ΤΑΣΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

Μετά από μήνες εντατικών συζητήσεων και εν μέσω πολλών και ποικίλων εντάσεων οδηγηθήκαμε, στο δεδομένο και διακηρυγμένο, πλέον, δημοσίως, γεγονός ότι η ίδια η έναρξη και η συνέχιση των διαπραγματεύσεων, ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και τους ξένους δανειστές, δεν αφορά το επουσιώδες ζήτημα, που έχει να κάνει, με το "πρόγραμμα - γέφυρα", αλλά με την ίδια την σχέση της Ελλάδας, με την ευρωζώνη και το χρονικό διάστημα, που ξεπερνάει τον ερχόμενο Ιούνιο, ο οποίος υποτίθεται ότι είναι το τέλος αυτής της "γέφυρας", που, επίσης, υποτίθεται ότι συμφωνήθηκε, στο Eurogroup της 20/2/2015. Όπως φαίνεται, οι διαπραγματευτές της ελληνικής πλευράς έχουν ρίξει όλο το βάρος του ενδιαφέροντός τους, στην ρύθμιση του ελληνικού δημόσιου χρέους, δηλαδή, στην εξουδετέρωσή του, είτε, μέσω μιας ευθείας και ριζικής αναδιάρθρωσής του, με ένα μαζικό κούρεμα, που θα το μειώσει, σε πολύ μεγάλα επίπεδα, είτε, μέσω μιας ακινδυνοποίησής του, με όπλα διάφορα χρηματοπιστ...

70 χρόνια, μετά την στρατιωτική συντριβή του ναζισμού, στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, μέσα από την ήττα της Γερμανίας, η οποία τέθηκε, κάτω από το κατοχικό καθεστώς της 9ης Μαΐου του 1945, το οποίο, ακόμη την ταλαιπωρεί, τα ερωτήματα, που αναδεικνύονται, σταθερά, όλα αυτά τα χρόνια - αν και η αλήθεια είναι ότι, συνήθως, δεν συζητούνται -, όσον αφορά το φαινόμενο του ναζιστικού ολοκληρωτισμού και του πολιτικού καθεστώτος, που αυτό εγκαθίδρυσε, συνοψίζονται, ως εξής : 1) Τι πήγε στραβά, με αυτό το καθεστώς; 2) Ήταν δυνατόν οι εξελίξεις, όσον αφορά το καθεστώς αυτό, να πάρουν έναν άλλον, έναν αντίθετο δρόμο; Όσο και αν οι απαντήσεις, στα ερωτήματα αυτά, φαίνονται εύκολες, ιδίως, λόγω της μεγάλης ηθικής απαξίας των πεπραγμένων του ναζισμού, στην πραγματικότητα δεν είναι. Αντίθετα, η ηθική απαξία (ή η αξία) των πεπραγμένων, πολλές φορές και μάλιστα τις πλείστες, λειτουργεί, αποπροσανατολιστικά, όσον αφορά την ιστορική κρίση και αποτίμηση ενός κ...

Πάνε 10 χρόνια, τώρα, που, σαν αυτές τις ημέρες, στις 28 Απριλίου του 2005, έχασα τον αγαπημένο μου κύριο Τάκη. Τον πατέρα μου. Το να γράψω ότι μου λείπει, αυτό είναι ένα πραγματικό γεγονός, όσο και αν ακούγεται, ως τετριμμένο. Για οποιονδήποτε έχει χάσει ένα πρόσωπο το οποίο αγαπούσε και εξακολουθεί να αγαπά, μια τέτοια αναφορά ουδέποτε αποτελεί κάτι το συνηθισμένο και περιττό να ειπωθεί. Για τους άλλους - τους τρίτους -, αυτή η αναφορά μπορεί να έχει ένα τέτοιο περιεχόμενο. Για εκείνον, που έχει υποστεί μια τέτοια απώλεια, η επισήμανσή της ουδέποτε αποτελεί κάτι, που μπορεί να χαρακτηρισθεί, ως συνηθισμένο, ή τετριμμένο. Ο κύριος Τάκης, ο Παναγιώτης Αναστασόπουλος, από το χωριό Καβάσιλας (ή Καβάσιλα) του νομού Ηλείας, γεννήθηκε το 1934, στην Γαστούνη. Το πότε, ακριβώς, είναι άγνωστο. Δεν έχει καταγραφεί. Ο αδελφός της μητέρας του, της Τασίας, ο Γιώργος Γιαννόπουλος, που συμμετέχει, στο μεσημεριανό γεύμα, που καταγράφεται, στο παραπάνω βίντεο και ο οποίος δεν βρίσκεται κα...