6ος αιώνας μΧ. Η εδαφική επικράτεια των χριστιανικών δογμάτων. 1895. Σμύρνη. 1911. Τραπεζούντα και 1960-1970 Imera. 1922. 56.750 αιχμάλωτοι Έλληνες στρατιώτες και 2.750 αξιωματικοί. 1921-1941. Η αυτόνομη “σοβιετική σοσιαλιστική δημοκρατία” των Γερμανών του Βόλγα. 12-6-1937 η καταδίκη του Μιχαήλ Νικολάεβιτς Τουχατσέφσκι. 1930. Τρίπολη Αρκαδίας. 1920-1930. η ελληνική γραμματική, στους Έλληνες της “Ε.Σ.Σ.Δ”. 1937-1941. Ο επίσκοπος Τραπεζούντας και αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χρύσανθος. 6/1940. Η θεωρία της οικονομικής πολιτικής των ναζιστών. Οι Αραβες, στο πλευρό των ναζιστών. 1943-1944. Οι δωσίλογοι του Γεώργιου Πούλου. 1944. Ο Άρης Βελουχιώτης εκκαθαρίζει το Βαλτέτσι. 1984. Στρατιωτικοί κοιτώνες, στην Αλβανία. 17-6-2026. Ξανά στην φυλακή ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος. 2026. Τατζικιστάν - Καύκασος. 6/2026. Σε σπίτια κατασκευάζουν τα drones, στην Ουκρανία, ενώ οι ΗΠΑ ομολογούν ότι έχουν 300 βιολογικά εργαστήρια στον κόσμο και εξ αυτών, 40, στην Ουκρανία και μετέπειτα. (219).
1821 - 1830. Ελλάδα. «Ελευθερία, ή Θάνατος».
17/6/2026. Αθήνα. Ξανά, στην φυλακή ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος.
600 μΧ. Η εδαφική επικράτεια των χριστιανικών δογμάτων εκείνη την εποχή. Καμμία, σχεδόν, σχέση, με, αργότερα, αλλά και το σήμερα.
1895. Σμύρνη.
1911. Τραπεζούντα. Το εξώφυλλο του βιβλίου Γεωργίου Θ. Κανδηλανάπτου.
1921 - 1941. Η “Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία” των Γερμανών του Βόλγα. Ναι υπήρξε, μέχρι την γερμανική εισβολή, στην “Ε.Σ.Σ.Δ.”, μετά τον πόλεμο διαλύθηκε.
1922. Κατευθύνσεις οδήγησης, στην Ευρώπη.
1922. Μικρά Ασία. Αιχμάλωτοι, Ηλίας Αναγνωστάκης, ιστορία, Μικρασιατική Εκστρατεία, Μικρασιατική καταστροφή, στρατιώτες, Τουρκία.
Μία άγνωστη τραγωδία : Οι Έλληνες αιχμάλωτοι στην Τουρκία μετά το 1922
Ηλίας Αναγνωστάκης
Κατά τήν διάρκεια της Ελληνικής υποχώρησης του Αυγούστου 1922 στη Μικρά Ασία ( που εξελίχτηκε κατα τόπους σε άτακτη φυγή) αιχμαλωτίστηκαν συντεταγμένα, ασύντακτα η και μεμονωμένα περίπου 56.750 (!) Έλληνες στρατιώτες (54.000 οπλίτες και 2.750 αξιωματικοί). Μέχρι τον Οκτώβριο, η Αθήνα σωστά είχε διαγνώσει ότι, πέραν των απωλειών μάχης, της έλειπαν τόσοι.
Η Τουρκική πλευρά δεν έδωσε καμμία απάντηση, μέχρι τα Χριστούγεννα του 1922, όταν απάντησε (μέσω Ερυθράς Ημισελήνου) ότι είχε 32.000. Αυτό σημαίνει ότι, στο διάστημα Αύγουστος -Δεκέμβριος 1922, είχαν βρεί τον θάνατο, με διαφόρους τρόπους ( Τυφεκισμό, κρεμάλα, αποκεφαλισμό, λυντσάρισμα, πριονισμό (!) θάψιμο εν ζωή (!), κατακρημνισμό, συνθλιβή κρανίου, μετά πέτρας, ψήσιμο, σούβλισμα, ανασκολοπισμό, μέχρι και κανιβαλισμό (Μαγνησία), περί τους 24.700 Έλληνες στρατιώτες. Μέχρι να έλθουν οι Διεθνείς επιτροπές, σούρτα-φέρτα, μεταξύ αντιπροσώπων και τα συναφή, είχαν πεθάνει, κατά εκατοντάδες, πλέον και άλλοι Έλληνες στρατιώτες, από ασιτία, ψύχος, αρρώστιες και ξυλοδαρμούς. Έπρεπε να φτάσει ο Απρίλης, για να επαναπατριστούν, περί τους 7.000, ενώ τον Ιούλιο, άλλοι 6.600, καθώς και περίπου, 3.500, τον Δεκέμβριο του 1923. Πολλοί, όμως, από αυτούς, ήσαν, σε τόσο άθλια κατάσταση, που πέθαιναν εν πλώ (!) ή, μόλις, έφθαναν, στον Πειραιά.
Όσο και αν ήθελε, όμως, το τρισάθλιο ελληνικό κράτος να “κλείσει” το θέμα, οι καημένοι συμπατριώτες μας συνέχιζαν να έρχονται, μεμονωμένα, ή, κατά μικρές ομάδες, μέχρι το 1928 (!) κάνοντας “τρελές” αποδράσεις, από αγροκτήματα, ή στρατόπεδα συγκέντρωσης της Μικράς Ασίας (Σεβάστεια, Ικόνιο) μέσω…Σοβιετικής Ένωσης, ή ..Λιβάνου (!) και φθάνοντας τον αριθμό των επαναπατρισθέντων, σε 18.850, περίπου. Βέβαια, οι “ενοχλητικές” αυτές αποδράσεις δεν εμπόδιζαν την, εκάστοτε, ελληνική κυβέρνηση να προτείνει, για Νόμπελ Ειρήνης, τον…Κεμάλ Ατατούρκ(!) (Ελευθέριος Βενιζέλος), ή να του χαρίζει σπίτια, σαν…τόπο υποτιθέμενης γέννησης (Θεσσαλονίκη - Ιωάννης Μεταξάς!).
Ο Ι. Β. Στάλιν και ο Μιχαήλ Καλίνιν — Μόσχα, 1927, στο 15ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (ΚΚΣΕ):
Η ιστορία γύρισε υπέρ της επαναστατικής γραμμής του προλεταριάτου. Το Συνέδριο απέβαλε τον Τρότσκι, τον Ζινόβιεφ και άλλους ρεβιζιονιστές, βάζοντας τέλος στη φραξιονιστική δολιοφθορά και διασφαλίζοντας την ενότητα του Κόμματος.
Η φωτογραφία του Στάλιν με τον Καλίνιν είναι κάτι περισσότερο από ένα στιγμιότυπο — είναι σύμβολο της δύναμης του ΚΚΣΕ. Ο Στάλιν, ως Γενικός Γραμματέας, ενσάρκωνε τη σιδερένια πειθαρχία του Μαρξισμού‑Λενινισμού. Ο Καλίνιν, ως Πρόεδρος της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής, στεκόταν ως ο πιστός εκπρόσωπος των Σοβιετικών εργατών και αγροτών.
Μαζί, εκπροσωπούσαν την ενότητα της ηγεσίας και τη βούληση των εργαζόμενων μαζών της ΕΣΣΔ.
Η εδραίωση του Κόμματος υπό την ηγεσία του Στάλιν έθεσε τα θεμέλια για την προετοιμασία του εδάφους για τη σοσιαλιστική εκβιομηχάνιση και την κολεκτιβοποίηση - τη σοσιαλιστική οικοδόμηση υπό τη Δικτατορία του Προλεταριάτου.
Ο Στάλιν υπερασπίστηκε την επανάσταση απέναντι στην ιμπεριαλιστική περικύκλωση και την εσωτερική προδοσία. Ο Καλίνιν συμβόλιζε τη συμμαχία εργατών‑αγροτών, τη ραχοκοκαλιά της σοβιετικής εξουσίας.
Συμπέρασμα: Αυτή η στιγμή το 1927 δεν αφορούσε απλώς δύο συντρόφους που στέκονταν μαζί. Αφορούσε το Κόμμα που στεκόταν ακλόνητο, συνέτριβε τον φραξιονισμό και προετοίμαζε τη Σοβιετική Ένωση για το ιστορικό της άλμα προς τα εμπρός.
Το δίδαγμα είναι σαφές· ο Επιστημονικός Σοσιαλισμός απαιτεί επαναστατική ενότητα, πειθαρχία και τη συντριβή της αστικής αντιπολίτευσης. Ο Στάλιν και το ΚΚΣΕ έδειξαν τον δρόμο — έναν δρόμο σιδερένιας θέλησης, προλεταριακής δικτατορίας και επαναστατικής νίκης.
(Προσωπική γνώμη : Όλα αυτά είναι μπούρδες).
12/6/1937. Μόσχα. Με δικαστική απόφαση (Ειδική Δικαστική Παρουσία του Ανώτατου Δικαστηρίου της ΕΣΣΔ), ο Μιχαήλ Νικολάεβιτς Τουχατσέφσκι, Σοβιετικός στρατιωτικός ηγέτης, διοικητής του Κόκκινου Στρατού κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο, στρατιωτικός θεωρητικός και Στρατάρχης της Σοβιετικής Ένωσης (1935), κρίθηκε ένοχος για διάπραξη εγκλημάτων βάσει των άρθρων 58-1 "β", 58-3, 58-4, 58-6 και 59-9 του Ποινικού Κώδικα της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (РСФСР-Росси́йская Сове́тская Федерати́вная Социалисти́ческая Респу́блика. Καταδικάστηκε σε θάνατο στην "υπόθεση της αντισοβιετικής τροτσκιστικής στρατιωτικής οργάνωσης". Η σοβιετική κυβέρνηση, θα μπορούσε κανείς να πει, δεν είχε ποτέ πλήρη εμπιστοσύνη στον Τουχατσέφσκι. Πρώην ευγενής, πρώην αξιωματικός της Τσαρικής Φρουράς, ο οποίος συνελήφθη από τη Γερμανία κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και ο οποίος πέρασε εύκολα στο πλευρό των Μπολσεβίκων μετά την επανάσταση, δεν έχαιρε σεβασμού μεταξύ των εργατών και των αγροτών. Οι άνθρωποι της ЧΚ (επιτροπή έκτακτης ανάγκης για την καταπολέμηση της αντεπανάστασης και σαμποτάζ) άρχισαν να διεξάγουν «διαδικασίες παρακολούθησης» του Τουχατσέφσκι ήδη από το 1922. Οι μαρτυρίες δύο αξιωματικών που είχαν υπηρετήσει στον τσαρικό στρατό στο παρελθόν χρονολογούνται από εκείνη την εποχή. Ονόμασαν τον Τουχατσέφσκι ως εμπνευστή των αντισοβιετικών τους δραστηριοτήτων. Αντίγραφα των πρωτοκόλλων ανάκρισης αναφέρθηκαν στον Ι. Β. Στάλιν, ο οποίος τα έστειλε στον Σ. Ορτζονικίτζε με την ακόλουθη σημαντική σημείωση: «Παρακαλώ διαβάστε τα. Αφού αυτό δεν αποκλείεται, τότε είναι δυνατό». Η αντίδραση του Ορτζονικίτζε είναι άγνωστη, αλλά πιθανότατα αποσιώπησε την υπόθεση.
Σε μια άλλη περίπτωση, ο γραμματέας της κομματικής επιτροπής της Δυτικής Στρατιωτικής Περιφέρειας παραπονέθηκε στο Λαϊκό Επιτροπάτο Στρατιωτικών και Ναυτικών Υποθέσεων για τον Τουχατσέφσκι (λανθασμένη στάση απέναντι στους κομμουνιστές, ανήθικη συμπεριφορά). Αλλά ο Λαϊκός Επίτροπος Μ. Φρούνζε επέβαλε μια απόφαση σχετικά με τις πληροφορίες: «Το Κόμμα πίστευε στον σύντροφο Τουχατσέφσκι, πιστεύει και θα πιστεύει».
Κάποιος μπορεί μόνο να μαντέψει σε τι βασιζόταν αυτή η πίστη. Αν αξιολογήσουμε αντικειμενικά τα στρατιωτικά ταλέντα του Τουχατσέφσκι, πρέπει να πούμε ότι δεν ήταν τόσο σπουδαία όσο πιστεύεται μερικές φορές. Ως διοικητής, έχασε εντελώς τη μάχη από τον Στρατηγό Κάπελ, καταστρέφοντας την πολωνική εκστρατεία...
Ωστόσο, κρίνοντας από ορισμένα έγγραφα, ο Στάλιν δεν πίστευε πραγματικά σε αυτόν τον στρατιωτικό ειδικό. Στο προσωπικό αρχείο του Κλίμεντ Βοροσίλοφ, έτυχε να βγάλω μια φωτοτυπία της επιστολής του ηγέτη προς τον Λαϊκό Επίτροπο Άμυνας. Εκείνη την εποχή, στην εφημερίδα "Κράσναγια Ζβέζντα", το "ολοκληρωτικό καθεστώς", "υπέφερε από έλλειψη δημοσιότητας", διεξήγαγε μια ανοιχτή συζήτηση για το πώς να αναμορφωθούν οι Ένοπλες Δυνάμεις. Συγκεκριμένα, οι παραληρηματικές ιδέες που εκφράζονται στο άρθρο του Τουχατσέφσκι, όπως έχει δείξει πλέον η ιστορία, αντιμετωπίστηκαν με αγανακτισμένες αντιδράσεις. Ο Στάλιν παρακολούθησε τη συζήτηση. Και εξέφρασε τη γνώμη του στον Βοροσίλοφ. Ιδού η επιστολή:
"Σοβιετικό Απόρρητο. Σύντροφε ΒΟΡΟΣΙΛΟΦ.
