Το πρόβλημα, για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, είναι ο ίδιος και όχι η ανύπαρκτη πολιτικοϊδεολογική στροφή της Νέας Δημοκρατίας. Αφετηρία όλων είναι η πτώση του βιοτικού επιπέδου της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού της χώρας, γεγονός, το οποίο δεν πρόκειται να αλλάξει, μετά τις βουλευτικές εκλογές. Άλλωστε ο Κυριάκος Μητσοτάκης ρίχνει λευκή πετσέτα, στους πολιτικούς του αντιπάλους καθώς πρόκειται να παραιτηθεί, από την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας και από την βουλή, εάν δεν είναι πρωθυπουργός, μετεκλογικά, προκειμένου να αποφύγει την παραπομπή του στο ειδικό δικαστήριο του Ν. 3126/19-3-2003 ΦΕΚ 66 Β’, περί ευθύνης υπουργών.

 

Με την εσωτερική πολιτική κατάσταση, ασχολείται το σημερινό δημοσίευμα, όπως και το, παραπάνω, βίντεο, καθώς, όπως προκύπτει, από τις εξελίξεις, η Νέα Δημοκρατία δεν καταφέρνει να ακολουθήσει τον πολιτικό σχεδιασμό, που ξεκίνησε να εφαρμόζεται, στο τέλος του περασμένου καλοκαιριού και προέβλεπε την, όσο το δυνατόν, μεγαλύτερη και πάντως, σημαντική βελτίωση των δημοσκοπικών της επιδόσεων, μέσα από τα εξαγγελθέντα μέτρα οικονομικά μέτρα των παροχών, που ανακοινώθηκαν, στην 90ή Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και που συμπληρωματικών οικονομικών παροχών, που ακολούθησαν μετά την ΔΕΘ και την σταδιακή εφαρμογή τους, ούτως ώστε να μπορέσει να το κυβερνητικό κόμμα, να σταθεί, σε τέτοια επίπεδα, που να μπορούν να το εμφανίσουν ικανό να διεκδικήσει, ακόμη και την κοινοβουλευτική αυτοδυναμία, στις επόμενες βουλευτικές εκλογές.

 Αυτή ήταν η επιδιωκόμενη εξέλιξη του νεοδημοκρατικού κυβερνητικού και του κομματικού σχεδιασμού, στους προσεχείς μήνες και γι’ αυτό, άλλωστε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρέτεινε και παρατείνει την προεκλογική περίοδο, που  άτυπα, αλλά ουσιαστικά, έχει ξεκινήσει, από τις αρχές του περασμένου καλοκαιριού και η προκύπτουσα, εκ των πραγμάτων, αποτυχία αυτού του πολιτικού σχεδιασμού οδηγεί το μέγαρο Μαξίμου να διαρρέει ότι οι βουλευτικές εκλογές πρόκειται να διεξαχθούν τον Ιούνιο του 2027, κατ’ ουσίαν, δηλαδή, εξαντλώντας την κοινοβουλευτική θητεία της παρούσας βουλής, όπου η Νέα Δημοκρατία και ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχουν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. 

Η αποτυχία του κυβερνητικού σχεδιασμού, όσον αφορά τις προεκλογικές επιδιώξεις του Κυριάκου Μητσοτάκη και του επιτελείου του, από το τέλος του καλοκαιριού, μέχρι τώρα, δεν οφείλεται, στην λεγόμενη, πλην όμως, ουσιαστικά, ανύπαρκτη αλλοίωση της πολιτικοϊδεολογικής φυσιογνωμίας της Νέας Δημοκρατίας, όπως ισχυρίζονται οι, εκ των δεξιών, αντίπαλοι της κομματικής ναυαρχίδας της συντηρητικής παράταξης της χώρας και του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά οφείλεται, στην εφαρμοζόμενη πολιτική, προσωπικά, από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, ο οποίος, ναι, μεν, είναι γεγονός ότι δεν είναι δεξιός, αλλά αυτό δεν επηρεάζει την πολιτικοϊδεολογική φυσιογνωμία της Νέας Δημοκρατίας, καθώς, για παράδειγμα, ούτε ο πατέρας του, ο Κωσταντίνος Μητσοτάκης, ήταν δεξιός, όμως, εξελέγη και έμεινε στην αρχηγία της νέας Δημοκρατίας, από το 1984 την 1η Σεπτεμβρίου του 1984 έως την 3η Νοεμβρίου του 1993 και κατάφερε, έστω και με δυσκολία, να γίνει πρωθυπουργός, από τον Απρίλιο του 1990  έως τον Οκτώβριο του 1993, χωρίς αυτό να δημιουργεί κανένα ιδεολογικό και πολιτικό πρόβλημα, στην ευρεία κομματική βάση της Νέας Δημοκρατίας, στο ελληνικό εκλογικό σώμα, καθώς σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις που έλαβε μέρος ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ως αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, δεν έπεσε, κάτω, από το 39% των ψήφων του εκλογικού σώματος, ακόμα και στις μεγαλύτερες ήττες του, από έναν αντίπαλο, τον Ανδρέα Παπανδρέου, που, βέβαια, ήταν πολύ ανώτερος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Αυτό, που έχει ύψιστη σημασία, είναι το γεγονός ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρόκειται να υποστεί μια εκλογική πανωλεθρία, χωρίς να έχει, απέναντί του  κανέναν σοβαρό πολιτικό αντίπαλο, παρά, μόνον, τον χείριστο εαυτό του, ακόμη και όταν ο Αντώνης Σαμαράς αποφασίσει να εμφανίσει, επίσημα, στο κομματικό προσκήνιο, το εκκολαπτόμενο κόμμα του, βασιζόμενος, κυρίως, στο επιχείρημα ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης αλλοίωσε την ιδεολογική φυσιογνωμία της Νέας Δημοκρατίας, η οποία έπαψε να είναι η Νέα Δημοκρατία των, προ Κυριάκου Μητσοτάκη, εποχών και ότι η ΝΔ κατέστη ένα προσωποπαγές κόμμα του Κυριάκου Μητσοτάκη και όχι της ευρύτερης δεξιάς συντηρητικής παράταξης της χώρας. 

