681 μΧ. Η Ευρώπη εκείνης της εποχής.
814 μΧ. Η Ευρώπη εκείνης της εποχής.
1871. Γαλλία. Η Louise Michel είναι 41 ετών. Η Κομμούνα του Παρισιού καίγεται. Κυβερνητικά στρατεύματα σκοτώνουν χιλιάδες εξεγερμένους στους δρόμους. Πολέμησε με τουφέκι στα οδοφράγματα. Στο δικαστήριο ζήτησε τον θάνατο. Το δικαστήριο αρνήθηκε. Την εξόρισε στην άλλη άκρη του γης. Εκείνη δίδαξε τους αυτόχθονες και στήριξε την εξέγερσή τους.
Η Louise δεν κρύβεται. Πολεμάει με τουφέκι στα οδοφράγματα. Διοικεί τάγματα. Περιθάλπει τραυματίες υπό πυρά.
Όταν πέφτει η Κομμούνα, συλλαμβάνεται.
Τον Δεκέμβριο του 1871, στέκεται μπροστά σε στρατοδικείο. Οι δικαστές περιμένουν κλάματα, μεταμέλεια, ικεσίες.
Η Louise τους κοιτάζει ήρεμα και λέει:
«Ανήκω ολοκληρωτικά στην Κοινωνική Επανάσταση. Αν με αφήσετε να ζήσω, δεν θα πάψω ποτέ να φωνάζω για εκδίκαιση. Ζητώ τον θάνατο!»
Θέλει να την εκτελέσουν. Βλέπει το μαρτύριο ως νίκη. Ο θάνατος ως την ύψιστη επαναστατική πράξη.
Το δικαστήριο παγώνει. Κανείς δεν έχει ξανακούσει κάτι τέτοιο. Μια γυναίκα που ζητάει τον θάνατό της.
Της αρνούνται.
Την καταδικάζουν σε εξορία – στη Νέα Καληδονία, μια γαλλική ποινική αποικία στον νότιο Ειρηνικό. Στην άλλη άκρη του κόσμου.
Είναι χειρότερο από τον θάνατο. Μια αργή εξαφάνιση. Μια ζωή ξεχασμένη σε ένα μακρινό νησί.
Κάνουν λάθος.
1873. Η Louise φτάνει στη Νέα Καληδονία με εκατοντάδες άλλους κρατούμενους. Οι συνθήκες είναι βάναυσες – τροπική ζέστη, αρρώστιες, απομόνωση.
Αλλά δεν λυγίζει. Διδάσκει.
Ανοίγει σχολεία για τα παιδιά των κρατουμένων. Και τότε κάνει κάτι που κανένας άλλος Ευρωπαίος εξόριστος δεν έχει κάνει: ανοίγει σχολεία για τους αυτόχθονες Κανάκ.
Η γαλλική αποικιακή κυβέρνηση έχει καταστείλει βίαια τους Κανάκ. Τους έχει κλέψει τη γη. Τους έχει αναγκάσει σε καταναγκαστική εργασία. Οι περισσότεροι Γάλλοι άποικοι τους θεωρούν υποανθρώπινους.
Η Louise τους θεωρεί συντρόφους.
Μαθαίνει τη γλώσσα τους. Διδάσκει τα παιδιά τους. Καταγράφει τον πολιτισμό τους.
1878. Οι Κανάκ εξεγείρονται ενάντια στη γαλλική αποικιακή κυριαρχία.
Όλοι οι άλλοι Γάλλοι εξόριστοι καταδικάζουν την εξέγερση. Η Louise την υποστηρίζει. Βλέπει τον αγώνα τους ως ίδιο με την Κομμούνα του Παρισιού – καταπιεσμένοι άνθρωποι που αγωνίζονται για ελευθερία.
Η αλληλεγγύη της είναι απόλυτη. Και επικίνδυνη. Το Παρίσι την παρακολουθεί.
1880. Μετά από εννέα χρόνια εξορίας, η Louise λαμβάνει αμνηστία. Της επιτρέπεται να επιστρέψει στη Γαλλία.
Φτάνει μπροστά σε τεράστια πλήθη. Έχει γίνει θρύλος – «Η Κόκκινη Παρθένα», η γυναίκα που ζήτησε τον θάνατο και επέζησε της εξορίας.
Και αμέσως ρίχνεται ξανά στον αγώνα. Δίνει ομιλίες σε όλη τη Γαλλία. Καλεί σε αναρχισμό, εργατικά δικαιώματα, γυναικεία απελευθέρωση.
Η αστυνομία την ακολουθεί παντού. Συλλαμβάνεται επανειλημμένα. Δεν την νοιάζει. Συνεχίζει να μιλάει.
9 Ιανουαρίου 1888. Η Louise δίνει ομιλία στη Χάβρη.
Ένας νεαρός βασιλικός ονόματι Pierre Lucas την πλησιάζει. Και τη μαχαιρώνει στο κεφάλι.
Η λεπίδα χτυπάει το κρανίο της. Το αίμα τρέχει στο πρόσωπό της. Το πλήθος αρπάζει τον Lucas. Θα τον σκοτώσουν.
Η Louise τους σταματάει.
Ακόμα ματωμένη, με το τραύμα ανοιχτό, λέει:
«Μην τον πειράξετε. Είναι εξίσου θύμα της κοινωνίας όσο κι εγώ. Η κοινωνία τον έκανε αυτό που είναι.»
Αρνείται να καταθέσει μήνυση.
Συγχωρεί τον άνθρωπο που προσπάθησε να τη σκοτώσει.
Αναρρώνει. Και συνεχίζει να δίνει ομιλίες.
Για τα επόμενα 17 χρόνια ταξιδεύει σε όλη τη Γαλλία. Μιλάει σε εργάτες, γυναίκες, φοιτητές. Γράφει ασταμάτητα. Ζει στη φτώχεια – μοιράζει ό,τι έχει. Δεν σταματάει ποτέ.
9 Ιανουαρίου 1905. Ακριβώς 17 χρόνια μετά τη μαχαιριά. Η Louise Michel πεθαίνει στη Μασσαλία. Είναι 74 ετών. Βρισκόταν στη μέση μιας περιοδείας ομιλιών. Πεθαίνει φτωχή. Κατέχοντας σχεδόν τίποτα.
Η κηδεία της στο Παρίσι συγκεντρώνει πάνω από 100.000 ανθρώπους.
Εργάτες, αναρχικοί, σοσιαλιστές, φεμινίστριες, φοιτητές. Όλοι ήρθαν να τιμήσουν «την Κόκκινη Παρθένα».
Η κυβέρνηση φοβάται ταραχές. Η αστυνομία παρατάσσεται στους δρόμους.
Αλλά το πλήθος είναι ειρηνικό. Περπατούν σιωπηλά πίσω από το φέρετρό της. Με σκυμμένα κεφάλια. Σηκωμένες γροθιές.
Η γυναίκα που ζήτησε τον θάνατο το 1871 – και της τον αρνήθηκαν – αναπαύεται επιτέλους.
Αλλά υπάρχει μια τελευταία λεπτομέρεια. Κάτι που η Louise είπε λίγο πριν πεθάνει. Κάτι που κανείς δεν περίμενε από εκείνη. Μια φράση που άλλαξε τον τρόπο που την θυμούνται όλοι…
Θες να μάθεις τι είπε η Louise Michel λίγο πριν πεθάνει; Γιατί 100.000 άνθρωποι την αποχαιρέτησαν σαν πρόεδρο ενώ πέθανε φτωχή; Και πώς μια γυναίκα που ζήτησε τον θάνατο έζησε για να αλλάξει τον κόσμο;
1895. Ιερουσαλήμ. Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο κυβερνήτης της πόλης Tevfik Bey.
19ος αιώνας. Captain Yorghi (Konstantinidis) Pasha (1828–1906), the Greek-Origin Christian Mayor of Giresun (Northern Anatolia), Who Served as Mayor of Giresun for 25 Years.
(Restoreted & Colored Image).
19ος αιώνας (τέλη) Παραδοσιακή ανδρική ενδυμασία Τραπεζούντας.
Στις ορεινές περιοχές της Μαύρης Θάλασσας, στα ανατολικά της Σαμψούντας, ιδιαίτερα στην Τραπεζούντα, τη Ριζούντα και τα περίχωρά της, στα ανατολικά έως το εσωτερικό της Γεωργίας, στα νότια έως το κέντρο του Gumushane, στα νότια, στα μέσα της δεκαετίας του 1900, η ανδρική καθημερινή ένδυση ήταν κάπως έτσι:
- Μαύρο παντελόνι με φερμουάρ
- Μαύρο μαλλί ή σακάκι aba
- Cirkes βερίκοκο, πυροτεχνήματα, Hamayıl (muska)
- Ένας τίτλος που λέγεται κολοκύθα ή μαριονέτα
- Ζώνη και πιστόλι χαραγμένο στη μέση, διπλό μαχαίρι Sermene ή μεγαλύτερες λεπίδες όπως επίθεση
- Μαρτίνι καραμπίνα στον ώμο
-Ψηλά τακούνια ή μπότες με γούνα
Αυτό το ένδυμα χρησιμοποιήθηκε τόσο στην καθημερινή ζωή όσο και στις πολεμικές περιόδους.
Ιστορική φωτογραφία Επιχρωματισμένη με AI (Maçka)
Παραδοσιακή Ενδυμασία Λεξικό Κουζάμ:
https://ozhanozturk.com/2017/08/29/karadeniz-bolgesi-geleneksel-giyim-kusam-sozlugu/
#Karadeniz #Trabzon #GelenekselGiyim #20yy #KaradenizKültürü
20ος αιώνας. Αλβανία.
1914. Η επικράτεια του σύγχρονου πολωνικού κράτους, σύμφωνα, με την εθνοτική βάση του πληθυσμού εκείνη την εποχή.
Ένας Γερμανός, εμπνευστής των γενοκτονιών.
----------------------------------------------------------------
Ο Κόλμαρ φον ντερ Γκολτς (Colmar Freiherr von der Goltz, 1843–1916), ήταν ένας Πρώσος στρατάρχης που έμεινε στην ιστορία ως Γκολτς Πασάς (Goltz Pasha) για τον καθοριστικό του ρόλο στην αναδιοργάνωση του οθωμανικού και νεοτουρκικού στη συνέχεια, στρατού.
Ο Γκολτς εστάλη στην Κωνσταντινούπολη το 1883 στο πλαίσιο της συνεργασίας της Γερμανίας με τον Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β'. Αναμόρφωσε τις στρατιωτικές σχολές και δημιούργησε μια ομάδα αξιωματικών που έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στα επόμενα χρόνια.
Η νίκη των Οθωμανών κατά της Ελλάδας στον άτυχη πόλεμο του 1897 θεωρείται ότι οφείλεται στις μεταρρυθμίσεις και στον εξοπλισμό που είχε εισαγάγει.
Επίσης ο Γκολτς πασάς φέρει σημαντική ευθύνη για τις διώξεις και τις γενοκτονίες των χριστιανικών πληθυσμών (Αρμενίων, Ελλήνων, Ασσυρίων) στην ύστερη Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Με το βιβλίο του «Ο λαός στα όπλα» (Das Volk im Waffen), εισήγαγε την έννοια του απόλυτου, ολοκληρωτικού πολέμου καλλιεργώντας την άποψη ότι ο στόχος μιας εκστρατείας δεν είναι απλώς η ήττα του αντίπαλου στρατού, αλλά ο ολοκληρωτικός αφανισμός του εχθρού.
