ΤΑΣΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

Το θέμα, με το οποίο θα απασχολήσω, σήμερα, το αναγνωστικό κοινό έχει μια καθαρή προσωπική διάσταση, αλλά δεν είναι μόνο προσωπικό· είναι και μέρος του σοβαρότατου και ευρύτερου κοινωνικού προβλήματος, το οποίο μαστίζει την ελληνική κοινωνική ασφάλιση και το συνταξιοδοτικό κοινό, αφού αφορά τις τεράστιες, τις θηριώδεις καθυστερήσεις, στην απονομή των κύριων, αλλά και των επικουρικών συντάξεων, όπως και των εφάπαξ παροχών, λόγω της ανοργανωσιάς, της ανετοιμότητας και της κατάστασης διάλυσης, που επικρατεί, στο ελληνικό κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα. Μιας κατάστασης, για την οποία, υπεύθυνοι είναι οι κυβερνώντες, είτε είναι οι παρόντες, είτε είναι οι προηγούμενοι και φυσικά, είναι δεδομένες οι προσωπικές ευθύνες του τωρινού υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων Κωστή Χατζηδάκη, ο οποίος, επί έναν χρόνο - μπορεί και περισσότερο - διαδίδει ψέματα, όσον αφορά την απονομή των συντάξεων, που είναι μια διαδικασία, στην οποία παρουσιάζει ένα υποτιθέμενο πρακτικό έργο και ασκεί μια υποτιθέμε...

Καθώς περνούν οι ημέρες και οι μήνες και η ρωσική εισβολή, στην Ουκρανία, συνεχίζεται, έχουν αρχίσει να γίνονται φανεροί οι ουσιαστικοί και πραγματικοί λόγοι αυτής της εισβολής και να αποκαλύπτονται οι προθέσεις του Κρεμλίνου, σχετικά με την τύχη Ουκρανίας και - για να είμαι σαφής και συγκεκριμένος - του ουκρανικού κράτους, στην κατάργηση του οποίου φαίνεται ότι, προφανώς, αποσκοπούν ο Βλαντιμίρ Πούτιν και η ρωσική ηγεσία.  Αφορμή, για το συμπέρασμα αυτό (πέρα από την συνέχιση της εισβολής) είναι η χορήγηση της ρωσικής υπηκοότητας, σε όλους τους πολίτες της Ουκρανίας, που το επιθυμούν, σύμφωνα, με το πρόσφατο προεδρικό διάταγμα, που υπέγραψε ο Ρώσος ηγέτης. Η υπογραφή αυτού του προεδρικού διατάγματος υποδεικνύει, καταφανώς, ότι η ρωσική ηγεσία αποσκοπεί, στο να ενσωματώσει την ουκρανική κοινωνία, ή ό,τι απομείνει, μεταπολεμικά, από αυτήν, στην ευρύτερη ρωσική κοινωνία, αποβάλλοντας, από την ουκρανική επικράτεια, που, με κάποιον τρόπο θα κατακτηθεί, από τον ρωσικό στρατό, όλους όσου...

Πραγματικά, στις ημέρες που ζούμε και αυτό όχι μόνο με αφορμή τον ρωσοουκρανικό πόλεμο, αλλά από την εποχή της χρηματοπιστωτικής και οικονομικής κρίσης του Σεπτεμβρίου του 2009, αλλά και την εποχή του COVID 2019, αυτό, που καταρρέει, δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο, από την ανόητη και εξωπραγματική πεποίθηση, που έχει επιβάλει, παγκοσμίως, η Δύση ότι η πραγματική οικονομία ισούται, με το χρήμα.  Φυσικά, η πραγματικότητα, ακόμη και τότε, που αυτό δεν φαινόταν, ήταν και είναι, εντελώς, διαφορετική, αφού, στην ουσία, αυτό, που έχει σημασία, δεν είναι η χρηματοπιστωτική διαδικασία και το φούσκωμα της λεγόμενης οικονομικής δραστηριότητας, αλλά το πώς κινείται η πραγματική οικονομία και η κατάσταση, που επικρατεί, στην εμπορευματική και μη εμπορευματική παραγωγική διαδικασία. Στα πλαίσια αυτά, γίνονται κατανοητοί οι λόγοι, για τους οποίους ο οικονομικός πόλεμος, που έχει επιβληθεί, στην Ρωσία, από την Δύση, καθίσταται αναποτελεσματικός Και φυσικά, είναι η Μόσχα, που, επί...

  Καθώς τα διαφορετικά επιτόκια των ελληνικών κρατικών ομολόγων έχουν, εδώ και καιρό, δρομολογηθεί στην ανοδική τους πορεία και παρά την μικρή αποκλιμάκωση, που έχουν παρουσιάσει αυτές τις ημέρες (δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το ελληνικό spread έχει φτάσει, στις 226,7 μονάδες βάσης, που αντιστοιχεί, σε επιτόκιο κρατικού δανεισμού της τάξεως του 3,494%), η όλη η ατμόσφαιρα, που επικρατεί, στον χρηματοπιστωτικό χώρο, παραπέμπει σε μια δυσμενέστατη εξέλιξη, η οποία θα προσομοιάζει, στην πορεία των ελληνικών κρατικών ομολόγων, το 2010 και το 2011, έτσι όπως αυτή παρουσιάζεται, στο παραπάνω σχήμα, που αφορά την περίοδο 1995 - 2011, με την ουσιαστική χρεωκοπία του Απριλίου του 2010, που οδήγησε, στην επιβολή των Μνημονίων, από τους ευρωζωνικούς θεσμούς και το ΔΝΤ, καθώς και στην μακροχρόνια οικονομική κρίση, που ακολούθησε και εξακολουθεί να μαστίζει την ελληνική κοινωνία.  Έτσι εφόσον η ευρωπαΐκή κεντρική τράπεζα παύσει να στηρίζει τα κρατικά ομόλογα της ευρυζωνικής περιφέρειας και φυ...