Δεν ισχύει αυτός ο ισχυρισμός, τον οποίο, όχι, μόνον, ο Αντώνης Σαμαράς και υποστηρικτές του, αλλά και όλοι, εκ των δεξιών, αντίπαλοι της Νέας Δημοκρατίας προβάλλουν, καθώς η ουσία της τωρινής έντονης αντιδημοφιλίας του σημερινού πρωθυπουργού, αλλά και όλων των ηγετικών στελεχών του κυβερνώντος κόμματος, οφείλεται στην, ακολουθούμενη ορντολιμπεραλιστική νεοφιλελεύθερη οικονομική και κοινωνική πολιτική, που εφαρμόζει, μέσα στα πλαίσια της ελληνικής κρατικής και οικονομικής χρεωκοπίας και των Μνημονίων, που εξακολουθούν, πάντοτε, να εφαρμόζονται, μέσα στα πλαίσια των οδηγιών των ευρωθεσμικών δανειστών και των συγκεκριμένων ορίων, στις δημόσιες δαπάνες και τα δημόσια έσοδα, στους ετήσιους κρατικούς προϋπολογισμούς, που πραγματοποιούνται, προκειμένου να εξυπηρετεί το βαρύτατο ελληνικό δημόσιο χρέος. 

Βέβαια είναι γεγονός ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει την δική του πολιτική ατζέντα και εφάρμοσε και κοινωνικά μέτρα, τα οποία έρχονται σε σύγκρουση με την ευρύτερη πολιτικοϊδεολογική τοποθέτηση, ενός σημαντικού τμήματος του κοινωνικού χώρου της δεξιάς, όπως συνέβη, με την, περιττή ψήφιση του νόμου, για τον γάμο τον ομόφυλων ζευγαριών, αλλά αυτό είναι ένα γεγονός το οποίο, ναι, μεν, έβλαψε την Νέα Δημοκρατία, δημοσκοπικά, και θα την βλάψει και εκλογικά, αλλά αυτό δεν θα συνέβαινε, σε αυτόν τον βαθμό, που θα συμβεί, οψέποτε διεξαχθούν, μέσα, στους προσεχείς μήνες, εάν η οικονομική και κοινωνική πολιτική δεν είχε αυτόν τον χαρακτήρα του έντονου φιλελεύθερου στοιχείου μέσα στα πλαίσια του ορντολιμπεραλισμού, που εξυπηρετεί τα ολιγοπώλια, σε συνθήκες, χρονικά, παρατεταμένης βαριάς οικονομικής κρίσης, που ακολουθεί ο πρωθυπουργός και την εφαρμόζει. με αποτέλεσμα σημαντικά τμήματα της ελληνικής κοινωνίας να βλέπουν ότι η προσωπική και οικογενειακή καθημερινότητα τους οδηγεί, στην συνεχή συρρίκνωση των πραγματικών τους εισοδημάτων.