Ξέρεις ότι τρέφω μεγάλο σεβασμό για τον σύντροφο Τούχγκο (Τουχατσέφσκι) ως έναν ασυνήθιστα ικανό σύντροφο. Αλλά δεν περίμενα ότι ένας μαρξιστής, που δεν πρέπει να πετάει στα σύννεφα, θα μπορούσε να υπερασπιστεί ένα τόσο φανταστικό "σχέδιο", μη πατώντας στη γη (τη δημιουργία ενός στρατού 11 εκατομμυρίων - ). Από το "σχέδιό" του λείπει το κύριο πράγμα, δηλαδή, δεν λαμβάνει υπόψη τις πραγματικές δυνατότητες της οικονομικής, χρηματοπιστωτικής και πολιτιστικής τάξης.
Αυτό το "σχέδιο" παραβιάζει θεμελιωδώς κάθε πιθανή και επιτρεπτή αναλογία μεταξύ του στρατού, ως μέρους της χώρας, και της χώρας ως συνόλου, με τα οικονομικά και πολιτιστικά της όρια. Το "σχέδιο" αποκλίνει από την άποψη των "αμιγώς στρατιωτικών" , οι οποίοι συχνά ξεχνούν ότι ο στρατός είναι παράγωγο της οικονομικής και πολιτιστικής κατάστασης της χώρας.
Το να "εφαρμόσεις" ένα τέτοιο "σχέδιο" σημαίνει σίγουρα να καταστρέψεις τόσο την οικονομία της χώρας όσο και τον στρατό. Αυτό θα ήταν χειρότερο από οποιαδήποτε αντεπανάσταση.
Είναι ικανοποιητικό το γεγονός ότι το Αρχηγείο του Κόκκινου Στρατού, παρά τον κίνδυνο του πειρασμού, αποστασιοποιήθηκε σαφώς και οριστικά από το «σχέδιο» του συντρόφου Τουχατσέφσκι.
Με εκτίμηση, Ι. ΣΤΑΛΙΝ."
Αλλά δεν νομίζω ότι τέτοια «λάθη» του Τουχατσέφσκι θα μπορούσαν να του κοστίσουν τη ζωή του. Υπάρχει πιθανώς ένας πιο πειστικός λόγος. Σήμερα έχει ήδη τεκμηριωθεί ότι οι κύκλοι των μεταναστών και η «εσωτερική» αντιπολίτευση «εξέτασαν προσεκτικά» τον Τουχατσέφσκι ως έναν πιθανό Βοναπάρτη, ικανό να στριμώξει τον λαιμό του «ηγέτη των λαών».
Μπορεί να υποτεθεί ότι ο Στάλιν δεν περίμενε να εξελιχθεί η κατάσταση προς αυτή την υποθετική κατεύθυνση. Απομάκρυνε τον Τουχατσέφσκι, και μαζί του την στρατιωτική τροτσκιστική αντιπολίτευση.
Παρά το γεγονός ότι, όπως όλοι γνωρίζουν, η ιστορία δεν ανέχεται την υποκειμενική διάθεση, ορισμένοι σύγχρονοι αναλυτές ισχυρίζονται: αν δεν υπήρχαν οι προπολεμικές εκκαθαρίσεις στον στρατό, θα είχαμε νικήσει τον φασισμό με λιγότερη αιματοχυσία. Δεν θα προσπαθήσω να μαντέψω για αυτό το θέμα. Θα αναφέρω μόνο τις απόψεις των εχθρών μας επί του θέματος, οι οποίοι δεν είχαν κανένα λόγο να συγκαλύψουν τον Στάλιν. Για παράδειγμα, στην ομιλία του τον Οκτώβριο του 1943, ο Ράιχσφύρερ των SS Χίμλερ δήλωσε:
«Όταν γίνονταν οι μεγάλες δίκες-παρωδία στη Μόσχα και ο πρώην δόκιμος του Τσάρου και αργότερα ο Μπολσεβίκος Στρατηγός Τουχατσέφσκι και άλλοι στρατηγοί εκτελέστηκαν, όλοι στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων και ημών, των μελών του Κόμματος και των SS, είχαμε την άποψη ότι το μπολσεβίκικο σύστημα και ο Στάλιν είχαν κάνει ένα από τα μεγαλύτερα λάθη τους εδώ. Αλλά αξιολογώντας την κατάσταση με αυτόν τον τρόπο, εξαπατήσαμε πολύ τους εαυτούς μας. Μπορούμε να το δηλώσουμε με ειλικρίνεια και σιγουριά. Πιστεύω ότι η Ρωσία δεν θα είχε επιβιώσει αυτά τα δύο χρόνια πολέμου - και τώρα βρίσκεται ήδη στο τρίτο - αν είχε διατηρήσει τέτοιους τσαρικούς στρατηγούς». Η καταγραφή στο ημερολόγιο του Γερμανού Υπουργού Προπαγάνδας του Χίτλερ, Γκέμπελς, από τις 8 Μαΐου 1943 είναι πολύ εύγλωττη: «Μια διάσκεψη του Ράιχσλάιτερ και του Γκαουλάιτερ βρισκόταν σε εξέλιξη... Ο Φύρερ θυμήθηκε το περιστατικό με τον Τουχατσέφσκι και εξέφρασε την άποψη ότι κάναμε εντελώς λάθος όταν πιστεύαμε ότι ο Στάλιν θα κατέστρεφε τον Κόκκινο Στρατό με αυτόν τον τρόπο. Το αντίθετο ίσχυε: Ο Στάλιν ξεφορτώθηκε την αντιπολίτευση στον Κόκκινο Στρατό και έτσι έβαλε τέλος στην ηττοπάθεια». Καταρρίπτοντας τον μύθο «Αν ο Τουχατσέφσκι είχε διοικήσει...»:
https://topwar.ru/119945-esli-by-komandoval-tuhachevskiy...
12/1930. Η ιστορική αυτή φωτογραφία τραβήχτηκε τον Δεκέμβριο του 1930 σε λαϊκή αγορά της Τρίπολης. Δημοσιεύτηκε αρχικά στο περιοδικό National Geographic με τον τίτλο «A Cash and Carry Market in the Heart of Arcady»
Από σχολικό βιβλίο για τα ελληνόπουλα της ΕΣΣΔ το Μεσοπόλεμο.
Η συγκεκριμένη γλωσσική μεταρρύθμιση εντάσσεται στις ενδοελληνικές συγκρούσεις για τη μορφή της σύγχρονης ελληνικής γλώσσας.
https://kars1918.wordpress.com/2016/03/08/soviet-orthography-of-greek/
Στην ΕΣΣΔ απλώς πήραν την εξουσία στην μεγάλη ελληνική κοινότητα οι Έλληνες κομμουνιστές (έως το 1937 που τους κατακρεούργησε ο Στάλιν) και υλοποιησαν τις πιο εξτρίμ λύσεις του δημοτικισμού με την καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας (στη θέση της καθαρεύουσας) και του 20γράμματου αλφάβητου (στη θέση του 24γράμματου)....
Πρόκειται μια μεγάλη γλωσσική μεταρρύθμιση που πρέπει να την μελετούμε στο ιστορικό της πλαίσιο.
Για την πραγματοποίηση μιας τέτοιας ριζοσπαστικής μεταρρύθμισης συνηγορούσε αφενός η γλωσσική κατάσταση των Ελλήνων της ΕΣΣΔ και οι επαναστατικές τάσεις τις ρωσικής γλωσσολογίας και του ακραίου ελληνικού δημοτικισμού. Στο πλαίσιο του μονοκομματικου κράτους βεβαίως, όπου η εξουσία στις ελληνικές κοινότητες ανήκε αποκλειστικά στις ελληνικές κομμουνιστικές οργανώσεις (που ήταν ενταγμενες ως εθνικά τμήματα στα διάφορα τοπικά ΚΚ).
Έγινε στους κόλπους της ελληνικής σοβιετικής κοινότητας, που αριθμούσε περί τα 400.000 ατομα και εισήγαγε την δημοτική ως γλώσσα εκπαίδευσης στη θέση της καθαρεύουσας, και το 20γράμματο αλφάβητο στη θέση του 24 γράμματου.
Υπαρχουν εκατοντάδες βιβλία και δεκάδες εφημερίδες που εκδίδονται από τα ελληνικά σοβιετικά εκδοτικά για την ελληνοσοβιετική κοινότητα έως το 1937-38, οπότε και απαγορεύτηκε η χρήση της ελληνικής στο πλαίσιο των σταλινικων αντιμειονοτικών διώξεων.
Ευχαριστίες στον Konstantinos Sampanis που ανέδειξε το ντοκουμέντο..
1937 - 1941. Ο μητροπολίτης Τραπεζούντος και μετέπειτα, αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χρύσανθος. Καθαιρέθηκε, τον Απρίλιο του 1941, από την δωσιλογική κυβέρνηση του Γεώργιου Τσολάκογλου, επειδή αρνήθηκε να την ορκίσει, λέγοντας ότι «εγώ έχω ορκίσει κυβέρνηση. Άλλη κυβέρνηση δεν ορκίζω». Η θέση, που εξέφρασε, στον απεσταλμένο του Τσολάκογλου Πλάτωνα Χατζημιχαηλίδη, ήταν συγκεκριμένη και σαφής : Την κυβέρνηση της χώρας δεν έπρεπε να αναλάβουν Έλληνες, διότι θα ήσαν υποχείρια των κατακτητών, οι οποίοι θα καθιστούσαν υπεύθυνη αυτή την κυβέρνηση, για κάθε τι κακό, που θα υφίστατο ο ελληνικός πληθυσμός, σε ολόκληρη την κατεχόμενη επικράτεια της χώρας μας. Αυτό, που έπρεπε να γίνει, είναι να αναλάβουν την διοίκηση της κατεχόμενης Ελλάδας, απ’ ευθείας και μόνοι οι κατακτητές, οι οποίοι θα ήσαν πολύ πιο προσεκτικοί, στην άσκηση της διοίκησης του τόπου, όπως συνέβη, στην Ολλανδία. Φυσικά, ο αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος δεν εισακούστηκε. Στην θέση του, διορίστηκε ο Δαμασκηνός Παπανδρέου, ο οποίος όρκισε την πρώτη κατοχική κυβέρνηση, όπως και τις άλλες.
Heinrich Hunke (1902 - 2000).
Ιούνιος 1940. «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΡΓΑΣΙΑ» - ΟΧΙ -«ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ».
Η σύγχρονη ιστοριογραφία στέκεται με αμηχανία μπροστά στο φαινόμενο πως, παρόλο που η Γερμανία πολέμησε εναντίον δύο παλαιών αυτοκρατοριών, μιας νέας αυτοκρατορίας των Η.Π.Α., ενός τεράστιου και αιμοσταγούς μορφώματος όπως η ΕΣΣΔ, καθώς και ενός εκτεταμένου εσωτερικού δικτύου συνωμοτών (Στρατηγών, διπλωματών και αριστοκρατών Junkers), κατόρθωσε να πολεμά με αξιώσεις επί έξι ολόκληρα χρόνια. Συνήθως τα δικτατορικά καθεστώτα καταρρέουν ως χάρτινοι πύργοι, καθώς στερούνται τη νομιμοποίηση των λαών τους. Η εντυπωσιακή αντοχή του γερμανικού καθεστώτος απέναντι σε όλες τις εσωτερικές και εξωτερικές προκλήσεις του πολέμου για τόσο μεγάλη διάρκεια οφείλεται στο ότι, μέχρι το τέλος, διατηρούσε τη συντριπτική αποδοχή του γερμανικού λαού. Όμως, πώς κατόρθωσε ο Χίτλερ, μέσα στα πρώτα έξι χρόνια ειρήνης, να κερδίσει έναν λαό που είχε ζήσει τα δεινά του Α΄ Π.Π., ώστε να τον ακολουθήσει πιστά μέχρι θανάτου;
Η απάντηση είναι πολυπαραγοντική· δεν υπάρχει αμφιβολία, όμως, ότι η βάση πάνω στην οποία χτίστηκε αυτή η ισχυρή σχέση ήταν το επιτυχημένο γερμανικό οικονομικό μοντέλο. Ένα μοντέλο που παρέλαβε έναν λαό βυθισμένο στην ανέχεια και την απελπισία, και μέσα σε έξι χρόνια τού προσέφερε ξανά προοπτική, κατατάσσοντάς τον στους πιο προηγμένους και ευημερούντες λαούς του κόσμου. Την ίδια στιγμή που ο καπιταλισμός είχε χρεοκοπήσει και βρισκόταν σε καθοδική περιδίνηση, και ο κομμουνισμός εξολόθρευε τους πληθυσμούς του μέσω λιμού, το γερμανικό μοντέλο έκανε θαύματα. Απορρίπτοντας τον Λιμπεραλισμό της ελεύθερης οικονομίας και συντονίζοντας την ατομική ιδιωτική πρωτοβουλία και την δημόσια πρωτοβουλία, με την πρώτη να έχει πλήρες πεδίο δράσης εντός του πλαισίου των προβλημάτων που η πολιτική ηγεσία θεωρεί απαραίτητο να επιλυθούν προς το κοινό συμφέρον ολοκλήρου του λαού.
Το κείμενο που συνοδεύει την ανάρτηση ανήκει στον Γερμανό καθηγητή και μέλος του κόμματος, Δρ. Heinrich Hunke. Δημοσιεύτηκε στον γερμανικό αγγλόγλωσσο τύπο το καλοκαίρι του 1940, δίνοντάς μας την ευκαιρία να ρίξουμε μια ματιά στην οικονομική οπτική του καθεστώτος.
-----------------------------------------------------
«Ελεύθερη Εργασία» – όχι «Ελεύθερη Οικονομία».
υπό του Gauamtsleiter Καθηγητή Δρ. Heinrich Hunke.
Ο γερμανικός λαός έχει προ πολλού εισέλθει σε μια νέα επαναστατική φάση στη μακρά ιστορία του. Η μεταβατική περίοδος που συνεπάγεται μια τέτοια αλλαγή σημαδεύεται πάντα από την εξαφάνιση ιδεών και αξιών που για αιώνες θεωρούνταν ως κάτι ιεράς φύσεως και αιώνια ορθό, και από τ η ν ε μ φ ά ν ι σ η μ ι α ς ν έ α ς τ ά ξ η ς α ξ ι ώ ν, που αντικαθιστά τη φθίνουσα παλαιά τάξη, γρηγορότερα ίσως στον κόσμο των γεγονότων και κάπως πιο αργά αλλά όχι λιγότερο εμφατικά στις σκέψεις των ανθρώπων.
