8/2026. Xωρίς έξοδο, από την ευρωζώνη, λύση δεν υπάρχει. Ως αρχή, απαιτείται, απλώς, η ψήφιση ενός νόμου και στην συνέχεια, η ελληνική κοινωνία χρειάζεται μια νέα συντακτική συνέλευση, που θα αλλάξει, άρδην, το συνταγματικό πλαίσιο.

 

Με την ελληνική οικονομία και κοινωνία, ασχολούμαι, στο παρόν δημοσίευμα, όπως και στο, παραπάνω, χθεσινό (10/8/2026) βίντεο, που ανάρτησα, στο YouTube και το οποίο βίντεο, είναι απαραίτητο να παρακολουθήσουν οι αναγνώστες, καθώς, σε αυτό, περιγράφω την οικονομική καταστροφή, που έχουμε υποστεί, από την έναρξη της ελληνικής κρατικής και οικονομικής χρεωκοπίας και της μνημονιακής εποχής, η οποία συνεχίζεται και θα εξακολουθήσει να συνεχίζεται, όσο η Ελλάδα παραμένει, στο ευρώ και την ζώνη του, χωρίς, βέβαια, να σταματώ, σε αυτήν την περιγραφή, καθώς αναφέρομαι και στην λύση του ελληνικού δράματος, δηλαδή, στην επιστροφή της ελληνικής οικονομίας, σε ένα νέο εθνικό νόμισμα, το οποίο πρέπει να αντικαταστήσει το ευρώ, προκειμένου η χώρα να βάλει, σε τάξη τα οικονομικά της και να επιστρέψει, σε ρυθμούς μιας ταχύτατης οικονομικής ανάπτυξης.

Την καταστροφή, που έχει υποστεί και εξακολουθεί να υφίσταται η ελληνική οικονομία, κατά την συνεχιζόμενη μνημονιακή περίοδο, που δεν πρόκειται να λήξει, όσο η χώρα δεν αλλάζει, άρδην, πορεία, την περιγράφει, παραστατικότατα, ο, παρακάτω, πίνακας και οι επικαιροποιήσεις, στις οποίες έχω προβεί. 

Αλλά, πέραν αυτών των καταθλιπτικών μεγεθών της ετήσιας καταβαράθρωσης του ελληνικού ΑΕΠ, υπάρχει και η συνέχεια της μακράς καχεξίας της ελληνικής οικονομίας, με τον υπολογισμό των μεγεθών του ελληνικού ΑΕΠ, κατά την χρονική περίοδο 2023 - 2025, έχοντας πάντοτε, ως έτος βάσης, τις σταθερές τιμές του έτους 2018, κατά την διάρκεια του οποίου, το ελληνικό ΑΕΠ είχε κατακρημνιστεί, στα 179,558 δισεκατομμύρια ευρώ, όταν, το 2009 είχε φθάσει, στα 252,939 δισεκατομμύρια ευρώ. 

Κάπως έτσι, φθάσαμε, το 2022, το ελληνικό ΑΕΠ (πάντοτε, με έτος βάσης το ΑΕΠ, σε σταθερές τιμές του 2018) να φθάσει, στα 189,326, με ποσοστό αύξησης 14,51%.

Από εκεί και πέρα, μπορούμε να υπολογίσουμε την εξέλιξη του ελληνικού ΑΕΠ, κατά την χρονική περίοδο 2023 - 2025, με βάση υπολογισμού, πάντοτε, τις σταθερές τιμές του 2008, λαμβάνοντας υπόψη τα ετήσια ποσοστά μεγέθυνσης του ελληνικού ΑΕΠ.

Έτσι, έχουμε :

2023 : 189,326 (ΑΕΠ 2022) x (ποσοστό ανάπτυξης 2023) 2,3% = 4,354 δισεκατομμύρια ευρώ και συνολικό ΑΕΠ 193,680 δισεκατομμύρια ευρώ.

2024 : 193.680 (ΑΕΠ 2023) x (ποσοστό ανάπτυξης 2024) 2,1% = 4,067 δισεκατομμύρια ευρώ  και συνολικό ΑΕΠ 197,747 δισεκατομμύρια ευρώ.

2025 : 197.747 (ΑΕΠ 2024) x (ποσοστό ανάπτυξης 2025) 2,1% = 4,152 δισεκατομμύρια ευρώ και συνολικό ΑΕΠ  201,899 δισεκατομμύρια ευρώ.

Έτσι, γίνεται αντιληπτό το τεράστιο μέγεθος της καταστροφής, που έχει υποστεί η ελληνική οικονομία και η ελληνική κοινωνία, καθώς το ελληνικό ΑΕΠ και τα εισοδήματα της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών αυτής της χώρας έχουν καταβαραθρωθεί και μάλιστα, τα εισοδήματα των πολιτών βρίσκονται, σε χειρότερη θέση, από αυτήν του ελληνικού ΑΕΠ. 

