29-5-1453. Η άλωση της Κωνσταντινούπολης, τότε, από τον σουλτάνο Mehmet II Fatih, 573 χρόνια, μετά.

Κανείς δεν θα έλθει, στην Κωνσταντινούπολη, σαν αστραπή, που αναφέρει, το τραγούδι του Σταμάτη Σπανουδάκη. Έχει, γίνει, πλέον, οριστικά, μια τουρκική πόλη. Το, μόνο, που μένει, είναι μια ανάμνηση της Ιστορίας, συνοδευόμενη, από την αναγνώριση και την αποδοχή των τετελεσμένων, από εκείνη την εποχή, πριν 573 χρόνια, μέχρι τους σύγχρονους καιρούς. 

Η Κωνσταντινούπολη, η Istanbul, είναι, ανεπίστρεπτα, τουρκική πόλη.

Ας δούμε ένα απόσπασμα, έναν σύγχρονο ιστορικό της άλωσης της Πόλης, της οποίας ήταν αυτόπτης μάρτυρας δηλαδή, από το “Χρονικόν” του Γεώργιου Φραντζή, ή Σφραντζή. Το συνέταξε, κατά την περίοδο, που είχε αποσυρθεί, σε μοναστήρι, στην Κέρκυρα, κατά τα έτη 1468 - 1478 και περιγράφει τα γεγονότα από την γέννησή του συγγραφέα, το 1401, μέχρι το 1477.

Έτσι, το σύγγραμμά του είναι πολύτιμο, ως ιστορική πηγή, αφού γνώριζε τον αριθμό των στρατιωτών, διότι ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ Παλαιολόγος του είχε ζητήσει να μελετήσει τους καταλόγους, για να υπολογίσει πόσοι είναι οι άνθρωποι και πόσα ήσαν τα όπλα, που είχαν, για την υπεράσπιση της Κωνσταντινούπολης. 

Ο αριθμός τους ήταν πολύ μικρός και αυτό παρέμεινε μυστικό, ανάμεσα στον ίδιο και τον αυτοκράτορα. Όμως, όταν, μετά τα μεσάνυκτα, έως τα ξημερώματα της Τρίτης 29 Μαΐου 1453, οι Οθωμανοί Τούρκοι εισέβαλαν, στην Κωνσταντινούπολη, ο Γεώργιος Φραντζής δεν ήταν, δίπλα, στον αυτοκράτορα, διότι, με εντολή του Κωνσταντίνου ΙΑ’ Παλαιολόγου, είχε σταλεί να επιβλέψει ένα άλλο των τειχών της πόλης. 

O Γεώργιος Φραντζής αιχμαλωτίστηκε, μαζί με την οικογένειά του, από τους Τούρκους και αφέθηκε ελεύθερος μετά, από την εξαγορά του, την 1η Σεπτεμβρίου του 1453 και κατέφυγε, στον Μυστρά.

Η σύζυγός του και τα δύο παιδιά του, πουλήθηκαν, από κάποιους γέροντες Τούρκους στον ιπποκόμο του Σουλτάνου, ονόματι, Ιμπραήμ, από τον οποίο, τα αγόρασε, με την σειρά του, ο Mehmet II, o Πορθητής, καθώς, ανάμεσα, στα άλλα, υπήρξε και αμφιφυλόφιλος παιδεραστής. Την σύζυγό του, ο Φραντζής την εξαγόρασε, από τον Ιμπραήμ, στην Αδριανούπολη, το 1454 και την πήρε μαζί του, στην Πάτρα.

Καθώς, σε αυτό, εδώ, το μπλογκ, έχω αφιερώσει αρκετά άρθρα, για την άλωση της Κωνσταντινούπολης, πρέπει να αναφέρω τα πιο σημαντικά, προκειμένου όσοι αναγνώστες, επιθυμούν, πέραν, από το πρώτο βίντεο, στο παρόν δημοσίευμα, το οποίο βίντεο είναι απαραίτητο να το παρακολουθήσουν, να διαβάσουν και τα δύο άρθρα, σε αυτό, εδώ, το μπλογκ, τα οποία είναι τα εξής :

α) 29/5/1453 : Ο επίλογος της "Βασιλίδος των Πόλεων". Η Κωνσταντινούπολη στα χέρια των Τούρκων.