Διότι είναι γεγονός ότι η πνευματική αναδιάταξη που καθίσταται αναγκαία από μια τέτοια αλλαγή γίνεται εξαιρετικά δύσκολη όταν οι αξίες σημαίνουν ακριβώς το αντίθετο ανάλογα με το αν χρησιμοποιούνται στο παλαιό ή στο νέο σύστημα. Ένα από τα πιο αμφισβητούμενα θέματα αυτού του είδους είναι η σ η μ α σ ί α τ η ς «Ε λ ε ύ θ ε ρ η ς Ο ι κ ο ν ο μ ί α ς» .
Το 1933 έπαιξε έναν καθοριστικό ρόλο στις συζητήσεις σχετικά με την οικονομική αναδιοργάνωση,· σήμερα ανακύπτει για άλλη μια φορά σε σχέση με την οικονομική πολιτική των μεγάλων εδαφικών μονάδων (Grossraumwirtschaft), στις οποίες εκείνοι που εξακολουθούν να σκέφτονται με τον παλαιό τρόπο τις φαντάζονται ως την παλαιά ελευθερία της παγκόσμιας οικονομικής δραστηριότητας, και στις συζητήσεις για τον Κανόνα του Χρυσού, τον οποίο ο ίδιος τύπος ανθρώπων θεωρεί ως το ισοδύναμο της κατάργησης των νομισματικών και άλλων χρηματοπιστωτικών περιορισμών.
Είναι επομένως καιρός να επισημάνουμε ότι τ ο π ο λ ε μ ι κ ό μ α ς σ ύ ν θ η μ α ε ί ν α ι «Ε λ ε ύ θ ε ρ η Ε ρ γ α σ ί α» , ό χ ι «Ε λ ε ύ θ ε ρ η Ο ι κ ο ν ο μ ί α» . Οι οικονομίες των μεγάλων εδαφικών μονάδων (Grossraumwirtschaft), όπως τις συλλαμβάνουμε εμείς, δεν είναι ένα είδος αγγλικής παγκόσμιας οικονομίας σε μικρογραφία με την ίδια κατεύθυνση, αλλά μια Κ ο ι ν ό τ η τ α τ ω ν Ο ι κ ο ν ο μ ι ώ ν τ ω ν ε π ι μ έ ρ ο υ ς λ α ώ ν . Μια εισαγωγή του Κανόνα του Χρυσού, όπως ερμηνεύεται από τους υποστηρικτές της «Ελεύθερης Οικονομίας», δεν θα μας ήταν σε τίποτα χρήσιμη· αντίθετα, θα πολλαπλασίαζε στο χιλιοπλάσιο τις δυσκολίες που συνδέονται με την εισαγωγή της νέας γερμανικής και ευρωπαϊκής μας οικονομίας. Είναι επομένως καιρός να διατυπώσουμε για άλλη μια φορά την ακριβή σημασία της «Ελευθερίας» στη νέα γερμανική οικονομία.
«Ελευθερία της Οικονομίας» – αυτό ήταν το σύνθημα του οικονομικού Λ ι β ε ρ α λ ι σ μ ο ύ με το οποίο εκείνος αγωνιζόταν για μια οικονομία ελεύθερη από κάθε περιορισμό επιβαλλόμενο από το Κράτος, με σκοπό την επίτευξη μιας ατομικής οικονομικής δραστηριότητας, θεμελιωδώς και διηνεκώς ελεύθερης από οποιοδήποτε εμπόδιο.
Όταν, αντίθετα προς τους υπολογισμούς τους, οι μεταγενέστερες εξελίξεις οδήγησαν σε μια απολύτως μη-ελεύθερη οικονομία, δηλαδή: στην κυριαρχία των Τραστ, των Καρτέλ και των μεγάλων εμπορικών οίκων, η μυθοπλασία ότι μια οικονομία ελεύθερη από την κρατική παρέμβαση θα ήταν πάντα ελεύθερη, παρέμεινε. Κ α ν ε ί ς δ ε ν μ π ο ρ ε ί , ω σ τ ό σ ο , ν α α π ο κ α λ έ σ ε ι τ η ν Κ α π ι τ α λ ι σ τ ι κ ή Ο ι κ ο ν ο μ ί α «ε λ ε ύ θ ε ρ η» μ ε τ η ν α ρ χ ι κ ή έ ν ν ο ι α .
Έτσι, αυτές οι δύο διεκδικήσεις για μια ελεύθερη και αυτοκαθοριζόμενη οικονομία έχουν γίνει η έκφραση μιας συγκεκριμένης νοοτροπίας. Σύμφωνα με τη Λιμπεραλιστική αντίληψη, η οικονομία είναι ελεύθερη εφόσον είναι απελευθερωμένη από πολιτικές και κοινοτικές επιρροές και από οποιαδήποτε εξωτερική παρέμβαση. Το πόσο αυτή η αρχική ελευθερία παρεμποδίζεται από άλλους παράγοντες φαίνεται να παραβλέπεται εντελώς ως επουσιώδες. Ο οικονομικός Λιμπεραλισμός απαιτεί αυτή την ελευθερία, επειδή θεωρεί κάθε παρέμβαση από έξω ως μια παρέμβαση στη σταθερή εμπορική του πορεία.
Τρία χαρακτηριστικά σημαδεύουν τη φύση αυτής της «Ελεύθερης Οικονομίας», ήτοι: –
Πρώτον· α π ό λ υ τ η π ρ ο σ ω π ι κ ή ε λ ε υ θ ε ρ ί α σ τ η ν ε π ι λ ο γ ή τ ω ν ο ι κ ο ν ο μ ι κ ώ ν σ κ ο π ώ ν π ο υ ε π ι δ ι ώ κ ο ν τ α ι . Το εν λόγω πρόσωπο καθοδηγείται μόνο από το ιδανικό μιας λεγόμενης ορθής οικονομίας, την οποία προσπαθεί να επιτύχει σύμφωνα με την καθαρά οικονομική αρχή, δηλαδή το μέγιστο κεφαλαιακό κέρδος.
Δεύτερον· ο ε π ε μ β α τ ι σ μ ο ς α π ό τ ο Κ ρ ά τ ο ς . Ισχυρίζονται ότι η ορθή οικονομία θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς το Κράτος, αυτό το ισχυρότερο δημιούργημα της κοινοτικής ζωής, το οποίο όχι μόνο διατηρεί τον νόμο και την τάξη μεταξύ του λαού του, αλλά επίσης εγγυάται τη ζωή και την περιουσία του και, ως εκ τούτου, επίσης και της οικονομίας του. Με αυτό, ο οικονομικός Λιμπεραλισμός προδίδει την αγγλική του προέλευση. Η αγγλική οικονομία μπορούσε, λόγω του νησιωτικού χαρακτήρα του βρετανικού λαού, για ένα διάστημα να αγνοεί το Κράτος. Η ηπειρωτική οικονομία δεν θα μπορούσε ούτε για μια στιγμή να υπάρξει χωρίς το Κράτος· διότι το τελευταίο είναι το θεμέλιό της και της παρέχει την προστασία του.
Τρίτον· η ύ π α ρ ξ η κ α ι τ α υ τ ό χ ρ ο ν α σ κ ό π ι μ η π α ρ ά β λ ε ψ η τ η ς α γ γ λ ι κ ή ς π α γ κ ό σ μ ι α ς κ υ ρ ι α ρ χ ί α ς . Θα μπορούσε κανείς επίσης να το εκφράσει αυτό ως εξής: – Η «Ελεύθερη Οικονομία» είναι η πνευματική ομίχλη κάτω από το κάλυμμα της οποίας η αγγλική μηχανή εκμετάλλευσης διεξάγει κρυφά το απαίσιο δεσποτικό της έργο.
Από την άλλη πλευρά, ο «Εθνικοσοσιαλισμός» πρεσβεύει την άποψη ότι π ρ ώ τ α α π ' ό λ α ο λ α ό ς π ρ έ π ε ι ν α ε ί ν α ι ε λ ε ύ θ ε ρ ο ς . Αυτό είναι επίσης προς το συμφέρον της οικονομίας· διότι η τελευταία είναι πάντα και σε όλες τις λεπτομέρειες η έκφραση των δημιουργών της, δηλαδή: του λαού. Και η εμπειρία διδάσκει ότι μια λαϊκή οικονομία μπορεί να υπάρξει μόνο για όσο διάστημα ο λαός είναι ελεύθερος. Το παλαιό σύνθημα του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος «Ελευθερία και Ψωμί» δεν επινοήθηκε για μια τυχαία προπαγανδιστική ανάγκη, αλλά προήλθε από την καθαρή πολιτική συνειδητοποίηση ότι η ευημερία ενός λαού μπορεί θεμελιωδώς να προέλθει μόνο από δύο πηγές, ήτοι: Ε ρ γ α σ ί α κ α ι Ι σ χ ύ ς . Ένα έθνος που δεν είναι ελεύθερο θα πρέπει πάντα να στερείται μέρος του δεδουλευμένο εισόδημα προς όφελος άλλων Δυνάμεων, οι οποίες θα το πάρουν με τη χρήση βίας. Επομένως το «Ελευθερία και Ψωμί» ανήκουν αδιαίρετα και ανεπιφύλακτα μαζί.
Κατά συνέπεια, ο Εθνικοσοσιαλισμός υποστηρίζει μια οικονομία στενά συνδεδεμένη με τον λαό, βασισμένη σε έναν αριθμό θεμελιωδών γεγονότων που δείχνουν την παλαιά φράση «Ελεύθερη Οικονομία» υπό ένα εντελώς νέο φως. Αυτά τα γεγονότα είναι:
Πρώτον· οι σκοποί και τα καθήκοντα της οικονομίας καθορίζονται από τους πολιτικούς ηγέτες του Έθνους· αυτοί είναι οι πραγματικοί ρυθμιστές της Εθνικής Οικονομίας. Αυτό το σημείο δεν χρειάζεται περαιτέρω εξήγηση σήμερα. Η οικονομική πολιτική που ακολουθείται από το 1933 έχει αποδείξει επαρκώς την ορθότητα αυτής της θεμελιώδους αρχής. Στο μέλλον θα είναι συνεπώς η πολιτική ηγεσία εκείνη που θα μετράει, δηλαδή στην οικονομία θα δίνονται τα καθήκοντά της και θα πρέπει να τα εκτελεί σύμφωνα με τις ζωτικές ανάγκες του λαού.
Δεύτερον· αντί οι οικονομικοί σκοποί να καθορίζονται αποκλειστικά από την ατομική επιθυμία για υλικό κέρδος, θα εξαρτώνται από τα προβλήματα ολόκληρης της κοινότητας. Αυτός είναι ο πυρήνας της επαναστατικής αλλαγής μέσα από την οποία διερχόμαστε σήμερα. Δεν είναι ζήτημα εξάλειψης της ιδιωτικής επιχείρησης και χρήσης κυβερνητικών αξιωματούχων ως υποκατάστατων, όπως πολλοί νομίζουν, αλλά ζήτημα συντονισμού μεταξύ της ατομικής ιδιωτικής πρωτοβουλίας και της δημόσιας πρωτοβουλίας, με την πρώτη να έχει πλήρες πεδίο δράσης εντός του πλαισίου των προβλημάτων που η πολιτική ηγεσία θεωρεί απαραίτητο να επιλυθούν προς το κοινό συμφέρον ολοκλήρου του λαού.
Τρίτον· αυτή η εξάρτηση της οικονομίας όσον αφορά αυτούς τους σκοπούς, ωστόσο, δεν σημαίνει εξάρτηση στις μορφές της. Δεν αποτελεί, επομένως, αντίφαση, όταν ο Εθνικοσοσιαλισμός παρά την άρνησή του για την ελευθερία ολοκλήρου της οικονομίας τονίζει την αναγκαιότητα για την ελευθερία της εργασίας. Το μεσαιωνικό ιδανικό του να ανατίθεται στον καθένα μια συγκεκριμένη δουλειά δεν μπορεί ποτέ να είναι δικό μας. Θα αναγνωρίζουμε, φυσικά, πάντα το δικαίωμα του Κράτους στην υποχρεωτική επιστράτευση της εργασίας σε περιόδους έκτακτης ανάγκης. Αλλά πέρα από αυτό, θα επαφίεται σε κάθε εργαζόμενο άνθρωπο, είτε είναι χειρώνακτας είτε πνευματικός εργαζόμενος, να εξασφαλίσει τη θέση του στην κοινότητα για τον εαυτό του στο πλαίσιο της οικονομικής τάξης. Η «Ελευθερία της Εργασίας», ωστόσο, σημαίνει περισσότερα· σημαίνει μια υποχρέωση προς την κοινότητα, το καθήκον να εγγυάται εργασία για τον καθένα που είναι πρόθυμος και ικανός να εργαστεί, δηλαδή να βρεθεί μια κατάλληλη δουλειά για κάθε μέλος της κοινότητας, όπου μπορεί να επιτελέσει το μερίδιό του προς την εκτέλεση του πρωταρχικού καθήκοντος.
Στο κάτω κάτω της γραφής είναι σαφές ότι ο αγώνας για την, και η διασφάλιση της ελευθερίας του λαού μας θα δώσει επίσης στον καθένα περισσότερη προσωπική οικονομική ελευθερία, από όση πολλοί μπορεί να ονειρεύονται σήμερα. Η άρνηση της «Ελευθερίας της Οικονομίας» δεν σημαίνει υποδούλωση της Εργασίας. Ο μόνος σκοπός του οικονομικού μας σχεδιασμού είναι να δώσει σε ολόκληρο το Γερμανικό Έθνος το βέλτιστο της ελευθερίας εργασίας. Τ ο ν α δ ι ε υ θ ύ ν ε ι ς - - - ό χ ι ν α δ ι α χ ε ι ρ ί ζ ε σ α ι είναι η μαγική φόρμουλα και για την οικονομία του μέλλοντος!
