Το Συμβούλιο Ασφαλείας του OHE αγνόησε τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, για το τουρκολιβυκό Μνημόνιο και δεν πέρασε, στο σχετικό ψήφισμα η πρόταση, για την αποδοχή, από την Λιβύη, του διεθνούς δικαίου, για τις θάλασσες, προκειμένου να ανανεωθεί η θητεία της δύναμης της ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ στην χώρα αυτή. Κοινώς : “Τον ήπιαμε”…

 

Αναφερόμενος, χθες, Τετάρτη 3/11/2026,  στην οικονομική και κοινωνική και στην οικονομική απαξίωση της Ελλάδας ανέφερα ότι, μαζί, με αυτήν την απαξίωση, επήλθε και η γεωπολιτική απαξίωση της χώρας, η οποία, πλέον, δεν είναι παρούσα και δεν έχει κάποιο στίγμα, όχι, μόνο, μέσα, στα πλαίσια της παγκόσμιας κοινότητας, στην οποία ζούμε, αλλά ακόμη και στην, γύρω, περιοχή της, δηλαδή, στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο. 

Αυτή την πραγματικότητα περιγράφω, στο σημερινό δημοσίευμα, όπως και στο, παραπάνω, βίντεο, καθώς εδώ και λίγες ημέρες, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, επειδή το ελληνικό κράτος είναι μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και τυχαίνει, αυτή την περίοδο, μάλιστα, να προεδρεύει, σε αυτό, παρέστη στην σχετική συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, για την ανανέωση της θητείας της ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ, στην διασπασμένη Λιβύη και προέδρευσε, σε αυτή την συνεδρίαση, θέτοντας το θέμα της του του τουρκολιβυκού μνημονίου του και την παράκαμψη του θαλάσσιου χώρου, που αποτελείται, από χιλιάδες ελληνικά νησιά, με την συμφωνία της Άγκυρας και της Τρίπολης, για το διαμοιρασμό της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώννης, μεταξύ των δύο κρατών, τα οποία, όμως, δεν έχουν παρακείμενες, ή αντικείμενες ακτές, καθώς μεσολαβούν, μεταξύ τους, τα ελληνικά νησιά, στο Αιγαίο και στην νοτιοανατολική Μεσόγειο, τα οποία σύμφωνα, με το διεθνές δίκιο της θάλασσας, έχουν και υφαλοκρηπίδα και αποκλειστική οικονομική ζώνη. 

Η προσπάθεια του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν το ενταχθεί, στο ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, για την ανανέωση της θητείας της ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ, στην διασπασμένη Λιβύη, μια σημείωση, η οποία να αναφέρει την υποχρέωση του ενιαίου λιβυκού κράτους, που υποτίθεται ότι θα προκύψει, μετά από τις διαπραγματεύσεις, που γίνονται, για την ενοποίηση της Λιβύης (μετά, από την ανατροπή του καθεστώτος του Μουαμάρ Καντάφι το 2011, από το ΝΑΤΟ, με την συνδρομή του ελληνικού κράτους, επί κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου, με αποτέλεσμα να προκύψει η κατάρρευση και η πολυδιάσπαση της Λιβύης σε επιμέρους φυλαρχίες, οι οποίες αντιμάχονται, η μία την άλλη), την οποία διατύπωση του ψηφίσματος να αποδεχτεί, ως προϋπόθεση της ανανέωσης της θητείας της ειρηνευτικής δύναμης. 

Το πρόβλημα είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν τα κατάφερε. Η παρουσία του αγνοήθηκε.

Μετά, από πολλές διαβουλεύσεις και αναθεωρήσεις του σχεδίου του ψηφίσματος, τελικά, στην πραγματικότητα, οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και η Κίνα, αρνήθηκαν την ένταξη μιας τέτοιας διατύπωσης, στο ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, με το να ισχυρισμό ότι το τουρκολυβικό μνημόνιο δεν αποτελεί συνταγματικό κείμενο της Λιβύης και ότι δεν υπάρχει ομοφωνία, ανάμεσα, στα δύο αντιμαχόμενα μέρη, στην λιβυκή επικράτεια. Στην πραγματικότητα, οι δύο αυτές υπερδυνάμεις, έχουν την δική τους ατζέντα, καθώς δεν έχουν κυρώσει - όπως και η Τουρκία -, την σύμβαση, για το διεθνές δίκαιο των θαλασσών, που έχουν κυρώσει, συνολικά, 172 κράτη, ενώ (περιέργως) η Ρωσία προτίμησε να απόσχει, από την διαδικασία, κάτι, που θα μπορούσε να μην το πράξει  και να συμπεριφερθεί, όπως οι δύο άλλες υπερδυνάμεις.

Το αποτέλεσμα, τελικά, ήταν να μην περάσει αυτή η συγκεκριμένη διατύπωση, στο ψήφισμα, το οποίο εγκρίθηκε, από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, καθώς η ελληνική πλευρά - κακώς -  έπαψε να επιμένει, στην ένταξη μιας ανάλογης συμπληρωματικής αναφοράς, στο ψήφισμα, που εκδόθηκε. Θα έπρεπε να επιμένει και εν ανάγκη, να μειοψηφήσει.

