορφή του ένοπλου αγώνα, δηλαδή το αντάρτικο των πόλεων. Όταν ξεκίνησαν για τα καλά οι εμφύλιες εχθροπραξίες, η καθοδήγηση του ΚΚΕ που είχε μείνει στην Αθήνα άρχισε να στέλνει στις επαρχίες τους όσα στελέχη του τις είχαν εγκαταλείψει από τον φόβο των αντεκδικήσεων. Το αξιοπερίεργο είναι πως ενώ στη Θεσσαλονίκη παρατηρούνταν και αντίστροφη ροή, δηλαδή αντάρτες του ΔΣΕ εισέρχονταν στην πόλη κυρίως για τυφλά κτυπήματα, στην Αθήνα δεν παρατηρήθηκε παρόμοιο φαινόμενο. Να μην ξεχνάμε πως, σύμφωνα με την απόφαση της 3ης Ολομέλειας του ΚΚΕ (Σεπτέμβριος 1947), η Θεσσαλονίκη διαδραμάτιζε κεντρικό ρόλο στην εξέλιξη του εμφυλίου πολέμου και ως εκ τούτου θα έπρεπε, με κάθε τρόπο, να διατηρηθεί «η πολεμική φυσιογνωμία της περιοχής».  Για το Λεκανοπέδιο, το ΚΚΕ δεν είχε φιλοδοξίες καθώς, πέραν όλων των άλλων, δεν ενδιέφερε και τους βόρειους γείτονές μας.

Είναι κανόνας πως για να ευδοκιμήσει το αντάρτικο των πόλεων χρειάζονται δίκτυα υποστήριξης και συνωμοτικοί κανόνες. Απαιτείται όμως και κάτι ευρύτερο. Η αποδοχή αυτού του είδους δράσης από ένα μέρος της κοινωνίας το οποίο θα δει με συμπάθεια τους αντάρτες των πόλεων. Στην Αθήνα, σύμφωνα με τις παραδοχές των ίδιων των ιστοριογράφων της Αριστεράς, αυτή η αποδοχή χάθηκε λόγω της δράσης της ΟΠΛΑ κατά τα Δεκεμβριανά.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα: τον δολοφόνο του Χρήστου Λαδά τον καταδίωξαν απλοί πολίτες. Ουδείς προσέτρεξε να τον φυγαδεύσει. Τελικά, η ψυχρή επαναστατική βία όσο καλά οργανωμένη και να είναι, ιδίως στα αστικά κέντρα, αν δε συνοδεύεται από ένα στοιχειώδες consensus, καταλήγει σε μια σέκτα εκτελεστών με προδιαγεγραμμένη την τύχη τους.

Οκτώβριος 1954. Ο Μάρλον Μπράντο, με την νεαρή Γαλλίδα αρραβωνιαστικιά του Ζοσιάν Μαριάνι Μπερανζέ.

Ο ηθοποιός ήταν 30, η κοπέλα 19 χρόνων 

Αυτός ο όχι πολύ γνωστός αρραβώνας, δεν κράτησε πολύ.

Χώρισαν το 1955, κυρίως, λόγω της πίεσης του τύπου και της άστατης ιδιοσυγκρασίας του ηθοποιού

Εεε...ναι.

Μπον νουι , watch your temper.

https://youtu.be/YEx5pLLTTDo?is=YEwU6NEdxJbPOV95

1863 - 1963. Νόμισμα 80 δραχμών.

1970 (δεκαετία). Λονδίνο. Η Ζωζώ Σαπουντζάκη και ο Roger Moore.

-Υπάρχουν νέοι ταλαντούχοι ηθοποιοί, στον ελληνικό χώρο;

-Ο Άρης Ρέτσος. Είναι είκοσι τριών ετών, αλλά μεγάλος ηθοποιός.

Είναι φτιαγμένος, από σπάνιο θεατρικό υλικό. Και από σπάνιο υλικό ατόμου.

Επίσης, ο Αντώνης Καφετζόπουλος. Μοσχοβολάει ταλέντο.

-Να τα γράψω αυτά;

-Γράψ' τα.

Όπως έλεγε η Μαρίκα Κοτοπούλη για μένα, πως είμαι μεγάλη ηθοποιός, μπορεί να φοβόμουνα πως, ίσως, δεν ανταποκριθώ, αλλά, συγχρόνως, αγωνιζόμουνα, για να μην την εκθέσω. 

-Όταν δεν παίζεις, πηγαίνεις, στο Θέατρο;

-Όχι και ντρέπομαι γι' αυτό. Αισθάνομαι, δυσάρεστα, στην ιδέα ότι θα γυρίσουν και θα με κοιτάξουν όλοι  στην πλατεία, ή, ότι οι συνάδελφοι, οι ηθοποιοί θα ξέρουν ότι είμαι, από κάτω και θα τους παρακολουθώ.

-Απέχεις, όμως, και από τις 

κινητοποιήσεις του κλάδου σου.

-Είναι αλήθεια. Αλλά αυτό το θέμα της άδειας, ας πούμε, δεν το μπορώ. Κάποτε, πρέπει να το παραδεχτούμε πως είμαστε καλλιτέχνες και όχι επιστήμονες.

Καλλιτέχνες, που η τέχνη  γεννιέται, συχνά, μέσα τους. Σκέψου να δίνεις άδεια, στον  Ντοστογιέφσκι, για να γράψει...

-Όταν δεν παίζεις, τί κάνεις;

-Διαβάζω. Ακούω μουσική. Και ζω.

Υπάρχει πιο σημαντικό πράγμα  από το να ζεις;

Έλλη Λαμπέτη

.................................................................

Πηγή:

Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ (1981). Απόσπασμα από συνέντευξη, στον Λευτέρη Παπαδόπουλο, από το βιβλίο : “ΖΩ ΑΠΟ ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑ”.

Στις 30 Οκτωβρίου, μία ημέρα πριν πεθάνει, δήλωσε σε ομιλία της : «Είμαι, εδώ, σήμερα, μπορεί  όμως, να μην είμαι, εδώ, αύριο… Δεν με νοιάζει, εάν ζήσω, ή πεθάνω.».

Στις 31 Οκτωβρίου 1984, η Ινδία ξυπνά βυθισμένη, στο σοκ. Η πρωθυπουργός της χώρας, Ίντιρα Γκάντι, δολοφονείται, μέσα, στην επίσημη κατοικία της, στο Νέο Δελχί, από δύο σωματοφύλακές της. Ήταν η πρώτη γυναίκα, που ανέλαβε το τιμόνι της Ινδίας και μία, από τις πιο καθοριστικές πολιτικές φυσιογνωμίες του 20ού αιώνα.

Κόρη του πρώτου πρωθυπουργού της ανεξάρτητης Ινδίας, Τζαβαχαρλάλ Νεχρού, η Ίντιρα δεν στάθηκε, ποτέ, στην σκιά του. Το 1966, ανέλαβε την πρωθυπουργία και οδηγεί την χώρα, μέσα, από κρίσεις, πολέμους, κοινωνικές εντάσεις και μεταρρυθμίσεις. Κυβέρνησε, για τρεις συνεχόμενες θητείες (1966-1977) και επέστρεψε, το 1980, ως την δολοφονία της, τέσσερα χρόνια, αργότερα.

Παρά το γεγονός ότι έφερε το επίθετο «Γκάντι», δεν συνδεόταν, συγγενικά, με τον Μαχάτμα. Το πήρε, μετά τον γάμο της, με τον Φεροζέ Γκάντι.

Η κρίση, που άναψε το φιτίλι.

Από το 1982, ένοπλοι Σιχ αυτονομιστές είχαν οχυρωθεί, στον Χρυσό Ναό, στο Αμριτσάρ, το ιερότερο σημείο της θρησκείας τους. Αναζητούσαν μεγαλύτερη αυτονομία και ξεχωριστή πολιτική ταυτότητα, από το ινδικό κράτος.

Τον Ιούνιο του 1984, η Γκάντι δίνει το πράσινο φως, για την Επιχείρηση Blue Star : στρατιωτική εισβολή, στον ναό. Το αποτέλεσμα ήταν αιματηρό. Εκατοντάδες νεκροί, ζημιές, σε ιερούς χώρους και βαθύτατη προσβολή της κοινότητας των Σιχ. Από εκείνη την στιγμή, η ζωή της είχε, ουσιαστικά, στοχοποιηθεί.

Η εκτέλεση και τί ακολούθησε.

Το πρωί της 31ης Οκτωβρίου, κατευθυνόταν, σε συνέντευξη, με τον Βρετανό ηθοποιό Πίτερ Ουστίνωφ. Στον διάδρομο, που διέσχιζε, δύο φρουροί της – ο Μπεάντ Σινγκ και ο Σατβάντ Σινγκ – την περίμεναν.

Ο Μπεάντ την πυροβόλησε τρεις φορές, στην κοιλιά. Ο Σατβάντ άδειασε το αυτόματο «Sten», στο στήθος της.

Η Ίντιρα Γκάντι κατέρρευσε ενώ ο Μπεάντ σκοτώθηκε, επί τόπου και ο Σατβάντ συνελήφθη και εκτελέσθηκε, το 1989.

Ο θάνατός της πυροδότησε, μαζικά, πογκρόμ κατά των Σιχ. Πάνω, από 3.000 άνθρωποι δολοφονήθηκαν, ολόκληρες συνοικίες κάηκαν, ενώ η κυβέρνηση κατηγορήθηκε ότι δεν έδρασε, για να σταματήσει την βία.

Την ίδια μέρα, ο γιος της, Ρατζίβ Γκάντι, ορκίστηκε πρωθυπουργός, αλλά, το 1991 δολοφονήθηκε και εκείνος.

https://www.newsbeast.gr/

21/6/1996. Περιοδικό “ΑΝΤΙ”. Εξώφυλλο, με τον Μανό Χατζηδάκι, καβάλα, σε μηχανή.

Οι 50 Επώνυμοι Σημιτικοί και Εκσυγχρονιστές που προσχώρησαν στην ΝΔ καθηλώνουν τα ποσοστά του εναπομείναντος σημιτοκρατούμενου ΠΑΣΟΚ! Τα 2/3 από αυτούς είναι στην Αττική γιαυτό εκεί δεν ξεκολλάει η βελόνα από το 10%!

1. Αγαπηδάκη Ειρήνη, ήταν μέλος της ΠΑΣΠ Ρεθύμνου Πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών Ψυχολογίας και εκπρόσωπος στη Σύγκλητο και τώρα βουλευτής της ΝΔ

2. Αγάτσα Άρια, Αθλητικογράφος, Πρώην Βουλευτής ΠΑΣΟΚ υποψήφια βουλευτής της ΝΔ

3. Αλεξανδρής Πάνος Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Νομικός με έντονη συνδικαλιστική και πολιτική παρουσία, προερχόμενος από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ.

4. Ασκητής Θάνος πρ βουλευτής ΠΑΣΟΚ συνεργάστηκε με τη ΝΔ στην Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση Αττικής υμνώντας τον Άδωνη Γεωργιάδη

5. Βούρος Γιάννης βουλευτής ΠΑΣΟΚ 2009 με την ΝΔ τώρα!

6. Γεραπετρίτης Γιώργος –Υπουργός Εξωτερικών, πρώην νομικός σύμβουλος και τεχνοκράτης σε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.

7. Γκερέκου Άντζελα Πρώην βουλευτής και υφυπουργός του ΠΑΣΟΚ, η οποία το 2015 έκανε τη μεγάλη πολιτική μετακίνηση και πολιτεύτηκε με τη Νέα Δημοκρατία (ενώ αργότερα ανέλαβε πρόεδρος του ΕΟΤ)

8. Γουλτίδης Γιώργος κομματικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Ημαθίας υποψήφιος βουλευτής της ΝΔ

9. Δημαδάμα Ζέφη – Πρώην αναπληρώτρια εκπρόσωπος Τύπου του ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ, Γενική Γραμματέας Ισότητας στην κυβέρνηση ΝΔ.