N.S.K. 27 Ιουλίου, 1940
Χανιά, Ιούνιος του 1941, αμέσως μετά το πέρας της Μάχης της Κρήτης. Ανάκριση από Γερμανό Αξιωματικό δυο Κρητικών με στιβάνια και κεφαλομάντηλα. Χειρονομούν και οι δυο. Προφανώς τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες με τις οποίες δεν συμφωνούν.
Εκτελέστηκαν με την κατηγορία της αφαίρεσης αντικειμένων από νεκρούς Γερμανούς Αλεξιπτωτιστές. Βαριά κατηγορία, η ποινή ήταν θάνατος.
Πριν από ογδόντα πέντε χρόνια, στις 11 Ιουνίου 1941, το Oberkommando der Wehrmacht (OKW), το Ανώτατο Στρατηγείο των Ενόπλων Δυνάμεων, εξέδωσε την Οδηγία του Φύρερ 32. Γνωστή και ως Επιχείρηση Orient, περιέγραφε τα μελλοντικά σχέδια του Γερμανού δικτάτορα για στρατιωτική κυριαρχία του Άξονα και οικονομική εκμετάλλευση της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής μετά την αναμενόμενη ήττα της Σοβιετικής Ένωσης σε μια εκστρατεία που αναμενόταν να διαρκέσει έξι έως οκτώ εβδομάδες ή, το πολύ, τρεις έως τέσσερις μήνες:
"Μετά την καταστροφή των Σοβιετικών Ενόπλων Δυνάμεων, η Γερμανία και η Ιταλία θα είναι στρατιωτικοί κυρίαρχοι της ευρωπαϊκής ηπείρου…Δεν θα απομένει τότε καμία σοβαρή απειλή για την Ευρώπη από ξηράς. Η άμυνα αυτής της περιοχής, και οι προβλέψιμες μελλοντικές επιθετικές ενέργειες, θα απαιτήσουν σημαντικά μικρότερες στρατιωτικές δυνάμεις από όσες χρειάζονταν μέχρι τώρα.
"Οι κύριες προσπάθειες της βιομηχανίας εξοπλισμών μπορούν να στραφούν προς το Kriegsmarine και τη Luftwaffe."
Η Οδηγία 32 προέβλεπε ότι πολύ πάνω από το μισό και ενδεχομένως τα δύο τρίτα της Ostheer θα μπορούσαν είτε να αποστρατευθούν είτε να χρησιμοποιηθούν αλλού, καθώς μόλις περίπου εξήντα γερμανικές μεραρχίες, πολλές από τις οποίες θα ήταν δεύτερης γραμμής ή σχηματισμοί ασφαλείας που θα μπορούσαν να αρκεστούν σε παλαιότερο ή αιχμαλωτισμένο εξοπλισμό, θα έπρεπε να παραμείνουν για την ειρήνευση της ευρωπαϊκής ΕΣΣΔ και την επίβλεψη της οικονομικής εκμετάλλευσης των πόρων της. Ένας μεγάλος αριθμός των πεζών που συμμετείχαν στην εκστρατεία επρόκειτο να αποστρατευθεί, ιδίως όσοι είχαν δεξιότητες που ταξινομούνταν ως ζωτικές για τη βιομηχανία εξοπλισμών, καθώς αυτή περνούσε στη μαζική παραγωγή ναυτικών και αεροπορικών όπλων.
Όπως αναφερόταν σε παράρτημα της 14ης Ιουνίου 1941 στην Οδηγία 32:
"Η στρατιωτική μας κυριαρχία στην ευρωπαϊκή ήπειρο μετά την ανατροπή της Ρωσίας θα καταστήσει δυνατό να μειωθεί σημαντικά η ισχύς του Στρατού. Στα πλαίσια αυτού του μειωμένου Στρατού, η σχετική ισχύς των τεθωρακισμένων δυνάμεων θα αυξηθεί σημαντικά.
"Η στελέχωση και ο εξοπλισμός του Kriegsmarine θα περιοριστούν σε ό,τι είναι ουσιώδες για τη συνέχιση του πολέμου εναντίον της Αγγλίας και, αν παρουσιαστεί η ευκαιρία, εναντίον της Αμερικής.
"Η κύρια προσπάθεια στον εξοπλισμό θα αφιερωθεί στη Luftwaffe, η οποία θα ενισχυθεί σημαντικά."
Ορισμένο από το προσωπικό που θα παρέμενε στη Wehrmacht θα συγκροτούνταν σε εκστρατευτικές δυνάμεις στα πρότυπα του Afrika Korps, το οποίο θα έπρεπε να ενισχυθεί μέχρι την πλήρη ισχύ του αλλά όχι να επεκταθεί σημαντικά. Αντί γι’ αυτό, η Τουρκία θα πιεζόταν ή θα αναγκαζόταν να επιτρέψει τη διέλευση μιας γερμανικής δύναμης προς τη Μέση Ανατολή για συγκεντρικές επιθέσεις με κατεύθυνση τη Διώρυγα του Σουέζ. Εξεταζόταν επίσης το ενδεχόμενο μιας άλλης εκστρατευτικής δύναμης που θα προέλαυνε προς το Ιράν και το Ιράκ μέσω της Υπερκαυκασίας (Αζερμπαϊτζάν). Συνολικά, πάντως, προβλεπόταν ότι μόνο τέσσερις επιπλέον τεθωρακισμένες μεραρχίες από τις είκοσι που είχαν διατεθεί για την Επιχείρηση Barbarossa θα χρειάζονταν να αναδιαμορφωθούν για επιχειρήσεις σε τροπικές συνθήκες. Συνολικά, όμως, προβλεπόταν ότι οι ήδη υπάρχουσες τεθωρακισμένες και μηχανοκίνητες μεραρχίες θα εξοπλίζονταν με καλύτερο οπλισμό, καθώς θα αποτελούσαν τον πυρήνα ενός πολύ μικρότερου ενεργού γερμανικού στρατού.
Ενδιαφέρον έχει ότι η Οδηγία 32 και το παράρτημά της της 14ης Ιουνίου δείχνουν πως οι Γερμανοί ήταν πολύ πιο βέβαιοι για την εξασφάλιση αποτελεσματικής συνεργασίας από τη Βισύ Γαλλία όσον αφορά τη διασφάλιση της Δυτικής Μεσογείου και της Βορειοδυτικής Αφρικής από βρετανικές και Ελεύθερες Γαλλικές δυνάμεις απ’ ό,τι ήταν για τη βοήθεια του Φράνκο σχετικά με το Γιβραλτάρ, με την αρχική οδηγία να αναφέρει απλώς:
"Στο προσεχές μέλλον η Ισπανία θα πρέπει να αντιμετωπίσει το ζήτημα αν είναι έτοιμη να συνεργαστεί στην εκδίωξη των Βρετανών από το Γιβραλτάρ ή όχι."
Εκτός από μια μεσογειακή εκστρατεία, η οποία ιδανικά θα περιλάμβανε ταυτόχρονες επιθέσεις κατά του Γιβραλτάρ, της Αιγύπτου και της Παλαιστίνης, "η 'Πολιορκία της Αγγλίας' πρέπει να συνεχιστεί με τη μέγιστη ένταση από το Kriegsmarine και τη Luftwaffe μετά την ολοκλήρωση της εκστρατείας στην Ανατολή." Τα όπλα και λοιπός εξοπλισμός που απαιτούνταν για αυτούς τους σκοπούς επρόκειτο να έχουν προτεραιότητα, αλλά ο σκοπός του "να δεσμευτούν οι αγγλικές δυνάμεις στο εσωτερικό" φαίνεται να ήταν τουλάχιστον εξίσου σημαντικός με οποιαδήποτε προετοιμασία για μια πραγματικά επιτυχημένη αποβατική επιχείρηση πέρα από τη Μάγχη. Τουλάχιστον για το άμεσο μέλλον, κάθε μεγάλης κλίμακας κατασκευή πολεμικών πλοίων επιφανείας επρόκειτο να ανασταλεί, ώστε να επικεντρωθούν οι προσπάθειες στα U-Boat και στα αεροσκάφη.
Η Οδηγία 32 περιγράφει όλα αυτά ως την αναμενόμενη κατάσταση "η οποία θα δημιουργηθεί από την νικηφόρα ολοκλήρωση της εκστρατείας στην Ανατολή" και η οποία θα ξεκινούσε σοβαρά το φθινόπωρο του 1941 ή τον χειμώνα του 1941-1942. Φυσικά, ο Κόκκινος Στρατός και το σοβιετικό κράτος δεν κατέρρευσαν όπως αναμενόταν, παρά τις πολυάριθμες επιχειρησιακού επιπέδου ήττες καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού και του φθινοπώρου του 1941 (και ξανά την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1942). Δεν θα υπήρχε μαζική αποστράτευση των ανθρώπων και του υλικού που είχαν «δανειστεί» από τη γερμανική οικονομία την άνοιξη του 1941 και που υποτίθεται ότι θα επιστρέφονταν έως τις αρχές του φθινοπώρου. Αντίθετα, η ανασυγκρότηση και η διατήρηση της σταδιακά μειούμενης ισχύος της Ostheer θα συνέχιζαν να επιβάλλουν μια μη βιώσιμη αποστράγγιση σε γερμανικό ανθρώπινο δυναμικό και πόρους μέχρι το τέλος του πολέμου
Ο ΑΞΟΝΑΣ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΥΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ.
Ο πόλεμος ξεκίνησε ως ένα τοπικό, διμερές ευρωπαϊκό γεγονός μεταξύ της Γερμανίας και της Πολωνίας, ένα από τα πολλά που διατηρούσαν την Ευρώπη του μεσοπολέμου σε αναβρασμό. Η ηγεσία της χώρας δεν είχε αρχικά σκοπό να ανατρέψει την παγκόσμια τάξη, αλλά να διεκδικήσει τα δίκαια του γερμανικού λαού και να αποκαταστήσει τη θέση της ως ισότιμο μέλος μεταξύ των κρατών. Όμως, χωρίς να το επιδιώξει η ίδια και όσο η σύρραξη επεκτεινόταν, οι νίκες του Άξονα μετατράπηκαν σταδιακά σε ελπίδα για τους «καταραμένους» αυτού του πλανήτη.
Εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο –στην Άπω και τη Μέση Ανατολή, στους λαούς της Βαλτικής και της Σοβιετικής Ένωσης, μέχρι και στους Αφροαμερικανούς που βίωναν τις φυλετικές διακρίσεις υπό το δημοκρατικό καθεστώς των ΗΠΑ– πλαισίωσαν τον αγώνα αυτόν. Χαρακτηριστικό είναι ένα μονόστηλο της εφημερίδας New York Times, το οποίο κατέγραφε το γεγονός ότι στη Μέση Ανατολή, Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί ενώνονταν για πρώτη φορά, διαδηλώνοντας την πίστη τους στον Μουσολίνι και τον Χίτλερ.
------------------------------------------
ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΡΑΒΕΣ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ
Οι Χριστιανοί ενώνονται με τους Μουσουλμάνους σε μια γιορτή χωρίς προηγούμενο στην Παλαιστίνη — Επευφημήθηκαν ο Χίτλερ και ο Ντούτσε
Ασύρματο τηλεγράφημα προς τους THE NEW YORK TIMES.
ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ, 22 Μαΐου. — Οι Άραβες της Παλαιστίνης ξεπέρασαν τον εαυτό τους σήμερα στον εορτασμό του Μουλέντ ελ Νέμπι (Mouled el Nebi), της επετείου γέννησης του Προφήτη Μωάμεθ. Ποτέ άλλοτε δεν είχαν σημειωθεί τόσο περίτεχνες εορταστικές εκδηλώσεις, στολισμοί και πομπές σε ολόκληρη τη χώρα όπως σήμερα.
Αντίθετα με την παράδοση, οι εορτασμοί προσέλαβαν μάλλον εθνικιστικό παρά θρησκευτικό χαρακτήρα, με τη συμμετοχή όλων των Αράβων της Παλαιστίνης, Μουσουλμάνων και Χριστιανών εξίσου.
Για πρώτη φορά, ολόκληρος ο αραβικός τύπος, τόσο ο μουσουλμανικός όσο και ο χριστιανικός, ανέστειλε την έκδοσή του. Αρκετές ημέρες πριν από τη γιορτή, όλα τα κτίρια στις αραβικές συνοικίες είχαν στολιστεί περίτεχνα, και είχαν τοποθετηθεί εικόνες του Χίτλερ, του Μουσολίνι και του Φαουζί ελ Καούκτζι (Fawzi el Kaoukgi) —ενός Ιρακινού που ήρθε στην Παλαιστίνη κατά τη διάρκεια των ταραχών του περασμένου καλοκαιριού για να οργανώσει μια «Αραβική εξέγερση». Η κυβέρνηση διέταξε αμέσως την αφαίρεση της εικόνας του Φαουζί ελ Καούκτζι.
Στη Γιάφα (Jaffa), η σβάστικα υψώθηκε από Άραβες πάνω από αρκετά κτίρια και ο Μουσολίνι επευφημήθηκε έντονα.
Μια άλλη καινοτομία ήταν η ραδιοφωνική μετάδοση των λειτουργιών του Μουλέντ ελ Νέμπι από το Τέμενος του αλ-Άκσα το μεσημέρι σήμερα.
Παρά τον φόβο ότι οι υπερβολικοί πανηγυρισμοί θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε απρόοπτα επεισόδια, η ημέρα πέρασε ειρηνικά παντού.
1943 - 1944. Αθήνα. Συσσίτιο των Ταγματασφαλιτών.
1944. Οι άνδρες του Πούλου εμβολιάζονται, κατά της χολέρας και του τύφου, από Έλληνες γιατρούς.
Ενώ η Κατοχή πλησίαζε στο τέλος της, η κυβέρνηση Ράλλη προχώρησε από το φθινόπωρο του 1943 στον σχηματισμό βοηθητικών αντικομμουνιστικών μονάδων (Τάγματα Ασφαλείας και άλλες παρακρατικές ομάδες), με σκοπό την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση του ανταρτικού κινήματος στην ορεινή και στην πεδινή Ελλάδα και τη διάσωση του αστικού καθεστώτος από την επερχόμενη κομμουνιστική καταιγίδα.