β) 29 Μαΐου 1453 : Η άλωση της Κωνσταντινούπολης, που οδήγησε την Ευρώπη, στον δυτικό δρόμο, προς τις Ινδίες και στην απρόσμενη εύρεση της αμερικανικής ηπείρου, που άλλαξε, ριζικά, τον ρου της παγκόσμιας Ιστορίας.

Εδώ, θα αναφέρω δύο αποσπάσματα, από το “Χρονικόν”, του Γεώργιου Φραντζή, όπου στο πρώτο, έβγαλε λόγο ο Μehmet II, στους στρατιώτες του και στο δεύτερο, ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ Παλαιολόγος, στους αμυνόμενους, στα τείχη της Κωνσταντινούπολης και στον λαό.

«Και εάν και εξ ημών τίνες αποκτανθώσιν, ως έθος εστίν εν τοις πολέμοις, γεγραμμένον επί της κεφαλής αυτού, καλώς οίδατε δια του ημετέρου κοράν τι φησιν ο προφήτης, ότι ο αποθανών εν καιρώ τοιούτω ολόσωμος εν τω παραδείσω μετά του Μωάμεθ αριστήσει και πιεί, και μετά παίδων και μετά γυναικών ωραίων και παρθένων εν τόπω χλοερώ και μεμυρισμένω άνθεσιν αναπαυθή, και εν λουτροίς ωραιοτάτοις λουσθή, και εν εκείνω τω τόπω εκ Θεού έξει ταύτα. Ενταύθα δε πάλιν εξ εμού πας ο εμός στρατός και άρχοντες της αυλής μου, εάν νικήσωμεν, ο μισθός ον έξουσι παρ' εμού, κατά την αναλογίαν εκάστου διπλασίων έσται ου τα νυν έχουσι, ος από του νυν άρξηται έως τέλους της ζωής αυτών. Και ημέραις τρισίν η πόλις πάσα υμών έσεται. Και ει τι δ' αν σκυλεύσητε και εύρητε χρυσίου και αργυρίου σκεύος και ιματισμόν, αιχμαλώτους τε άνδρας και γυναίκας, μικρούς τε και μεγάλους, ουδείς δυνηθείη αυτούς υμίν αιτήσαι ή τι ενοχλήσαι εις ουδέν».