10. Ζερβός Γιώργος Ειδικός Γραμματέας Διαχείρισης Προγραμμάτων Ευρωπαϊκού Ταμείου Περιφερειακής Ανάπτυξης (ΕΤΠΑ) και Ταμείου Συνοχής στο Υπουργείο Ανάπτυξης, με μακρά προηγούμενη θητεία σε επιτελικές τεχνοκρατικές θέσεις επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ

11. Θεμιστοκλέους Μάριος – Υφυπουργός Υγείας του Μητσοτάκη, με παλαιότερη συνδικαλιστική δράση στη νεολαία του ΠΑΣΟΚ (ΠΑΣΠ).

12. Θεοδωρικάκος Τάκης από το ΠΑΣΟΚ 1993-2012 έγινε Υπουργός Ανάπτυξης της ΝΔ

13. Θεοχάρης Χάρης βουλευτής υφυπουργός εξωτερικών της ΝΔ. Το 2016 συνέπραξε με τον πρώην υπουργό του ΠΑΣΟΚ Αλέκο Παπαδόπουλο για τη δημιουργία της Δημοκρατικής Ευθύνης. Επίσης, το 2017 συμμετείχε στη συνδιάσκεψη της Δημοκρατικής Συμπαράταξης.

14. Καρανικόλας Σπύρος – Πρώην εκπρόσωπος Τύπου του ΚΙΝΑΛ, υποψήφιος της ΝΔ

15. Κεδίκογλου Σίμος του Βασίλη υπουργού του ΠΑΣΟΚ τώρα είναι βουλευτής της ΝΔ

16. Κοντογεώργης Θανάσης – Πρώην νομικός σύμβουλος του Κώστα Σημίτη, νυν υφυπουργός παρά τον Πρωθυπουργό του Μητσοτάκη

17. Λιβάνιος Θεόδωρος πρώην διευθυντής γραφείου Τύπου ΠΑΣΟΚ νυν Υπουργός Εσωτερικών της ΝΔ

18. Λοβέρδος Ανδρέας – πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ, υποψήφιος της ΝΔ

19. Μαστρογεωργίου Γιάννης – Πρώην διευθυντής του think tank της Α. Διαμαντοπούλου, νυν Ειδικός Γραμματέας στο Μέγαρο Μαξίμου.

20. Μενδώνη Λίνα – Γενική Γραμματέας Πολιτισμού επί Σημίτη, εξωκοινοβουλευτική Υπουργός Πολιτισμού.

21. Μηλάκη Γωγώ από αντιπεριφερειάρχης και ΠΑΣΟΚ υποψήφια βουλευτής με τη ΝΔ στο Ηράκλειο

22. Μπαρδής Βασίλης Κορυφαίος μάνατζερ υγείας και στέλεχος που είχε συνδεθεί με το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ, ο οποίος αξιοποιήθηκε ως διοικητής μεγάλων νοσοκομειακών ιδρυμάτων (όπως το νοσοκομείο «Ελπίς») και σε επιτροπές του Υπουργείου Υγείας κλπ.

23. Μπένος Σταύρος - Βουλευτής και Υπουργός του Σημίτη, Σύμβουλος/Συνεργάτης του Μητσοτάκη για αναπτυξιακά σχέδια στην Εύβοια και στον Έβρο.

24. Ντερμανάκη Χαρίκλεια πρώην υποψήφια βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, υποψήφια με τη Νέα Δημοκρατία στα Χανιά

25. Οικονόμου Βασίλης από τη νεολαία ΠΑΣΟΚ και βουλευτής του, έγινε Υπουργός και βουλευτής της ΝΔ

26. Πάγκαλος Ανδρέας του Θεοδώρου υποψήφιος στην Ανατολική Αττική

27. Πελώνη Αριστοτελία αναπληρώτρια κυβερνητική εκπρόσωπος (από τον κύκλο της Άννας Διαμαντοπούλου)

28. Πιερρακάκης Κυριάκος – Πρώην στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και συνεργάτης του Β. Βενιζέλου, νυν βουλευτής και Υπουργός Παιδείας.

29. Πρωτοψάλτης Σπύρος Διοικητής της ΔΥΠΑ (πρώην ΟΑΕΔ). Από την πανεπιστημιακή κοινότητα των ΗΠΑ, είχε στενές πολιτικές και τεχνοκρατικές επαφές και συμπορεύονταν με στελέχη του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ

30. Δήμας Πύρρος Πρώην βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος εντάχθηκε στο ευρωψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας

31. Ροκοφύλλου Άννα του Χρήστου– κόρη του υπουργού του Σημίτη, υποψήφια βουλευτής Α' Αθηνών με τη ΝΔ και Πρόεδρος του ΙΝΕΔΙΒΙΜ.

32. Σακελλίων Γιώργος γραμματέας Νέας Γενιάς από Κώστα Σημίτη 2000-2004. Μαρτυριάρης και υμνητής του Μητσοτάκη τώρα διορισμένος ως ιδεολογικό ρεύμα (!) με ποσόστωση στην Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ, αποκάλυψε αμετανόητος: «Η πιο ακραία διαφοροποίησή μου από το ΚΙΝΑΛ ήταν η επιλογή να ψηφίσω τρεις φορές Νέα Δημοκρατία και να το δηλώσω δημόσια, εξηγώντας τους λόγους. Κεντρικός στόχος ήταν να αποτραπεί η εκλογή και επανεκλογή του ΣΥΡΙΖΑ και στη συνέχεια η απομάκρυνσή του από την κυβέρνηση... Δεν μετανιώνω γι'αυτή την επιλογή». Πολιτικός υπερασπιστής της Διαμαντοπούλου είναι εξάλλου, σύμμαχος του Ανδρουλάκη και στον σταθερό άξονα μετεκλογικής συνεργασίας με τον Μητσοτάκη.

33. Σαλτούρος Δημήτρης, βουλευτής ΠΑΣΟΚ υποψήφιος με την ΝΔ στην Ξάνθη

34. Σδούκου Αλεξάνδρα – πρώην Υφυπουργός Περιβάλλοντος της ΝΔ εκπρόσωπος τύπου και υποψήφια βουλευτής Α Αθήνας, με μακρά θητεία ως σύμβουλος σε υπουργεία προηγούμενων κυβερνήσεων.

35. Σέρμπος Σωτήρης, Σύμβουλος Εξωτερικής Πολιτικής της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ, Υποψήφιος Ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας.

36. Σκέρτσος Άκης – Πρώην διευθυντής του γραφείου του Μ. Χρυσοχοΐδη (ΠΑΣΟΚ), νυν Υπουργός Επικρατείας.

37. Σπηλιόπουλος Κώστας από βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και υφυπουργός του Σημίτη πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΟΣΕ της ΝΔ

38. Σπυράκη Μαρία - Από γραμματέας της σπουδάζουσας του ΠΑΣΟΚ στο επιτελείο του Κυριάκου Μητσοτάκη και στην Ευρωβουλή.

39. Σπυρόπουλος Απόστολος του Ροβέρτου υποψήφιος της ΝΔ στην Αρκαδία.

40. Σταμπουλίδης Παναγιώτης, Πρώην Γενικός Γραμματέας Εμπορίου και Προστασίας Καταναλωτή, νυν στέλεχος του ΤΑΙΠΕΔ. Είχε διατελέσει στο παρελθόν στέλεχος της ΠΑΣΠ, της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ και διοικητής οργανισμού της Κεντρικής Αγοράς Αθηνών το 2011.

41. Στουρνάρας Γιάννης - Σύμβουλος του Σημίτη, και ένας από τους βασικούς οικονομικούς εγκεφάλους της περιόδου του «εκσυγχρονισμού» υπό τον Κώστα Σημίτη. Πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων (ΣΟΕ) στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας από το 1994 έως το 2000. Ως Διοικητής της Τ.τ.Ε., με τρεις διαδοχικές θητείες, είναι, ο αγαπημένος Τραπεζίτης του Μητσοτάκη, και ο βασικός πυλώνας στήριξης της Οικονομικής Πολιτικής της Ν.Δ.

42. Στρατινάκη Άννα – Ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, αξιοποιήθηκε ως Γενική Γραμματέας του Υπουργείου Εργασίας της ΝΔ.

43. Τσακλόγλου Πάνος – Πρώην πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων επί ΠΑΣΟΚ, νυν Υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης.

44. Τσιόρδας Δημήτρης. Τον Ιούνιο του 2018 ορίστηκε επίσημα Γραμματέας του Τομέα Επικοινωνίας του ΚΙΝΑΛ, αλλά ο Σημίτης τον έστειλε στο Ποτάμι που ιδρύθηκε για να συγκυβερνήσει ανεπιτυχώς όμως με τον Τσίπρα. Προσχώρησε και εξελέγη ευρωβουλευτής της ΝΔ.

45. Φλωρίδης Γιώργος υπουργός του Σημίτη –νυν Υπουργός Δικαιοσύνης

46. Φτακλάκη Ελευθερία – Πρώην στέλεχος Νησιωτικής Πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, υποψήφια ΝΔ στα Δωδεκάνησα

47. Χαραλαμπογιάννη Βιβή (Παρασκευή) στέλεχος του ΠΑΣΟΚ διορισμένο πολλάκις σε θέσεις κλειδιά υφυπουργός Εσωτερικών της ΝΔ

48. Χριστοφιλοπούλου Εύη – Πρώην υπουργός και βουλευτής υποψήφια ευρωβουλευτής της ΝΔ.

49. Χρυσοχοΐδης Μιχάλης – Εμβληματικός υπουργός του σημιτικού ΠΑΣΟΚ, νυν βουλευτής και Υπουργός Προστασίας του Πολίτη.

50. Ψαθάς Θάνος Στέλεχος με μακρά θητεία σε οργανισμούς λιμένων και διοικήσεις (π.χ. Οργανισμός Λιμένος Θεσσαλονίκης ή Βιομηχανικές Περιοχές - ΕΤΒΑ ΒΙΠΕ) κατά την περίοδο του ΠΑΣΟΚ εκ νέου σε πόστα από τη ΝΔ.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου θα είχε πετάξει έξω από το Κίνημα και τους εναπομείναντες Σημιτικούς εφεδρείες του Μητσοτάκη, να ξεκαθαρίσει το πολιτικό τοπίο!

(Αλέκος Χρυσανθακόπουλος).

Στην Πλάκα, που τραγουδουσε ο Μαργαρίτης, ήταν η πρώτη μας επίσημη έξοδος, με τον Στάθη και η γνωριμία, με τις αδελφές μου...Δεν θα έλεγα ότι  ήταν η καλύτερη βραδιά, αλλά, με το πέρασμα του χρόνου, απαλύνουν οι άσχημες στιγμές, μέχρι, που ξεχνιούνται.

Στο βάθος η μελαχρινή κούκλα, με μαζεμένα μαλλιά, η Μαίρη και η Γιάννα μου κρυμμένη πίσω, απο τον, τότε, αρραβωνιαστικό της,Θοδωρή. Εχουν φύγει όλοι, από την ζωή, εκτός του άντρα της Μαίρης που φαίνεται, στο βάθος....

KAITH ΦΙΝΟΥ

27.    Ουκρανική βαρυχειμωνιά.

Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, οι ομόσπονδες δημοκρατίες, που την συναποτελούσαν, προχώρησαν, στην ανεξαρτησία τους. Του κανόνα αυτού δεν ξέφυγε η Ουκρανία. Το 1991, ο Λεονίντ Κραβτσούκ, ηγέτης της σοβιετικής δημοκρατίας της Ουκρανίας, κηρύσσει την ανεξαρτησία της. Σε δημοψήφισμα και τις προεδρικές εκλογές. που ακολούθησαν, οι Ουκρανοί ψηφίζουν, υπέρ της ανεξαρτησίας και εκλέγουν τον Κραβτσούκ πρώτο πρόεδρο της νέας χώρας.

Άμεσο αποτέλεσμα ήταν η λεηλασία της λαϊκής περιουσίας της Ουκρανίας, και η δημιουργία μιας μικρής κάστας ολιγαρχών. Η νέα  κυρίαρχη τάξη πραγμάτων, που αναδείχτηκε, διχάστηκε, σε δύο βασικά στρατόπεδα : Αυτούς, που συνέδεαν τα συμφέροντά τους, με τις ΗΠΑ, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ και αυτούς, που έβλεπαν προοπτική, με την Ρωσία.