Πολλά από τα στοιχεία που αφορούσαν αυτές τις μονάδες έχουν χαθεί ή καταστραφεί. Όσα υπάρχουν (Ομοσπονδιακά Αρχεία στο Κόμπλεντς της Γερμανίας (Bundesarchiv), έγγραφα της RG 165/179 στην Ουάσιγκτον κ.ά.), τεκμηριώνουν την άποψη πως οι Γερμανοί για να εμποδίσουν την άνοδο του ΕΛΑΣ χρηματοδότησαν και εξόπλισαν τις μονάδες αυτές με αποστολή να ελέγξουν την ελληνική ύπαιθρο χρησιμοποιώντας πολλές φορές τη βία και την τρομοκρατία.
Ο συνταγματάρχης Γεώργιος Πούλος ήταν ένας άγνωστος αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού μέχρι τη στιγμή που προσέφερε οικειοθελώς τις υπηρεσίες του στους Γερμανούς. Αν και το πολιτικό του ιστορικό θεωρείτο δημοκρατικό, τα δεξιά - εθνικιστικά του αισθήματα σύντομα βγήκαν στην επιφάνεια. Ο ίδιος, όπως και πολλοί από τους γερμανόφιλους της εποχής, ήταν αντιβασιλικός και προπολεμικά υποστήριζε την αντισημιτική οργάνωση ΕΕΕ που δημιουργήθηκε και δραστηριοποιήθηκε με βενιζελική χρηματοδότηση και υποστήριξη. Μισούσε τους Βρετανούς επειδή τους θεωρούσε υπεύθυνους για τη Μικρασιατική Καταστροφή και υποστήριζε πως ο βασιλιάς Γεώργιος Β' ήταν Άγγλος πράκτορας. Ομως αν τα αισθήματά του εναντίον του Ελληνα μονάρχη ήταν έντονα, τότε η αποστροφή που ένιωθε για τον κομμουνισμό ήταν ακόμα μεγαλύτερη. Ο Πούλος ξεκίνησε τη "σταδιοδρομία" του ως μέλος της Sonderkommando 2000, μιας γερμανικής μονάδας αντικατασκοπείας που οργάνωνε δίκτυα πληροφοριοδοτών και πρακτόρων στις γραμμές της ελληνικής αντίστασης. Παράλληλα δραστηριοποιήθηκε και στη διοίκηση της Εθνικής Ενωσης Ελλάδος (ΕΕΕ), της παλιάς αντιεβραϊκής οργάνωσης την οποία είχαν αναβιώσει στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα τα SS, η SD και κάποιοι Ελληνες νοσταλγοί του - Κάμπελ- (Βασ. Σκανδάλης, Γ Κοσμίδης, Ν. Ζωγράφος κ.ά.).
Όταν ο Πούλος προσφέρθηκε να βοηθήσει τους Γερμανούς στη Θεσσαλονίκη (άνοιξη 1943), οι επιθέσεις των ανταρτών είχαν αυξηθεί σημαντικά. Ηταν η εποχή που η ρήξη μεταξύ των Ελλήνων που ήθελαν μια μεταπολεμική κομμουνιστική διαχείριση και εκείνων οι οποίοι επιθυμούσαν έναν μονάρχη (είτε μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση) είχε ολοκληρωθεί.
Οι δυνάμεις του Άξονα δεν έχασαν την ευκαιρία που παρουσιάστηκε. Υποστηρίζοντας τα αντικομμουνιστικά στοιχεία της χώρας προχώρησαν με γερμανικό και ιταλικό εξοπλισμό στη συγκρότηση ελληνικών βοηθητικών αποσπασμάτων Οι Ιταλοί είχαν προσπαθήσει νωρίτερα να βρουν Ελληνες εθελοντές, όμως επειδή ήταν αντιπαθείς και άξιοι περιφρόνησης μόλις και μετά βίας μπορούσαν να διατηρήσουν την τάξη στις περιοχές που έλεγχαν. Οι Γερμανοί και (σε μικρότερο βαθμό) οι Βούλγαροι ήταν πιο αποτελεσματικοί στη στρατολόγηση Ελλήνων εθελοντών. Οι Γερμανοί, ας σημειωθεί, ήταν σεβαστοί ως εξαιρετικοί στρατιώτες από ένα μέρος της ελληνικής κοινής γνώμης, ενώ οι Βούλγαροι στρατολόγησαν κυρίως σλαβόφωνους χωρικούς στη Δυτική Μακεδονία. Επιπλέον ένα μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας είχε αντικομμουνιστικά αισθήματα, ενώ ένα μικρότερο, κατάλοιπο της 4ης Αυγούστου, ήταν ισχυρά φασιστικό και υποστήριζε τους Γερμανούς.
Παρόλο που οι συνθήκες ήταν αρκετά ευνοϊκές επειδή ο ΕΛΑΣ είχε διαλύσει με τη βία τις περισσότερες αντικομμουνιστικές ομάδες στην περιοχή ενδιαφέροντος, o Πούλος δεν κατάφερε να συγκεντρώσει περισσότερους από 300 άνδρες. Οι 'Πουλικοί" με πρώτο ορμητήριο την πόλη της Θεσσαλονίκης και αργότερα το χωριό Κρύα Βρύση της Πέλλας συμμετείχαν σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις της Βέρμαχτ (Wehrmacht) στη Μακεδονία. Φορούσαν γερμανικές στολές που έφεραν τα διακριτικά ΕΕΣ (Εθνικός Ελληνικός Στρατός) και συνεργάζονταν με τα τοπικά Τάγματα Ασφαλείας. O ίδιος ο Πούλος φορούσε στολή αξιωματικού του Ελληνικού Στρατού με μόνα γερμανικά διακριτικά τον αετό και τη σβάστικα. Ενας Γερμανός αξιωματικός - σύνδεσμος, o Κουρτ Τομπίας (Kurt Tobias), τοποθετήθηκε στο αρχηγείο του (επί της οδού Παύλου Μελά στη Θεσσαλονίκη) για τον καλύτερο συντονισμό της ομάδας Πούλου.
Τον Σεπτέμβριο του 1943 η SD αναγνώρισε επίσημα την ομάδα του Πούλου ως μέρος του οργανισμού της στην Ελλάδα, διαθέτοντας στον υπέρβαρο συνταγματάρχη γραφεία και ένα πεδίο ασκήσεων. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών του ίδιου μήνα η ομάδα του Πούλου υπήχθη στο 20 Σύνταγμα Brandenburg. Τότε η μονάδα εγκαταστάθηκε μέσα και γύρω από την Πτολεμαίδα, κυρίως στα χωριά που κατοικούντο από προσφυγικό πληθυσμό. Οι "Πουλικοί" της Εορδαίας και της Καστοριάς, υπό τη διοίκηση του έφεδρου λοχαγού Μενεμενή και του Ανδρέα Αναγνωστόπουλου (παλαιού μακεδονομάχου από την Κλεισούρα), πραγματοποιούσαν πολλές επιδρομές εναντίον των ανταρτών της περιοχής, αλλά και των χωριών που υποψιάζονταν πως βοηθούσαν τους αντάρτες (Ερμακιά).
Τον Ιανουάριο του 1944 το εθελοντικό Σώμα του Πούλου δέχθηκε 90-100 άνδρες από την Κρήτη. Φαίνεται πως η μικρή αυτή μονάδα δημιουργήθηκε στο νησί από έναν ελληνομαθή Γερμανό λοχία της Μυστικής Αστυνομίας, τον Φριτς Σούμπερτ (Fritz Schubert). Ο Σούμπερτ είχε στρατολογήσει Κρητικούς εθελοντές, αλλά και Γερμανούς του κοινού ποινικού δικαίου και των ταγμάτων φρουρίων, που εμφανίστηκαν στο ελληνικό έδαφος το φθινόπωρο του 1943. οι περισσότεροι "Σουμπερτιανοί' ήταν φλογεροί πολέμιοι του κομμουνισμού, είτε άνεργοι και καιροσκόποι, είτε απλώς νέοι Κρητικοί. που αναζητούσαν την περιπέτεια, διακρίνονταν δε για τη σκληρότητά τους. Η 5η Μεραρχία του ΕΛΑΣ, που έδρευε στα ορεινά της Κρήτης, είχε ορκιστεί να καταστρέψει την ομάδα του Σούμπερτ με κάθε μέσο. Αυτό είχε ως συνέπεια o Σούμπερτ να μην τολμήσει πλέον κανένα εγχείρημα έξω από τα Χανιά αν δεν συνοδευόταν από δυνάμεις της Wehrmacht. Ετσι η αποτελεσματικότητα της ομάδας του, ήταν πολύ μειωμένη, αφού η δράση της ήταν περιορισμένη. Επιπλέον, ο διοικητής της 22ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας (που τότε στάθμευε στην Κρήτη) αντιπαθούσε τον Σούμπερτ και τους άνδρες του, επειδή πίστευε πως η παρουσία τους ήταν επιζήμια.
Σε λίγο καιρό οι "πραιτωριανοί" του Πούλου έγιναν γνωστοί στα γύρω χωριά για την ωμότητά τους. Τουφέκιζαν όσους χωρικούς υποψιάζονταν πως ήταν μέλη του ΕΛΑΣ και επιτίθεντο στις γυναίκες που είχαν άνδρες στην Αντίσταση. Πίσω από κάθε φοβισμένο χωρικό έβλεπαν έναν υποψήφιο αντάρτη. Λεηλατούσαν τα σπίτια παίρνοντας το ψωμί, το στάρι, το τυρί και τα γιδοπρόβατα που οι χωρικοί δεν είχαν προλάβει να κρύψουν στα γύρω βουνά.
Πολλοί από τους "Πουλικούς", όπως κάποιος Κακλαμάνης από την Καστοριά, ζητούσαν -εισφορέςγια τον "αντικομμουνιστικό αγώνα" και φορολογούσαν τους εμπόρους και τους βιοτέχνες της περιοχής.
"Ζητάμε από τον ελληνικό λαό" έλεγε σε μήνυμά του ο κατοχικός πρωθυπουργός στις αρχές του 1944, "να δείξει στοργή για τους άνδρες των Σωμάτων Ασφαλείας που θέτουν τη ζωή τους σε κίνδυνο για να διασφαλίσουν τη ζωή, την τιμή και την ιδιοκτησία των πολιτών"
Λίγοι όμως από τους ειρηνόφιλους πολίτες προς τους οποίους απευθύνθηκε ο Ράλλης εμπιστεύονταν τα Τάγματα, αλλά και τις πολλές αναξέλεγκτες συμμορίες του ΕΛΑΣ που το όνομά τους είχε γίνει συνώνυμο της αυθαίρετης βίας.
Κατά την απολογία του ο δοσίλογος συνταγματάρχης δήλωσε (29/5/47) ότι η κίνησή του δημιουργήθηκε για να αντιπαλέψει την τρομοκρατία του ΕΑΜ και δικαιολογήθηκε λέγοντας ότι οι άνδρες του "επειδή δεν υπήρχαν ελληνικές στρατιωτικές στολές... έφεραν γερμανικές με ελληνικά σήματα".
Συνεχίζοντας παραδέχθηκε: "...όπλα βεβαίως επήραμε από τους Γερμανούς, όπως θα μπορούσαμε να πάρουμε και από τον χειρότερον εχθρόν μας, μιας και θα τα χρησιμοποιούσαμε εναντίον των Βουλγάρων και των κομμουνιστών...". Τελειώνοντας ανέφερε πως το σώμα των "πραιτωριανών του" εγκαταστάθηκε την άνοιξη του 1944 στην Πτολεμαϊδα για να δράσει εναντίον των Βουλγάρων. Αργότερα, τον Σεπτέμβριο, προωθήθηκε από τη βάση του (Κρύα Βρύση) στη Χαλκηδόνα για να φύγει οδικώς για την Γερμανία (εφημερίδα "Φως", 30/5/1947).
Σε ερώτηση του βασιλικού επιτρόπου γιατί δεν βοήθησε στην κίνηση του Χρυσοχόου (στη συλλογή πληροφοριών για την αντιμετώπιση της ξενοκίνητης προπαγάνδας), ο Πούλος απάντησε ότι δεν είχε τη δυνατότητα να το κάνει επειδή "θα έχανε την εμπιστοσύνη των Γερμανών και δεν θα μπορούσε να ολοκληρώσει το πατριωτικό του πρόγραμμα".
Στο τέλος ο Πούλος δεν κατάφερε να αποφύγει τη Νέμεση και οδηγήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα
Πηγή κειμένου: Ιακ. Χονδροματίδης: Η ΜΑΥΡΗ ΣΚΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.
15 Ιουνίου 1944. Ο Άρης Βελουχιώτης καταστρέφει το Ιστορικό Βαλτέτσι γράφει ο Ιωάννης Μπουγάς*
Ακολουθούν τα γεγονότα πολύ συνοπτικά, και μερικά βεβαιωμένα εγκλήματα από τα πολλές δεκάδες που έγιναν μετά τη μάχη.
Το Βαλτέτσι, το ιστορικό κεφαλοχώρι της Αρκαδίας, 12 χιλιόμετρα δυτικά της Τρίπολης, φτιαγμένο από φάρα Βορειο-Ηπειρωτών από το Βαλτέτσι της Χειμάρας, έγινε ξακουστό από την περίτρανη νίκη των Ελλήνων επί Τούρκων και Αλβανών στις 12 Μαϊου 1821. Το 1944 εκατοικείτο από 1.500 περίπου ψυχές αποκλειστικά κτηνοτρόφων με πάνω από 30.000 αιγοπρόβατα στην κατοχή τους. Τον χειμώνα, όλοι οι κάτοικοι εκτός των πολύ ηλικιωμένων και κάποιων μικρών παιδιών, κατέβαιναν με τα αιγοπρόβατα στην Αργολίδα ή την Λακωνία (στα χειμαδιά).Με κατοίκους κατά παράδοση συντηρητικούς και βασιλόφρονες, αλλά και με το 95% να λείπουν από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Απρίλιο, το ΕΑΜ άργησε να κάνει την εμφάνισή του στο χωριό. Όταν τελικά το 1943 διορίστηκε επιτροπή του ΕΑΜ, και εγκαταστάθηκε και ξένος αντιπρόσωπος ως τοποτηρητής, φρούραρχος επήλθε ρήξη και στη συνέχεια ΤΙΜΩΡΙΑ από τον ΕΛΑΣ.