Το βιβλίο αυτό έγινε το «ευαγγέλιο» των Νεότουρκων. Ο Ενβέρ Πασάς είχε τον Γκολτς ως δάσκαλο και πρότυπο. Οι Νεότουρκοι εφάρμοσαν αυτή τη θεωρία της «εσωτερικής εκκαθάρισης» απέναντι στους χριστιανούς, τους οποίους θεωρούσαν εσωτερικό εχθρό και εμπόδιο για την ομογενοποίηση του κράτους.
Ήδη από τη δεκαετία του 1890, κατά τις πρώτες μεγάλες σφαγές των Αρμενίων, ο Γκολτς είχε προτείνει μια συγκεκριμένη «λύση» για τα εθνοτικά προβλήματα της αυτοκρατορίας: τη μαζική μεταφορά και επανεγκατάσταση πληθυσμών.
Αυτή ακριβώς η ιδέα της βίαιης εκτόπισης διαμόρφωσε την στρατηγική εξόντωσης που εφάρμοσαν οι Νεότουρκοι με τις «πορείες θανάτου». Ήταν μια αποτελεσματική μέθοδος εξόντωσης μέσω της πείνας, των κακουχιών και των επιθέσεων.
Από τη θέση του, γνώριζε πλήρως τις σφαγές και τους εκτοπισμούς των Αρμενίων και των Ελλήνων που ξεκίνησαν το 1914-1915. Όχι μόνο δεν διαμαρτυρήθηκε, αλλά θεωρούσε αυτές τις πράξεις ως «στρατιωτική αναγκαιότητα» για την ασφάλεια του κράτους.
Στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε αρχικά ως γενικός διοικητής στο κατεχόμενο Βέλγιο, όπου εφάρμοσε σκληρά μέτρα κατά της αντίστασης. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και ανέλαβε τη διοίκηση της 6ης Στρατιάς στη Μεσοποταμία.
Πέτυχε σημαντικές νίκες κατά των Βρετανών, με αποκορύφωμα την πολιορκία του Κουτ-ελ-Αμάρα.
Πέθανε στη Βαγδάτη τον Απρίλιο του 1916, επίσημα από τύφο, αν και υπήρξαν φήμες για δηλητηρίαση.
Η φωτογραφία απεικονίζει την τελετή κηδείας του στη Βαγδάτη το 1916. Η τελετή πραγματοποιήθηκε σε έναν προμαχώνα των τειχών της παλιάς πόλης, δίπλα στον ποταμό Τίγρη. Στο κέντρο της εικόνας διακρίνεται το φέρετρο καλυμμένο με την οθωμανική σημαία, περιτριγυρισμένο από στρατιωτικούς και αξιωματούχους.
Επίσης στον τάφο του που βρίσκεται στα Θεραπεία της Κωνσταντινούπολης υπάρχει η επιγραφή: "Γενικός Στρατάρχης
Β. Λεοπ. Κόλμαρ Βαρόνος φον ντερ Γκολτς
Αρχιστράτηγος μιας τουρκικής στρατιάς
Γεννήθηκε 12 Αυγούστου 1843στο Μπίλκενφελντ
Πέθανε 19 Απριλίου 1916 στη Βαγδάτη".
Στην κορυφή του Σταυρού βρίσκεται η Ημισέληνος για να τονίσει την ιδιαίτερη συμβολή του στην τουρκική ιστορία .
---------
Για τη γερμανική συνενοχή στη γενοκτονία των Αρμενίων και των υπολοίπων χριστιανικών πληθυσμών (Ελλήνων και Ασσυρίων) δες:
https://www.dw.com/el/%CE%B7-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%87%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CE%BA%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%AF%CF%89%CE%BD/a-58778429
Καταδικάστηκε δύο φορές σε θάνατο – σε δύο διαφορετικούς παγκόσμιους πολέμους. Την πρώτη φορά τη γλίτωσε η διεθνής πίεση. Τη δεύτερη φορά επέζησε από το στρατόπεδο συγκέντρωσης Ravensbrück. Και μετά επέστρεψε στην τάξη, για να διδάξει παιδιά.
Η Louise Thuliez γεννήθηκε στις 29 Φεβρουαρίου 1881 – μία ημέρα που υπάρχει μόνο μία φορά κάθε τέσσερα χρόνια. Ήταν ταιριαστό. Επειδή η Louise Thuliez έζησε μία ζωή που φαινόταν αδύνατη, επιβιώνοντας από συνθήκες που θα έπρεπε να την είχαν σκοτώσει δύο φορές.
Μεγάλωσε σε ένα μικρό χωριό της βόρειας Γαλλίας και έγινε δασκάλα – ένα ήσυχο, αξιοσέβαστο επάγγελμα για μία γυναίκα της εποχής της. Τίποτα στη νεανική της ζωή δεν προμήνυε ότι θα γινόταν μία από τις γενναιότερες μαχήτριες της αντίστασης του 20ού αιώνα.
Το 1914, άρχισε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος. Οι Γερμανοί εισέβαλαν στο Βέλγιο και τη βόρεια Γαλλία, καταλαμβάνοντας την περιοχή όπου ζούσε η Louise. Ξαφνικά, το μικρό της χωριό βρέθηκε πίσω από τις εχθρικές γραμμές. Οι περισσότεροι άνθρωποι έσκυβαν το κεφάλι, προσπαθώντας να επιβιώσουν.
Η Louise Thuliez αποφάσισε να αντισταθεί.
Εντάχθηκε σε ένα μυστικό δίκτυο που βοηθούσε συμμαχικούς στρατιώτες – Βρετανούς, Γάλλους και Βέλγους που είχαν παγιδευτεί πίσω από τις γερμανικές γραμμές – να δραπετεύσουν στην ουδέτερη Ολλανδία. Ήταν εξαιρετικά επικίνδυνη δουλειά. Οι Γερμανοί εκτελούσαν οποιονδήποτε πιάνονταν να βοηθά εχθρούς. Χωρίς δίκες, χωρίς εκκλήσεις. Απλά εκτέλεση.
Η Louise δεν νοιαζόταν. Έκρυβε φυγάδες στο σπίτι της, μετέφερε μυστικά μηνύματα σε κατεχόμενα εδάφη και οδηγούσε στρατιώτες μέσα από επικίνδυνα εδάφη στην ασφάλεια.
Συνεργάστηκε με ένα δίκτυο υπό την ηγεσία της Edith Cavell, μιας Βρετανίδας νοσοκόμας που διηύθυνε νοσοκομείο στις Βρυξέλλες. Το δίκτυο της Cavell είχε βοηθήσει πάνω από 200 συμμαχικούς στρατιώτες να δραπετεύσουν.
Τον Αύγουστο του 1915, το δίκτυο προδόθηκε. Οι γερμανικές αρχές συνέλαβαν την Edith Cavell, τη Louise Thuliez και δεκάδες άλλους. Η τιμωρία ήταν ο θάνατος.
Η Edith Cavell εκτελέστηκε με εκτελεστικό απόσπασμα στις 12 Οκτωβρίου 1915. Ήταν 49 ετών. Η Louise Thuliez καταδικάστηκε σε θάνατο λίγο αργότερα. Ήταν 34 ετών – μία δασκάλα που είχε περάσει μήνες κρύβοντας στρατιώτες και μεταφέροντας μηνύματα. Και τώρα θα την εκτελούσαν.
Αλλά η διεθνής πίεση – που προκλήθηκε από την οργή για την εκτέλεση της Edith Cavell – ανάγκασε τη Γερμανία να αναθεωρήσει την εκτέλεση περισσότερων γυναικών. Την τελευταία στιγμή, η θανατική ποινή της Louise μετατράπηκε σε καταναγκαστική εργασία. Στάλθηκε στη φυλακή. Επέζησε.
Το 1918, όταν τελείωσε ο πόλεμος, η Louise αποφυλακίστηκε. Ήταν 37 ετών. Επέστρεψε στο χωριό της και ξαναπήγε στη διδασκαλία.
Για είκοσι χρόνια, έζησε μία κανονική ζωή. Δεν αναζήτησε αναγνώριση. Δεν έγραψε απομνημονεύματα. Απλώς δίδασκε παιδιά.
Το 1940, η Γερμανία εισέβαλε ξανά στη Γαλλία. Η Louise ήταν 59 ετών – σχεδόν εξήντα, αρκετά μεγάλη για να μην μπλέκει, αρκετά μεγάλη για να αφήσει τους νεότερους να παλέψουν. Αντίθετα, εντάχθηκε στη Γαλλική Αντίσταση. Ήξερε ακριβώς τι ρίσκαρε. Είχε ήδη καταδικαστεί μία φορά σε θάνατο. Είχε ήδη περάσει χρόνια σε γερμανική φυλακή. Και το έκανε έτσι κι αλλιώς.
Οργάνωσε διαδρομές διαφυγής για συμμαχικούς πιλότους που καταρρίπτονταν. Συντόνισε δίκτυα πληροφοριών. Έκρυβε φυγάδες. Μετέφερε μηνύματα. Η ηλικία της ήταν πλεονέκτημα: οι Γερμανοί στρατιώτες δεν υποψιάζονταν μία ηλικιωμένη δασκάλα.
Αλλά τελικά, προδόθηκε ξανά. Το 1943, τη συνέλαβαν για δεύτερη φορά. Ήταν 62 ετών.
Κατά την ανάκριση, οι Γερμανοί τη βασάνισαν. Ήθελαν ονόματα. Η Louise δεν είπε τίποτα.
Την καταδίκασαν σε θάνατο για δεύτερη φορά. Αλλά αντί για άμεση εκτέλεση, τη έστειλαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ravensbrück – ένα από τα μεγαλύτερα και πιο βάναυσα στρατόπεδα για γυναίκες. Το Ravensbrück ήταν θανατική ποινή σε αργή κίνηση. Χιλιάδες γυναίκες πέθαναν εκεί από ασιτία, αρρώστιες, ιατρικά πειράματα, εκτελέσεις. Η Louise Thuliez ήταν άνω των 60, εξασθενημένη από τα βασανιστήρια. Δεν θα έπρεπε να επιβιώσει.
Αλλά καθώς ο πόλεμος γύριζε εναντίον της Γερμανίας, το Ravensbrück βυθίστηκε στο χάος. Τον Απρίλιο του 1945, όταν το στρατόπεδο εκκενώθηκε και απελευθερώθηκε, η Louise ελευθερώθηκε. Είχε επιβιώσει από δεύτερη θανατική ποινή. Είχε επιβιώσει από το Ravensbrück.
Σε ηλικία 64 ετών, επέστρεψε ξανά στη Γαλλία.
Μετά τον πόλεμο, η Γαλλία αναγνώρισε αυτό που είχε κάνει. Της απονεμήθηκε η Λεγεώνα της Τιμής, το ανώτατο γαλλικό παράσημο. Η Βρετανία την τίμησε. Και τότε η Louise επέστρεψε ξανά στη διδασκαλία.
Ποτέ δεν αυτοπροβλήθηκε ως ηρωίδα. Ποτέ δεν αναζήτησε δόξα. Απλώς έκανε ό,τι έπρεπε να γίνει.
Το 1966, πέθανε ήσυχα στην ηλικία των 85 ετών. Είχε επιβιώσει από δύο παγκόσμιους πολέμους, δύο συλλήψεις, δύο θανατικές ποινές, βασανιστήρια, γερμανικές φυλακές και το στρατόπεδο συγκέντρωσης Ravensbrück.
Και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της ως δασκάλα σε ένα μικρό γαλλικό χωριό.