Ο Λεονίντ Κούτσμα αντικαθιστά τον Κραβτσούκ, στην προεδρία, μετά τις προεδρικές εκλογές, που, από δυτικούς παρατηρητές, κρίθηκαν ελεύθερες και δίκαιες…Το 1999, ο Κούτσμα ανανεώνει την θητεία του, σε εκλογές, όπου καταγράφηκαν σοβαρές παρατυπίες.

Το 2004, ο φιλορώσος υποψήφιος Βίκτορ Γιανούκοβιτς κερδίζει τις εκλογές, όμως, οι καταγγελίες, για νοθεία, πυροδοτούν διαδηλώσεις. που γίνονται γνωστές, ως Πορτοκαλί Επανάσταση. Η εισβολή των Δυτικών και του George Soros επιβεβαιώνεται, εν τοις πράγμασι… Η εκλογική αναμέτρηση επαναλαμβάνεται,  με νικητή τον Βίκτορ Γιουσένκο, φιλοδυτικό, πρώην, πρωθυπουργό. Οι διεθνείς παρατηρητές, μετά από  «εξονυχιστικό» έλεγχο, αποφάνθηκαν ότι οι δεύτερες επαναληπτικές εκλογές υπήρξαν «δίκαιες και ελεύθερες»...Εν τέλει, ο Γιούστσενκο ανακηρύχθηκε νικητής και με την ανάληψη των καθηκόντων του, στις 23 Ιανουαρίου 2005, στο Κίεβο, η Πορτοκαλί Επανάσταση πήρε τέλος.

Μετά την ανάληψη της εξουσίας. ο Γιουσέκνο υπόσχεται να βγάλει την Ουκρανία, από την σφαίρα επιρροής του Κρεμλίνου και να την φέρει, πιο κοντά, στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Διορίζει πρωθυπουργό την Γιούλια Τιμοσένκο, η οποία, πριν γίνει πολιτικός σταδιοδρόμησε, ως επιχειρηματίας - «ολιγάρχης», στον χώρο της βιομηχανίας φυσικού αερίου…Παύεται, όμως  από τα καθήκοντά της, έπειτα, από διαμάχη, στο φιλοδυτικό στρατόπεδο.  Εν των μεταξύ, το ΝΑΤΟ υπόσχεται, το 2008, στην Ουκρανία, να την δεχτεί, μελλοντικά, ως μέλος.

Το 2010 ο Γιανούκοβιτς νικά την Τιμοσένκο, στις προεδρικές εκλογές. Μετά την ήττα της, ασκήθηκε, εναντίον της, δίωξη, για κακοδιαχείρηση την περίοδο της θητείας της και καταδικάστηκε, σε φυλάκιση επτά ετών. Η Ουκρανία καταλήγει, σε συμφωνία, με την Ρωσία, για την τιμή του ρωσικού φυσικού αερίου, με αντάλλαγμα την παράταση της παρουσίας του ρωσικού ναυτικού, σε λιμάνι της Μαύρης Θάλασσας.

Το 2013, η  κυβέρνηση Γιανούκοβιτς σταματά τις εμπορικές και ενταξιακές συνομιλίες και επιλέγει να επαναφέρει τους οικονομικούς δεσμούς, με την Ρωσία, με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν πολύμηνες διαδηλώσεις, στο Κίεβο. Αρχίζουν οι διαδηλώσεις, στην πλατεία Μεϊντάν…. Τα γεγονότα αυτά,  που παρουσιάζονταν, ως «δημοκρατική επανάσταση», από τους ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, σήμερα,ο επιχειρείται να περάσουν, στην λήθη. Στην πραγματικότητα, η ωμή επέμβαση των Ευρωατλαντικών,  στην Ουκρανία, οι διώξεις, που ακολούθησαν και οι εκκαθαριστικές στρατιωτικές επιχειρήσεις, στα Ανατολικά,  επιτάχυναν τις εξελίξεις….

Σε κάθε περίπτωση, η σύγκρουση ΝΑΤΟ - Ρωσίας, στην Ουκρανία, την οποία πληρώνουν οι δύο λαοί και όλοι οι λαοί της Ευρώπης, δεν ξεκίνησε, στις 24 Φλεβάρη 2022, όπως προσπαθούν να το παρουσιάσουν. Υπόβαθρό της είναι ο σχεδιασμός των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ να περικυκλώσουν, στρατιωτικά,  την Ρωσία και να περιορίσουν την επιρροή της, στα εδάφη της, πρώην, Σοβιετικής Ένωσης.

Η σύγκρουση επισπεύσθηκε, με την ανοιχτή επέμβαση της ΕΕ, όπου πρωτοστάτησαν Γερμανία και Πολωνία, στηρίζοντας τα τμήματα του νέου κατεστημένου, που συνέδεε τα συμφέροντά του : με το ευρωενωσιακό κεφάλαιο, ενώ οι ΗΠΑ επιδίωξαν την εξυπηρέτηση των δικών τους γεωστρατηγικών συμφερόντων, σε ανταγωνισμό, τόσο, με την Ρωσία, όσο και με την ΕΕ.

Τον Γενάρη και τον Φλεβάρη του 2014, στήθηκε, στο πρότυπο των λεγόμενων «πολύχρωμων επαναστάσεων», που είχαν προηγηθεί, σε άλλες, πρώην, Σοβιετικές Δημοκρατίες και στην ίδια την Ουκρανία (η «πορτοκαλί επανάσταση»), μια, δήθεν, «δημοκρατική εξέγερσης», κατά του Γιανουκόβιτς, με βίαιη διαδήλωση, στην κεντρική «πλατεία Ανεξαρτησίας» του Κιέβου, που ονομάστηκε «Εuromaidan».

Σε αυτήν, συμμετείχαν, ενεργά, φασιστικές δυνάμεις («Δεξιός Τομέας», νοσταλγοί των ναζιστικών ταγμάτων Ες-Ες, κατά της ΕΣΣΔ) και στηρίχτηκε, ανοιχτά, από πρεσβείες χωρών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Είναι χαρακτηριστική η συμβολή του πρέσβη των ΗΠΑ, στην Ουκρανία, Τζέφρι Πάιατ (μετέπειτα, πρέσβης, στην Ελλάδα) και της Αμερικανίδας υφυπουργού Εξωτερικών, Βικτόρια Νούλαντ, οι οποίοι απαθανατίστηκαν να μοιράζουν, έως και ...τσουρέκια, με ζεστά ροφήματα, στους «μαχητές της ελευθερίας». Οι συγκρούσεις, μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας, έγιναν βίαιες και είχαν, ως αποτέλεσμα, τον θάνατο, περίπου, 130 ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων 18 αστυνομικών. Τα διεθνή «πετσωμένα» ΜΜΕ μιλούσαν, για «έγκλημα του σταλινικού καθεστώτος». Σταδιακά, θάφτηκε η αποκάλυψη, που βγήκε, από την υποκλοπή συνομιλίας - που δεν διαψεύστηκε - της επικεφαλής της διπλωματίας της ΕΕ, Κάθριν Άστον και του Εσθονού ΥΠΕΞ, Ούρμας Πάετ, όπου αποδεικνύεται ότι οι δολοφόνοι ελεύθεροι σκοπευτές ήσαν, υπό τις διαταγές στελεχών του «Σβόμποντα» και του «Δεξιού Τομέα»…

Στις 22/2/14, μετά από μέρες συγκρούσεων, στην πλατεία και πολλούς νεκρούς, η κυβέρνηση της Ουκρανίας, υπό τον Γιανουκόβιτς, με την μεσολάβηση της ΕΕ και ειδικά, των ΥΠΕΞ της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Πολωνίας, υπέγραψε έναν συμβιβασμό, που περιλάμβανε μεταβατική κυβέρνηση, πρόωρες εκλογές και απελευθέρωση πολιτικών αντιπάλων, συμπεριλαμβανομένης και της Γ. Τιμοσένκο. Στην διαπραγμάτευση, συμμετείχε και εκπρόσωπος της Ρωσίας.

Ενώ, όμως, ο Γιανουκόβιτς βρισκόταν, σε προγραμματισμένη επίσκεψη, στην Ανατολική Ουκρανία, έγινε ανοιχτή επέμβαση και ανατροπή του, ενώ η νέα κυβέρνηση αναγνωρίστηκε, αμέσως, από την ΕΕ και τις ΗΠΑ. Καθώς οι εντάσεις αυξήθηκαν, η προσωπική ασφάλεια του προέδρου θεωρήθηκε επισφαλής και στις 22 Φεβρουαρίου, έφυγε, από το Κίεβο και μετέβη, στην Ρωσία. Οι διαδηλωτές πήραν τον έλεγχο διαφόρων κτηρίων της πρωτεύουσας. Την ίδια ημέρα, το κοινοβούλιο αποφάσισε την παύση του προέδρου Γιανουκόβιτς, με ψήφους 328 σε σύνολο 447. Στην πραξικοπηματική κυβέρνηση, συμμετείχαν φιλοδυτικά κόμματα και εθνικιστικές φασιστικές δυνάμεις, ενώ πρωθυπουργός ανέλαβε ο Αρσένι Γιάτσενιουκ, από το κόμμα «Πατρίδα» της Γ. Τιμοσένκο.

Στις 27 Φεβρουαρίου 2014 ένοπλοι, φορώντας μάσκες, κατέλαβαν τα μεγάλα κτήρια, στην Κριμαία, συμπεριλαμβανομένου του κτηρίου του Κοινοβουλίου και δύο αεροδρομίων. Επίσης, διέκοψαν όλες τις τηλεπικοινωνίες και τις διαδικτυακές υπηρεσίες, μεταξύ της Κριμαίας και της υπόλοιπης Ουκρανίας. Υπό πολιορκία, το Ανώτατο Συμβούλιο της Κριμαίας, απέλυσε την κυβέρνηση της αυτόνομης δημοκρατίας. Στις 6 Μαρτίου 2014, το Ανώτατο Συμβούλιο της Κριμαίας αποφάσισε να ζητήσει, από την Ρωσία, την επανένωση, κάτι, που έγινε δεκτό, από τη Ρωσία, μετά το δημοψήφισμα της 16ης Μαρτίου 2014.

Ακολούθησαν έντονες αντιδράσεις και μεγάλες λαϊκές διαμαρτυρίες, ιδιαίτερα, στο ανατολικό τμήμα της χώρας και στην Κριμαία, όπου ο φασιστικός «Δεξιός Τομέας» ανέλαβε ρόλο «εκκαθαριστή», εξαπολύοντας πογκρόμ, σε βάρος του λαϊκού πληθυσμού της περιοχής. Είναι χαρακτηριστικό το μαζικό έγκλημα, στις 2 Μάη του 2014, στο κτίριο των Συνδικάτων, στην Οδησσό, όπου οι εθνικιστές και οι φασίστες υποστηρικτές της πραξικοπηματικής κυβέρνησης έκαψαν ζωντανούς εκατοντάδες ανθρώπους, που διαμαρτύρονταν.

Ο ρωσόφωνος πληθυσμός, που πλειοψηφούσε, στις ανατολικές επαρχίες Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ (Ντονμπάς), αρνήθηκε να δεχτεί την εξουσία της νέας πραξικοπηματικής κυβέρνησης. Ακολούθησε η αυτοανακήρυξη αυτών των περιοχών, ως «αυτόνομων», με την στήριξη της Ρωσίας.

Μετά και την κατάληψη της Κριμαίας, από τη Ρωσία, που προκάλεσε νέα δεδομένα, στην περιοχή, επιδιώχθηκε προσωρινός συμβιβασμός, με τις λεγόμενες συμφωνίες του Μινσκ, ανάμεσα, στις αντιπαρατιθέμενες πλευρές, στην Ουκρανία, με την «εγγύηση» της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας, τον Σεπτέμβρη του 2014 και τον Φλεβάρη του 2015, αντίστοιχα. Οι συμφωνίες προέβλεπαν κατάπαυση του πυρός, που, ποτέ, δεν επιτεύχθηκε, απόσυρση των βαρέων όπλων, που δεν εφαρμόστηκε, ποτέ, από την κυβέρνηση του Κιέβου, όπως και δέσμευση, για απονομή καθεστώτος αυτονομίας, στις δύο περιοχές, στο πλαίσιο, όμως, της ουκρανικής επικράτειας. Γινόταν, ακόμα, λόγος, για αποκατάσταση των σχέσεων με το Ντονμπάς, συμπεριλαμβανομένων των «κοινωνικών μεταβιβάσεων», όπως οι συντάξεις και άλλες πληρωμές, που δεν έγινε ποτέ. Ταυτόχρονα, προβλεπόταν ότι, μετά την διενέργεια τοπικών εκλογών, η ουκρανική κυβέρνηση θα επανακτούσε τον πλήρη έλεγχο των συνόρων, σε ολόκληρη την ζώνη των συγκρούσεων (και αυτά, με την Ρωσία), κάτι που ήταν απίθανο να συμβεί, όπως και δεν συνέβη.