Το ΕΑΜ στη Κατοχή είχε επιβάλει μονοπώλιο στη διακίνηση του αλατιού, και απόλυτο έλεγχο στη μετακίνηση των κατοίκων. Στην περίπτωση του Βαλτετσίου απαγόρευσαν κάθε επίσκεψη στην Τρίπολη που από τον Απρίλιο 1944 είχε οργανωθεί το Τάγμα Ασφαλείας του συν/ρχη Διονυσίου Παπαδόγγονα. Όμως, οι Βαλτετσιώτες έπρεπε να πηγαίνουν εκεί τουλάχιστον για αλάτι, ΤΕΛΕΙΩΣ απαραίτητο για τα τυροκομιά τους. Δύο γυναίκες που παρέβησαν την διαταγή (η μία πήγε το άρρωστο μωρό της σε γιατρό, και η άλλη πήγε για αλάτι) «δικάστηκαν» από τον αντιπρόσωπο σε θάνατο. Οι Βαλτετσιώτες, στους οποίους ανέθεσαν την εκτέλεση, αρνήθηκαν. Λόγω αυτού και της διαμάχης που δημιουργήθηκε, ο ξένος αντιπρόσωπος του ΕΑΜ έφυγε από το Βαλτέτσι.
Οι άνδρες του χωριού πιστεύοντας ότι έτσι θα μπορέσουν να αποφύγουν την αναμενόμενη τιμωρία του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, κατέφυγαν στην Τρίπολη και ζήτησαν όπλα από τον συνταγματάρχη Παπαδόγγονα. Ο Παπαδόγγονας αρχικά αρνήθηκε, αλλά με την επιμονή Βαλτετσιωτών της Τρίπολης και μερικών αξιωματικών του, ενέδωσε, και στις 27 Μαΐου 1944 έστειλε στο χωριό 130 περίπου ιταλικές καραμπίνες, 2 οπλοπολυβόλα, και πυρομαχικά, μαζί με έναν λοχαγό και 3-4 νεαρούς αξιωματικούς, οι οποίοι οργάνωσαν ένα υποτυπώδη Λόχο Ασφαλείας.
Στις 9 ή 10 Ιουνίου οι μισοί οπλίτες του λόχου, ίσως οι καλύτεροι από ηλικία και πολεμική ικανότητα, μαζί με τον λοχαγό και 3 αξιωματικούς, έφυγαν για τον Πάρνωνα, και στο Βαλτέτσι έμειναν οι υπόλοιποι με 67 καραμπίνες.
Στις 15 Ἰουνίου δύναμη τουλάχιστον 1.200 ἀνταρτῶν τοῦ ΕΛΑΣ, υπό την προσωπική διοίκηση του Άρη Βελουχιώτη, επετέθη στό Βαλτέτσι. Οἱ ἀντάρτες το κατέβαλαν εὔκολα, παρά τό ὅτι εἶχαν 22 ἀντάρτες νεκρούς, μεταξύ τῶν ὁποίων καί τόν λοχαγό Γιάννη Πατεράκη ἀπό τήν Κρήτη (υπάρχει η σαφής υποψία ότι τον δολοφόνησαν οι σύντροφοί του, γιατί ήταν εναντίον της επίθεσης στο Βαλτέτσι), καί ἀρκετές δεκάδες τραυματίες.
Γιά τούς Βαλτετσιῶτες, τά θύματα τῆς μάχης ήταν 43, εκ των οποίων 36 επί τόπου και 7 τραυματίες που πέθαναν τις επόμενες ημέρες.
Με τη σφαγή που έγινε στο χωριό μετά τη μάχη, και τις δολοφονίες αιχμαλώτων οπλιτών και αμάχων Βαλτετσιωτών που ακολούθησαν σε διάφορα μέρη τις επόμενες ημέρες, τα θύματα ήταν τουλάχιστον 107. Μεταξύ των θυμάτων περιλαμβάνονταν και 21 γυναίκες! Κάποιες πηγές, προσκείμενες στην Αριστερά, περιορίζουν τους νεκρούς σε 92, με τους 44 να πέφτουν νεκροί στη μάχη, ενώ στους 48 που δολοφονήθηκαν μετά οι 21 ήταν γυναίκες (και μερικά μικρά κορίτσια, και ένα μωρό!).
Ένας από τους νεκρούς ήταν ο Κυριάκος Σιαμπάνης, ο οποίος ενώ είχε επιζήσει της μάχης, βγήκε σε μιά διπλανή ράχη και όταν έφευγαν οι ΕΛΑΣίτες σέρνοντας μαζί τους ομήρους, άρχισε τους πυροβολισμούς. Στη σύγχιση που δημιουργήθηκε, μερικές δεκάδες όμηροι κατόρθωσαν να διαφύγουν. Ο Σιαμπάνης τελικά βλήθηκε από ριπή πολυβόλου του ΕΛΑΣ. Στον τόπο που έπεσε, βρήκαν και μιά ξιφολόγχη που είχε φέρει από τον πόλεμο της Μικράς Ασίας.
Ο ιατρός Κώστας Σαραντόπουλος, συγγραφέας του βιβλίου “Βαλτέτσι 1944”, ως νεαρό παιδί ήταν αυτόπτης μάρτυρας. Στο βιβλίο του περιέχεται και αυτή μαρτυρία ενός άλλου αυτόπτη μάρτυρα: «…Ο θάνατος του Μήτσου I. Ράμμου υπήρξε μαρτυρικός. Έγινε μπροστά στα μάτια του νεαρού Γιάννη Α. Σκαλτσά, ο οποίος και τον περιγράφει: Οι ΕΛΑΣίτες είχαν συλλάβει τον Μήτσο Ράμμο και βρίσκονταν έξω από το σπίτι του Αντώνη Καραμάνη. Εκεί αφού τον έδειραν τον διέταξαν να μπει στο κατώι του διπλανού σπιτιού του Γιώργη Δημαράκη (Σμπαρλή), για να δει αν υπάρχουν κρυμμένοι Βαλτετσιώτες. Ο Μήτσος πήγε μέσα στο σκοτεινό υπόγειο και γύρισε λέγοντας ότι δεν είδε ανθρώπους. Την ώρα εκείνη αποπειράθηκε να δραπετεύσει αλλά αμέσως τον συνέλαβαν. Γυρνώντας το βλέμμα του ο Σκαλτσάς είδε έναν αντάρτη να κόβει τον λαιμό του Μήτσου σαν αρνί».
Περιφερόμενος ο Σαραντόπουλος στο χωριό ευθύς μετά τη μάχη, για να μάθει τι απέγινε ο πατέρας του, επιβεβαιώνει την παραπάνω μαρτυρία, και συμπληρώνει και άλλα παρόμοια φριχτά γεγονότα: «..είδα τον λεβεντόκορμο με τα κατσαρά μαλλιά γείτονά μου Ράμμο σφαγμένο. Του είχαν κόψει το λαιμό. Το τραύμα ήταν μεγάλο και βαθύ και φαίνονταν οι αυχενικοί σπόνδυλοι. Στο ανοιχτό στόμα του οι δήμιοι είχαν τοποθετήσει το ακρωτηριασμένο μόριό του… Οι φονιάδες του είχαν αφαιρέσει τα ρούχα και τα παπούτσια και τον άφησαν μόνο με τα εσώρουχα, όπως το έκαμαν σε όλους σχεδόν τους φονευθέντες Βαλτετσιώτες.
Ο φονιάς είναι γνωστός στους επιζώντες σήμερα Βαλτετσιώτες. Δεν συντρέχει λόγος ν’ αναφερθεί το όνομά του. Δεν φταίνε σε τίποτα οι απόγονοί του. (σ.σ. Δεν συμφωνώ με αυτήν την τακτική, αν και εγώ έχω στο παρελθόν, σε λίγες περιπτώσεις, αποφύγει να αποκαλύψω τα ονόματα συμπατριωτών μου σφαγέων, για να προστατεύσω απογόνους τους. Τώρα όμως πιστεύω ότι αν η περιγραφή της ιστορίας καλεί για την καταγραφή κάποιου ονόματος, το όνομα πρέπει να γράφεται πλήρες. Δεν πρέπει να υπάρχει «οικογενειακή ευθύνη», αλλά ούτε ηρωοποίηση κάποιων λόγω απόκρυψης των εγκλημάτων τους. ΕΧΕΙ ΑΣΚΗΘΕΙ ΣΚΛΗΡΗ ΚΡΙΤΙΚΗ στον θανόντα πλέον συγγραφέα, ιατρό κ. Σαραντόπουλο γιατί απέφυγε να ονομάσει και άλλους εγκληματίες που ήταν ευρέως γνωστοί).
Ασυνήθιστη βαρβαρότητα έδειξαν και στη Γιαννούλα, σύζυγο του Γιώργη Παπαοικονόμου. Όταν η Γιαννούλα είδε ότι επρόκειτο να κάψουν το σπίτι της, διαμαρτυρήθηκε δυναμικά και λογομάχησε με τους αντάρτες. Ένας αντάρτης είπε στη Γιαννούλα να φύγει και να πάει στην εκκλησία, που είναι απέναντι από το σπίτι της και τη συνόδευσε μέχρι τη μικρή πόρτα στη μάντρα του ναού. Εκεί, κάποιος από τους αντάρτες, επιτέθηκε στη Γιαννούλα και την κατακρεούργησε.
Την είδα νεκρή, αυτήν τη μεγαλογυναίκα κάτω από τον μικρό πλάτανο που είναι στο προαύλιο της εκκλησίας. Το μαχαίρι, της είχε κόψει τον λαιμό στο επίπεδο του μήλου του Αδάμ. Το τραύμα ήταν πλατύ και βαθύ. Στο πρόσωπο είχε μερικές αμυχές και μώλωπες, πιθανότατα από ξυλοδαρμό. Τα ρούχα στο πάνω μέρος του σώματός της ήταν ξεσκισμένα. Της είχαν αφαιρέσει και τους μαστούς της. Είναι βέβαιο ότι τη Γιαννούλα δεν την έσφαξαν τη στιγμή που οι αντάρτες μπήκαν στο σπίτι της, αλλά αργότερα, εν ψυχρώ. Ο Γιώργης ο άνδρας της, αιχμαλωτίστηκε έξω από το χωριό. Τα τρία ανήλικα παιδιά τους, Γιαννούλης 15 ετών, Μαρία 13, και Νίκος 11 ετών, τα πήραν στην αιχμαλωσία…».
Οἱ ἀντάρτες δεν σταμάτησαν εκεί. Έκαψαν 30 σπίτια τοῦ χωριοῦ, καί λεηλάτησαν ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ τίς περιουσίες τους μαζί με φίλους τους που είχαν φέρει μαζί τους με τα ζώα τους από τα γύρω χωριά (από το ΕΑΜ και τον Εφεδρικό ΕΛΑΣ των γύρω χωριών, με πρώτους τους πατριώτες του Πέρδικα από το Βάγγου). Όταν έφυγαν, πήραν μαζί τους καί πάνω ἀπό 300 μεγάλα ζῶα τοῦ χωριοῦ, και γύρω χωριών που τα είχαν φέρει ειδικά γι αυτόν τον σκοπό, φορτωμένα μέ τό βιός τῶν κατοίκων (τυριά, λάδια, σιτάρια, αλεύρι, ρούχα και προίκες κοριτσιών, οικοκυρικά σκεύη, τρόφιμα, κλπ.) .
Τέλος, ἔκλεψαν τουλάχιστον 15.000 αἰγοπρόβατα. Οἱ ΕΛΑΣίτες καί τά μέλη τοῦ ΕΑΜ ἀπό τά γύρω χωριά πῆγαν μετά στό Βαλτέτσι καί θέρισαν ἀκόμη καί τά σπαρτά ἀπό τά χωράφια τους, καί φυσικά πῆραν τόν καρπό!
Ὅλους τούς “ἀντιδραστικούς” κατοίκους τοῦ Βαλτετσίου πού δέν ἐκτέλεσαν ἐπί τόπου, 140 περίπου, με πολλά γυναικόπαιδα, τούς ἔσυραν ομήρους σέ μιά πορεία θανάτου. Στό χωριό Βάγγου, στό προαύλιο τοῦ σχολείου, τούς κρατούμενους τούς κακοποίησαν οἱ ντόπιοι πολιτοφύλακες τοῦ ΕΑΜ.
Στά χωριά Καράτουλα, Παύλια, Σύρνα, κ.λπ. ἀπ’ ὅπου πέρασαν στή συνέχεια, μέχρι νά φθάσουν στή Στεμνίτσα, οἱ κάτοικοί τους, πού εἶχαν συγκεντρωθεῖ ἀπό τό ΕΑΜ –οι περισσότεροι με τη βία- περιορίστηκαν σέ βρισιές καί ἀποδοκιμασίες. Στή Στεμνίτσα ἔστησαν ἀνταρτοδικεῖο/λαοδικείο μέ ψευδεῖς κατηγορίες καί μάρτυρες, “κατεδίκασαν” 14 Βαλτετσιώτες σέ θάνατο, καί τούς ἐκτέλεσαν επί τόπου. Περίπου 75 κρατουμένους τούς έστειλαν σε Στρατόπεδα του ΕΑΜ στη Γορτυνία. Εκεί δοφονήθηκαν 14 το επόμενο διάστημα.
Από τη Στεμνίτσα, 3 κρατουμένους τούς ἔστειλαν στή Δημητσάνα, και εκεί δικάστηκαν παρουσία τοῦ Άρη Βελουχιώτη, και εκτελέστηκαν. Ένας εξ αυτών ήταν ο Γεώργιος Μπουρλόκας, που πλησίαζε τα 50, παλαίμαχος του πολέμου στη Μικρά Ασία. Ίσως λόγω της ηλικίας του, τράβηξε την προσοχή του ίδιου του Βελουχιώτη, ο οποίος πριν την εκτέλεσή του τον κάλεσε «να ζητήσει συγγνώμη από τον ηρωϊκό ΕΛΑΣ». Ο Μπουρλόκας αρνήθηκε, λέγοντας «δεν έκανα κανένα κακό για να ζητήσω συγγνώμη, υπερασπίστηκα το σπίτι μου και το χωριό μου. Μπορείς να με σκοτώσεις. Έχω 3 αγόρια, κάποιο απ’ αυτά θα βγάλει το όνομά μου. Να δώ τη δική σου τύχη!». Ο σφαγέας των Βαλτετσιωτών Βελουχιώτης έχασε τη ζωή του έναν χρόνο αργότερα, στις 15 Ιουνίου του 1945!