Οι περισσότεροι μαχητές της αντίστασης δεν επιβίωσαν. Η Edith Cavell εκτελέστηκε. Χιλιάδες μέλη της Γαλλικής Αντίστασης βασανίστηκαν και σκοτώθηκαν. Η Louise Thuliez καταδικάστηκε σε θάνατο και στους δύο πολέμους – και επέζησε και τις δύο φορές.
Πώς μία δασκάλα από ένα μικρό χωριό κατάφερε να εξαπατήσει τον θάνατο δύο φορές, σε δύο διαφορετικές γερμανικές κατοχές; Και γιατί, μετά από όλα αυτά, επέλεξε να μη ζητήσει τίποτα;
1923. Θεσσαλονίκη. Η Ανταλλαγή... Έλληνες από τη Μαύρη Θάλασσα βγάζοντας φωτογραφίες στην πόλη.
"Η κατάσταση των μεταναστών είναι απερίγραπτη... οι περισσότερες γυναίκες και παιδιά· δεν μπορούν να μιλήσουν ελληνικά· γαβγίζουν σαν ζώα· πεινασμένοι, άρρωστοι και περιμένουν στο κρύο... ”
— Αμερικανίδα νοσοκόμα Esther Lovejoy
#Τουρκία-#Ελλάδα Κατάσταση Ελλήνων της Μαύρης Θάλασσας στην Ανταλλαγή Πληθυσμού:
Άρθρο: https://ozhanozturk.com/2017/08/30/1923-turkiye-yunanistan-nufus-mubadelesinde-karadenizli-rumlarin-durumu/
Γιατί Τούρκοι και Έλληνες δεν τα πάνε καλά; Βίντεο: https://youtu.be/Ecn2dodDCtI
#Mübadele #Karadeniz #Greece
1931. Πειραιάς, Πλανόδιοι πωλητές.
Το τραμ της γραμμής Πειραιάς-Φάληρο πέρασε ξυστά από το κάρο του κυρ-Ανέστη και κούνησε τα στραγάλια. «Σιγά ρε παιδιά, θα μου τα ρίξετε!» φώναξε, αλλά κανείς δεν τον άκουσε μέσα στον σαματά της προκυμαίας.
Ήταν Τρίτη πρωί, φθινόπωρο του ’31. Η κρίση είχε χτυπήσει για τα καλά τον Πειραιά. Τα καράβια έμεναν δεμένα, τα ναυπηγεία άδεια, και η ανεργία είχε φτάσει στο Τελωνείο. Ο κυρ-Ανέστης, 50 χρονών, είχε ξεμείνει από τη Μικρά Ασία από το ’22. Στην αρχή δούλεψε λιμενεργάτης. Μετά τον έδιωξαν. Τώρα έσερνε το κάρο από τον Άγιο Διονύση μέχρι το Πασαλιμάνι, πουλώντας στραγάλια, σταφίδες και λούπινα. «Πέντε δραχμές η κούπα», φώναζε με τη βραχνή φωνή του.
Το κάρο το είχε φτιάξει μόνος του από ξύλα που μάζεψε στο Κερατσίνι. Οι ρόδες έτριζαν, αλλά κρατούσαν. Από πάνω, άπλωνε τα πραμάτια του: στραγάλια ξανθά, σταφίδα μαύρη από την Κόρινθο, λούπινα πικρά που τα γλύκαινε ο ίδιος στη θάλασσα. Δίπλα, η ζυγαριά με τα βαρίδια. Ποτέ δεν έκλεβε στο ζύγι. «Ο Θεός βλέπει», έλεγε.
Πίσω του, το λιμάνι βούιζε. Ατμόπλοια με ξένες σημαίες, φορτηγάδες με κάρβουνο, βάρκες που ξεφόρτωναν ψάρια. Η σημαία στο κατάρτι έγραφε «ITALY». Ιταλικό βαπόρι έφερνε μετανάστες για Αμερική. Στη σειρά, οικογένειες με μπόγους. Μικρασιάτες, Πόντιοι, νησιώτες. Όλοι έψαχναν μια καλύτερη τύχη.
Ο Μήτσος, ο πιτσιρικάς με την εφημερίδα, πέρασε τρέχοντας. «Νέα! Η Δραχμή έπεσε κι άλλο! Νέα!» Κανείς δεν αγόραζε. Τι να την κάνεις την εφημερίδα όταν δεν έχεις να φας;
Σταμάτησε δίπλα του μια κυρία με καπέλο, προσφυγίνα κι αυτή, από τη Σμύρνη. «Βάλε μου μια κούπα σταφίδα, κυρ-Ανέστη. Να τη στείλω στον άντρα μου στον Ωρωπό. Εξόριστος.» Ο Βενιζέλος είχε αρχίσει πάλι τις εκτοπίσεις.
Ο κυρ-Ανέστης γέμισε την κούπα και της έβαλε μια χούφτα παραπάνω. «Να ζήσει», της είπε. «Και πες του να βαστάει. Θα περάσει κι αυτό.»
Το μεσημέρι, το κάρο είχε αδειάσει κατά το ήμισυ. Είχε μαζέψει 40 δραχμές. Φτάνουν για ψωμί, λίγες ελιές και νοίκι στη Σωκράτους, στην παράγκα. Η γυναίκα του, η Κυρά-Ρήνη, θα τον περίμενε με το τσάι. Είχε φυματίωση από την υγρασία του λιμανιού, αλλά δεν το έλεγε.
Καθώς μάζευε τα τσουβάλια, πέρασε ο αστυφύλακας. «Άδεια έχεις, Ανέστη;»
«Έχω, όργανο. Του Δήμου. Να, κοίτα.»
Ο αστυφύλακας την κοίταξε βαριεστημένα. «Καλά. Μόνο μην πιάνεις όλο το πεζοδρόμιο. Θα περάσει ο Δήμαρχος σε λίγο.»
Ο κυρ-Ανέστης έγνεψε. Έσπρωξε το κάρο προς τα Τελωνεία. Το λιμάνι άρχιζε να αδειάζει. Τα καράβια σφύριζαν για αναχώρηση. Ο ήλιος έπεφτε πίσω από τη Δραπετσώνα, βάφοντας τη θάλασσα πορτοκαλί.
Σταμάτησε για λίγο και κοίταξε τη θάλασσα. Από κει είχε έρθει το ’22, με το μπρίκι το «Αγία Ειρήνη», γεμάτο κόσμο και απόγνωση. Τώρα, δέκα χρόνια μετά, ήταν ακόμα στο λιμάνι. Πλανόδιος. Ξένος στον τόπο του.
Έφτυσε στο χώμα. «Δεν βαριέσαι», μουρμούρισε. «Αύριο πάλι εδώ. Με υγεία.»
Και τράβηξε το κάρο προς τη Σωκράτους, σέρνοντας πίσω του τον ήχο της ρόδας στην πλάκα του Πειραιά — τον ήχο της προσφυγιάς, της φτώχειας, και της αντοχής.
Το ’31 ο Πειραιάς είχε πάνω από 2000 πλανόδιους. Στραγαλατζήδες, σαλεπιτζήδες, λουκουματζήδες, ψαράδες με τις κοφίνες. Ήταν η ραχοκοκαλιά του λιμανιού. Οι περισσότεροι πρόσφυγες. Οι περισσότεροι δεν έκαναν ποτέ περιουσία. Έκαναν όμως παιδιά, και τα παιδιά τους έγιναν ο Πειραιάς που ξέρουμε.
Άννα Δανάλη.
1933. Πειραιάς. Εργάτριες του Πέμπτου εργοστασίου του Θεόδωρου Ρετσίνα σχολάνε. Το Ε' Εργοστάσιο βρισκόταν, στην οδό Τζαβέλλα. Στην θέση του, αργότερα, λειτούργησε η Ράλλειος Παιδαγωγική Ακαδημία, ενώ, σήμερα, σχολεία.
1933. Ο εβραϊκός πληθυσμός, στην Ευρώπη.
1937 - 1939. Αθήνα. Ο Ιωάννης Μεταξάς αποκαλύπτεται, μπροστά στα μέλη της ΕΟΝ, τα οποία παρελαύνουν.
Στην πραγματικότητα, το καθεστώς της 4ης Αυγούστου αποτέλεσε μια προσπάθεια εκφασισμού της ελληνικής κοινωνίας, «από τα πάνω», αντίθετα, με τις «από τα κάτω» διαδικασίες επικράτησης του φασισμού, σε Ιταλία και Γερμανία και τα εκεί, μαζικά και δυναμικά φασιστικά κόμματα. Έτσι, ιδρύθηκαν μερικές οργανώσεις, που είχαν αρκετές ομοιότητες, με τις παραστρατιωτικές οργανώσεις της ναζιστικής Γερμανίας και της φασιστικής Ιταλίας, όπως τα Τάγματα Εργασίας και το πιο σημαντικό, η ΕΟΝ, με το μιλιταριστικό πνεύμα, τον μαχητικό προσανατολισμό και την στρατιωτική ιεραρχία της.
Επιπλέον, έγιναν καύσεις βιβλίων, επισκέψεις, από κορυφαίους ναζιστές αξιωματούχους, ενώ τα μέλη της ΕΟΝ ήταν ντυμένα, με στρατιωτική ενδυμασία και είχαν υιοθετήσει τον φασιστικό χαιρετισμό. Στο ιδεολογικό πεδίο, η εξουσία του βασιλιά και του Μεταξά εθεωρείτο ότι πήγαζε, από το έθνος και εκπροσωπούσε την εθνική θέληση. Οπως και στην Γερμανία, και την Ιταλία, το έθνος, στο καθεστώς της 4ης Αυγούστου, γινόταν αντιληπτό, ως μια υπερβατική έννοια, στην οποία έπρεπε να υποταχθούν το άτομο και τα ατομικά δικαιώματα. Στη σκέψη του Μεταξά (όπως και στην φασιστική ιδεολογία), το άτομο εξαφανιζόταν, προς όφελος του συνόλου της κοινωνίας, δηλαδή του έθνους.
Το κράτος εθεωρείτο «ζωντανός οργανισμός», μια δύναμη, με ανεξάρτητη ύπαρξη και συμφέροντα, βασισμένη, στην ιδέα μιας «ωργανωμένης εθνικής μάζης». Το κράτος ταυτιζόταν, με το έθνος και το άτομο θα έπρεπε να συγχωνευθεί, με το όλον και η προσωπική του θέληση να υποταχθεί, σε αυτήν του έθνους. Η κοινωνική πάλη, μεταξύ εργοδοσίας και εργατών, αντιμετωπιζόταν, από τον Μεταξά, ως «η μεγαλύτερη συμφορά, που μπορεί να σπαράξει έναν τόπο». Πολιτική του «νέου κράτους», όπως ονομαζόταν το ολοκληρωτικό καθεστώς, που ήθελε να επιβάλει ο Μεταξάς, ήταν η οικοδόμηση του Τρίτου Ελληνικού Πολιτισμού (αντίστοιχο θεωρητικό σχήμα, με το γερμανικό πρότυπο του Γ’ Ράιχ), ο οποίος θα διαδεχόταν την αρχαία κλασική και βυζαντινή παράδοση συνδυάζοντας τα πιο εκλεκτά στοιχεία και των δύο.
