Αναρτήσεις

Τί γίνεται, στο Αιγαίο και στην νοτιοανατολική Μεσόγειο; Πού το πάει ο Recep Tayyip Erdoğan; (Ουκ έστι κρείττον, ειδέναι, εν μέσαις Αθήναις, φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων, μηδέ καλύπτραν λατινικήν).

Εικόνα
14/3/2003 Ο  Recep Tayyip Erdoğan , αναλαμβάνει την πρωθυπουργία, διαδεχόμενος τον Abdullah Gül . Ο πρόεδρος Ahmet Necdet Sezer , ο στρατός και το κεμαλικό κατεστημένο, τον βλέπουν, σαν ένα παροδικό φαινόμενο, το οποίο θεωρούσαν ότι είναι, υπό έλεγχο, γι' αυτό και τον αποδέχτηκαν, με προφανή καθοδήγηση, από τις Η.Π.Α., στις οποίες κατοικοεδρεύει ο ισλαμιστής Fethullah Gülen , ο οποίος εθεωρείτο, ως πνευματικός πατέρας του ηγέτη του ισλαμιστικού κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης. Τα πράγματα, όμως, εξελίχθηκαν, διαφορετικά. Ο Recep Tayyip Erdoğan δεν ήταν περαστικός. Γι' αυτό και τους έβαλε όλους, στο τσεπάκι του, θέτοντας, εκτός πολιτικού παιχνιδιού, όσους του πήγαν κόντρα. Ανάμεσα, σε αυτούς βρίσκονται και οι παλαιοί κομματικοί του συνοδοιπόροι, ο πρώην πρωθυπουργός και πρώην πρόεδρος της χώρας Abdullah Gül και ο (κρητικής καταγωγής) πρώην αναπληρωτής πρωθυπουργός, που διετέλεσε και πρόεδρος της τουρκικής εθνοσυνέλευσης,   Bulent Arinc . Τώρα ήλθε και η σειρά του...

Το παρακμιακό περιβάλλον και ο θεσμικός παραλογισμός του καταρρέοντος σύγχρονου "υπαρκτού ευρωπαϊσμού" και η ελληνική περίπτωση, ως χαρακτηριστικό δείγμα της διανοητικής φτώχειας των ευρωπαϊστικών ελίτ.

Εικόνα
Το γεγονός ότι το έκτρωμα του "υπαρκτού ευρωπαϊσμού" , ως ο σύγχρονος απόγονος του τεθνεώτος "υπαρκτού σοσιαλισμού" (του οποίου θα μπορούσε, ανακριβώς, να περιγραφεί και ως δίδυμος αδελφός) τρώει τα παιδιά του και εσχάτως, τις σάρκες του, είναι γνωστό. Αυτό, άλλωστε, το έχουμε επισημάνει και το έχουμε περιγράψει, πολλές φορές, μέχρι σήμερα. Και φυσικά, με δεδομένες τις εξελίξεις, που συνεχίζουν να λαμβάνουν χώρα και να καθίστανται ακάθεκτες, γίνεται φανερό ότι αυτό το υπερτροφικό γραφειοκρατικό σχήμα των ευρωελίτ, το οποίο έχει εγκατασταθεί, στην ευρωπαϊκή ήπειρο, με την πιο προχωρημένη διαστροφική έκδοσή του, η οποία έχει πάρει την μορφή της ευρωζώνης, σφετερίζεται την ιδέα της ευρωπαϊκής ενότητας, την οποία, ταχύτατα, αποδομεί και καταστρέφει. Αυτή η, ακραία, διεστραμμένη, ως προς τις εσώτερες και ευρύτερες επιδιώξεις της, γραφειοκρατική ομάδα των έμπρακτων διαμορφωτών του σύγχρονου  "υπαρκτού ευρωπαϊσμού" συνεχίζει, χωρίς ανά...