Ο εύθραυστος συμβιβασμός αποδείχτηκε θνησιγενής, πολύ πιο γρήγορα, απ' ό,τι υπολογιζόταν… Εξ άλλου, η Μέρκελ τον Δεκέμβριο του 2022, παραδέχτηκε  ότι, οι Δυτικοί ξεγέλασαν τους Ρώσους, πατρονάροντας μια συμφωνία, που, ποτέ δεν θα υλοποιούνταν, προκειμένου να κερδηθεί χρόνος, για τον εξοπλισμό της Ουκρανίας, αλλά και για την προετοιμασία του ΝΑΤΟ να εμπλακεί, ενεργητικά, στην σύρραξη…Το ξετσίπωτο αυτό ατόπημα, δικαίως, ο «κοντός» ακόμα το κρατά μανιάτικο…Και νομίζω θα το κρατά, για πολύ, ακόμα… 

Επί πλέον, ο Ζελένσκι εκτροχίασε μια ειρηνευτική συμφωνία, με τον Πούτιν, κατά την διάρκεια της Συνόδου Κορυφής του Σχήματος της Νορμανδίας (Ουκρανία, Ρωσία, Γαλλία, Γερμανία), στο Παρίσι, στις 9 Δεκεμβρίου 2019.  Ο πρόεδρος της Ουκρανίας αρνήθηκε να υπογράψει μια συμφωνία, που είχε εγκριθεί, από όλα τα μέρη…Ο Ζελένσκι εξαπάτησε, κατάφωρα, τον ηγέτη μιας πυρηνικής δύναμης.

Άλλη μια ευκαιρία ειρήνευσης δόθηκε, όταν το Μάρτιο του 2022, οι δυο πλευρές, στην Κωνσταντινούπολη, κατέληξαν, σε  ένα προσύμφωνο συμβιβασμού… Με επέμβαση, όμως, του πρωθυπουργού του Ηνωμένου Βασιλείου,  η Ουκρανική πλευρά αθέτησε τα όσα είχαν συμφωνηθεί, συνέχισε τον πόλεμο ελπίζοντας ότι, με την βοήθεια των δυτικών, θα επικρατούσε της Ρωσίας. Οι σχέσεις άρχισαν να επιδεινώνονται, με καταστροφικούς ρυθμούς, γεγονός, που είχε σοβαρές διπλωματικές συνέπειες και, τελικά, οδήγησε, στην «Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση» των ρωσικών δυνάμεων, στις 24 Φεβρουαρίου 2022.

29.    Κυρώσεις, χωρίς αποτέλεσμα.

Οι διεθνείς και ευρωπαϊκές κυρώσεις, κατά της Ρωσίας – που έχουν ενισχυθεί, με πολλαπλά πακέτα μέτρων, από την έναρξη της εισβολής, στην Ουκρανία, το 2022, έως και το 21ο πακέτο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τον Ιούλιο του 2026 – έχουν προκαλέσει σημαντικές επιπτώσεις, στην ρωσική οικονομία και στο διεθνές εμπόριο… 

Αναφέρουμε, τις κυριότερες κατηγορίες κυρώσεων :

Πάγωμα Περιουσιακών Στοιχείων : 

Περίπου, 210 δισεκατομμύρια ευρώ, από τα κεφάλαια της Κεντρικής Τράπεζας της Ρωσίας, έχουν παγώσει, στην ΕΕ, ενώ, παράλληλα, παράγονται ετήσια έσοδα (windfall profits), ύψους περίπου 8 δισ. ευρώ, από αυτά τα κεφάλαια.

Αποκλεισμός από το SWIFT : 

Πάνω, από 100 ρωσικές τράπεζες έχουν αποκλειστεί, από το διεθνές διατραπεζικό σύστημα SWIFT, περιορίζοντας, δραστικά, τις διασυνοριακές πληρωμές.

Πληθωρισμός και ΑΕΠ : 

Η ρωσική οικονομία δέχθηκε ισχυρές πιέσεις, με συρρίκνωση δραστηριότητας, περιορισμό, στην πρόσβαση, σε τεχνολογία αιχμής και μαζική αποχώρηση ξένων επιχειρήσεων. 

Εμπορικά Εμπάργκο : 

Η ΕΕ έχει επιβάλλει εκτεταμένες απαγορεύσεις, σε εξαγωγές και εισαγωγές (συμπεριλαμβανομένων αγαθών υψηλής τεχνολογίας, διαμαντιών, πολυτελών ειδών και βιομηχανικών μετάλλων), επηρεάζοντας δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ, σε εμπορικές συναλλαγές.

Πλαφόν, στο Πετρέλαιο  : 

Έχει τεθεί ανώτατο όριο τιμών (oil price cap), στο ρωσικό αργό πετρέλαιο και τα προϊόντα του, προκειμένου να περιοριστούν τα έσοδα του Κρεμλίνου, ενώ συνεχίζονται οι προσπάθειες περιορισμού των ρωσικών εσόδων, από υδρογονάνθρακες (συμπεριλαμβανομένου του LNG). 

Μεταφορές και «Σκιώδης Στόλος» : 

Έχουν απαγορευτεί οι οδικές μεταφορές, η πρόσβαση ρωσικών αεροσκαφών, στον εναέριο χώρο της ΕΕ και η είσοδος, σε ευρωπαϊκά λιμάνια, για περισσότερα, από 670 πλοία, που συνδέονται, με τον λεγόμενο «σκιώδη στόλο» της Ρωσίας.

Κυρώσεις σε Φυσικά και Νομικά Πρόσωπα : 

Περίπου, 4.600 άτομα και οντότητες (συμπεριλαμβανομένης της ηγεσίας της χώρας, πολιτικών, στρατιωτικών και επιχειρηματιών/ολιγαρχών) υπόκεινται, σε δεσμεύσεις περιουσιακών στοιχείων και απαγορεύσεις ταξιδιών, παρότι καταγράφονται, κατά καιρούς, διαφοροποιήσεις, ή εξαιρέσεις μεταξύ κρατών-μελών της ΕΕ. 

Τους πρώτους μήνες, μετά την έναρξη του πολέμου, στην Ουκρανία, η δυτική στρατηγική οικονομικής πίεσης συνοδευόταν, από προβλέψεις, που, σε αρκετές περιπτώσεις άφηναν την εντύπωση ότι η Ρωσία βρισκόταν, μπροστά, σε μια, σχεδόν, αναπόφευκτη οικονομική αποσύνθεση. Η αποκοπή μεγάλων τραπεζών, από το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, η δέσμευση περιουσιακών στοιχείων, οι περιορισμοί, σε προηγμένη τεχνολογία και η σταδιακή μείωση της ευρωπαϊκής αγοράς, για ρωσικά ενεργειακά προϊόντα, παρουσιάζονταν, ως ένα συνδυασμένο πλήγμα, που, θα ήταν, εξαιρετικά, δύσκολο να απορροφηθεί.

Στην πράξη, όμως, η διαδικασία αποδείχθηκε πολύ πιο περίπλοκη. Η ρωσική οικονομία πλήρωσε αυξημένο κόστος, για εισαγωγές, μεταφορές, πληρωμές και χρηματοδότηση, ενώ η εξάρτησή της, από ορισμένους μη δυτικούς εμπορικούς εταίρους αυξήθηκε, σημαντικά.

Ταυτόχρονα, όμως, η χώρα εκμεταλλεύτηκε το γεγονός ότι μεγάλο μέρος του κόσμου δεν συμμετείχε, στο δυτικό καθεστώς κυρώσεων και ανακατεύθυνε σημαντικό τμήμα του εμπορίου της, προς την Κίνα, την Ινδία, χώρες της Μέσης Ανατολής και άλλες αγορές.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η στρατηγική της Μόσχας ήταν, χωρίς κόστος, ή ότι η οικονομία της βγήκε κερδισμένη από την αποσύνδεση, με την Ευρώπη.

Σημαίνει, όμως, ότι η πραγματικότητα αποδείχθηκε, αρκετά, διαφορετική, από την εικόνα μιας οικονομίας, που θα κατέρρεε, μέσα σε λίγους μήνες, υπό το βάρος των περιορισμών.

Η διάκριση είναι ουσιώδης, γιατί άλλο πράγμα είναι μια κύρωση να δυσκολεύει μια οικονομία και εντελώς, άλλο να την υποχρεώνει να αλλάξει πολιτική. Μέχρι σήμερα, το πρώτο έχει συμβεί, σε σημαντικό βαθμό. Το δεύτερο, όχι.

Ένα, από τα μεγαλύτερα προβλήματα, που αντιμετωπίζουν, πλέον, οι Βρυξέλλες είναι ότι οι πιο προφανείς στόχοι έχουν, ήδη, καλυφθεί από προηγούμενους γύρους κυρώσεων. Μεγάλες ρωσικές τράπεζες, κρατικές επιχειρήσεις, όμιλοι της αμυντικής βιομηχανίας, πολιτικά πρόσωπα και επιχειρηματίες με στενές σχέσεις με το Κρεμλίνο βρίσκονται εδώ και χρόνια στις σχετικές λίστες, γεγονός που αναγκάζει την Ευρωπαϊκή Ένωση να κινείται σταδιακά προς όλο και πιο σύνθετες μορφές εφαρμογής.

Έτσι, το βάρος έχει μεταφερθεί περισσότερο, στην αντιμετώπιση των παρακάμψεων. Οι ευρωπαϊκές αρχές αναζητούν εταιρείες που διευκολύνουν επανεξαγωγές προϊόντων, προς την Ρωσία, χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, που υποστηρίζουν συναλλαγές, μεταφορικές εταιρείες και δεξαμενόπλοια. που συμμετέχουν, στις ρωσικές ενεργειακές εξαγωγές, καθώς και επιχειρήσεις, σε τρίτες χώρες, που θεωρείται ότι βοηθούν, στην μεταφορά τεχνολογίας, ή εξαρτημάτων.

Αυτή η αλλαγή δείχνει και κάτι ακόμη: ο χαρακτήρας των κυρώσεων έχει αλλάξει. Η πρώτη φάση βασιζόταν κυρίως στην άμεση οικονομική απομόνωση. Η σημερινή φάση βασίζεται όλο και περισσότερο στην προσπάθεια να κλείσουν τα κενά που δημιουργήθηκαν ακριβώς επειδή η πρώτη φάση δεν κατάφερε να απομονώσει πλήρως τη Ρωσία. Με άλλα λόγια, η Ευρώπη δεν προσπαθεί πλέον μόνο να κλείσει την πόρτα. Προσπαθεί να εντοπίσει όλα τα παράθυρα που άνοιξαν στο μεταξύ.

Η Ρωσία εξαρτά σημαντικό μέρος των κρατικών της εσόδων, από τις εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου, γεγονός, που έκανε τον ενεργειακό τομέα αυτονόητο στόχο, για την δυτική πολιτική κυρώσεων. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μείωσε, δραστικά, την άμεση ενεργειακή της εξάρτηση, από την Ρωσία και αυτό αποτελεί μία, από τις μεγαλύτερες γεωπολιτικές μεταβολές των τελευταίων ετών. Εκεί, όπου, πριν από το 2022, τεράστιες ποσότητες ρωσικού φυσικού αερίου κατευθύνονταν, στην ευρωπαϊκή αγορά, μέσω αγωγών, η Ευρώπη στράφηκε, σε άλλους προμηθευτές, αύξησε την χρήση LNG και επένδυσε, σε νέες υποδομές.