«Υμείς μεν, ευγενέστατοι άρχοντες και εκλαμπρότατοι δήμαρχοι και στρατηγοί και γενναιότατοι συστρατιώται και πας ο πιστός και τίμιος λαός, καλώς οίδατε ότι έφθασεν η ώρα και ο εχθρός της πίστεως ημών βούλεται ίνα μετά πάσης τέχνης και μηχανής ισχυροτέρως στενοχωρήση ημάς, και πόλεμον σφοδρόν μετά συμπλοκής μεγάλης και συρρήξεως εκ της χέρσου και θαλάσσης δώση ημίν μετά πάσης δυνάμεως, ίνα ει δυνατόν, ως όφις τον ιόν έκχυση και ως λέων ανήμερος καταπίη ημάς. Δια τούτο λέγω και παρακαλώ υμάς, ίνα στήτε ανδρείως και μετά γενναίας ψυχής, ως πάντοτε έως του νυν εποιήσατε, κατά των εχθρών της πίστεως ημών. Παραδίδωμι δε υμίν την εκλαμπροτάτην και περίφημον ταύτην πάλιν και πατρίδα ημών και βασιλεύουσαν των πόλεων. Καλώς ουν οίδατε, αδελφοί, ότι δια τέσσαρα τινα οφείλεται κοινώς εσμεν πάντες ίνα προτιμήσουμε αποθανείν μάλλον ή ζην, πρώτον μεν υπέρ της πίστεως ημών και ευσέβειας, δεύτερον δε υπέρ της πατρίδος, τρίτον δε υπέρ του βασιλέως ως χριστού Κυρίου, και τέταρτον υπέρ συγγενών και φίλων. Λοιπόν, αδελφοί, εάν χρεώσταί εσμεν υπέρ ενός εκ των τεσσάρων αγωνίζεσθαι έως θανάτου, πολλώ μάλλον υπέρ πάντων τούτων ημείς, ως βλέπετε προφανώς, και εκ πάντων μέλλομεν ζημιωθήναι. Εάν δια τα εμά πλημμελήματα παραχώρηση ο Θεός την νίκην τοις ασεβέσιν, υπέρ της πίστεως ημών της αγίας, ην Χριστός εν τω οικείω αίματι ημίν εδωρήσατο, κινδυνεύομεν ο έστι κεφάλαιον πάντων. Και εάν τον κόσμον όλον κερδήση τις και την ψυχήν ζημιωθή, τι όφελος; Δεύτερον πατρίδα περίφημον τοιούτως υστερούμεθα και την ελευθερίαν ημών. Τρίτον βασιλείαν την ποτέ μεν περιφανή, νυν δε τεταπεινωμένην και ωνειδισμένην και εξουθενημένην απωλέσαμεν, και υπό του τυράννου και ασεβούς άρχεται. Τέταρτον δε και των φιλτάτων τέκνων και συμβίων και συγγενών υστερούμεθα».

Το ερώτημα, που τίθεται, είναι το, εάν ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ Παλαιολόγος, έπρεπε να δεχθεί τις προτάσεις του Μωάμεθ Β’, για την παράδοση της Κωσταντινούπολης, ή, εάν έπραξε, ορθά, που αρνήθηκε τις προτάσεις του Οθωμανού Τούρκου σουλτάνου, με αποτέλεσμα την σφαγή και την υποδούλωση των κατοίκων της, όπως, επίσης και την ολοσχερή καταστροφή της πόλης, η οποία, σε μεγάλο βαθμό, ήταν, ήδη, κατεστραμμένη, από την εποχή της άλωσής της, από τα βαρβαρικά στίφη των σταυροφόρων, το 1204, καθώς, ακόμη και το 1453 υπήρχαν πολλά κτίρια, τα οποία ήσαν ερείπια, από εκείνη την καταστροφή.

Είναι γεγονός ότι ο αυτοκράτορας, τότε, με την άρνησή  του να δεχθεί τις προτάσεις του Τούρκου σουλτάνου, άφησε, πίσω του, μια ηρωική παρακαταθήκη, στην ιστορία του μεσαιωνικού ελληνισμού, 

Όμως, βλέποντας, με ψυχραιμία, εκ των υστέρων, όσα ακολούθησαν και την αδυναμία να κρατηθεί ελεύθερη η Κωνσταντινούπολη, η δική μου γνώμη είναι ότι ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ Παλαιολόγος έπρεπε να αποδεχθεί τις προτάσεις του Mehmet II και να παραδώσει την πόλη, στους Οθωμανούς, γεγονός, το οποίο θα απέτρεπε την πλήρη καταστροφή της, όπως και τον εξανδραποδισμό και την δολοφονία των κατοίκων της, καθώς, στα πλαίσια της ισλαμικής πίστης, οι πόλεις, που παραδίδονταν, δεν λεηλατούνταν και οι κάτοικοί τους παρέμεναν σώοι, χωρίς εξανδραποδισμό και δουλεία.

Εκφράζοντας αυτή την γνώμη και σταματώντας το κείμενο του παρόντος δημοσιεύματος, επαναλαμβάνω την προτροπή, προς το αναγνωστικό κοινό, να παρακολουθήσει, προσεκτικά, το αρχικό βίντεο, το οποίο είναι εκτενές και λεπτομερειακό, ως προς το τί έγινε, τότε, εκείνη την αποφράδα ημέρα της Τρίτης 29 Μαΐου 1453.