Μια άλλη ομοιότητα του μεταξικού καθεστώτος, με την Γερμανία και την Ιταλία, θεωρείται ότι είναι η συστηματική εξύμνηση του αρχηγού-ηγέτη. Πράγματι, πολλά είναι τα επίσημα κείμενα του καθεστώτος, που εξυμνούσαν την προσωπικότητα του Μεταξά, ο οποίος, σε όλη τη διάρκεια της δικτατορίας, αποτέλεσε το αντικείμενο μιας, σχεδόν, μεταφυσικής λατρείας. Όµως, στην πραγματικότητα, η εξύμνηση του Μεταξά δεν ξεπέρασε, πότε, κάποια όρια, επειδή ακριβώς, η εξουσία του, αντίθετα, από αυτήν του Χίτλερ, στην Γερμανία, ή του Μουσολίνι, στην Ιταλία, δεν ήταν απεριόριστη, καθώς ήταν υποταγμένη, στην εξουσία του βασιλιά. Η δυαδική φύση του καθεστώτος φαίνεται και από το σύνθημα της ΕΟΝ : «Ενα έθνος, ένας Βασιλιάς, ένας Ηγέτης, μια Νεολαία».
Πηγή κειμένου και φωτογραφίας: ΕΛΛΗΝΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΑ - ΤΟ ΟΧΙ ΚΑΙ Ο ΜΕΤΑΞΑΣ: Το δίλημμα μεταξύ Ιδεολογίας και Γεωπολιτικής, σελ.58-61.
29/10/1939. Hopa, βορειοανατολική Τουρκία. Στον εορτασμό της “Ημέρας της Δημοκρατίας”).
1939 - 1943. Αλβανία.
1940 (δεκαετία). Κίνα. Ο Μάο Τσετούνγκ και η Τσιανγκ Τσινγκ.
Ιούνιος 1941. Πατελάρι Κυδωνίας, στα Χανιά.
ΟΙ ΘΗΡΙΩΔΙΕΣ ΤΗΣ ΝΑΖΙΣΤΙΚΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ.
Μετά το πέρας της Μάχης της Κρήτης, οι Γερμανοί άρχισαν τις εκτελέσεις. Πριν τις εκτελέσεις έκαναν ανακρίσεις και στη συνέχεια προχωρούσαν σε απαγγελία κατηγοριών.
Όσοι ντόπιοι αντιστάθηκαν στον κατακτητή δεν γλύτωσαν, ασχέτως φύλλου. Έγδυναν τους άντρες από τη μέση και πάνω και αν υπήρχαν σημάδια από κλότσημα όπλου στην ωμοπλάτη, η εκτέλεση γινόταν με συνοπτικές διαδικασίες.
Γυρνούσαν τα σπίτια στα χωριά και έδειχναν στα παιδιά πανί από αλεξίπτωτο. Αν τα παιδιά έλεγαν ότι είχαν ξαναδεί κάτι τέτοιο, ο πατέρας δεν γλύτωνε. Αυτοί ήταν οι Γερμανοί. Στυγνοί εγκληματίες.
Στην φωτογραφία, λίγο πριν τις εκτελέσεις στο Πατελάρι Κυδωνίας, στα Χανιά, τον Ιούνιο του 1941. Ο ντόπιος, με τα χέρια ψηλά, εκτελέστηκε, με την κατηγορία της σύλησης νεκρών αλεξιπτωτιστών.
1941. Αθήνα. Ένας από τους Γερμανούς στρατιώτες ποζάρει μπροστά σε μιαξ διαφημιστική κατασκευή της μεταξικής ΕΟΝ που έχει ξεμείνει στην πλατεία Συντάγματος.
1943. Θεσσαλονίκη. Ένα γερμανικό άρμα μάχης παρελαύνει σε κεντρικό δρόμο της Θεσσαλονίκης, όπου μια ευμεγέθης αφίσα προβάλλει αντικομμουνιστικά συνθήματα – προφανώς μόλις έχει αρχίσει η γερμανική επίθεση στη Ρωσία.
*Λόγω επιχρωματισμου τα συνθήματα είναι δυσνόητα. Αχνοφαίνεται μόνο στη φωτογραφία που ανέβηκε στα σχόλια όπως: Ο ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΎ ΜΑΣ.
ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΛΕΖΑΝΤΑ - ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΚΟΥΚΟΥΝΑ: Η ΚΑΤΟΧΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.
20/10/1943. Καλαρύτες. Άρης Βελουχιώτης : Καλύτερα οι Γερμανοί, παρά ο Ζέρβας.
Ο Άρης Βελουχιώτης είναι σαφέστατος και κατηγορηματικός. Αδιαφορεί για τους Γερμανούς και ενδιαφέρεται για τον ΕΔΕΣ, τον “εσωτερικό εχθρό και δίνει την διαταγή :
ΓΕΝΙΚΟΝ ΑΡΧΗΓΕΙΟΝ
Προς την ΥΠΙ Μεραρχίαν Χαλίκι
Ως υπεύθυνος διαχειριζόμενος το ζήτημα της εκκαθαρίσεως του ΕΔΕΣ επί των υμετέρων ενεργειών έχω να παρατηρήσω:
α) Πολιτικώς και από στρατηγικής και τακτικής άποψης του πόλεμου μας εναντίον του εσωτερικού (Ζέρβας - Αντίδραση) και εξωτερικού (Γερμανοί) εχθρού, η ενέργεια σας να αποσύρετε τις εναντίον του ΕΔΕΣ δυνάμεις για να τις συμπτύξετε και προβάλετε αντίσταση στους προς Μέτσοβο ενεργούντες Γερμανούς, είναι απολύτως εσφαλμένη και ασύμφορος.
β) Κατά την γνώμη μου είναι χίλιες φορές προτιμότερο να διανοίξουν οι Γερμανοί την οδόν Ιωαννίνων – Μετσόβου – Καλαμπάκας, παρά να εξακολουθήσει υφιστάμενος ο ΕΔΕΣ, έστω για μια εβδομάδα ακόμη.
γ) Γι' αυτό εντέλλομαι όπως άμα λήψει παρούσης διατάξητε αμέσως τον Καβαλάρη, απαλλασσόμενου του εφεδρικού και συμπληρωμένης της δυνάμεως του δια δυνάμεων ενεργού ΕΛΑΣ, ώστε να έχει 300 άνδρας τουλάχιστον, να κινηθή ταχύτατα
προς θέσιν Πλάκα και εκείθεν δράση εναντίον Εδεσιτών, λαμβάνων επαφήν με τα ημέτερα τμήματα και υπό τας διαταγάς μου, του λοιπού αποτελούσης της δυνάμεώς του μέρους του υπ' εμέ ανεξαρτήτου εκκαθαριστικού συγκροτήματος.
Αναφέρατε δια του ιδίου συνδέσμου λήψιν παρούσης και έναρξιν εκτελέσεως.
Ώρα 2.30'
Καλαρύτες 20 - Χ - 43
ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ
(Αναρτήθηκε από τον/την blackblogofcommunism, στο Μαΐου 22, 2010)
*Ο ιστότοπος δεν υπάρχει πλέον.
Τι συμβαίνει όταν η σωματική βία που ασκεί ο αντίπαλος συναντά την ψυχική βία που ασκεί ο σύντροφος; Πώς το κράτος και το κόμμα συνωμοτούν για να καταστρέψουν τον άνθρωπο;
Στέφανος Σαράφης, Μετά τη Βάρκιζα, Επικαιρότητα, Αθήνα, 1979, σελ. 18-19:
«Ορισμένες ακρότητες […] οφείλονταν σ’ ένα αίσθημα κατωτερότητας γιατί είχε υπογράψει δήλωση, την εποχή της δικτατορίας Μεταξά, και την ουζοποσία. [...]
Στις 6 Νοέμβρη 1943 στην Καλή Κώμη (Παλιοχώρι) της Αργιθέας Θεσσαλίας […] άκουσα ένα ή δύο πυροβολισμούς. Πετάχθηκα έξω και είδα παρακάτω στο προαύλιο της εκκλησίας τον Άρη που έδερνε έναν τσέλιγγα. Πήγα εκεί και ο Άρης μόλις με είδε άφησε τον τσέλιγγα. Πήρα τον Άρη, απομακρυνθήκαμε κάπως και τον ρώτησα ποιος πυροβόλησε. Μου απάντησε ότι αυτός πυροβόλησε ένα χωρικό ύποπτο […] Σ’ ερώτησή μου γιατί έδερνε τον τσέλιγγα μ’ απάντησε ότι του ζήτησε μερικά πρόβατα για το συσσίτιο από κείνα που είχε ξεκαθαρίσει για πούλημα και αρνήθηκε. Σε παρατήρησή μου πως δεν ήταν σωστό αυτός καπετάνιος του Γενικού Στρατηγείου να δέρνει ανθρώπους , μ’ απάντησε με θυμό, ότι ο Μανιαδάκης δε σου ’βαλε εσένα πιπεριά στον πισινό. Επειδή σου φέρθηκε σένα έτσι ο Μανιαδάκης, πρέπει και συ να φέρνεσαι με ανάλογο τρόπο; του απάντησα. Γι’ αυτό ήρθαμε εδώ πάνω ν’ αντικαταστήσουμε το Μανιαδάκη; […] Ο Άρης ηρέμησε και ύστερα από λίγες στιγμές, μου είπε. Έχεις δίκιο αλλά δεν ξέρεις τι μου κόστισαν μένα τα βασανιστήρια του Μανιαδάκη».
|Μάριον Σαράφη, «Ο Σαράφης της Αντίστασης και της πολιτικής», Το Βήμα, 22.02.1981:
«Τα βασανιστήρια δεν απέβλεπαν στην εξασφάλιση πληροφοριών, όσο στον εξαναγκασμό να αποκηρύχνουν (οι βασανιζόμενοι) τις πεποιθήσεις τους. Τα θύματα υποχρεώνονταν να υπογράφουν τις περιώνυμες "δηλώσεις μετανοίας", κι αυτό δεν ήταν αρκετό. Τα μέλη του ΚΚΕ αιφνιδιάστηκαν και πολλοί υπόγραψαν. Το ΚΚΕ επέτεινε τη συμφορά με τη στάση που κράτησε απέναντί τους. Αντί να αναγνωρίσει πως καθένας έχει τα δικά του προσωπικά προβλήματα και το δικό του όριο αντοχής, τον διάγραφε και τον κατάγγελλε, εμπλουτίζοντας το λεξιλόγιο μ’ ένα καινούργιο υβριστικό επίθετο – του δηλωσία. Μια τέτοια αποκήρυξη από κόμμα είχε διαφορετικές επιπτώσεις σε διάφορους χαρακτήρες. Οι ασθενέστεροι γίνονταν πιο ευάλωτοι από τις παραπέρα πιέσεις της Ασφάλειας, αποδείχνοντας τη μετάνοιά τους με συνεργασία μαζί τους. Οι ισχυρότεροι όμως στον χαρακτήρα αυτοαπομονώνονταν, κλείνονταν μέσα στον εαυτό τους, φουντώνοντας τη δίψα τους για εκδίκηση. Ένοιωθαν πως μόνο έτσι θα μπορούσαν να "πατσίσουν" ξεπλένοντας κάπως την ατίμωσή τους. [...]
Σε κάθε μια απ’ αυτές τις περιπτώσεις, χωρίς εξαίρεση, ο Στρατηγός έβρισκε στο φάκελλο του καταδικασμένου κι αναφορά σε δήλωση μετανοίας, που είχε κάνει στη Μεταξική περίοδο. Δεν ήξερα πραγματικά τι να κάνω, μου έλεγε. Δεν ήξερα πώς να κρίνω αυτούς τους ανθρώπους: ήταν πρόδηλο πως είχαν υποστεί ψυχολογική βλάβη. Γι’ αυτό και είχε την τάση να μετατρέπει τις ποινές, πάντα εξαιρετικά ευαίσθητος στο γεγονός ότι ο ίδιος δεν είχε υποστεί ποτέ του βασανιστήρια. Τα δύο κακά ποτέ δεν κάνουν ένα καλό, αλλά η βία στα σίγουρα γεννάει τη βία».