Αυτό είναι το πραγματικό αποτέλεσμα των οικονομικών πολιτικών, που ακολουθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αλλά και επιπρόσθετα, η βαρύτατη ενεργειακή κρίση και ο διογκούμενος πληθωρισμός, που έφεραν οι πόλεμοι, στην Ουκρανία και στο Ιράν, γεγονός το οποίο η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει αφήσει να εξελίσσεται, χωρίς να βάλει κανένα χαλινάρι, στην εντόπια ολιγαρχία, που αυξάνει, ακόμη περισσότερο, τις πληθωριστικές πιέσεις, με αποκορύφωμα, όσα συμβαίνουν, στα τρόφιμα, με τα supermarkets και στο λέγουμε χρηματιστήριο της ενέργειας.

Όλα τα υπόλοιπα έχουν την αξία τους, αλλά είναι δευτερεύοντα, σε σχέση, με την πραγματική κατάσταση της συνεχούς συρρίκνωσης του βιοτικού επιπέδου ενός ευρύτατου τμήματος, δηλαδή της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού της χώρας. 

Και εδώ, βρίσκεται το πρόβλημα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι, εν αποδρομή και όπως, ήδη, ο ίδιος λέει, δεν πρόκειται να παραμείνει στην προεδρία της Νέας Δημοκρατίας και ούτε, καν στην Βουλή, από την οποία θα παραιτηθεί, εφόσον δεν είναι ο επόμενος πρωθυπουργός της χώρας. 

Προφανώς, αυτό το λέει και ως μια απειλή, σε ένα τμήμα των συντηρητικών ψηφοφόρων, που ο σημερινός πρωθυπουργός υπολογίζει ότι αυτό το επιχείρημα μπορεί να χρησιμοποιηθεί, για να τους συσπειρώσει, στην κάλπη της Νέας Δημοκρατίας, στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές. Αυτή είναι η πρώτη σκέψη του σημερινού πρωθυπουργού, που χρησιμοποιεί, στον διεξαγόμενο προεκλογικό αγώνα, αυτό το επιχείρημα, πλην όμως, έχει και πραγματική βάση. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, κυριολεκτικά, θα τα παρατήσει, εάν δεν είναι ο επόμενος πρωθυπουργός της χώρας και ιδιαίτερα, εφόσον η Νέα Δημοκρατία κατρακυλήσει, στα χαμηλά ποσοστά, τα οποία της δίνουν, τώρα, οι δημοσκοπήσεις, μάλιστα, χωρίς, ακόμη να έχει εμφανισθεί, επίσημα, το κόμμα του Αντώνη Σαμαρά και κυρίως, είναι το ευρύτερο κοινωνικό κλίμα, που έχει διαμορφωθεί, εις βάρος του ίδιου, ως πρωθυπουργού και του κόμματος του. 

Μάλιστα, μπορούμε να πούμε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης ρίχνει λευκή πετσέτα, στους πολιτικούς αντιπάλους του, προκειμένου να αποφύγει την, καθόλου, απίθανη περίπτωση της παραπομπής του, μετεκλογικά, στο ειδικό δικαστήριο του νόμου, περί ευθύνης (Ν. 3126/19-3-2003 ΦΕΚ 66 Β’) υπουργών, για τις υποθέσεις διαφθοράς, στις οποίες είναι και ο ίδιος, προσωπικά, μπλεγμένος. 

Η απομάκρυνσή του, από την πολιτική ζωή της χώρας, καθιστά, περίπου, περιττή την δημιουργία μιας κυβέρνησης, η οποία θα συγκροτηθεί, επάνω, στην βάση της επίτευξης του λεγόμενου “ειδικού σκοπού” της ποινικής διερεύνησης των σκανδάλων της μητσοτακικής περιόδου. Αυτό σημαίνει, βέβαια, ότι οι εξελίξεις πρόκειται να είναι, ακόμη περισσότερο, ενδιαφέρουσες, όσον αφορά το ελληνικό πολιτικό σκηνικό και την διαμόρφωσή του, μετά τις βουλευτικές εκλογές, που θα διεξαχθούν, σε μερικούς μήνες. 

Όμως, αυτό, σε καμία περίπτωση, δεν σημαίνει ότι η αποχώρηση, από την πολιτική ζωή, του Κυριάκου Μητσοτάκη πρόκειται να αλλάξει τα πράγματα, όσον αφορά την ακολουθούμενη οικονομική και κοινωνική πολιτική. 

Δεν πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο, καθώς όποιοι και αν αναλάβουν την διακυβέρνηση της χώρας, μετά τις βουλευτικές εκλογές, δεν θα αποστούν, κατά πολύ, από τις, ήδη, εφαρμοζόμενες οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές, που, άλλωστε, είναι επιβεβλημένες, εκ των αναληφθεισών  μνημονιακών υποχρεώσεων της χώρας. 

Δυστυχώς…