Αυτό συμβαίνει, απλούστατα, επειδή η οικονομική πολιτική, που ασκείται, από τις κυβερνήσεις της μνημονιακής εποχής, που συνεχίζεται (τουλάχιστον, μέχρι το 2070) και μάλιστα, κατά την τελευταία τριετία, εξακολουθητικά, από την παρούσα κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, η οποία στηρίζει την οικονομική της πολιτική, στην θηριώδη αύξηση της φορολογίας, με συνέπεια, την τεράστια αύξηση του τελικού φορολογικού αποτελέσματος, καθώς η αύξηση των κρατικών εισπράξεων (δηλαδή των δημόσιων εσόδων), κατά την τελευταία επταετία, φθάνουν, στα 20 δισεκατομμύρια ευρώ, ήτοι αντιστοιχούν, περίπου, στο σύνολο της πραγματικής χρηματικής μεγέθυνσης του ελληνικού ΑΕΠ με αποτέλεσμα την πτώση των πραγματικών εισοδημάτων του πληθυσμού, καθότι οι ετήσιες αυξήσεις, σε αυτά - είτε είναι μισθοί, είτε είναι συντάξεις είτε είναι εισοδήματα, από επιχειρηματική δραστηριότητα - υπολείπονται, κατά πολύ, του πληθωρισμού, ο οποίος βρίσκεται τα τελευταία χρόνια, σε όξυνση και σε υπερβολική μεγέθυνση. Το δυστύχημα όλων είναι ότι αυτή η εφαρμοζόμενη οικονομική και δημοσιονομική πολιτική πρόκειται να συνεχιστεί, επ’ αόριστον, και μετά τις ερχόμενες βουλευτικές εκλογές, όποτε και αν ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοινώσει την διεξαγωγή τους. 

Αυτό συμβαίνει, επειδή τα πλαίσια των τεσσάρων Μνημονίων, που ισχύουν, από την ελληνική χρεωκοπία του Απριλίου του 2010, μέχρι σήμερα, πρόκειται να εξακολουθήσουν να ισχύουν, έως το 2070 ,σύμφωνα, με όσα έχουν συνομολογηθεί, ανάμεσα στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ και τους ευρωθεσμικούς δανειστές, τον Αύγουστο του 2018, με την σύναψη του 4ου “ντροπαλού” και κρυφού Μνημονίου.

Δυστυχώς, το διαλυόμενο και υπό ανασυγκρότηση κομματικότητα το οποίο το οποίο κομματικό τοπίο στην χώρα μας μετεκλογικά δεν πρόκειται να αλλάξει τις βασικές κατευθύνσεις της ακολουθούμενης δημοσιονομικής και οικονομικής πολιτικής αφού είναι προσδιορισμένα τα πλαίσια μέσα στα οποία η ευρύτερη οικονομική πολιτική και μάλιστα εξειδικευμένη σε κάθε τομέα έχει συμφωνηθεί με τους εμπρόθεσμους οι οποίοι επιβάλουν την επίτευξη μεγάλων πρωτογενών πλεονασμάτων επί δεκαετίες δηλαδή τουλάχιστον έως το 2060 και το 2070 προκειμένου υποτίθεται να διευθετηθεί οριστικά το ελληνικό δημόσιο χρέος το οποίο στην ουσία του ήταν και παραμένει τοκογλυφικό και οφείλεται φυσικά σε έναν τεράστιο τεράστιο βαθμό στην κατάργηση της δραχμής του εθνικού νομίσματος της δραχμής και την αντικατάσταση του από το ευρώ ύστερα από την ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη την 1 Ιανουαρίου 2002. Εκεί βρίσκεται η αιτία της ελληνικής καταστροφής και καταστροφής εξαιτίας του γεγονότος ότι το ευρώ λειτουργεί εντός της στο πλαίσιο της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας ως ξένο νόμισμα δηλαδή ο συνάλλαγμα διότι η έκδοσή του όπως και η κυκλοφορία του δεν ορίζονται οποιοσδήποτε δεν ορίζονται από οποιεσδήποτε ελληνικές αρχές αλλά από την ευρωπαΐκή κεντρική τράπεζα η οποία έχει τέτοιες προτεραιότητες στην εφαρμοζόμενη νομισματική πολιτική που καμία σχέση δεν έχει ου σχέση έχει με τις ανάγκες της ελληνικής οικονομίας η οποία υποχρεώνεται όλα αυτά τα χρόνια να προσαρμόζεται στο νόμισμα αυτό δηλαδή το ευρώ με αποτέλεσμα να βρεθεί σε αυτά τα χάλια που βρίσκεται σήμερα επειδή το ευρώ είναι πολύ ακριβό νόμισμα για την ελληνική οικονομία με αποτέλεσμα απώλεια των των εξωτερικών αγορών ενός σημαντικού μεριδίου των της εξωτερικής αγοράς στην οποία απευθύνεται η ελληνική παραγωγή και ακόμη περισσότερο και χειρότερα είναι τα πράγματα όσον αφορά την ελληνική εσωτερική αγορά όπου και σε αυτό το επίπεδο που είναι ιδιαίτερα κρίσιμο η ελληνική παραγωγή χάνει συνεχώς το μερίδιο της λόγω του ανταγωνισμού των φθηνότερων προϊόντων που έρχονται από το εξωτερικό. 