1940 (πρώτο μισό δεκαετίας) - 1970 (πρώτο μισό δεκαετίας). Kurt Waldheim : "Έκανα το καθήκον μου σαν στρατιώτης" :Σαν σήμερα, 8 Ιουνίου 1986, o Κουρτ Βαλντχάιμ, υποψήφιος των Συντηρητικών, πρώην Γ.Γ ΟΗΕ, εκλέγεται Πρόεδρος της Αυστρίας.
Στην προεκλογική περιόδο, αποκαλύφθηκε ότι ήταν αξιωματικός των ναζί, με συμμετοχή στο πογκρόμ κατά των Εβραίων της Θεσσαλονίκης.
Ο Βαλντχάιμ είχε γεννηθεί 21/12/1918. Το 1936-1937 υπηρέτησε στον Αυστριακό Στρατό. Ήδη από το 1938 είχε κάνει αίτηση εγγραφής στο Αυστριακό παράρτημα του ναζιστικού κόμματος, του NSDAP.
Στις αρχές του 1941, αποσπάσθηκε στη Βέρμαχτ και στάλθηκε στο Ανατολικό μέτωπο.
Τραυματίσθηκε και αποχώρησε, όχι όμως και από την ενεργό υπηρεσία :
Το 1942, στάλθηκε στο Βαλκανικό μέτωπο ως αξιωματικός–σύνδεσμος της Βέρμαχτ στη Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα για την Ομάδα Στρατιών Ε΄,μια νευραλγική υπηρεσία του ναζιστικού στρατού.
Είχε υπηρετήσει στην Θεσσαλονίκη την περίοδο 1942-43 και γνώριζε τα εγκλήματα της Βέρμαχτ. Μάλιστα το 1944 στελέχωνε το Γραφείο Πληροφοριών της Ομάδας Στρατιών Ε στη Θεσσαλονίκη.
Μετά τον πόλεμο υπηρέτησε σε διάφορες διπλωματικές θέσεις ανά τον κόσμο και το 1971 εκλέγεται Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ. Στη θέση αυτή παραμένει παρά τις αντιρρήσεις που είχαν ήδη αρχίσει να προβάλλονται μέχρι το 1986, οπότε και κερδίζει τις προεδρικές εκλογές στην Αυστρία.
Εκείνη την περίοδο δημοσιεύονται οι αποκαλύψεις για το ναζιστικό παρελθόν του. Κατηγορήθηκε ότι διέταξε απελάσεις των Εβραίων της Θεσσαλονίκης (περίπου 40.000) στο Άουσβιτς και για άλλα εγκλήματα πολέμου.
Όμως έμεινε στην θέση του ως Πρόεδρος της Αυστρίας και όταν έληξε η θητεία του (1992) αποσύρθηκε απο την πολιτική ζωή.
Ως πρόεδρος του ΟΗΕ έβγαζε ομιλίες για την....πολυπολιτισμικότητα και την ειρήνη.
Πέθανε το 2007.
Η πορεία του είναι άλλο ένα παράδειγμα της προστασίας που είχαν οι ναζί (και) μεταπολεμικά απο τις αστικές δημοκρατίες και τους διεθνείς οργανισμούς τους.
(Praxis Review).
1941. Κάιρο. Στην φωτογραφία, Έλληνες της Αιγύπτου κατατάσσονται στον στρατό μετά την επιστράτευση που κήρυξε η εξόριστη κυβέρνηση της Ελλάδας στην Αίγυπτο. Η πράξη αυτή αποτέλεσε την αρχή του τέλους για τον Ελληνισμό της Αιγύπτου, καθώς ο λαός της χώρας δεν ξέχασε ποτέ αυτήν την κίνηση, την οποία εξέλαβε ως προδοσία. Οι Έλληνες, που ζούσαν αρμονικά μαζί με τους Αιγύπτιους για εκατοντάδες χρόνια, στρατεύτηκαν στο πλευρό των Βρετανών, τους οποίους ο αιγυπτιακός λαός θεωρούσε δυνάστες του.
Στα μάτια των Αιγυπτίων, η στάση αυτή αποτελούσε μια πράξη δοσιλογισμού η οποία δεν ξεχάστηκε από τους μετέπειτα μεταπολεμικούς Προέδρους της χώρας, τον Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ και τον Ανουάρ Σαντάτ. Για κακή τύχη των Ελλήνων, τόσο ο Νάσερ (ο οποίος ανέτρεψε τελικά τον Βασιλιά Φαρούκ) όσο και ο Σαντάτ, υπήρξαν κατά τη διάρκεια του πολέμου μέλη της συνωμοτικής οργάνωσης «Κίνημα Ελεύθερων Αξιωματικών» (Free Officers Movement) του αιγυπτιακού στρατού.
Σκοπός της οργάνωσης αυτής ήταν η ανατροπή του αγγλόδουλου βασιλιά Φαρούκ, καθώς και η συνεργασία με τον γερμανικό στρατό σε επίπεδο πληροφοριών. Παράλληλα, διευκόλυνε Αιγύπτιους αξιωματικούς να αυτομολήσουν στη γερμανική πλευρά, ώστε να έχουν την ευκαιρία να πολεμήσουν στο πλευρό των δυνάμεων του Άξονα για την απελευθέρωση του λαού τους από τη βρετανική αποικιοκρατία.
Μάλιστα, ο Σαντάτ συνελήφθη από τους Βρετανούς και φυλακίστηκε στο ίδιο κελί με τον Γερμανό κατάσκοπο και αρχηγό της γερμανικής αντικατασκοπείας στο Κάιρο, Γιόχαν Έπλερ (Johann Eppler). Από τις μαρτυρίες του Σαντάτ γνωρίζουμε, επίσης, για την επίσκεψη του Τσόρτσιλ στη φυλακή με σκοπό να συνομιλήσει προσωπικά με τον Έπλερ.
Μεταπολεμικά, μετά την πτώση του Φαρούκ και την άνοδο του Προέδρου Νάσερ στην εξουσία, η Αίγυπτος αποτέλεσε —μετά την Αργεντινή— το δεύτερο σημαντικότερο καταφύγιο για τους καταζητούμενους Γερμανού. Ο Νάσερ δεν ξέχασε ποτέ τους παλιούς του φίλους και συμπολεμιστές. Σημαντικό ρόλο σε αυτό διαδραμάτισε ο Παλαιστίνιος Μουφτής των Ιεροσολύμων, Μοχάμεντ Αμίν αλ-Χουσεϊνί. Ο αλ-Χουσεϊνί, ο οποίος διατηρούσε στενές επαφές με πολλά πρωτοκλασάτα στελέχη της γερμανικής ηγεσίας, οργάνωσε μεταπολεμικά τη φυγάδευση μεγάλου αριθμού Γερμανών φυγάδων.
Ανάμεσά τους ήταν και ο Δρ. Γιόχαν φον Λέερς (Dr. Johann von Leers), καθηγητής και ταγματάρχης των SS, ο οποίος είχε διατελέσει μέλος του Γερμανικού Υπουργείου Προπαγάνδας του Γιόζεφ Γκέμπελς. Στο πλαίσιο των καθηκόντων του εκεί, μεταξύ άλλων κειμένων, συνέγραψε το 1942 την πραγματεία «Judaism and Islam as Opposites» («Ιουδαϊσμός και Ισλάμ ως Αντίπαλοι»).
Μετά το τέλος του πολέμου, ο φον Λέερς δραπέτευσε στην Αργεντινή. Το 1956, μετά από προτροπή του Μεγάλου Μουφτή αλ-Χουσεϊνί, μετακόμισε στην Αίγυπτο, όπου ασπάστηκε το Ισλάμ και έλαβε το όνομα Ομάρ Αμίν. Διορίστηκε από την κυβέρνηση του Νάσερ στο Αιγυπτιακό Υπουργείο Προπαγάνδας και ανέλαβε καθήκοντα συμβούλου του Προέδρου.
Οι Γερμανοί φίλοι του Προέδρου τον βοήθησαν στην οργάνωση ενός σύγχρονου, εθνικού κράτους, βγάζοντας την Αίγυπτο από το τέλμα της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας, ενώ παράλληλα συνέβαλαν ενεργά στη δημιουργία οργανώσεων που πολέμησαν το Ισραήλ στην περιοχή.
Την μοίρα των Ελλήνων στην Αίγυπτο σφράγισαν οριστικά τα γεγονότα της Κρίσης του Σουέζ το 1956. Εκεί, μέλη της ελληνικής κοινότητας παρείχαν κρίσιμες πληροφορίες στους Βρετανούς και τους Ισραηλινούς, γεγονός που θεωρήθηκε εκ νέου εχθρική ενέργεια απέναντι στο αιγυπτιακό κράτος.
Η σπορά που άφησε πίσω του ο Άξονας μετά την ήττα του στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο φύτρωσε γρήγορα και κατάφερε θανάσιμο πλήγμα στη βρετανική, γαλλική και αμερικανική αποικιοκρατία. Από τη Μέση Ανατολή μέχρι και την Άπω Ανατολή, τα μεταπολεμικά απελευθερωτικά κινήματα και οι ηγέτες τους συνδέθηκαν, άμεσα ή έμμεσα, με τις δυνάμεις του Άξονα στην κοινή τους προσπάθεια να ανατρέψουν το παλιό αποικιακό καθεστώς.
1944. Τίρανα . Η Ζορίκα Μάνο και ο Βασίλη Μάνο, στην πλατεία Σκεντέρμπεη,. Και οι δύο εκτελέστηκαν, το 1946.
2/1945. Αθήνα. Ο κατοχικός πρωθυπουργός Ιωάννης Ραλλης κατηγορούμενος, στο Ειδικό Δικαστήριο Δωσίλογων.
8/6/1948. Λεχαινά. Μετά, από μια αιματηρή μάχη, στον εμφύλιο πόλεμο, με 30 νεκρους, η κηδεια των θυματων, την επόμενη ημέρα (από όπου και η συγκλονιστική φωτογραφία, με τα φέρετρα), μια στιγμή πολύ άσχημη, για την πόλη των Λεχαινών και την περιοχή, που δεν πρέπει να επαναληφθεί, ποτέ.
6/6/1950. Ιαπωνία. Ο στρατηγός Ντάγκλας ΜακΆρθουρ, Ανώτατος Διοικητής των Συμμαχικών Δυνάμεων στην Ιαπωνία, δίνει εντολή στον Ιάπωνα Πρωθυπουργό Γιοσιντά Σιγκέρου να οργανώσει εκτεταμένες διώξεις εναντίον των κομμουνιστών, σοσιαλιστών και συνδικαλιστών που εργάζονταν στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα της χώρας. "Ο σοσιαλισμός αλυσοδένει την επιχειρηματικότητα":
Ο ΜακΆρθουρ ήταν φανατικός αντικομμουνιστής και ενάντια σε οποιονδήποτε αγωνιζόταν για δικαιώματα.
Το 1932 ως Αρχηγός του Επιτελείου Στρατού των ΗΠΑ (1930–1935) ήταν ο ηγέτης της δολοφονικής επίθεσης με τάνκς,δακρυγόνα και ξιφολόγχες ενάντια σε μεγάλη συγκέντρωση πεινασμένων βετεράνων του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (πρώην συμπολεμιστών του στο μέτωπο) στην Ουάσιγκτον για χρωστούμενες αμοιβές που δεν τους είχαν δοθεί.