Την χειρότερη τύχη από τους κρατουμένους Βαλτετσιώτες εἶχαν 19, τούς ὁποίους ὁδήγησαν δεμένους στήν Κορινθία, στό Μοναστήρι τοῦ Φενεοῦ, μετά ἀπό πορεία πέντε ἡμερῶν. Ἐκεῖ και οἱ 19 βρῆκαν φρικτό θάνατο. Τούς ἔσφαξαν στό χεῖλος τοῦ γκρεμοῦ καί τούς πέταξαν στό βάραθρο. Μεταξύ τῶν 19 ἦταν καί ἡ ἔγκυος Βασιλική Γ. Στάϊκου μέ τά 4 κορίτσια της, ἡλικίας ἀπό 11 ἕως 17 ἐτῶν, ἡ ὁποία ἔφερε στόν κόσμο καί ἕνα μωρό τίς λίγες ἡμέρες πού ἦταν φυλακισμένη στό μοναστήρι τοῦ Φενεοῦ. Τό μωρό τό δολοφόνησαν οἱ φρουροί ἀντάρτες ἀμέσως μετά τή γέννησή του, μόλις ἄκουσαν τά πρῶτα κλάμματά του.
Οι νεκροί και το πλιάτσικο της περιουσίας των κατοίκων ουσιαστικά κατέστρεψε το Βαλτέτσι. Το χωριό δεν συνήλθε από τότε. Οι περισσότεροι κάτοικοι μετοίκησαν στην Αργολίδα και τη Λακωνία. Εγώ δέχομαι ότι ο Βελουχιώτης και ο ΕΛΑΣ είχαν λόγο να κτυπήσουν και να αφοπλίσουν τους Βαλτετσιώτες, που είχαν τολμήσει να αρνηθούν υποταγή στις εντολές του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ.
Όμως, μετά τη μάχη, τους άνδρες που δεν είχαν όπλα, τις γυναίκες, τα παιδιά, γιατί έπρεπε να τους σφάξουν; Τα σπίτια γιατί τα έκαψαν; Τα ζώα και όλο το βιός των κατοίκων του Βαλτετσίου, ιδίως τα μαγάλα ζώα, μουλάρια και άλογα, και τα 15.000 αιγοπρόβατα γιατί τα έκλεψαν;
Αυτή ήταν η δικαιοσύνη τους; Ήταν αυτά μέρος της «Αντίστασης», Το ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ, ΚΑΙ ΟΙ ΣΦΑΓΕΣ ΑΜΑΧΩΝ;».
(Οι λεπτομέρειες του κειμένου προέρχονται από το έργο του Κώστα Σαραντόπουλου «Βαλτέτσι 1944» και το δικό μου «ΑΘΩΩΝ ΑΙΜΑ, «Ελεύθερος Μωριάς» 1943-44», Τόμος Β’).
πηγη Αkromolio GR
Ο Χαρίτο Χαρίτο (1904-1944) επικεφαλής των αλβανικών μυστικών υπηρεσιών δύο φορές, δολοφονήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1944.
Υπηρέτησε ως ηγέτης με δύο θητείες: 14 Νοεμβρίου 1935 – 14 Φεβρουαρίου 1937 και 20 Απριλίου 1939 – 17 Μαρτίου 1942, ως επικεφαλής γραμματέας του Μυστικού Γραφείου και διευθυντής του Πολιτικού και Προσωπικού. Ήταν από τον Νιβάν του Αργυροκάστρου. Τελείωσε το γυμναστήριο της Σκόδρα και στη συνέχεια το Γυμνάσιο της Κόρτσα. Μετά από 3 χρόνια δασκάλα, το 1931, ξεκίνησαν οι κρατικοί υπάλληλοι. Στις 14 Ιουλίου 1933 προάγεται Γενικός Γραμματέας της Βλόρας και στις 30 Σεπτεμβρίου 1935, με αυτή την ποιότητα στη Σκόδρα. Όταν χωρίστηκε το Πολιτικό Γραφείο Προσωπικού, Μάρτιο-Σεπτέμβριο 1942 υπήρχε μόνο ο Διευθυντής Προσωπικού. Από τις 15 Σεπτεμβρίου 1942 έως τις 4 Φεβρουαρίου 1944 ήταν ο Απρίλιος επιθεωρητής του MPB. Στις 3 Φεβρουαρίου 1944 προτάθηκε να απολυθεί. Σκοτώθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1944 στα Τίρανα στο περίφημο μακελειό αυτής της ημερομηνίας, ενώ το πτώμα δεν βρέθηκε ποτέ.
1945. Λονδίνο. Ο Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Βρετανίας Harry Pollitt κάθεται, στο γραφείο του, κάτω από το πορτραίτο του Ιωσήφ Στάλιν.
Στις 9 Μαΐου 1956 χιλιάδες λαού συγκεντρώθηκαν στην Πλατεία Ομονοίας για να καταδικάσουν τα σκληρά μέτρα του άγγλου κυβερνήτη Χάρντινγκ στην Κύπρο. Η ΕΟΚΑ είχε ξεκινήσει τον απελευθερωτικό αγώνα στη Μεγαλόνησο και την επομένη ήταν προγραμματισμένη από τις κατοχικές αρχές η εκτέλεση των αγωνιστών Μιχαλάκη Καραολή και Ανδρέα Δημητρίου. Την Ελλάδα κυβερνούσε ο νεοεκλεγμένος πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής,που αιματοκύλισε την Αθήνα.Ευάγγελος Γεροντής (28 ετών), Ιωάννης Κωνσταντόπουλος (21 ετών), Φραγκίσκος Νικολάου (23 ετών),
Τρεις νεκροί διαδηλωτές και 265 τραυματίες, το Καραμανλικό κράτος ετοιμάζει αργά και σταθερά το αίσχος της 14ης Αυγούστου 1974, η Ελλάς πρέπει να τραβηχτεί από την ανατολική Μεσόγειο. Η Κύπρος κείται μακράν...
12 ΙΟΥΝΙΟΥ 1945 ΕΦΥΓΑΝ ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΧΑΝΙΑ,ΕΝΩ Η ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΚΡΗΤΗ ΕΙΧΑΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ ΤΟΥ -44.
Μάιος 1945. Μοιάζει απίστευτο αλλά 8 ολόκληρους μήνες μετά την αναχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων από την ηπειρωτική Ελλάδα, 1 μήνα από την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας στους συμμάχους, οι Γερμανοί στην Κρήτη βομβαρδίζουν χωριά, εκδίδουν διαταγές και εκτελούν αιχμάλωτους.Γιατί οι Ναζί παρέμειναν στην Κρήτη 8 μήνες μετά την απελευθέρωση;... Οι Άγγλοι ήρθαν σε συμφωνία και χρησιμοποίησαν τα γερμανικά στρατεύματα που είχαν εγκλωβιστεί στην Κρήτη περιμένοντας την κατάληξη της εμφύλιας σύρραξης στην ηπειρωτική Ελλάδα. Αν επικρατούσε το ΕΑΜ, οι Βρετανοί δεν θα επέτρεπαν την ενσωμάτωση της Κρήτης σε μια κομμουνιστική Ελλάδα.ΣΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ:Σκηνή από την προστατευμένη αναχώρηση των ναζί από την Κρήτη. Σαν να παίρνουν μετάθεση για άλλο μέτωπο
Από Μάρα Μανουρά.
1960 - 1970. Πόντος. Φωτογραφία τραβηγμένη στο χωριό Gümüşhane Olucak-İmera.
11/1979. Βουκουρέστι. Ρουμανία. Ένας 84χρονος γέροντας σηκώθηκε σε ένα κομματικό συνέδριο και είπε «ΟΧΙ» στον Τσαουσέσκου. Η αίθουσα πάγωσε. Το μικρόφωνο του κόπηκε. Αλλά εκείνος δεν σταμάτησε.
Φανταστείτε μια σκηνή με τεράστιο ψυχολογικό φορτίο, λες και βγήκε κατευθείαν από ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν, όπου ο ίδιος ο χρόνος φαίνεται να παγώνει ξαφνικά σε μια τεράστια αίθουσα, κάτω από το συντριπτικό βάρος μιας κεφαλαιώδους απόφασης. Βρισκόμαστε στον Νοέμβριο του 1979, κάτω από τον τεράστιο θόλο της Αίθουσας του Παλατιού στο Βουκουρέστι, όπου διεξάγεται με σιδερένια σκηνοθεσία το 12ο Συνέδριο του Ρουμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος.
Όλα είναι ένα τέλεια χορογραφημένο σόου υποταγής. Ένα ανθρώπινο κύμα που χειροκροτεί φρενιτιωδώς με εντολή κάθε λέξη του δικτάτορα Νικολάε Τσαουσέσκου. Σε αυτή την ατμόσφαιρα τεχνητής ομοφωνίας, ένας εύθραυστος ηλικιωμένος, 84 ετών – όχι 88, όπως συχνά αναφέρεται λανθασμένα – ζητά ήρεμα τον λόγο.
Το όνομά του είναι Κωνσταντίν Παρβουλέσκου. Βετεράνος του εργατικού κινήματος. Ιδρυτικό μέλος του κόμματος από το 1921. Προς γενική κατάπληξη του προεδρείου και των χιλιάδων αντιπροσώπων, συνηθισμένων μόνο στην υπακοή, αυτός ο άνθρωπος δεν κατευθύνεται στο μικρόφωνο για να απαγγείλει τις συνηθισμένες ωδές. Έρχεται για να διαπράξει την ύψιστη πράξη πρόκλησης μέσα σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς.
Σε μια σιωπή που γρήγορα μετατράπηκε σε παραλυτικό πανικό, ο Παρβουλέσκου δήλωσε ξεκάθαρα ότι αρνείται να ψηφίσει την επανεκλογή του Τσαουσέσκου. Τον κατηγόρησε δημόσια ότι έβαλε τα προσωπικά του συμφέροντα πάνω από τη χώρα. Ήταν μια στιγμή σπάνιας έντασης. Μια πράξη θάρρους από τον μοναδικό άνθρωπο στην υψηλή κομματική ηγεσία που τόλμησε να σηκωθεί μόνος ενάντια στον τύραννο.
Η αντίδραση του συστήματος ήταν αμείλικτη. Στην αρχή, στην τεράστια αίθουσα επικράτησε νεκρική σιωπή. Ένα πάγωμα μυαλών που δεν μπορούσαν να επεξεργαστούν μια τέτοια πολιτική αίρεση. Αλλά αμέσως ο μηχανισμός αντέδρασε ενστικτωδώς για να συντρίψει τη διαφωνία.
Του έκοψαν βάναυσα το μικρόφωνο. Αλλά ο γέροντας συνέχισε να μιλάει, κάνοντας τη φωνή του να αντηχεί πάνω από τον ολοένα και πιο εχθρικό ψίθυρο της αίθουσας. Ακτιβιστές, νιώθοντας τον κίνδυνο και θέλοντας να αποδείξουν την τυφλή πίστη τους, άρχισαν να ουρλιάζουν συνθήματα και να καλύπτουν τα λόγια του με ρυθμικά χειροκροτήματα. Το συνέδριο μετατράπηκε σε μια πραγματική αρένα συλλογικού μίσους.
Μπροστά σε αυτόν τον δημόσιο λιντσαρισμό, οργανωμένο στο δευτερόλεπτο, ο Κωνσταντίν Παρβουλέσκου παρέμεινε απόλυτα ακλόνητος. Ένα νησί αξιοπρέπειας σε έναν ωκεανό χρόνιας δειλίας. Βγήκε από την αίθουσα με το κεφάλι ψηλά, καθώς οι πρώην σύντροφοί του τον αποδοκίμαζαν με εντολή.
Οι συνέπειες ήταν άμεσες και ανελέητες. Του αφαιρέθηκε αμέσως η ιδιότητα του αντιπροσώπου. Αποκλείστηκε από όλες τις θέσεις που κατείχε. Τον έβγαλαν από το σπίτι του. Τον έριξαν σε αυστηρό κατ' οίκον περιορισμό. Παρακολουθείτο συνεχώς από πράκτορες της Securitate. Για μια δεκαετία, το όνομά του διαγράφηκε μεθοδικά από τα επίσημα έγγραφα. Το καθεστώς προσπάθησε απεγνωσμένα να εξαφανίσει κάθε ίχνος της ύπαρξης εκείνου που τους απέδειξε ότι ο φόβος μπορεί να νικηθεί.
Αλλά ο Παρβουλέσκου δεν λύγισε. Αν και πλήρως απομονωμένος από την κοινωνία και στερημένος της ελευθερίας του στο λυκόφως της ζωής του, το επαναστατικό του πνεύμα δεν μπόρεσε να σπάσει. Συνέχισε να αποτελεί τεράστια συμβολική απειλή για το καθεστώς. Μια ζωντανή απόδειξη ότι η δικτατορία αμφισβητούνταν ακόμα και από τον ίδιο της τον πυρήνα.
Προς το τέλος της δεκαετίας του 1980, λίγο πριν από την οριστική κατάρρευση του συστήματος, ο Παρβουλέσκου έβαλε ξανά την υπογραφή του, μαζί με άλλους βετεράνους, στην περίφημη «Επιστολή των Έξι». Ένα έγγραφο που μεταδόθηκε από δυτικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς και κατήγγειλε τις σοβαρές καταχρήσεις και την οικονομική καταστροφή στην οποία είχε βυθίσει ο Τσαουσέσκου τη Ρουμανία. Μια τελευταία πράξη αντίστασης.
Επέζησε της Επανάστασης του 1989. Έζησε αρκετά για να δει με τα μάτια του το τέλος του δικτάτορα που είχε αντιμετωπίσει δημόσια δέκα χρόνια νωρίτερα. Και εδώ βρίσκεται η συγκλονιστική ειρωνεία, το απόγειο του ιστορικού τραγισμού.