Ωστόσο, στον παγκόσμιο πετρελαϊκό τομέα τα πράγματα ήταν πολύ πιο δύσκολα. Οι ποσότητες που δεν κατευθύνονταν πλέον προς την Ευρώπη άρχισαν σε σημαντικό βαθμό να βρίσκουν άλλους αγοραστές, με την Κίνα και την Ινδία να αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία για τις ρωσικές εξαγωγές. Παράλληλα, αναπτύχθηκε ένα πολύπλοκο δίκτυο ναυτιλιακών, ασφαλιστικών και εμπορικών σχημάτων, το οποίο η Δύση προσπαθεί σήμερα να περιορίσει.

Η συγκεκριμένη εξέλιξη είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα των ορίων μιας πολιτικής κυρώσεων σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Όταν ένα προϊόν έχει διεθνή ζήτηση, η απώλεια μιας αγοράς δεν σημαίνει απαραίτητα ότι εξαφανίζεται και η δυνατότητα πώλησής του. Συχνά, σημαίνει ότι αλλάζει διαδρομή, πωλείται, με μεγαλύτερη έκπτωση, μεταφέρεται, με ακριβότερο τρόπο και απαιτεί περισσότερους μεσάζοντες. Αυτό είναι πραγματικό κόστος, για την Ρωσία, αλλά δεν είναι το ίδιο πράγμα, με τον οικονομικό στραγγαλισμό, που είχε προβλεφθεί.

Η άλλη πλευρά της εξίσωσης βρίσκεται, μέσα, στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η μείωση της εξάρτησης, από την ρωσική ενέργεια μπορεί να ενίσχυσε την γεωπολιτική ασφάλεια της Ευρώπης, όμως, η μετάβαση, σε ένα διαφορετικό ενεργειακό μοντέλο, δεν ήταν, χωρίς οικονομικό τίμημα.

Η ευρωπαϊκή βιομηχανία αναγκάστηκε να λειτουργήσει, σε ένα περιβάλλον, υψηλότερου και πιο ευμετάβλητου ενεργειακού κόστους, ενώ η ανάγκη, για μεγαλύτερες εισαγωγές LNG και για νέες υποδομές, αύξησε την σημασία της διεθνούς αγοράς φυσικού αερίου, για την ευρωπαϊκή οικονομία. Σε κλάδους, όπου η τιμή της ενέργειας αποτελεί μεγάλο μέρος του συνολικού κόστους παραγωγής, η αλλαγή αυτή έχει άμεση επίπτωση, στην ανταγωνιστικότητα. Η Γερμανία αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, καθώς το βιομηχανικό της μοντέλο είχε αναπτυχθεί, επί δεκαετίες, πάνω, σε έναν συνδυασμό υψηλής τεχνολογίας, εξαγωγών και σχετικά, φθηνής ενέργειας. Η χημική βιομηχανία, η μεταλλουργία, η παραγωγή λιπασμάτων και άλλοι ενεργοβόροι κλάδοι βρέθηκαν αντιμέτωποι, με μια πολύ διαφορετική πραγματικότητα, μετά το 2022, σε μια περίοδο, κατά την οποία, η χώρα αντιμετωπίζει, ταυτόχρονα, προβλήματα χαμηλής ανάπτυξης και αυξημένου διεθνούς ανταγωνισμού.

Σε αυτό το σημείο, το επιχείρημα ότι «οι κυρώσεις πλήττουν, μόνο, την Ρωσία» γίνεται δύσκολο να υποστηριχθεί. Δεν πλήττουν, μόνο, την Ρωσία. Το κρίσιμο ερώτημα είναι, αν το κόστος, που δημιουργούν, στην ρωσική πλευρά, είναι μεγαλύτερο και στρατηγικά σημαντικότερο, από τις παράπλευρες απώλειες, που δημιουργούνται, στους ίδιους τους ευρωπαϊκούς οικονομικούς μηχανισμούς…Η εξέλιξη των πραμάτων, στα πεδία των μαχών, δεν δείχνει να είναι μεγαλύτερο….

Τέσσερα χρόνια μετά, η σοβαρή αποτίμηση της ευρωπαϊκής πολιτικής απαιτεί να διαχωριστούν δύο διαφορετικά ερωτήματα.

Το πρώτο είναι, αν οι κυρώσεις έχουν προκαλέσει οικονομική ζημιά, στην Ρωσία. Η απάντηση είναι, ναι.

Το δεύτερο είναι, αν έχουν οδηγήσει την ρωσική ηγεσία  στην πολιτική αλλαγή, για την οποία σχεδιάστηκαν. Εδώ, η απάντηση είναι, πολύ λιγότερο, ξεκάθαρη.

Η Ρωσία εξακολουθεί να διεξάγει τον πόλεμο, το Κρεμλίνο δεν έχει αλλάξει την βασική του στρατηγική και η οικονομία, παρά τις πραγματικές πιέσεις, έχει αποδειχθεί, πιο ανθεκτική, από όσο προέβλεπαν αρκετές αρχικές εκτιμήσεις.

Αυτό δεν καθιστά τις κυρώσεις άχρηστες. Καθιστά, όμως, προβληματική την ιδέα ότι περισσότερες κυρώσεις οδηγούν, αυτομάτως και σε περισσότερο πολιτικό αποτέλεσμα.

29.    Η εικόνα της Ρωσίας, σήμερα.

Στη Ρωσία, το 1993, αμέσως μετά, την απελευθέρωση των τιμών, ο πληθωρισμός έτρεχε, στο 1.400% ετησίως – 4% την ημέρα. Το οικονομικό κραχ ήταν μια τάξη μεγέθους χειρότερο, από οπουδήποτε αλλού, στο πρώην μπλοκ της Βαρσοβίας…Το σύστημα πληρωμών κατέρρευσε, τόσο ολοκληρωτικά, που η Ρωσία έγινε μια ανταλλακτική οικονομία, καθώς τα χρήματά της δεν είχαν αξία...

Η Ρωσία εξακολουθούσε να κλονίζεται, από την χρεοκοπία και την υποτίμηση, στις 13 Αυγούστου 1998, όταν ο Πούτιν ανέλαβε, στις αρχές του 2000. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) προέβλεπε, τότε, ότι η οικονομία της Ρωσίας θα βίωνε, για χρόνια ύφεση.

Μετά την κατάρρευση, η Ρωσία, η, άλλοτε, κραταιά δύναμη, υποβαθμίστηκε…Υψηλά χρέη, στρατός και βιομηχανίες κατεστραμμένες, πόροι λεηλατημένοι, από ολιγάρχες. Κάτω, από την εξουσία του Γέλτσιν, η Ρωσία, μια φορά μεγάλη δύναμη, προοριζόταν, για καταστροφή, αλλά, το 1999, ο Πούτιν ανέλαβε την εξουσία.

Πολλοί αναρωτιούνται, πώς η ρωσική οικονομία καταφέρνει να επιβιώνει, υπό τόσες πολλές κυρώσεις, να διατηρεί χαμηλό χρέος και μάλιστα να ξεπερνά την Δύση, σε απόδοση παραγωγής. Πώς κατάφερε ο Βλαντιμίρ Putin να αναστήσει την Ρωσική Ομοσπονδία, από τις στάχτες της ΕΣΣΔ;

Πρώτη δημόσια ομιλία του Πούτιν, ως πρόεδρος, μετά την παραίτηση του Μπόρις Γέλτσιν, από την εξουσία. Απευθύνεται, στο έθνος, στις 31 Δεκεμβρίου 1999. Ποιός ήταν ο πρώτος στόχος του Putin, στην εξουσία;

Στράφηκε, κατά των ολιγαρχών της Ρωσίας, δηλώνοντας ότι η εποχή της ξένης επιρροής, στο Κρεμλίνο, είχε τελειώσει. Ξεκίνησε μια τεράστια καταστολή, κατά των ολιγαρχών, πολλοί αναγκάστηκαν να παραδοθούν και εκείνοι, που δεν το έκαναν, αντιμετώπισαν σοβαρές συνέπειες. Τα νοσοκομεία, οι δρόμοι, τα σχολεία και άλλες δημόσιες εγκαταστάσεις χτίστηκαν, σε λίγους μήνες εξουσίας. Ανάκτηση του πλούτου της Ρωσίας και επανεπένδυσή του, στην χώρα.

Οι ολιγάρχες διατάχθηκαν να επενδύσουν, στους τομείς κατασκευών, για να περιορίσουν τον πλούτο, που κατευθυνόταν, σε ξένες χώρες. Κάτω, από τον Putin, το Κρεμλίνο ανέκτησε τον έλεγχο των στρατηγικών του βιομηχανιών, όπως το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και την μεταλλουργία. Σε αντίθεση, με πολλές δυτικές χώρες, όπου ο πλούτος του έθνους μοιράζεται, από μεγάλες εταιρείες, που χειραγωγούν τις τιμές, ο Putin φρόντισε να ανήκει ο πλούτος της Ρωσίας, στον ρωσικό λαό. Δημοφιλείς ολιγάρχες, όπως ο Μιχαήλ Χοντορκόφσκι, πρώην επικεφαλής της Yukos, ο άνθρωπος, που επέτρεψε, στους Ρότσιλντ, να αποκτήσουν επιρροή, πάνω, στο ρωσικό πετρέλαιο, φυλακίστηκε και η εταιρεία του εκκαθαρίστηκε και ενσωματώθηκε, στην οικονομία της χώρας. Κάτι, που, ίσως, ενδιαφέρει…Σήμερα, η οικογένεια Ροτσιλντ είναι απαγορευμένη, στην Ρωσία… Δείτε την ανάπτυξη της Ρωσίας, υπό την κυβέρνηση του Putin, για περισσότερα, από 20 χρόνια.

Ο Πούτιν προχώρησε, σε μια πλήρη αναθεώρηση του εργατικού κώδικα, που περιέκοψε την σοβιετική γραφειοκρατία και την καθιέρωση ενός καθεστώτος ενιαίας φορολογίας, που απελευθέρωνε τις επιχειρήσεις. Οι φορολογικοί συντελεστές -οι χαμηλότεροι στην Ευρώπη- παρέμειναν ανέγγιχτοι, για όλη, σχεδόν, την θητεία του Πούτιν, εισάγοντας την προοδευτική φορολογία, μόλις, πρόσφατα, δηλαδή 25 χρόνια, αργότερα.

Το σύστημα του προέδρου Putin ήταν πιο αυστηρό, κατά της διαφθοράς και τιμωρούσε οποιονδήποτε τολμούσε να κλέψει, από τον ρωσικό λαό. Παρά τις ψευδείς δηλώσεις, από δυτικές πηγές, ότι η Ρωσία κατατάσσεται, ψηλά, στον δείκτη διαφθοράς, αυτό δεν φαίνεται να αντικατοπτρίζεται, στην οικονομία και την ανάπτυξη.

Αυτοί, που κάνουν τέτοιες δηλώσεις, είναι θυμωμένοι, που η Ρωσία, υπό τον Putin, είναι δύσκολη, στο να λεηλατηθεί, σε αντίθεση, με ό,τι συνέβαινε, υπό τον μέθυσο Γέλτσιν.

Το ΑΕΠ της Ρωσίας αυξήθηκε, κατά 900%, μεταξύ 2000 και 2025.

Το εθνικό εξωτερικό χρέος μειώθηκε, κατά 75%. Να σημειωθεί ότι, η Ρωσία συσσώρευσε το χρέος όλων των 15 πρώην κρατών της ΕΣΣΔ και το ανέλαβε. Χωρίς την Ρωσία, χώρες όπως η Ουκρανία, θα είχαν καταρρεύσει, οικονομικά, λόγω των υψηλών χρεών της. Η Ουκρανία καθαρίστηκε, από την Ρωσία. Η στρατηγική του, για την μείωση του  χρέους :

Στη δεκαετία του 2000, χρησιμοποίησε ένα μεγάλο μέρος των εσόδων, από το πετρέλαιο, για να αποπληρώσει χρέη…Το Κρεμλίνο δεν ξόδεψε περισσότερα, από όσα κέρδισε…Αυξήθηκαν οι εξαγωγές…Αυξήθηκαν τα αποθέματα χρυσού…Για να μειώσει τα χρέη, η κυβέρνηση μείωσε τις δαπάνες. Καμία άχρηστη δαπάνη, κανένα υποβαθμισμένο πρόγραμμα, καμία δαπάνη, σε ανόητους πολικούς….Μέχρι το 2005, η Ρωσία σταμάτησε να δανείζεται, από το ΔΝΤ, σταματώντας, κάθε δυτική επιρροή…Η Ρωσία παρέμενε αποτελεσματική.