Είχε βοηθούς του τον νεαρό τότε Ντουάιτ Αϊζενχάουερ και τον Τζωρτζ Σμιθ Πάττον, ο οποίος έδωσε και διάλεξη στους στρατιώτες του πως θα επιτεθούν,τραυματίσουν η και δολοφονήσουν τους βετεράνους:
Το 1935, όταν οι Φιλιππίνες απέκτησαν καθεστώς "αυτοδιοίκησης" υπό Αμερικανική εποπτεία, στάλθηκε ως στρατιωτικό σύμβουλος.
Όταν, μετά το Περλ Χάρμπορ, οι Ιαπωνικές δυνάμεις εισέβαλλαν και στις Φιλλιπίνες και η άμυνα απέτυχε, δραπέτευσε (με εντολή του Ρούσβλετ) στην Αυστραλία αφήνοντας τους στρατιώτες του να πεθάνουν στο πεδίο της μάχης (ήταν διοικητής και των Φιλιππινέζικων δυνάμεων)
Ανέλαβε την ενιαία διοίκηση των δυνάμεων των ΗΠΑ στον Ειρηνικό.
Τον Οκτώβριο του 1944 επέστρεψε στις Φιλιππίνες κατά την απόβαση στο νησί Λέιτε και ηγήθηκε της ανακατάληψης της χώρας.
2 Σεπτεμβρίου 1945, προήδρευσε της επίσημης παράδοσης της Japan πάνω στο θωρηκτό "USS Missouri".
Στην κατεχόμενη απο τις ΗΠΑ μεταπολεμική Ιαπωνία, οι Ιαπωνικές αρχές έπρεπε να εφαρμόζουν τις εντολές του. Καμία σημαντική πολιτική απόφαση δεν μπορούσε να ληφθεί χωρίς την έγκρισή του.
Αν και τυπικά υπήρχε Ιαπωνική κυβέρνηση και αυτοκράτορας, ο Μακάρθουρ ήταν ο πραγματικός κυβερνήτης της χώρας. Μπορούσε να εγκρίνει ή να ακυρώνει νόμους, να απαιτεί παραιτήσεις αξιωματούχων και να επιβάλλει διοικητικές αλλαγές.
Τα δύο πρώτα χρόνια 1945-1947, περιόρισε την πολιτική δύναμη του αυτοκράτορα, επέβλεψε τις δίκες Ιαπώνων εγκληματιών πολέμου, είχε την εποπτεία στη σύνταξη του νέου Συντάγματος (1947) και στην διάλυση του Ιαπωνικού στρατού και ναυτικού.
Σε αυτά τα πλαίσια προχώρησε και σε αστικοδημοκρατικά μέτρα (ψήφο στις γυναίκες, αγροτική μεταρρύθμιση, κοινοβούλιο).
Ήταν μέτρα με στόχο την σταθεροποίηση της εξουσίας και επιρροής των Ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ στην Ιαπωνία.
Το 1949 οι Κινέζοι κομμουνιστές κατέλαβαν το Πεκίνο και μεγάλες πόλεις και 1 Οκτωβρίου 1949 ανακηρύχθηκε η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.
ΟΙ ΗΠΑ (και προσωπικά ο Μακ Άρθουρ) φοβήθηκαν ότι το αντιιμπεριαλιστικό, εθνικοαπελευθερωτικό και σοσιαλιστικό κίνημα θα επικρατούσε σε όλη την Ασία.
Και έτσι το "δημοκρατικό" και "αντιφασιστικό" προσωπείο της κατοχικής εξουσίας των ΗΠΑ στην Ιαπωνία κατέληξε γρήγορα στα σκουπίδια.
Τον Ιούνιο του 1950, λίγους μήνες μετά την ανακήρυξη της Λαικής Δημοκρατίας της Κίνας (1949), ο ΜακΆρθουρ δίνει εντολή στον Ιάπωνα πρωθυπουργό Γιοσιντά Σιγκέρου να οργανώσει διώξεις ενάντια στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ιαπωνίας αλλά και οποιονδήποτε σοσιαλιστή η συνδικαλιστή αγωνιζόταν για εργατικά και δημοκρατικά δικαιώματα στη χώρα.
Οι διώξεις ενάντια στους φασίστες εγκληματίες πολέμου ουσιαστικά περιορίστηκαν η σταμάτησαν.
Το ΚΚ Ιαπωνίας ήταν τότε ένα μικρό κόμμα, αλλά με σταθερή παρουσία και επιρροή στα συνδικάτα και το φοιτητικό κίνημα.
Ακολούθησε ένα μεγάλο κύμα μαζικών απολύσεων εργαζομένων οι οποίοι έχασαν την δουλειά τους επειδή είχαν συνδικαλιστική δράση η ακόμα και αστικοδημοκρατικές απόψεις που όμως δεν χόρευαν στον ρυθμό του φανατικού αντικομμουνισμού.
Οι διώξεις επεκτάθηκαν σε όλες τις εφημερίδες και ΜΜΕ, σε δημόσιες υπηρεσίες
και βιομηχανίες. Οι εργοδότες, με την στήριξη των αρχών άρχισαν να απολύουν εργαζόμενους "ύποπτους" για κομμουνιστική (η και απλά συνδικαλιστική) δράση, χτυπήθηκαν τα συνδικάτα, ενω κυκλοφόρησαν παντού "μαύρες λίστες" ώστε να οι απολυμένοι να μην μπορούν να ξαναβρούν δουλειά.
Πάνω απο 10.000 εργαζόμενοι έχασαν την δουλειά τους άμεσα (άλλες εκτιμήσεις ανεβάζουν τον αριθμό σε 30.000) ενω δεκάδες χιλιάδες επηρεάστηκαν απο "μετακινήσεις" και άλλα παρόμοια μέτρα.
Η "Γενική Συνομοσπονδία Εργατικών Συνδικάτων Ιαπωνίας" (Sohyo) δέχτηκε μεγάλο πλήγμα όπως και τα Συνδικάτα στους Σιδηροδρόμους στην Μεταλλουργία, στα Ναυπηγεία και σε άλλους κρίσιμους κλάδους.
Τα ίδια έγιναν και στα ΜΜΕ. Ουσιαστικά, σταμάτησε να δημοσιεύεται η να ακούγεται στα μέσα οποιαδήποτε άποψη δεν συνμφωνούσε με τον αντικομμουνισμό.
Ήταν μια συνειδητή και οργανωμένη επιλογή των ΗΠΑ να ενισχύσουν την κυρίαρχη τάξη της Ιαπωνίας (ιδιαίτερα τις συντηρητικές, (ακόμα και φιλοφασιστικές) δυνάμεις που αργότερα κυβέρνησαν την χώρα για δεκαετίες) ώστε να τσακίσει το εργατικό κίνημα στην χώρα της και να περιορίσει την επιρροή των Κομμουνιστών.
Αυτό η επιλογή δεν ήταν τυχαία. Όπως δεν ήταν τυχαία και η στόχευση των κρίσιμων κλάδων στην βιομηχανία.
Λίγες εμβομάδες μετά την εντολή του ΜακΆρθουρ για τις διώξεις, ξεκίνησε η Ιμπεριαλιστική επέμβαση στην Κορέα (που οδήγησε στον διαμελισμό της χώρας) και η Ιαπωνία μετατράπηκε σε στρατιωτικό και υλικοτεχνικό κέντρο των ΗΠΑ και βάση ανεφοδιασμού για τον Αμερικανικό στρατό.
Οι Ιαπωνικές βιομηχανίες παραγωγής πολεμικού υλικού, οι μεταφορές (που τώρα θα χρησίμευαν για μεταφορές στρατευμάτων) τώρα μπορούσαν να χρηισμοποιηθούν για τα εγκληματικά σχέδια των ΗΠΑ αλλά και απο τους καπιταλιστές Ιάπωνες για να βγάλουν νέα κέρδη.
Στον Ιμπεριαλιστικό πόλεμο της Κορέας, ο ΜακΆρθουρ ήταν ο αρχιστράτηγος των Αγγλοαμερικάνικων δυνάμεων του ΟΗΕ.
Απολύθηκε ένα χρόνο μετά (Απρίλιος 1951) απο τον Τρούμαν γιατί προσπαθούσε να μετατρέψει την επέμβαση στην Κορέα σε γενικευμένη επίθεση των ΗΠΑ σε όλη την Ασία και ιδιαίτερα στην Κίνα. Δηλαδή ζητούσε να ξεκινήσουν οι ΗΠΑ νέο παγκόσμιο πόλεμο.
Ο Τρούμαν (και τα επιτελεία των ΗΠΑ) αντιλήφθηκαν ότι η χρησιμότητα του ΜακΆρθουρ έιχε εξαντληθεί και ότι τα στρατηγικά συμφέροντα απαιτούσαν πιο προσεκτικούς χειρισμούς με τα δεδομένα του τότε συσχετισμού.
Πέθανε το 1964 στην Ουάσιγκτον, σε ηλικία 84 ετών.
1952. Τίρανα. Στο συνέδριο του Κόμματος Εργασίας της Αλβανίας.
1955. Ριζούντα, Rize (Ῥιζαῖον). Στο παζάρι.
Ένας Ρουμάνος διπλωμάτης ταπείνωσε τη Μόσχα και έγινε το αφεντικό του ΟΗΕ. Αλλά η πατρίδα του τον πρόδωσε για έναν ασήμαντο λόγο.
Ψυχρός Πόλεμος, 1967. Ο Κορνέλιου Μάνεσκου, ένας αριστοκράτης κομμουνιστής με άψογα κοστούμια και τρόπους που ζήλευαν οι βασιλιάδες, έγινε πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Ήταν η πρώτη φορά που εκπρόσωπος σοβιετικού μπλοκ ανέβαινε τόσο ψηλά στο σύμβολο του ελεύθερου κόσμου. Στη Νέα Υόρκη, συνομιλούσε ισότιμα με Αμερικανούς προέδρους, μεσολαβούσε για τον πόλεμο στο Ισραήλ και άνοιγε κάθε κλειστή πόρτα. Η Μόσχα τον μισούσε. Η Δύση τον λάτρευε. Και η Ρουμανία απολάμβανε μια διεθνή λάμψη που δεν είχε ξαναζήσει ποτέ.
Μέχρι που μια παθολογική ζήλια γκρέμισε τα πάντα.
Ο Νικολάε Τσαουσέσκου, ο δικτάτορας που είχε αρχίσει να λατρεύει τον εαυτό του, δεν άντεχε να βλέπει έναν υφιστάμενό του να είναι πιο διάσημος, πιο αριστοκρατικός, πιο περιζήτητος από τον ίδιο. Η φήμη του Μάνεσκου τον έκαιγε κάθε βράδυ.
Τον Οκτώβριο του 1972, χωρίς καμία ανακοίνωση, χωρίς καμία εξήγηση, ο Μάνεσκου απολύθηκε από υπουργός Εξωτερικών. Μέσα σε μια συνηθισμένη συνεδρίαση του κόμματος, ένας από τους σπουδαιότερους διπλωμάτες του 20ού αιώνα βρέθηκε στο δρόμο. Η δικαιολογία; Δεν υπήρχε καμία. Μόνο η απόλυτη, ψυχωτική ζήλια ενός τύραννου που δεν ήθελε κανέναν ήλιο δίπλα του.
Από τότε άρχισε η κάθοδος. Ο Μάνεσκου στάλθηκε σε θέσεις-φαντάσματα, χωρίς δύναμη, χωρίς λόγο. Τον παρακολουθούσαν, τον ταπείνωναν, τον έκαναν να νιώθει άχρηστος. Αλλά εκείνος δεν έσπασε ποτέ. Κράτησε την αξιοπρέπειά του σαν σημαία σε ερείπια.