Ο άνθρωπος που πέρασε τη νεότητά του παλεύοντας στην παρανομία για να εγκαθιδρύσει τον κομμουνισμό, κατέληξε να ζει τα γηρατειά του ως πολιτικός κρατούμενος, διωκόμενος από το ίδιο του το κόμμα. Συνειδητοποίησε στο τέλος ότι η ουτοπία που ονειρεύτηκε είχε μετατραπεί σε ένα τέρας.
1967. Θεσσαλονίκη. Ο Φιλοποίμην Φίνος, η Μέμα Σταθοπούλου, ο Γιάννης Γκιωνάκης, η Τζέλλα Φίνου και ο Γιώργος Φούντας στο φουαγιέ της ΕΜΣ μετά την προβολή της ταινίας του Νίκου Φώσκολου “Οι σφαίρες δεν γυρίζουν πίσω” στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1967. Για τον ιδρυτή της Finos Film η πολυαγαπημένη σύζυγός του Τζέλλα αντιπροσώπευε τον μέσο θεατή και η γνώμη της ήταν νόμος. Όταν ο Δαλιανίδης γύρισε τον «Ξυπόλυτο Πρίγκιπα», η γενική άποψη στην εταιρία ήταν πως η ταινία είναι απογοητευτική και σκέφτονταν μήπως δεν τη βγάλουν στις αίθουσες. Η Τζέλλα επέμενε πως είναι εξαιρετική και πράγματι όταν προβλήθηκε έκοψε εκατοντάδες χιλιάδες εισιτήρια. Το αντίθετο συνέβη με την ταινία «Aliki my love», που δεν κατάφερε να αρέσει ούτε στο εξωτερικό, ούτε στην Ελλάδα, κυρίως όμως ούτε στην κυρία Φίνου, που αποφάσισε μετά την πρώτη προβολή της ότι το φιλμ δεν πρέπει να προβληθεί ξανά. Η Τζέλλα Φίνου έφυγε από τη ζωή στις 29 Αυγούστου του 2010, πλήρης ημερών, σε ηλικία 99 ετών
#elenasdiary #filopoiminfinos #tzellafinou #memastathopoulou #giannisgionakisθ
1984. Αλβανία. Στρατιωτικοί κοιτώνες.
1989. Ο Κώστας Καραμανλής, στην Κόρινθο.
1990. Αλβανοί συνοριοφύλακες, στα σύνορα, με την Ελλάδα.
2026.Τατζικιστάν. Το Τατζικιστάν είναι κράτος, στην κεντρική Ασία, παρέα με όλα τα υπόλοιπα -σταν! (η κατάληξη αυτή σημαίνει “η γη των...”).
Έχει παρόμοια έκταση και πληθυσμό με την Ελλάδα (ένα τσικ μεγαλύτερα) και συνορεύει με Αφγανιστάν, Κίνα, Κιργιστάν (αλλιώς Κιργιζία) και Ουζμπεκιστά’. Παρότι φαίνονται πολύ κοντά στον χάρτη, ΔΕΝ συνορεύει, με το Πακιστάν, τους χωρίζει αυτό το “χερούλι”, που εξέχει, από το Αφγανιστάν και ακουμπάει την Κίνα!
Οι Τατζίκοι αποτελούν, περίπου, το 83% του πληθυσμού της χώρας και το υπόλοιπο 17% είναι Ρώσοι, Ουζμπέκοι και άλλες μειονότητες
Η γλώσσα των Τατζίκων είναι, στην ουσία, μια περσική διάλεκτος, η γραφή της, όμως, είναι βασισμένη, στοβ κυριλλικό αλφάβητο!
Το Τατζικιστάν ήταν, κάποτε, μέρος της Σοβιετικής Ένωσης, από το 1924 μέχρι την διάλυσή της, το 1991.
Τα εμβάσματα που στέλνουν πίσω στους δικούς τους οι μετανάστες από το Τατζικιστάν που εργάζονται σε άλλες χώρες (και κυρίως στη Ρωσία) είναι σχεδόν όσο το μισό ΑΕΠ της χώρας!!!!
Η πρωτεύουσα του Τατζικιστάν, η Ντουσάμπε, πήρε το όνομά της από μια περσική λέξη που σημαίνει “Δευτέρα”, επειδή λέει κάθε Δευτέρα γινόταν εκεί μια μεγάλη λαϊκή αγορά!
Είναι μία, από τις πιο ορεινές χώρες, στον κόσμο, με το 93% της έκτασής της να καλύπτεται,4 από βουνά και με μέσο υψόμετρο τα 3.189 μέτρα! (το 3ο μεγαλύτερο, μετά το Μπουτάν και το Νεπάλ) Η ψηλότερη κορυφή της είναι η Ισμοΐλ Σομόνι, στα 7.495 μέτρα!
ΕΧΕΙ ΠΟΛΛΟΥΣ ΠΑΓΕΤΩΝΕΣ! Και μάλιστα ο παγετώνας Φενττσένκο, με μήκος γύρω στα 77 χιλιόμετρα, είναι ο μεγαλύτερος σε μήκος 8 παγετώνας στον κόσμο *εκτός* πολικών περιοχών! Καλύπτει έκταση 700 τετρ. χλμ και το μέγιστο πάχος του είναι περίπου 1.000 μέτρα.
Έχει επίσης πολλά νερά, και πάνω από το 94% της ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται στο Τατζικιστάν προέρχεται από υδροηλεκτρικά φράγματα!
Τελευταίο και καλύτερο : στο Τατζικιστάν, σε υψόμετρο 3.960 μέτρων, υπάρχει μία λίμνη που λέγεται ΚΑΡΑΚΟΥΛ! Αλήθεια σας λέω, σημαίνει “μαύρη λίμνη”, ψάξτε την στον χάρτη και ψηθείτε να πάμε κάποια στιγμή να τη δούμε από κοντά!
2026. Καύκασος. Πολιτικός χάρτης.
15/6/2026. Κίεβο. Οι Ουκρανοί προπαγανδιστές επιβεβαίωσαν, κατά λάθος, οι ίδιοι την αποτελεσματικότητα του ρωσικού πλήγματος.
Τα περισσότερα ουκρανικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι η Ρωσία χτύπησε ένα «κινηματογραφικό στούντιο» — τα Κινηματογραφικά Στούντιο Ντοβζένκο στο Κίεβο. Ο διευθυντής του στούντιο ισχυρίστηκε μάλιστα ότι εκεί ήταν αποθηκευμένα χιλιάδες κοστούμια και ενδύματα.
Αυτό που έδειχναν επίσης οι φωτογραφίες, πριν τις κατεβάσουν, ήταν αντικείμενα που έμοιαζαν σαφώς με πτέρυγες από ουκρανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη μακράς εμβέλειας FP-1 μέσα στα ερείπια — κάτι που συνάδει με τον δηλωμένο στόχο του ρωσικού Υπουργείου Άμυνας: μια εγκατάσταση παραγωγής και προετοιμασίας μη επανδρωμένων αεροσκαφών εντός των εγκαταστάσεων του στούντιο.
Ιούνιος 2026. Οι ΗΠΑ δημοσίευσαν δεδομένα για τα 120 βιολογικά εργαστήρια, διασκορπισμένα σε 30 χώρες, εκ των οποίων τα 40 στην Ουκρανία.
Για πρώτη φορά, αναγνώρισαν όχι μόνο την ύπαρξή τους, αλλά και το γεγονός ότι εκεί αναπτύσσονταν επικίνδυνα παθογόνα.
Από τον Μάρτιο του 2022, η Ρωσία, εκπροσωπούμενη από τον Ιγκόρ Κιρίλοφ, τον Αρχηγό των Στρατευμάτων Ακτινοβολίας, Χημικής και Βιολογικής Άμυνας των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων , ανακοίνωσε την ύπαρξη τους.
Ο Κιρίλοφ σκοτώθηκε από Ουκρανούς, στις 2 Δεκεμβρίου του 2024, αλλά στην πραγματικότητα από Δυτικούς τρομοκράτες ακριβώς για αυτόν τον λόγο. Οι αποκαλύψεις χαρακτηρίστηκαν "αναληθείς" και "Ρωσική προπαγάνδα".
Οσοι δημοσίευσαν τις αποκαλύψεις πήραν αυτές τις απαντήσεις και τις ανάλογες "ποινές", από το φ/β και την Γκούγκλ.
Συγκεκριμένα:
Ειδικός σε Εργαστήρια Βιολογικών Όπλων: «Κλασική Ρωσική Παραπληροφόρηση» (Källkritikbyrån, Σουηδία)
• Δεν Υπάρχουν Βιολογικά Εργαστήρια Χρηματοδοτούμενα από τις ΗΠΑ στην Ουκρανία (Re:Baltica, Λετονία)
• Δεν Υπάρχουν Βιολογικά Εργαστήρια που λειτουργούν από τις ΗΠΑ στην Ουκρανία, Σε αντίθεση με τις Αναφορές στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης (PolitiFact, Ηνωμένες Πολιτείες)
• Παραπληροφόρηση σχετικά με τα Βιολογικά Εργαστήρια του Πενταγώνου στην Ουκρανία (Myth Detector, Γεωργία)
• Οι Ηνωμένες Πολιτείες Δεν Έχουν Εργαστήρια στην Ουκρανία (Faktisk.no, Νορβηγία)
• Δεν Υπάρχουν Βιολογικά Εργαστήρια Χρηματοδοτούμενα από τις ΗΠΑ στην Ουκρανία (Facta News, Ιταλία)
• Αβάσιμοι Ισχυρισμοί για Χρηματοδοτούμενα από τις ΗΠΑ Ουκρανικά Εργαστήρια Βιολογικών Όπλων Διαδίδονται στο Διαδίκτυο (AFP)
• Παραπληροφόρηση Χωρίς Αποδεικτικά Στοιχεία ότι η Ουκρανία Αναπτύσσει «Χρηματοδοτούμενα από τις ΗΠΑ Βιολογικά Όπλα» και ότι Αυτός είναι Ένας από τους Λόγους που ο Πούτιν Πήγε σε Πόλεμο κατά της Ουκρανίας (MALDITA.ES, Ισπανία)
• Δεν Υπάρχουν Αποδεικτικά Στοιχεία για την Υποτιθέμενη Ύπαρξη Εργαστηρίων Βιολογικών Όπλων Αμερικανικά Όπλα στην Ουκρανία (Ellinika Hoaxes, Ελλάδα)
• Δεν είναι αλήθεια ότι ο πόλεμος συμβαίνει μόνο και μόνο επειδή μυστικά αμερικανικά εργαστήρια βιολογικών όπλων βρίσκονται σε ουκρανικό έδαφος (Δελφοί, Λιθουανία)
• Η επίθεση στην Ουκρανία δεν έχει καμία σχέση με τα «αμερικανικά βιολογικά εργαστήρια» (Raskrinkavanje.ba, Βοσνία-Ερζεγοβίνη)
• Υπάρχουν εργαστήρια βιολογικών όπλων στην Ουκρανία; Η απάντηση είναι όχι. (Faktograf.hr, Κροατία)
• Φιλοξένησε η Ουκρανία εργαστήρια βιολογικών όπλων που χρηματοδοτούνται από τις ΗΠΑ; Επαλήθευση στοιχείων. Είναι ψεύτικο (Digiteye, Ινδία)
• Υπάρχουν αμερικανικά βιολογικά εργαστήρια στην Ουκρανία: είναι ψεύτικο (Demagog, Πολωνία).
Ellinika Hoaxes, τι αποζημίωση μπορούμε να διεκδικήσουμε, για την εσκεμμένη σας ενέργεια να παραπληροφορήσετε τον Ελληνικό λαό και να καταφέρετε πλήγμα στην αξιοπιστία των καταγγελιών, προκαλώντας και ηθική βλάβη στους χρήστες, για τις σχετικές αναρτήσεις τους;
ΑΠΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ Ioanna Ypsilanti
14/6/2026. Αθήνα. Δήμητρα Λιάνη - Παπανδρέου και Σταμάτης Κραουνάκης.
1957. «Θησαυρός». Σκίτσο του Βασίλη Χριστοδούλου.
1960. Σκίτσο του Π. Παυλίδη.
1966. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Βασίλη Χριστοδούλου.
1967. Σκίτσο του Βασίλη Χριστοδούλου.
1967. Δυο σκίτσα του Κ. Βλάχου.
1969. Σκίτσο του Κώστα Μητρόπουλου.
1975. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Σ. Πολενάκη.
1978. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Κ. Βλάχου.
1979. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Δυο σκίτσα του Βασίλη Χριστοδούλου.
1979. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Κ. Βλάχου.
1973. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Σ. Πολενάκη.
1975. Σκίτσο του Βασίλη Χριστοδούλου.
1977. «Τραστ». Σκίτσο του Σ. Πολενάκη.
1977. Σκίτσο του Νίκου Ζήκου.
1980. «Τραστ». Σκίτσο του Φάνη Γιόση.
1981. Σκίτσο του Κ. Βλάχου.
4/2/1988. Σκίτσο του Γιάννη Ιωάννου.
19/4/1988. Σκίτσο του Γιάννη Ιωάννου.
21/5/2026. Σκίτσο του Ιάκωβου Βάη.
6/6/2026. Σκίτσο του Γιώργου Γαλίτη.
10/6/2026. Σκίτσο του Γιώργου Μικάλεφ.
10/6/2016. Σκίτσο της Ευανθίας Ρούνη.
11/6/2026. Σκίτσο Ιάκωβου Βάη.
11/6/2026. Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη.
12/6/2026. Σκίτσο της Ευανθίας Ρούνη.
12/6/2026. Σκίτσο του Θοδωρή Μακρή.
14/6/2026. Σκίτσο της Ευανθίας Ρούνη.
15/6/2026. Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη.
15/6/2026. Σκίτσο του Γιώργου Μικάλεφ.
14/6/2026. Σκίτσο του Γιώργου Γαλίτη.
15/6/2026. Σκίτσο του Στάθη Σταυρόπουλου.
15/6/2026. Σκίτσο του Τάσου Αναστασίου.
6/2026. Σκίτσο του Σπυρίδωνα Στάλια.
Σχόλια