Το 2025, η Ρωσία κατατάσσεται, πλέον, ως η μεγαλύτερη οικονομία, στην Ευρώπη, ξεπερνώντας την Γερμανία, με βάση το ΑΕΠ, κατά αγοραστική δύναμη. Πολλοί αγαπούν να προωθούν την ιδέα του ΑΕΠ, χωρίς να λαμβάνουν, υπόψη, τα εσωτερικά έξοδα. Η αγοραστική δύναμη χρησιμεύει, ως ένα καλύτερο εργαλείο, για να κατανοήσουμε το δυναμικό και την ικανότητα μιας χώρας. Με προπαγάνδα, όπως "βενζινάδικο, με πυρηνικά", ή δηλώσεις, όπως "το ΑΕΠ της Ιταλίας", η Ρωσία, στην πραγματικότητα, κατατάσσεται 4η, στον κόσμο.

Πολλοί, ειδικά, στην Δύση, προβάλλουν την δύναμη του δολαρίου και υπονομεύουν την ικανότητα της Ρωσίας.

Ξεπερνά την ΕΕ, στην παραγωγή όπλων, έχει πιο προηγμένο διαστημικό πρόγραμμα, συγκρίσιμο, με την NASA, διαθέτει πιο προηγμένες ιατρικές εγκαταστάσεις, από την ΕΕ, είναι, τεχνολογικά,πιο προηγμένη, από την Ευρώπη, στην ρομποτική και τον προγραμματισμό.

Ανάμεσα, στο 2000 και το 2024, τα αποθέματα χρυσού της Ρωσίας αυξήθηκαν, περίπου, 580%. Γίνεται η 5η μεγαλύτερη κάτοχος, στον κόσμο.

Τα έσοδα του ομοσπονδιακού εθνικού προϋπολογισμού είδαν, επίσης, αύξηση 45 φορές, στα 36 τρισεκατομμύρια ρούβλια (460 δισεκατομμύρια δολάρια +).

Οι διεθνείς αποθεματικές ικανότητες της Ρωσίας αυξήθηκαν, πάνω από 5000%, φθάνοντας, τα 600 δισεκατομμύρια δολάρια. Αλλά, σήμερα, ένα σημαντικό μέρος των αποθεμάτων είναι παγωμένα, από τις δυτικές χώρες. Ένας, ακόμη, λόγος, για τον οποίο η κατάρρευση της Δύσης είναι αναπόφευκτη. Κάθε ενέργεια, που αναλαμβάνουν οι Δυτικοί, κατά της Ρωσίας, είναι μια προειδοποίηση, προς τους άλλους, να μην επενδύσουν, σε αυτήν.

Η ρωσική βιομηχανία γνώρισε, επίσης, μια τεράστια άνθηση. Η βιομηχανική παραγωγή αυξήθηκε, κατά 60%...Η μεταποίηση αυξήθηκε, κατά 70%...Η γεωργία αυξήθηκε, κατά 20 φορές…Οι εξαγωγές σιτηρών σημείωσαν αύξηση, 40 φορές….Πάνω, από 400 μεγάλης κλίμακας εργοστάσια, άνοιξαν, σε 20 χρόνια.

Η Ρωσία, ακόμη και μετά, την κατάρρευση, κατάφερε να ανακάμψει και να διατηρήσει τον τίτλο της, ως παγκόσμια δύναμη, ισότιμη, στην πρόκληση των ΗΠΑ, παγκοσμίως. Ακόμη, ανακάμπτοντας, κατάφερε να συμβαδίσει, αναπτύσσοντας, μαζικά, πυραύλους HS, το πρόγραμμα Su-57, τα S-400 και S-500.

Δείτε ορισμένα, επιπλέον, στοιχεία, που επιβεβαιώνονται, εν πολλοίς, από την Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ και τα οποία είναι αποκαλυπτικά :

Το 2000, το ονομαστικό ΑΕΠ της Ρωσίας, ήταν, περίπου, 278,3 δισ. δολ, ενώ, το 2024, ανήλθε, στα 1,862 τρισ. δολάρια.

Το 2000, το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης ανερχόταν, στο 55,9% του ΑΕΠ. Το 2024, ο δείκτης αυτός μειώθηκε, στο 14,6% του ΑΕΠ και μπορεί να καλύψει, κάθε δεκάρα, αυτού του χρέους, με τα ταμειακά του αποθέματα.

Το 2000, τα συναλλαγματικά αποθέματα της Ρωσίας ήσαν, μόνον, 12,5 δισ. δολ. Το 2024, μετά την επιβολή των κυρώσεων ανήλθαν, στα 600 δισεκατομμύρια δολάρια.

Το 2000, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ (ονομαστικό) ήταν, περίπου, 1.902 δολ. Το 2024, είναι 13.005 δολ., σε ονομαστικούς όρους. Σε προσαρμοσμένους όρους ισοτιμίας αγοραστικής δύναμης, ανέρχεται, σε  47.299 δολ., στο ίδιο επίπεδο, με πολλές χώρες της ΕΕ.

2000 : Το μέσο μηνιαίο εισόδημα ήταν, μόλις, 79 δολ. τον μήνα, σε ονομαστικούς όρους. Το 2024, ανέρχεται σε 948 δολ., τον μήνα, σε ονομαστικούς όρους. Σε προσαρμοσμένους όρους ισοτιμίας αγοραστικής δύναμης, ισοδυναμούν, με, περίπου, 2.100 δολ. το μήνα – και πάλι, στο ίδιο επίπεδο, με τις περισσότερες χώρες της ΕΕ.

Αυτός ο μετασχηματισμός, προκλήθηκε, από την απόφαση του Πούτιν να αυξήσει τους μισθούς του δημόσιου τομέα, κατά, περίπου, 10%, ετησίως, για μια δεκαετία, ξεκινώντας, το 2000.

Το 2000, μετά τον υπερπληθωρισμό της δεκαετίας του 1990, ο πληθωρισμός ήταν ακόμα υψηλός, με ποσοστά γύρω, στο 20,8% και δεν έπεσε, σε μονοψήφιο αριθμό, μέχρι το 2007. Το 2024,  ο πληθωρισμός παραμένει ο κύριος μακροοικονομικός πονοκέφαλος, αλλά εξακολουθεί να είναι μονοψήφιος, και  προβλέπεται ότι θα είναι, περίπου 9%, μέχρι το τέλος του έτους.

Αυτός ο οικονομικός μετασχηματισμός είναι το θεμέλιο της δημοτικότητας του Πούτιν. Δεν είναι λίγοι οι Ρώσοι, που αγαπούν τον Πούτιν και του  είναι ευγνώμονες, για την εξομάλυνση της ζωής τους. Μπορεί να μην τους αρέσει ο τρόπος, που διευθύνει την χώρα, αλλά δεν επαναστατούν, καθώς φοβούνται, περισσότερο να χάσουν αυτά, που έχουν κερδίσει, παρά να απαιτήσουν αλλαγή, με την ελπίδα ότι θα μπορούσαν να ζήσουν, καλύτερα, σε ένα πιο φιλελεύθερο σύστημα.

30.     Μπούμερανγκ οι κυρώσεις.

Οι κυρώσεις, που επέβαλε η Ευρωπαϊκή Ένωση, στην Ρωσία, μετά την εισβολή, στην Ουκρανία είχαν σημαντικό οικονομικό και δομικό αντίκτυπο, στους ίδιους τους Ευρωπαίους πολίτες και τις επιχειρήσεις, καθώς η προσπάθεια αποσύνδεσης, από την ρωσική οικονομία, προκάλεσε παράπλευρες απώλειες, στην Ευρώπη. Δείτε τις  σημαντικότερες συνέπειες, που έπληξαν τους πολίτες, στις χώρες της ΕΕ.

Εκτόξευση τιμών ενέργειας : Η σταδιακή διακοπή των εισαγωγών ρωσικού πετρελαίου και φυσικού αερίου οδήγησε, σε, ιστορικά υψηλά, τις τιμές του ηλεκτρικού ρεύματος και των καυσίμων.

Πληθωριστικές πιέσεις : Το αυξημένο ενεργειακό κόστος μετακυλίστηκ, σε όλη την εφοδιαστική αλυσίδα, αυξάνοντας, δραματικά, τις τιμές, στα είδη πρώτης ανάγκης και στα τρόφιμα.

Αλλαγή ενεργειακού χάρτη : Η Ευρώπη αναγκάστηκε να στραφεί, σε ΠΟΛΥ ακριβότερες εναλλακτικές, όπως το υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG), από τις ΗΠΑ και άλλες χώρες.

Κρίση στην βαριά βιομηχανία : Χώρες, με παραδοσιακή εξάρτηση, από το φθηνό ρωσικό αέριο, όπως η Γερμανία, είδαν το βιομηχανικό τους μοντέλο να κλονίζεται, πλήττοντας την ανταγωνιστικότητά τους.

Κλείσιμο αγορών : Οι ευρωπαϊκές εξαγωγές, προς την Ρωσία, μειώθηκαν, δραματικά  (απαγορεύσεις, σε τεχνολογία, αυτοκίνητα, είδη πολυτελείας), στερώντας, από τις ευρωπαϊκές εταιρείες, μια τεράστια αγορά δισεκατομμυρίων ευρώ.

Αγροτικός τομέας : Οι Ευρωπαίοι παραγωγοί υπέστησαν ζημιές, τόσο, από την αύξηση του κόστους των λιπασμάτων (στα οποία η Ρωσία είναι βασικός παραγωγός), όσο και από τα ρωσικά αντίμετρα (απαγόρευση εισαγωγής ευρωπαϊκών αγροτικών προϊόντων).

Τουρισμός και Ναυτιλία : Χώρες του ευρωπαϊκού νότου (π.χ. Ελλάδα, Κύπρος) έχασαν σημαντικό μερίδιο εύπορων Ρώσων τουριστών, ενώ οι περιορισμοί, στις μεταφορές και στα λιμάνια, επηρέασαν την διεθνή ναυτιλία.

Αποχώρηση εταιρειών : Εκατοντάδες ευρωπαϊκές πολυεθνικές αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις δραστηριότητές τους, στην Ρωσία, πουλώντας τα περιουσιακά τους στοιχεία, σε εξευτελιστικές τιμές, ή εγγράφοντας τεράστιες λογιστικές ζημιές.

Κοντολογίς, αν και οι κυρώσεις σχεδιάστηκαν  για να πλήξουν την πολεμική μηχανή της Μόσχας, λειτούργησαν, ως "δίκοπο μαχαίρι", αναγκάζοντας τους Ευρωπαίους να πληρώσουν βαρύ τίμημα, με μειωμένη αγοραστική δύναμη, επιβράδυνση της οικονομικής ανάπτυξης και αυξημένο δημόσιο χρέος, λόγω των κρατικών επιδοτήσεων, για την ενέργεια.

2025. Τα οικονομικά μεγέθη της Βραζιλίας και του Μεξικού - εκφρασμένα, όμως, σε ονομαστικό ΑΕΠ και όχι σε Μονάδες Ισοδυναμίας των Αγοραστών Δυνάμεων (PPP) -, συγκριτικά, στην Λατινική Αμερική.

31/10/2026. ΗΠΑ. ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΠΡΟΒΛΕΨΗΣ DDHQ (10/31), στις εκλογές, για τους Κυβερνήτες των Πολιτειών.

Οι Δημοκρατικοί θεωρούνται ότι έχουν το προβάδισμα, σε 22, από τις 36 εκλογικές αναμετρήσεις, για κυβερνήτη. Θεωρούνται ότι έχουν το προβάδισμα και στις δύο εναπομείνασες «αμφίρροπες» αναμετρήσεις - Οχάιο και Νεβάδα.

Οι Ρεπουμπλικάνοι θεωρούνται ότι μπορούν να ανατρέψουν, μόνο, μία πολιτεία, το Κάνσας.