Και το 1989, όταν η Ρουμανία αιμορραγούσε κάτω από το παρανοϊκό καθεστώς, εκείνος έκανε κάτι ασυγχώρητο για έναν πρώην κομμουνιστή: Υπέγραψε την «Επιστολή των Έξι», καταγγέλλοντας ανοιχτά τα εγκλήματα του Τσαουσέσκου. Τολμώντας εκεί που άλλοι φοβήθηκαν.
Το καθεστώς έπεσε. Αλλά η ειρωνεία είναι πικρή: Οι νέες δημοκρατικές γενιές τον προσπέρασαν. Τον θεώρησαν απλά έναν ακόμα κομμουνιστή γραφειοκράτη. Κανείς δεν θυμόταν ότι εκείνος είχε κάνει τη Ρουμανία υπερδύναμη της διπλωματίας. Κανείς δεν θυμόταν ότι ο ΟΗΕ τον είχε χειροκροτήσει όρθιος.
Πέθανε το 2000, σχεδόν ξεχασμένος. Αλλά λίγο μετά τον θάνατό του, μια φωτογραφία από ένα μοναστήρι εμφανίστηκε στα αρχεία. Τον Ιούνιο του 1972, λίγες εβδομάδες μετά την απόλυσή του, ο Μάνεσκου είχε καταφύγει στη Μονή Κόζια, κυνηγημένος από τη Securitate. Εκεί, εκατοντάδες απλοί Ρουμάνοι τον αναγνώρισαν. Και έκαναν ουρά για να τον χαιρετήσουν, να τον αγκαλιάσουν, να βγάλουν φωτογραφία μαζί του. Το πλήθος τον είχε κάνει ήρωα. Και αυτό ήταν που τρόμαξε περισσότερο τον δικτάτορα.
Γιατί η εξουσία αντέχει μόνο όταν ο κόσμος ξεχνά. Και εκείνη τη μέρα στο μοναστήρι, ο Μάνεσκου απέδειξε ότι οι Ρουμάνοι δεν είχαν ξεχάσει τίποτα.
1968. Νότια Γαλλία. Brigitte Bardot και Alain Delon.
Κείμενο από Μ. Τζαβάρα....
Κοιτάξτε αυτή τη φωτογραφία. Είναι το 1968. Νότια Γαλλία. Δύο από τους πιο όμορφους ανθρώπους του 20ού αιώνα περπατούν σε ένα λιμάνι. Κανείς τους δεν ξέρει ότι σε λίγα χρόνια και οι δύο θα τα παρατήσουν – και θα χτίσουν μια δεύτερη ζωή εντελώς διαφορετική. Είναι η Μπριζίτ Μπαρντό και ο Αλέν Ντελόν.
Η Μπριζίτ Μπαρντό γεννήθηκε στο Παρίσι το 1934. Από μικρή ήθελε να γίνει μπαλαρίνα. Στα 15 της, πόζαρε στο εξώφυλλο του Elle. Ένας νεαρός σκηνοθέτης, ο Ροζέ Βαντίμ, είδε εκείνη τη φωτογραφία και κάτι τον χτύπησε. Την παντρεύτηκε, τη σκηνοθέτησε, και το 1956 γύρισε την ταινία «Και ο Θεός εποίησε την γυναίκα» στο Σεν-Τροπέ.
Η ταινία έκανε το μικρό ψαροχώρι παγκόσμιο σύμβολο. Έκανε την Μπαρντό φαινόμενο.
Το αμερικανικό κοινό δεν είχε ξαναδεί τέτοια γυναίκα – ελεύθερη, αισθησιακή, αψηφώντας κάθε κανόνα του Χόλιγουντ. Η Μπριζίτ έγινε το πρόσωπο της Γαλλίας, εμφανίστηκε σε γραμματόσημα και νομίσματα. Αλλά η ίδια ήταν εξαντλημένη. Οι παπαράτσι σκαρφάλωναν τους τοίχους του σπιτιού της. Δεν μπορούσε να βγει στον δρόμο χωρίς να περικυκλώνεται.
Στα 39 της, μετά από 47 ταινίες, αποσύρθηκε οριστικά. Είπε: «Έδωσα την ομορφιά μου στους άντρες. Χάρισα την υπόλοιπη ζωή μου στα ζώα.» Ίδρυσε το δικό της ίδρυμα, πούλησε τα κοσμήματά της για να το χρηματοδοτήσει, και για 50 χρόνια υπήρξε μία από τις πιο φωνητικές ακτιβίστριες για τα δικαιώματα των ζώων.
Τώρα, ο άντρας στη φωτογραφία.
Ο Αλέν Ντελόν γεννήθηκε το 1935 κοντά στο Παρίσι. Οι γονείς του χώρισαν, τον έστειλαν σε οικοτροφείο, τον απέβαλαν. Στα 14 παράτησε το σχολείο, δούλεψε βοηθός κρεοπώλη. Στα 17 κατατάχθηκε στο ναυτικό και στάλθηκε να πολεμήσει στην Ινδοκίνα – στα 19 του, ήδη στις ζούγκλες.
Το 1957, ένας ανιχνευτής ταλέντων τον εντόπισε στις Κάννες. Το Χόλιγουντ του πρόσφερε συμβόλαιο αν μάθαινε αγγλικά. Το αρνήθηκε. Προτίμησε να κάνει γαλλικές ταινίες.
Το 1960, πρωταγωνίστησε στο «Ρόκο και τα αδέρφια του» του Βισκόντι και στο «Μωβ Μεσημέρι». Το 1967, ο Μελβίλ τον σκηνοθέτησε στον «Σαμουράι» – μία από τις σπουδαιότερες ερμηνείες στην ιστορία του ευρωπαϊκού σινεμά. Ήταν 31 ετών.
Και οι δύο, στην απόλυτη κορυφή, σε εκείνο το καλοκαίρι του 1968, περπατούσαν μαζί σε ένα λιμάνι. Κανείς δεν ήξερε ότι σε λίγα χρόνια θα τα παρατούσαν. Εκείνη για τα ζώα. Εκείνος για μια πιο ήσυχη ζωή, μακριά από τα φώτα.
Ο Αλέν Ντελόν έφυγε από τή ζωή το 2024. Η Μπριζίτ Μπαρντό τον Δεκέμβριο του 2025.
1970 (δεκαετία).. Αλβανία.
8/6/1982. Αθήνα. Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας “ΕΛΕΥΡΟΤΥΠΙΑ”.
1984. Κατασκεύασε ένα UFO στην αυλή του και εξαφανίστηκε υποσχόμενος ταξίδι 42 μηνών με εξωγήινους.
Ο Granger Taylor ήταν το είδος της ιδιοφυΐας για το οποίο οι μικρές πόλεις ψιθυρίζουν. Στα 14, είχε ξαναχτίσει μια μπουλντόζα. Στα 17, αποκατέστησε μια ατμομηχανή που λειτουργεί ακόμα σε μουσείο. Μπορούσε να φτιάξει οτιδήποτε.
Παράτησε το σχολείο στην όγδοη τάξη – όχι επειδή δεν μπορούσε να μάθει, αλλά επειδή τον βαρεσε. Μάθαινε κάνοντας, αποσυναρμολογώντας και ξαναχτίζοντας.
Μέχρι τη δεκαετία του 1970, ο Granger είχε γίνει εμμονικός με τα UFO. Στην αυλή των γονιών του στο Ντάνκαν της Βρετανικής Κολομβίας, κατασκεύασε ένα πλήρους κλίμακας αντίγραφο ενός ιπτάμενου δίσκου. Είκοσι πόδια πλάτος, με πλήρως επιπλωμένο εσωτερικό, όπου καθόταν για ώρες διαβάζοντας για το διάστημα.
Οι γείτονες το θεωρούσαν εκκεντρικό. Ο Granger το θεωρούσε προετοιμασία.
Έλεγε ότι λάμβανε τηλεπαθητικά μηνύματα από εξωγήινους. Ότι επικοινωνούσαν μαζί του, τον δίδασκαν, τον προετοίμαζαν για κάτι.
Η οικογένειά του ανησυχούσε. Αλλά δεν ήξερε πώς να βοηθήσει.
Στις 29 Νοεμβρίου 1980, κατά τη διάρκεια μιας από τις χειρότερες καταιγίδες που είχαν χτυπήσει το νησί Βανκούβερ εδώ και χρόνια, ο Granger Taylor εξαφανίστηκε.
Άφησε πίσω ένα σημείωμα:
"Αγαπημένη μου μητέρα και πατέρα, έχω φύγει για να ταξιδέψω σε ένα εξωγήινο διαστημόπλοιο, καθώς επαναλαμβανόμενα όνειρα μου υποσχέθηκαν ένα 42μηνο διαστρικό ταξίδι για να εξερευνήσω το σύμπαν και μετά να επιστρέψω. Σας αφήνω πίσω όλα μου τα υπάρχοντα. Παρακαλώ χρησιμοποιήστε τις οδηγίες στη διαθήκη μου."
Πήρε το φορτηγό του και 10.000 δολάρια. Και εξαφανίστηκε.
Η αστυνομία εξαπέλυσε εκτεταμένη έρευνα. Δεν βρήκαν τίποτα. Κανένα φορτηγό. Κανένα πτώμα. Κανένα ίχνος.
Για έξι χρόνια, ο Granger Taylor απλά είχε εξαφανιστεί. Η οικογένειά του περίμενε. Κάποιοι πίστεψαν ότι πράγματι τον είχαν πάρει εξωγήινοι. Άλλοι φοβήθηκαν αυτοκτονία. Οι περισσότεροι δεν είχαν ιδέα.
Τότε, το 1986, εργάτες δασοκομίας ανακάλυψαν κάτι ανησυχητικό στο όρος Πρεβό.
Στον πυθμένα ενός τεράστιου κρατήρα – που είχε σαφώς προκληθεί από μεγάλη έκρηξη – βρήκαν θραύσματα ενός φορτηγού και ανθρώπινα λείψανα.
Το φορτηγό ταίριαζε με την περιγραφή του Granger. Τα λείψανα είχαν υποστεί σοβαρή ζημιά.
Οι εγκληματολόγοι διαπίστωσαν ότι η έκρηξη προκλήθηκε από δυναμίτη. Πολύ δυναμίτη.
Και εδώ είναι που γίνεται ακόμα πιο παράξενο: η τοποθεσία της έκρηξης αντιστοιχούσε σε μια περιοχή που ο Granger είχε σημειώσει σε έναν χάρτη πριν εξαφανιστεί.
Ήξερε πού πήγαινε. Ή τουλάχιστον, πού θα βρισκόταν το σώμα του.
Το πιο πιθανό σενάριο: αυτοκτονία. Σκηνοθετημένη για να μοιάζει με κάτι άλλο.
Αλλά ερωτήματα παραμένουν. Από πού πήρε τόσο δυναμίτη; Γιατί επέλεξε αυτή την τοποθεσία; Γιατί το σημείωμα εξωγήινης απαγωγής αν σχεδίαζε αυτοκτονία;
Και μετά υπάρχει η λεπτομέρεια που στοιχειώνει τους ερευνητές: το σημείωμα υποσχόταν επιστροφή μετά από 42 μήνες. Σαράντα δύο μήνες από εκείνη τη νύχτα θα ήταν ο Μάιος του 1984.
Ο Granger βρέθηκε το 1986.
Δύο χρόνια αργότερα από την υποσχεθείσα ημερομηνία επιστροφής.