Ότι αυτό αποτελεί μια τεράστια ήττα της ελληνικής πλευράς, είναι σαφές, αλλά αυτό δεν είναι, καθόλου τυχαίο, ούτε συγκυριακό. Είναι προϊόν του γεγονότος, ότι η Ελλάδα, ως κράτος και ως παρουσία, στην παγκόσμια σκηνή, έχει, πλέον, καταστεί ένας παράγοντας, ο οποίος είναι ασήμαντος και αμελητέος και έτσι, δεν λαμβάνεται, υπόψιν, στην παγκόσμια σκηνή, όπως και στην περιφερειακή σκηνή της νοτιοανατολικής Μεσογείου, διότι η παρακμή της ελληνικής κοινωνίας και της οικονομίας, που προέκυψε, από την ελληνική κρατική χρεωκοπία του Απριλίου του 2010 και της καταστροφικής συρρίκνωσης της ελληνικής οικονομίας και της απαξίωσης της ελληνικής κοινωνίας, από αυτήν την διαδικασία, είναι σαφές ότι εκφράζεται και σε γεωπολιτικό επίπεδο, καθώς ουδείς, πλέον, λαμβάνει, υπόψιν, την ελληνική πλευρά, επειδή αυτή δεν έχει - και αυτό πρέπει να το επισημάνουμε - δική της πολιτική παρουσία, στα διεθνή πράγματα και απλώς, αποτελεί ένα, δευτερεύουσας φύσεως και άνευ σημασίας, παρακολούθημα των κρατών της αυτοαποκαλούμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης η οποία και αυτή, με την σειρά της, υποβαθμίζεται, στην διεθνή σκηνή, αλλά και των ΗΠΑ. 

Αυτό σημαίνει ότι η ελληνική θέση, στα παγκόσμια πράγματα θεωρείται δεδομένη, από όλους τους παράγοντες, που αποτελούν την σημερινή παγκόσμια κοινότητα και το ίδιο συμβαίνει και στον χώρο της περιφερειακής θέσης της χώρας, στην νότια ανατολική Μεσόγειο, ακόμη και στο Αιγαίο, καθώς η Άγκυρα έχει καταστεί μεγάλη περιφερειακή δύναμη, η οποία παίζει καθοριστικό παράγοντα και στην περιφέρεια της νοτιοανατολικής Μεσογείου και του Αιγαίου, αλλά και στην παγκόσμια σκηνή, καθώς οι απόψεις της, που είναι, σε μεγάλο βαθμό, αυτόνομες καιλαμβάνονται, υπόψιν, από τους παγκόσμιους παίκτες· μεγάλους μεσαίους και μικρούς. 

Με λίγα λόγια, συμβαίνει αυτό που είπε ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Δημήτρης Καλογερόπουλος, λέγοντας την γνωστή λαϊκή φράση, ανφερόμενος, στην κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου, από την λεγόμενη βουλή της Λιβύης, την οποία αναγνωρίζει, επίσημα, ο ΟΗΕ :  “Τον ήπιαμε”. 

Αυτή είναι η πραγματικότητα, άλλωστε, καθώς η Ελλάδα, ως παρουσία, στην παγκόσμια σκηνή, αλλά και στην περιφέρειά της, έχει καταστεί ένας ασήμαντος παίκτης, που δεν λαμβάνεται, υπόψιν, επειδή, αντίθετα, από ό,τι συμβαίνει, με την τουρκική πλευρά, η ελληνική κυβέρνηση - όποια και αν είναι αυτή και βεβαίως, αυτό δεν αφορά, απλώς και μόνον, την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη - δεν έχει δικές της αυτόνομες θέσεις, που να της υποστηρίζει και να έχει την δυνατότητα να τις επιβάλει, όταν χρειασθεί. Αυτή είναι η ψυχρή αλήθεια και φυσικά, αυτή η κατάσταση πρέπει να ανατραπεί. 

Η χώρα πρέπει να αποκτήσει την δική της φωνή και αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να ξαναεξετάσει την παρούσα θέση της, στον χώρο της ευρωζώνης και της λεγόμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης και να απαλλαγεί, από την υποταγή, στο παλαιό καραμανλικό δόγμα του “Ανήκωμεν εις την Δύσιν”.

 Η χώρα πρέπει να ακολουθήσει πολιτική, που να ανοίγεται, στον παγκόσμιο νότο και στην Ρωσία, κρατώντας μία ισορροπία, ανάμεσα, στην σχέση της, με τους σημερινούς της συμμάχους, οι οποίοι πρέπει να παύσουν να θεωρούν την ελληνική πλευρά, ως δεδομένη και ως εκ τούτου, να την θεωρούν, ως παράγοντα, τον οποίο πρέπει να λαμβάνουν, υπόψη τους, όταν διαμορφώνουν τη δική τους πολιτική θέση, για τα ζητήματα, που αφορούν και την χώρα μας, στην περιφερειακή της θέση, αλλά και τις θέσεις της, στα διεθνή και στα παγκόσμια ζητήματα, που προκύπτουν. 

Αλλά ποιός θα το πράξει αυτό;  Αυτό είναι το κεφαλαιώδες ερώτημα. 

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα; 

Όχι φυσικά…