Τελικά, κατέρρευσε, στο δικαστικό συμβούλιο του ειδικού δικαστηρίου περί ευθύνης υπουργών, η υπόθεση της σκευωρίας κατά των δέκα πολιτικών προσώπων (Αντώνης Σαμαράς, Παναγιώτης Πικραμμένος, Ανδρέας Λοβέρδος, Δημήτρης Αβραμόπουλος, Άδωνις Γεωργιάδης, Γιάννης Στουρνάρας, Μάριος Σαλμάς, Ανδρέας Λυκουρέντζος, Ευάγγελος Βενιζέλος, Γιώργος Κουτρουμάνης), όσον αφορά το σκάνδαλο των δωροδοκιών, από την Novartis.  To δικαστικό συμβούλιο αποφάσισε ότι τέτοια κατηγορία δεν μπορεί να σταθεί και δεν υπάρχει, κατά του πρώην υπουργού αναπληρωτή υπουργού Δικαιοσύνης Δημήτρη Παπαγγελοπούλου, της εισαγγελέως Ελένης Τουλουπάκη και των βοηθών της, στην Εισαγγελία κατά της διαφθοράς, όπως, φυσικά και κατά των δημοσιογράφων, οι οποίοι - όλοι μαζί - κατηγορήθηκαν, από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ ότι σύστησαν εγκληματική οργάνωση και σκευωρία, κατά όσων πολιτικών σχετίστηκαν, με την υπόθεση των δωροδοκιών της Novartis.  Ολόκληρη η δικογραφία βασίζεται κυρίω...

  Τα νέα, για την μεταπολεμική Ουκρανία, φαίνονται να είναι πολύ άσχημα, εάν η Μόσχα αποφασίσει να περιορίσει, δραστικά, την εδαφική έκταση της νέας Ουκρανίας, στον χώρο της βορειοδυτικής περιοχής της Γαλικίας, όπως φαίνεται, στον παραπάνω χάρτη.  Αυτό είναι ένα σενάριο το οποίο συζητείται, πολύ σοβαρά και στη Μόσχα και στις δυτικές πρωτεύουσες και από ό,τι φαίνεται, η πιθανότητα της πραγματοποίησής του δεν είναι καθόλου μικρή· είναι μεγάλη.  Το πρόβλημα ξεκινάει από το γεγονός ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν βιάζεται. Παρά το γεγονός ότι, αρχικά, όταν, στις 24 Φεβρουαρίου 2020, ξεκίνησε την ρωσική εισβολή, στην Ουκρανία, τα πράγματα έδειχναν ότι ο Ρώσος ηγέτης βιαζόταν. Τελικά, αποδεικνύεται ότι δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο.  Το Κρεμλίνο βλέπει ότι η παράταση του πολέμου φθείρει τους αντιπάλους του και στο, καθαρά, στρατιωτικό πεδίο, αλλά και ως προς τον οικονομικό πόλεμο, τον οποίο οι δυτικές χώρες έχουν εξαπολύσει, κατά της ρωσικής οικονομίας. Για τον λόγο αυτόν, παρατείν...

Το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής - Supreme Court of the United States (SCOTUS) - δημοσίευσε, αυτές τις ημέρες, την απόφασή του, για το ζήτημα των αμβλώσεων. Για το αν, δηλαδή, η άμβλωση είναι ένα δικαίωμα, το οποίο κατοχυρώνεται, από το Σύνταγμα των ΗΠΑ, ή όχι, ανατρέποντας μια προηγούμενη απόφασή του, πριν 49 χρόνια, με την οποία αναγνώριζε το δικαίωμα των γυναικών και των ζευγαριών, στην άμβλωση, ως συνταγματικό δικαίωμα. Για να είμαι ακριβής πρέπει να σημειώσουμε ότι το ανώτατο δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής δεν χαρακτήρισε μη συνταγματικό, ή αντισυνταγματικό το δικαίωμα, στην άμβλωση. Απλώς, αποφάσισε ότι το δικαίωμα στην άμβλωση δεν είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο, αφού δεν προβλέπεται πουθενά, στο κείμενο του αμερικανικού Συντάγματος, ούτε μια ρύθμιση, η οποία να επιτρέπει, ή να απαγορεύει τις αμβλώσεις.  Ως εκ τούτου, το όλο ζήτημα παραπέμπεται, στα νομοθετικά σώματα των 50 πολιτειών των ΗΠΑ, τα οποία ρυθμίζουν, ή πρόκειται να ρυθμίσουν, όσα ...