Περίμενε κάπου, ελπίζοντας ότι οι εξωγήινοι θα τον έφερναν πίσω; Συνειδητοποίησε ότι δεν θα ερχόταν και έβαλε τέλος στη ζωή του; Ή μήπως το σημείωμα ήταν αληθινό – αλλά κάτι πήγε στραβά στο ταξίδι;
Η επίσημη έκθεση μιλά για αυτοκτονία. Αλλά η οικογένεια δεν έχει μιλήσει ποτέ δημόσια. Και οι απαντήσεις που δόθηκαν αφήνουν πάντα μια πόρτα ανοιχτή.
Γιατί ένας άνθρωπος που είχε κατασκευάσει μόνος του ένα UFO, που είχε αποκαταστήσει ατμομηχανές και μπουλντόζες, που είχε ιδιοφυΐα στα χέρια του – γιατί θα διάλεγε μια τόσο περίπλοκη, τόσο βίαιη, τόσο σκηνοθετημένη αυτοκτονία;
Και γιατί το σημείωμά του – υποσχόμενος επιστροφή – αποδείχθηκε τόσο κοντά στην πραγματική ημερομηνία εύρεσης του σώματός του;
10/6/2019. Πεθαίνει, σε ηλικία 80 χρονών, ο Χρήστος Τσιγαρίδας, αγωνιστής της επαναστατικής Αριστεράς και μέλος του Επαναστατικού Λαϊκού Αγώνα.
Ο Χρήστος Τσιγαρίδας υπήρξε μια από τις εμβληματικές μορφές του Επαναστατικού Λαϊκού Αγώνα (ΕΛΑ), και το πρόσωπο που ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για τις πράξεις της οργάνωσης μέχρι και το τέλος της δεκαετίας του ’80, όπου και συμμετείχε.
Ήταν το 1956, όταν και 17χρονος Χρήστος Τσιγαρίδας, βρισκόταν στην πλατεία του χωρίου του, Μπιλέτσι (σημερινό Παλαιομονάστηρο Τρικάλων), και τον πλησίασε μια γυναίκα. Του έδωσε ένα τετράδιο και του είπε: «Πάρ’ το. Είσαι μορφωμένος. Είσαι πρωτευουσιάνος. Αξιοποίησε το στη μνήμη του άνδρα μου».
Ήταν η χήρα του δασκάλου του χωριού που λίγους μήνες μετά τον εμφύλιο τον είχαν εκτελέσει επειδή αρνήθηκε να φωνάξει «ζήτω η Αμερική, κάτω ο Κομμουνισμός»!
Μέσα σε εκείνο το τετράδιο ο δάσκαλος εξηγούσε γιατί έπρεπε να πεθάνει για τις ιδέες του. Για πολλούς αυτή ήταν και η απαρχή της πίστης και αφοσίωσης του Τσιγαρίδα στις επαναστατικές αξίες και την προοπτική της επανάστασης.
Ο Χρήστος Τσιγαρίδας εντάχθηκε στον ΕΛΑ το 1976, όταν και γνώρισε το Χρήστο Κασσίμη, σε μία οικοδομή που επέβλεπε ως μηχανικός.
Εντυπωσιασμένος όπως ο ίδιος αναφέρει, από το λόγο και το πάθος του Κασσίμη, βρέθηκαν να συζητάνε και να αναλύουν επί μήνες την απόψεις τους για την κατεύθυνση που πρέπει να λάβει η επαναστατική αριστερά, μετά και τα γύψινα χρόνια της δικτατορίας.
Ο Κασσίμης, είχε ήδη παραδώσει στον Τσιγαρίδα, τα περίφημα «Χημικά Λιπάσματα», το ιδεολογικοπολιτικό κείμενο συγκρότησης του ΕΛΑ.
Ο πραγματικός τίτλος του κειμένου αυτού ήταν «Για την ανάπτυξη του Ελληνικού Λαϊκού και Επαναστατικού Κινήματος». Βασικό σημείο ταύτισης του Τσιγαρίδα με τον ΕΛΑ πέρα από ιδεολογικό κομμάτι, υπήρξε η επιλογή του για την οριζόντια οργάνωση χωρίς ιεραρχίες, τις οποίες ο ίδιος ο Τσιγαρίδας απεχθανόταν.
Σύμφωνα με τις αφηγήσεις, ο Τσιγαρίδας συμμετείχε κυρίως στο κομμάτι της πολιτικής συγκρότησης της οργάνωσης, της προπαγάνδισης των ιδεών της και της υλικής υποστήριξης της.
Στο δικαστήριο του, υποστήριξε ότι είχε υπό την εποπτεία του το περιοδικό «Αντιπληροφόρηση» διευκρινίζοντας ωστόσο ότι αυτό δεν ανήκε στον ΕΛΑ, όπως επίσης και οι συντάκτες του.
Για τις ένοπλες ενέργειες του ΕΛΑ, υποστήριξε ότι ο ίδιος, δε συμμετείχε, καθώς η κοινωνικο-επαγγελματική του θέση, και οικογενειακή του κατάσταση, θα ήταν επικίνδυνη αλλά και ενάντια στις αρχές της συνωμοτικότητας».
Ο Χρήστος Τσιγαρίδας παρέμεινε στις τάξεις του ΕΛΑ, μέχρι και το τέλος του 1989, όταν και αποχώρησε για προσωπικούς λόγους.
Στην πορεία του μέσα στην οργάνωση, μεγάλο πλήγμα για τον ίδιο αποτέλεσε ο θάνατος του Χρήστου Κασσίμη, τον Ιούλιο του 1977, μετά από συμπλοκή με αστυνομικούς κατά τη διάρκεια ενέργειας στο εργοστάσιο της AEG, ως απάντηση στις δολοφονίες μέσα στα κελιά τους των επαναστατών της R.A.F. Α.Μπάαντερ, Γκ.Εσλιν και Γ.Ράσπε.
Ο Χρήστος Τσιγαρίδας, δεν μπορούσε να κρύψει το θαυμασμό του για το σύντροφό του που χάθηκε, υπερασπιζόμενος τη μνήμη και τιμή του στο δικαστήριο που ακολούθησε το 2004.
Η δράση του όμως, φαίνεται ότι ξεπερνούσε και τα όρια του ελλαδικού χώρου. Το όνομά του εμφανίζεται και στα αρχεία της Στάζι, με την κωδική ονομασία «Άντριου», γεγονός που ενισχύει τις απόψεις ότι διατηρούσε διεθνείς σχέσεις, με ταξίδια στη Δαμασκό και στο Βελιγράδι – πιθανότατα για επαφές με τον περίφημο «Κάρλος το Τσακάλι».
Μία διάσταση που τοποθετούσε τη δράση του σε ένα ευρύτερο, διεθνές πλαίσιο αριστερής επαναστατικής σκέψης και δράσης.
Η ελληνική αστυνομία, φέρεται να πληροφορείται για τη δράση και το ρόλο του από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, όταν και ενημερώνετε από το γραφείο της CIA στην Ελλάδα. Τα άνοιγμα των αρχείων της Στάζι, έρχεται να ενισχύσει τις όποιες υποψίες. Ο Τσιγαρίδας όμως έχει αποσυρθεί, αλλά παραμένει για χρόνια υπό ασφυκτικό κλοιό. Το ένταλμα σύλληψής του εκδίδεται, το Φεβρουάριο του 2003, μέσα στο κλίμα τρομοϋστερίας, που ακολούθησε τη σύλληψη μελών της Επαναστατικής Οργάνωσης 17 Νοέμβρη.
Ο Χρήστος Τσιγαρίδας συνελήφθη στο σπίτι του, στο Π. Ψυχικό στις 6 το πρωί της 4ης Φεβρουαρίου 2003.
Ήταν μια σύλληψη που είχε ουσιαστικά προαναγγελθεί, με πλήρη δημοσιογραφική κάλυψη, και τηλεοπτικά συνεργεία να περιμένουν από νωρίς!
Στη δίκη που ακολούθησε ο Τσιγαρίδας καταδικάστηκε σε κάθειρξη 25 ετών και πρόστιμο 22.000 ευρώ.
Τον Ιανουάριο του 2005 όμως, αποφυλακίστηκε για λόγους υγείας.
Στο Εφετείο που ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 2009 ο Τσιγαρίδας αθωώθηκε καθώς το πενταμελές εφετείο κακουργημάτων δέχθηκε ομόφωνα τη δήλωσή του ότι υπήρξε μέλος του ΕΛΑ μέχρι το τέλος του 1989 και τον απάλλαξε για κάθε πράξη από το 1990 και μετά.
Για το διάστημα που ήταν μέλος, τον απάλλαξε με πλειοψηφία 3-2 από την κατηγορία της απλής συνέργειας στις ενέργειες του ΕΛΑ.
Ο Χρήστος Τσιγαρίδας αποτελεί αδιαμφισβήτητα, μία από τις ιστορικότερες μορφές της νεότερης επαναστατικής αριστεράς.
Η συγκρότηση και το ήθος του, αποτελούσαν παράδειγμα για τους συντρόφους και συντρόφισσές του κατά την περίοδο δράσης του, που διαπερνούσε όλη τη μεταπολίτευση, Παραμένουν όμως και σήμερα ως παρακαταθήκη, για τις νεότερες γενιές του ανταγωνιστικού κινήματος.
«Εάν αναρωτιέστε κατά πόσο μετάνιωσα, σας λέω ότι δεν μετανιώνω για την επαναστατική πορεία που ακολούθησα εδώ και μισό σχεδόν αιώνα. O μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν έγινε. Και σε όσους ρωτούν εάν θεωρώ τον εαυτό μου ηττημένο, θέλω να απαντήσω με στίχους του Γερμανού Μπέρτολτ Μπρεχτ από το ποίημά του «H ανυπομονησία αυτών που ζουν στην σιγουριά».
Φυσικά, η προσωπική μου γνώμη είναι ότι έσφαλε. Ακολούθησε λάθος πορεία…
30/5/2026. Πέθανε ο ηθοποιός Αγγελος Αντωνοπουλος (Πειραιάς 15/1/1932 - Χαλάνδρι 30/5/1932), σε ηλικία 94 ετών.
2026. Οι εθνοτικές ομάδες, στην γεωγραφική επικράτεια της Βόρειας Μακεδονίας.
2026. Αρχαιολογικός χώρος ανακηρύχθηκε το πεδίο της μάχης του Γρανικού ποταμού, με την νίκη των Ελλήνων του Αλεξάνδρου του Μακεδόνα, κατά των Περσών.
Οι χαμηλότερες θερμοκρασίες, που έχουν συμβεί, στις ευρωπαϊκές χώρες.
1960. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Δυο σκίτσα του Π. Παυλίδη.
1967. Σκίτσο του Κ. Βλάχου.
1977. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Λ. Στάθη.
1981. «Τραστ». Σκίτσο του Φάνη Γιόση.
25-5-2026. Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη.
3/6/2026. Σκίτσο του Στάθη Σταυρόπουλου.
1966. Σκίτσο του Βασίλη Χριστοδούλου.
3/6/2026. Σκίτσο του Γιώργου Γαλίτη.
3/6/2026. Σκίτσο του Γιώργου Μικάλεφ.
5/6/2026. Σκίτσο της Ευανθίας Ρούνη.
7/6/2026. Σκίτσο της Ευανθίας Ρούνη.
8/6/2026. Σκίτσο του Ιάκωβου Βάη.
8/6/2026. Σκίτσο του Στάθη Σταυρόπουλου.
8/6/2026. Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη.
9/6/2026. Σκίτσο του Ιάκωβου Βάη.
7/6/2026. Σκίτσο της Ευανθίας Ρούνη.
Σχόλια