Βρείτε την πλήρη μας πρόβλεψη, τους μέσους όρους δημοσκοπήσεων και περισσότερα, στην σελίδα Votes : https://votes.decisiondeskhq.com/forecast/2026/governor

30/10/2026. ΗΠΑ. Δημοσκόπηση, για τις ενδιάμεσες εκλογές της 3/11/2026, για την ανανέωση του 1/3 της Γερουσίας.

Αυτός ο λογαριασμός, στο X (πρώην Twitter), είχε τις πιο ακριβείς προβλέψεις, για το 2024, οι οποίες έγιναν, στις 31/10/2024 και μόλις, δημοσίευσε, τις προβλέψεις του, για το 2026, στην, παρακάτω, φωτογραφία.

Το Χαλοουίν του 2024 (31 Οκτωβρίου), ο χρήστης @NapoleonBonabot δημοσίευσε έναν χάρτη, με τη λεζάντα «παραμένω ακλόνητος», ο οποίος έδειχνε την Χάρρις, στις 226 εκλεκτορικές ψήφους και τον Τραμπ, στις 312, μαζί, με μια πρόβλεψη, για τη Γερουσία που έδινε περίπου 52–53 έδρες, στους Ρεπουμπλικανούς και ένα εύρος, για τη Βουλή των Αντιπροσώπων, γύρω στις 220–230 έδρε,  για το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (GOP). Αργότερα, δήλωσε ότι αυτός ήταν ο χάρτης του, «εδώ και μήνες».

Τα τελικά αποτελέσματα του 2024 ταυτίστηκαν, ακριβώς, με την πρόβλεψη, για το Κολλέγιο των Εκλεκτόρων (Τραμπ 312, Χάρις 226), καθώς και με το αποτέλεσμα της Γερουσίας (οι Ρεπουμπλικανοί κατέληξαν, με 53 έδρες). Η πρόβλεψη, για τη Βουλή των Αντιπροσώπων, έπεσε, πολύ κοντά (οι Ρεπουμπλικανοί διατήρησαν, μια οριακή πλειοψηφία, κοντά, στις 220 έδρες).

Υ.Γ. Τάσου Αναστασόπουλου : Σήμερα, Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2026, αργά το βράδυ και, στα ξημερώματα αύριο, “θα δούμε πόσα απίδια πιάνει ο σάκος” του καθενός…

Οι σημερινές ενδιάμεσες #εκλογές, στις #ΗΠΑ, διεξάγονται, σε συνθήκες όξυνσης της πολιτικής αντιπαράθεσης και αμφισβήτησης των θεσμικών περιορισμών της προεδρικής εξουσίας. Πέραν, από την εκλογική τους διάσταση, οι εξελίξεις αυτές αντανακλούν βαθύτερες διεργασίες αναδιάταξης της αστικής εξουσίας, μέσα, από τις οποίες οι αυταρχικές τάσεις αποκτούν, ολοένα πιο συγκεκριμένη πολιτική και θεσμική έκφραση. Αποτυπώνεται, έτσι, εντατικοποίηση του εκφασισμού, η οποία δεν αποτελεί, απλώς, άνοδο της ακροδεξιάς ρητορικής, αλλά συνίσταται, στην σύγκλιση συγκεκριμένων πολιτικών πρακτικών : αυταρχική συγκέντρωση εξουσιών, αποδυνάμωση των μηχανισμών ελέγχου, διεύρυνση της κατασταλτικής παρέμβασης και συστηματική καλλιέργεια εθνικισμού, ξενοφοβίας και κοινωνικού διχασμού.

Η υλικότητα αυτής της τάσης αποτυπώνεται, στην επιδίωξη της κυβέρνησης Τράμπ να διευρύνει την μονομερή άσκηση εκτελεστικής εξουσίας, στην εμπλοκή ομοσπονδιακών μηχανισμών, σε εκλογικές αντιπαραθέσεις και στην επανειλημμένη χρησιμοποίηση στρατιωτικών δυνάμεων, σε εσωτερικές επιχειρήσεις. Πρόκειται, για πρακτικές, που εντείνουν την πίεση, στους θεσμικούς περιορισμούς της προεδρίας και καθιστούν την κρατική καταστολή ενεργότερο παράγοντα διαχείρισης των κοινωνικών αντιθέσεων.

Πρόδηλα, αυτή η διαδικασία συνδέεται, με τις αντιφάσεις του μονοπωλιακού καπιταλισμού, την κοινωνική ανασφάλεια και την κρίση πολιτικής εκπροσώπησης. Η αυταρχική ανασύνταξη επιχειρεί να μετατοπίσει την λαϊκή δυσαρέσκεια. από τις σχέσεις εκμετάλλευσης, προς κατασκευασμένους εσωτερικούς εχθρούς.

Η σχέση του Τράμπ, με το αστικό κράτος, δεν εξαντλείται, στην προσωπική συγκέντρωση εξουσίας, αλλά εκφράζει μια ευρύτερη επιδίωξη αυταρχικής αναδιάταξης του κρατικού μηχανισμού. Η ενίσχυση της εκτελεστικής εξουσίας, η πολιτική χειραγώγηση της δημόσιας διοίκησης, η διεύρυνση των κατασταλτικών μηχανισμών και η αποδυνάμωση των θεσμικών αντίβαρων συνθέτουν μια διαδικασία μετασχηματισμού των μορφών άσκησης της αστικής κυριαρχίας. Δεν πρόκειται, για υπέρβαση του ταξικού χαρακτήρα του κράτους, αλλά για την αυταρχική ανασυγκρότηση των μηχανισμών, μέσω των οποίων, διασφαλίζεται η αναπαραγωγή του. Σ' αυτήν, ακριβώς, την μετάβαση, εντοπίζεται μία, από τις ουσιαστικότερες εκφράσεις του σύγχρονου εκφασισμού. Όπου ο εκφασισμός δεν είναι, απλώς, αναπόφευκτη συνέπεια της καπιταλιστικής κρίσης. Αποτελεί, συν τοις άλλοις, συγκεκριμένη πολιτική κατεύθυνση, την οποία ευνοούν η κρίση και οι ταξικοί συσχετισμοί. Η αναχαίτισή του, απαιτεί οργάνωση της εργατικής τάξης, ταξική συνειδητοποίηση και συλλογική αμφισβήτηση των υλικών σχέσεων, που αναπαράγουν την εκμετάλλευση και τον αυταρχισμό.

Η αναγκαιότητα αυτής της αυτοτελούς ταξικής παρέμβασης καθίσταται, ακόμη, πιο επιτακτική, αν ληφθεί, υπόψη, ότι η πολιτική αντιπαράθεση, στο εσωτερικό του αμερικανικού δικομματισμού, δεν συνιστά αμφισβήτηση των ίδιων των σχέσεων εξουσίας. Συγκεκριμένα, η αντιπαράθεση Τραμπ και Δημοκρατικών δεν αναιρεί το βαθύτερο πρόβλημα της αμερικανικής πολιτικής εξουσίας. Το Δημοκρατικό Κόμμα αποτελεί την άλλη όψη του Ιανού, ήτοι της ίδιας πολιτικής και οικονομικής εξουσίας : διαφοροποιείται, ως προς τις μορφές διακυβέρνησης και τη θεσμική διαχείριση, χωρίς να αμφισβητεί τις καπιταλιστικές σχέσεις, που παράγουν τις κοινωνικές ανισότητες, τον ιμπεριαλισμό και τις αυταρχικές εκτροπές. Έτσι, η εναλλαγή των δύο κομμάτων δεν ανατρέπει τις δομικές αιτίες του φαινομένου. Απεναντίας, συμβάλλει, στην διαιώνισή τους. 

Παρά τις επιμέρους πολιτικές και θεσμικές διαφοροποιήσεις του, από τον τραμπισμό, παραμένει, οργανικά, ενταγμένο, στην αναπαραγωγή των ίδιων καπιταλιστικών σχέσεων ιδιοκτησίας, εκμετάλλευσης και ιμπεριαλιστικής ισχύος. Η εναλλαγή των δύο κομμάτων, στην κυβερνητική εξουσία λειτουργεί, έτσι, ως μηχανισμός ανανέωσης της νομιμοποίησης του αστικού πολιτικού συστήματος, μετατοπίζοντας την πολιτική αντιπαράθεση, από τις δομικές ταξικές αντιθέσεις, στην διαχείριση των διαφορετικών εκδοχών της ίδιας κοινωνικής και οικονομικής τάξης πραγμάτων. 

------

{ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ : Thomas Nast, to whom it may concern, from Harpers Weekly, December 2, 1871. Μια έκθεση, στο Μουσείο Corning, αποκαλύπτει, πώς η διαφθορά και ο εκφοβισμός χρησιμοποιήθηκαν, διαχρονικά, για να καταστείλουν την εκλογική συμμετοχή των μη λευκών και των γυναικών, την ώρα που τα αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών, στις ΗΠΑ, εξακολουθούν να διαμορφώνονται}.

United Nations Council of Europe UNESCO Φίλοι του ΚΚΕ που ζούμε στην Κύπρο.

30/10/2026. Ο «Φραπές» εισήχθη… αιφνιδίως, στον «Ευαγγελισμό», για να αναβάλει τη δίκη του. Σκηνές απείρου κάλλους εκτυλίχτηκαν χτες και σήμερα στο τρίγωνο Κολωνάκι-Ευελπίδων-«Ευαγγελισμός», με πρωταγωνιστή τον διαβόητο Γεώργιο -επικαλούμαι το δικαίωμα της σιωπής- Ξυλούρη, γνωστό και ως «Φραπέ», εκλεκτό αγροτοπατερικό και πολιτικό στέλεχος της ΝΔ στην Κρήτη και εκ των πρωταγωνιστών του σκανδάλου της εγκληματικής οργάνωσης του ΟΠΕΚΕΠΕ, και την νομική του υπεράσπιση.

Ο «Φραπές» δικαζόταν (εξ αναβολής) στο 16ο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθήνας με την κατηγορία της απείθειας. 

Είναι μια παράπλευρη δικαστική εμπλοκή του που προέκυψε μετά την άρνησή του να προσέλθει αυτοπροσώπως στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής που διερευνούσε (λέμε τώρα) το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, στα τέλη Νοέμβρη του 2025.

Δεν είναι καμιά σπουδαία ποινική κατηγορία, καθώς ο ένοχος απειλείται με ποινή μέχρι 6 μηνών. 

[Αρθρο 169 ΠΚ – Απείθεια: Με φυλάκιση μέχρι έξι μηνών τιμωρείται όποιος, ύστερα από νόμιμη πρόσκληση, αρνείται σε κάποιον από τους υπαλλήλους του άρθρου 13, παρ. α’, χωρίς αντίσταση, την υπηρεσία ή συνδρομή που οφείλεται κατά το νόμο ή την είσοδο σε οποιοδήποτε μέρος για να επιχειρηθεί κάποια νόμιμη υπηρεσιακή ενέργεια].

Ομως, επειδή το αδίκημα είναι καραμπινάτο και διαπράχτηκε σε αγαστή συνεργασία (αν όχι υπαγόρευση) με το κυβερνών κόμμα, δεν θέλουν να υπάρξει δίκη και καταδίκη, τουλάχιστον όσο διαρκεί η τρέχουσα βουλευτική και κυβερνητική περίοδος. 

Αν «εξασφαλιστούν» όροι αθώωσης, τότε θα κάνουν τη δίκη και ο «Φραπές» και τα «παλικάρια» του θα κάνουν την αθωωτική απόφαση προεκλογικό φέιγ βολάν. 

Αλλιώς… «άσ’ τα να παν στο διάολο, κουμπάρε».

Η δίκη ορίστηκε για πρώτη φορά τον Μάρτη του 2026. 

Ζητήθηκε αναβολή, λόγω κωλύματος στο πρόσωπο συνηγόρου, και δόθηκε για τις 29 Οκτώβρη του 2026. 

Χτες, όταν εκφωνήθηκε το όνομα του Γ. Ξυλούρη, εμφανίστηκε «άγγελος» της συνηγόρου του, ζητώντας νέα αναβολή, πάλι για κώλυμα στο πρόσωπο της συνηγόρου.

Προφανώς, δεν τους άρεσε καθόλου η σύνθεση. 

