1871 La Commune Parisienne : Η ήττα και η σφαγή. (Ένα οδοιπορικό στο ιστορικό αποτύπωμα και στην ενεργό κληρονομιά της Κομμούνας του Παρισιού).
Εμπρός της γης οι κολασμένοι Της πείνας σκλάβοι εμπρός , εμπρός Το δίκιο απ' τον κρατήρα βγαίνει Σαν βροντή, σαν κεραυνός. Φτάνουν πια της σκλαβιάς τα χρόνια Όλοι εμείς οι ταπεινοί της γης, που ζούσαμε στην καταφρόνια Θα γίνουμε το παν εμείς. Στον αγώνα ενωμένοι Κι ας μη λείψει κανείς Ω! ν ά τη μας προσμένει Στον κόσμο η Διεθνής. Θεοί, αρχόντοι, βασιλιάδες Με πλάνα λόγια μας γελούν Της γης οι δούλοι κι οι ραγιάδες Μοναχοί τους θα σωθούν. Για να λείψουν τα δεσμά μας Για να πάψει πια η σκλαβιά Να νιώσουν πρέπει την γροθιά μας Και της ψυχής μας την φωτιά. Ο Ύμνος της Διεθνούς. (Γράφτηκε από τον κομμουνάρο εργάτη Εζέν Ποτιέ τις πρώτες μέρες της Αιματηρής Εβδομάδας και μελοποιήθηκε από τον επίσης εργάτη Πιέρ Ντεζεντιέρ .) Ο Ύμνος της Διεθνούς, που σε παραλλαγές τραγουδήθηκε από δισεκατομμύρια ανθρώπους στην γη, δημιουργήθηκε μέσα...