Φυσικά, λύση υπάρχει. Και η λύση αυτή του ελληνικού δράματος περνάει, μέσα από την έξοδο της Ελλάδας, από το ευρώ και την ζώνη του, το ταχύτερο δυνατόν, κάτι το οποίο μπορεί να γίνει, απλώς, με την ψήφιση ενός νόμου, που θα αντικαθιστά αυτό το ξένο νόμισμα - το ευρώ -, το οποίο λειτουργεί, για την ελληνική οικονομία, ως ξένο συνάλλαγμα, με ένα νέο εθνικό νόμισμα, όπως και αν το ονομάσουμε αυτό το νόμισμα. 

Όμως, δεν υπάρχει η πολιτική βούληση, από τα υπάρχοντα και νεοεμφανιζόμενα πολιτικά κόμματα, για να πραγματοποιηθεί αυτή η αλλαγή, η οποία βεβαίως, από μόνη της, δεν είναι αρκετή, αλλά είναι μια απαραίτητη αρχή, καθώς θα πρέπει να συνοδευθεί και με την συγκρότηση μιας συντακτικής συνέλευσης, η οποία θα ανατρέψει το νομικό μνημονιακό καθεστώς, που έχει επιβληθεί, στην κοινωνία. 

Δεν είναι εύκολο κάτι τέτοιο, όχι, επειδή υπάρχουν αξεπέραστα αντικειμενικά εμπόδια, για την επιστροφή της χώρας, σε ένα εθνικό νόμισμα. Δεν πρόκειται , περί αυτού.

Το ουσιαστικό εμπόδιο, που υπάρχει - και εδώ, έγκειται η τεράστια δυσκολία -, είναι ότι η απογοητευμένη ελληνική κοινωνία δεν είναι ώριμη να στηρίξει μια τέτοια μετάβαση, γι’ αυτό και δεν υπάρχουν οι κατάλληλοι φορείς δηλαδή οι κοινωνικές οργανώσεις και εν τέλει, τα κόμματα που θα ωθήσουν τις εξελίξεις. προς αυτή την κατεύθυνση.  

Εννοείται ότι δεν φταίει η ελληνική κοινωνία, για την κατάσταση, στην οποία έχει περιέλθει, κατά την τελευταία 16αετία. Κατά τη διάρκεια του μνημονιακού παρελθόντος, προσπάθησε να απαλλαγεί, από την παγίδα θανάσιμη παγίδα, στην οποία την αιχμαλώτισε η εντόπια πολιτική και οικονομική ολιγαρχία, με την ένταξη της Ελλάδας στο ευρώ και την ζώνη του, που είχε, ως αποτέλεσμα, την ελληνική κρατική και οικονομική χρεοκοπία του 2010 και φυσικά τα τέσσερα Μνημόνια, που ακολούθησαν. 

Το δυστύχημα είναι ότι αυτοί τους οποίους η ελληνική κοινωνία εμπιστεύτηκε, δηλαδή τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις μεγαλόστομες εξαγγελίες τους, τελικά, όταν έφτασε ο κόμπος, στο χτένι, το καλοκαίρι του 2015, υποτάχθηκαν, στις θελήσεις των ευρωθεσμικών δανειστών και δεν πραγματοποίησαν, όχι, μόνον, τις εξαγγελίες τους, αλλά πρόδωσαν και την λαϊκή εντολή, που είχαν ζητήσει και είχαν λάβει, από την ελληνική κοινωνία, με το δημοψήφισμα 5ης Ιουλίου 2015. 

Έτσι η ελληνική κοινωνία έπαθε τα χειρότερα και φυσικά, απογοητεύτηκε, πλήρως, έχοντας καταλήξει, στο συμπέρασμα πως ό,τι και αν γίνει και ό,τι και αν ψηφίσει, στις οποιεσδήποτε βουλευτικές εκλογές, τελικά, αυτό, που θα συμβεί, είναι, όχι αυτό που θέλει ίδια η κοινωνία, αλλά αυτό, που θέλουν οι ξένοι δανειστές και η εντόπια πολιτικοοικονομική ολιγαρχία.

Δεν χρειάζεται να κουράσω περισσότερο τους αναγνώστες, επεκτείνοντας το παρόν κείμενο. Όσα έγραψα είναι, ήδη, πολλά. 

Γι’ αυτό και σταματώ, εδώ, και επαναλαμβάνω την προτροπή μου, στο αναγνωστικό κοινό να παρακολουθήσει το αρχικό βίντεο, που έχω αναρτήσει, στο παρόν δημοσίευμα. 

Είναι εξαιρετικά χρήσιμο.