Η πρόεδρος του 16ου Μονομελούς, πρωτοδίκης Δήμητρα Ρέβελα, έχει τη φήμη άτεγκτης δικαστού (είναι ακόμα νωπή η υπόθεση της αντίστασής της σε παραδικαστικό κύκλωμα στη Ρόδο | https://www.zougla.gr/greece/engrafo-vomva-gia-paradikastiko-kykloma-sti-rodo/). 

Οπότε… πάμε πάλι για αναβολή.

Το δικαστήριο έκρινε ότι δεν μπορεί να δοθεί νέα αναβολή για τον ίδιο λόγο. 

Τότε, η υπεράσπιση του Γ. Ξυλούρη ζήτησε διακοπή. 

Η πρόεδρος απάντησε ότι εφόσον δεν είναι σύννομο το αίτημα της αναβολής, δεν μπορεί να γίνει διακοπή. 

Μέχρι το μεσημέρι τράβηξε αυτή η ιστορία, με την πλευρά Ξυλούρη να προσκομίζει στο δικαστήριο διάφορα χαρτιά.

Η συνεδρίαση διήνυσε τη χτεσινή μέρα και σήμερα το πρωί το δικαστήριο ανέβηκε στην έδρα για να συνεχίσει τη συνεδρίαση. 

Τότε κατέφτασε πάλι «άγγελος» για να ενημερώσει ότι ο Γεώργιος Ξυλούρης εισήχθη χτες το βράδυ… όλως αιφνιδίως στον «Ευαγγελισμό»! 

Εφερε και το έγγραφο εισαγωγής μέσω του ΤΕΠ του «Ευαγγελισμού» και για να ολοκληρωθεί η φάρσα προσκόμισε και κάτι παλαιότερες ιατρικές γνωματεύσεις για καρδιακό νόσημα.

Μια χαρά ήταν χτες στο δικαστήριο ο «Φραπές», τον οποίο – όπως αναφέρει συχνά ο αστικός Τύπος – πού τον χάνεις πού τον βρίσκεις, πάντα σε in στέκια του Κολωνακίου όπου πραγματοποιεί συναντήσεις πότε με καφέ και πότε με εκλεκτούς μεζέδες.

Η πρόεδρος δεν είχε άλλη επιλογή παρά να δώσει αναβολή (κατ’ άρθρο 349 ΚΠΔ) για τις 14 Ιούνη του 2027. 

Δεν παρέλειψε να σχολιάσει, όμως, ότι πρόκειται για παρελκυστική τακτική και υπερασπιστικό χειρισμό. 

Τόσο πολύ τον φόβισε ένα Μονομελές; αναρωτήθηκε από έδρας, σημειώνοντας πως ο Γ. Ξυλούρης εξάντλησε πλέον όλα τα αιτήματα αναβολών, όπως ορίζονται από τον νόμο.

Δεν νομίζουμε ότι χρειάζεται περαιτέρω σχολιασμός. 

Επαναλαμβάνουμε μόνο ότι αυτή η υπόθεση δεν αφορά την εμπλοκή του «Φραπέ» στο σκάνδαλο της εγκληματικής οργάνωσης του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά μόνο την άρνησή του να προσέλθει την πρώτη φορά στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής.

Πηγή: https://eksegersi.gr/) 

-Κάποτε, λέγανε πως, στην Κρήτη τιμάνε τα πανταλόνια...

Via ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΜΠΟΓΛΟΥ

1/11/2026. Βουλγαρικές προεδρικές εκλογές (β’ γύρος).

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΚΑΙ Η ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ ΠΕΡΝΑ ΣΕ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΠΟΥ Η ΔΥΣΗ ΘΕΩΡΕΙ “ΕΧΘΡΙΚΕΣ” ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ!

Η Ιλιάνα Γιότοβα, 61 ετών, που υποστηρίχθηκε, από την ευρωσκεπτικιστική κοινοβουλευτική πλειοψηφία και την κυβέρνηση της χώρας, εξελέγη, προχθες, πρόεδρος, στις γενικές προεδρικές εκλογές, στην Βουλγαρία, έχοντας εξασφαλίσει το 57,66% των ψήφων, έναντι του 39,38% του Γκιούροφ, όπως ανέφερε η εκλογική επιτροπή το πρωί της Δευτέρας, μετά την καταμέτρηση του 99,68% των ψηφοδελτίων.

Το διψήφιο προβάδισμα της Γιότοβα, έναντι του φιλοδυτικού υποψηφίου πρώην δεξιού πρωθυπουργού Αντρέι Γκιούροφ, που στήριξε την καμπάνια του, στην ανάγκη υποστήριξης της Ουκρανίας και ο ίδιος στηρίχτηκε, με ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ, από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, αποδεικνύει τις διαθέσεις των Βούλγαρων πολιτών.

Η Γιότοβα, η οποία έχει εκφράσει κριτική, στην Δύση, για την στρατιωτική βοήθεια, προς την Ουκρανία, ευχαρίστησε τους ψηφοφόρους, καθώς και τον πρωθυπουργό της Βουλγαρίας Ρούμεν Ράντεφ και το κόμμα του «Προοδευτική Βουλγαρία»,,για την υποστήριξή τους.

«Η ψήφος των πολιτών σημαίνει πολλά, γιατί θα ακούσουμε αυτά, που μας έχουν πει», δήλωσε η Γιότοβα, σύμφωνα, με το πρακτορείο BTA.

Ο Ράντεφ, ο οποίος ανέλαβε τα καθήκοντά του, τον Μάιο, ανέστειλε τις παραδόσεις όπλων, στην Ουκρανία και απέσυρε την Βουλγαρία από την λεγόμενη «συμμαχία των προθύμων», μια ομάδα χωρών, με επικεφαλής την Βρετανία και την Γαλλία, οι οποίες έχουν δεσμευτεί να συμβάλουν, στην παροχή εγγυήσεων ασφάλειας, για την Ουκρανία, μετά από μια ενδεχόμενη ειρηνευτική συμφωνία, με την Ρωσία.

Η Γιότοβα υποστήριξε, επίσης, ότι η στρατιωτική βοήθεια δεν θα συμβάλει, στον τερματισμό της σύγκρουσης. «Αν διοχετεύσουμε, ακόμη, περισσότερα χρήματα στην Ουκρανία και παραδώσουμε νέα, πιο εξελιγμένα όπλα, αυτό θα οδηγήσει, μόνο, σε περαιτέρω καταστροφές και πολλούς θανάτους και από τις δύο πλευρές», δήλωσε, κατά την διάρκεια τηλεοπτικής συζήτησης, την περασμένη εβδομάδα, σύμφωνα, με το Euronews.

Τώρα, βέβαια, οι κυρά UrSSula και οι λοιποί υστερικοί, στην ΕΕ, θ’ αρχίσουν τις τσιρίδες, τους εκβιασμούς και τις πιέσεις, φυσικά! 

Έχει ενδιαφέρον ότι το Μητσοτακέικο δεν έκανε κανένα σχόλιο, ούτε, για τις βουλευτικές, ούτε για τις προεδρικές εκλογές, στην Βουλγαρία… 

Βλέπετε το σόι και οι συνεταίροι του, κάτι Έξαρχοι, Κοπελούζοι, Μυτιληναίοι, Λιβανοί κτλ, είχαν στηρίξει, ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ, στους “δικούς τους”, στην Βουλγαρία, για τις μεγάλες μπίζνες, που είχαν βάλει μπροστά, κι όλες -πανάθεμά τες- περνούσαν, από την Βουλγαρία! (*Κάτι ο “κάθετος διάδρομος φυσικού αερίου”, κάτι η Αλεξανδρούπολη “κόμβος” και λιμάνι της Ουκρανίας, στην Μεσόγειο, κάτι μεταφορές όπλων κλπ, κλπ)

Θα δούμε τί θα γίνει, τώρα, που … κέρδισαν “οι άλλοι”, αλλά ΠΟΛΥ ΘΑ ΤΟ ‘ΦΧΑΡΙΣΤΗΘΩ, αν ξανακούσω κάποιους, στην ΝΔ, να φωνάζουν- όπως έγινε, με την Λιβύη:

ΤΟΝ ΗΠΙΑΜΕ, ΞΑΝΑ!

Θερσιτης

´´

Ερρ και 

Ζωγραφική - Φωτογραφία.

Αυτό το σκίτσο είναι, από την δεκαετία του 1930. 

Αμερικανική γελοιογραφία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (Ιούνιος 1941), που απεικονίζει μια σύσκεψη της «Εταιρείας "Αν χάσει ο Χίτλερ, καταστραφήκαμε"» (The "If-Hitler-Loses-We're-Sunk" Corporation).

Με τίτλο «Συνεδρίαση Μετόχων» (Stockholders' Meeting), οι φιγούρες, γύρω από το τραπέζι. περιλαμβάνουν :

Τον Μουσσολίνι.
Τους ηγέτες της Γαλλίας του Βισύ : Φιλίπ Πετέν, Φρανσουά Νταρλάν και Πιέρ Λαβάλ.
Τον Φρανσίσκο Φράνκο.
Τον Βασιλιά Βόρι Γ΄ της Βουλγαρίας.
Τον Βίντκουν Κουίσλιγκ της Νορβηγίας.
Τον Ιάπωνα Υπουργό Εξωτερικών Γιόσουκε Ματσούοκα.

Σχεδιασμένη, από τον διάσημο γελοιογράφο Herblock (ή Herbert Block).

1961. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Σ. Ιωαννίδη.

1961. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Σταμάτη Πολενάκη.

1963.  «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Κώστα Βλάχου.

1963. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Βασίλη Χριστοδούλου.

1975. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Κώστα Βλάχου.

2019. Σκίτσο του Γιώργου Μικάλεφ.

7/7/2022. Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη.

10/2026. Γουστόζικο…

19/2/2024. Σκίτσο του Τάσου Αναστασίου.

Πραγματικά, άπαικτο…

9/2026. Σωστό…

10/2026. Γουστόζικο…

10/2026. Σκίτσο του DRANIS”.

10/2026. Σκίτσο του Babis.

10/2026. Δυνατό σκίτσο.

10/2026. Σκίτσο του Πέτρου Ζερβού.

10/2026. Σκίτσο του Θοδωρή Μακρή.

7/10/2026. Σκίτσο του Στάθη Σταυρόπουλου.

9/10/2026. Σκίτσο του Τάσου Αναστασίου.

11/10/2026. Σκίτσο της Ευανθίας Ρούνη.

13/10/2026. Σκίτσο του Στάθη Σταυρόπουλου.

15/10/2026. Δυο σκίτσα του Ιάκωβου Βάη.

15/10/2026. Σκίτσο του Γιώργου Μικάλεφ.

16/10/2026 Σκίτσο του Γιώργου Μικάλεφ.

16/10/2026. Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη.

16/10/2026. Σκίτσο του Θοδωρή Μακρή.

18/10/2026. Σκίτσο του Γιώργου Γαλίτη.

18/10/2026. Σκίτσο της Ευανθίας Ρούνη.

19/10/2026. Σκίτσο του Ιάκωβου Βάη.

19/10/2026. Σκίτσο του Γιώργου Μικάλεφ.

19/10/1026. Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη.

19/10/2026. Σκίτσο του Στάθη Σταυρόπουλου.

20/10/2026. Σκίτσο του Ιάκωβου Βάη.

20/10/2026. Σκίτσο του Γιώργου Μικάλεφ.

20/10/2026. Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη. 

21/10/2026. Δυο σκίτσα του Γιώργου Γαλίτη.

21/10/2026. Σκίτσο του Γιώργου Μικάλεφ.

21/10/2026. Σκίτσο του Ιάκωβου Βάη.

22/10/2026. Σκίτσο του Ιάκωβου Βάη.

23/10/206. Σκίτσο του Στάθη Σταυρόπουλου.

24/10/2026. Σκίτσο του Στάθη Σταυρόπουλου.

30/10/2026. Σκίτσο του Στάθη Σταυρόπουλου. 

30/10/2026. Σκίτσο του Τάσου Αναστασίου.

31/10/2026. Σκίτσο του Στάθη Σταυρόπουλου.

1/11/2016. Σκίτσο του Στάθη Σταυρόπουλου.

2/11/2026.Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη.

3/11/2026. Σκίτσο του Ηλία Μακρή.

3/11/2026. Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη.

Έλα ντε!