24/2/2022 - 24/2/2026 : Ο ρωσοουκρανικός πόλεμος φθάνει, στο 5ο έτος, ενώ η Ουκρανία οδεύει, στο αδιέξοδο και στην συνθηκολόγηση. (Ο πόλεμος αυτός έχει διττή ιδιαιτερότητα : Είναι ένας ιδιότυπος ουκρανικός εμφύλιος πόλεμος και πεδίο ενός ακήρυκτου, αλλά εξελισσόμενου Γ' παγκόσμιου πολέμου).

Έκλεισαν τέσσερα χρόνια, από την 24η Φεβρουαρίου 2022 και εισήλθαμε, στον πέμπτο χρόνο, μετά την έναρξη του ρωσοουκρανικού πολέμου, με την ρωσική εισβολή, στα εδάφη της Ουκρανίας και ο πόλεμος αυτός συνεχίζεται, με την Ουκρανία να βρίσκεται, σε θέση αδυναμίας και να προσκρούει σε αδιέξοδα, καθώς, ναι, μεν, αντέχει, χάρη, στην συνεχιζόμενη αμέριστη βοήθεια της Δύσης, αλλά, δε, πάντοτε, είναι δεδομένη η ήττα του καθεστώτος του Κιέβου, το οποίο θα οδηγηθεί, στην συνθηκολόγηση, ένα καθεστώς, το οποίο πρόκειται να εξαφανισθεί, γι’ αυτό και μάχεται υπέρ βωμών και εστιών. Με αυτό το ζήτημα, ασχολούμαι, στο σημερινό δημοσίευμα, όπως και στο, παραπάνω, χθεσινό (23/2/2026) βίντεο, που έχω αναρτήσει, στο ερασιτεχνικό κανάλι μου, στο YouTube, το οποίο είναι, εξαιρετικά, χρήσιμο να παρακολουθήσει το αναγνωστικό κοινό.

Για τον πόλεμο αυτόν έχω γράψει, ήδη, πριν την έναρξη της διεξαγωγής του, από τον Δεκέμβριο του 2021 [δείτε τα άρθρα, σε αυτό, εδώ, το μπλογκ, με τίτλους : 17/12/2021 Ένα soft "τελεσίγραφο" της Μόσχας προς το ΝΑΤΟ : Θα κάνουν αποδεκτές οι ΗΠΑ και η Δύση, τις μετριοπαθείς προτάσεις της ρωσικής ηγεσίας; Προφανώς, όχι. Και φυσικά, η συνέχεια πρόκειται να είναι κακή. Πολύ κακή...), στις 21/12/2021 και Θα εισβάλει η Ρωσία στην Ουκρανία; Ναι, θα εισβάλει. Το πότε θα το πράξει είναι θέμα επιλογής της ρωσικής ηγεσίας. Και φυσικά, όχι οι αντιδράσεις των ΗΠΑ και της Δύσης, που δεν θα ληφθούν, καθόλου, υπόψιν, όταν έλθει η ώρα), στις 26/12/2021 ] και φυσικά, παρά την επιμήκυνση της χρονικής διάρκειας του πολέμου, λόγω της εμπλοκής της Δύσης, σε αυτόν, οι ρωσικοί στόχοι δεν έχουν διαφοροποιηθεί, παραμένοντας ίδιοι και απαράλλακτοι, καθώς, μάλιστα υπερβαίνουν, κατά πολύ, το ουκρανικό ζήτημα, αφού το Κρεμλίνο απαιτεί :

1) Την παύση της επέκτασης του ΝΑΤΟ, στην Ουκρανία (η οποία δεν πρέπει να εφοδιαστεί, με τα αποκαλούμενα, από την ρωσική ηγεσία, ως φονικά όπλα, από την Ουάσινγκτων και την υπόλοιπη Δύση, οι οποίες δεσμεύονται, βάσει των ρωσικών προτάσεων, να μην κάνουν στρατιωτικές ασκήσεις, στον ουκρανικό χώρο) και σε οποιοδήποτε άλλο κράτος, που δεν είναι μέλος του ΝΑΤΟ. 

2) Την αποστρατιωτικοποίηση των νατοϊκών βάσεων και οπλικών συστημάτων, που έχουν εγκατασταθεί, στα, παλαιάς "σοβιετικής" επιρροής, άλλα κράτη της ανατολικής Ευρώπης, κατά παράβαση των προφορικών συμφωνιών, του 1990, των Αμερικανών και Δυτικοευρωπαίων ηγετών, με τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, για την μη επέκταση του ΝΑΤΟ, στον χώρο αυτόν.

3) Το ίδιο προτείνει επιδιώκει η ηγεσία του Κρεμλίνου και για τις χώρες του Νοτίου Καυκάσου και της Κεντρικής Ασίας.

4) Η Μόσχα, μάλιστα, απαιτεί την ανάληψη συγκεκριμένων υποχρεώσεων, για όλα αυτά, υποχρεώσεις, οι οποίες πρέπει να αποτυπωθούν, σε σαφές νομικό κείμενο, που θα δεσμεύει και τις δύο πλευρές (ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - Δύση) και Ρωσία.

 5) Και φυσικά, η ρωσική απαίτηση συνοδεύεται, από σαφείς μηχανισμούς πρόληψης της οποιασδήποτε έντασης μεταξύ Ρωσίας και των κρατών - μελών του ΝΑΤΟ. 

Απο τότε, τίποτε δεν έχει αλλάξει, από πλευράς της ηγεσίας του Κρεμλίνου, όσον αφορά τους συγκεκριμένους στόχους του πολέμου, στην Ουκρανία, ενώ, στην Δύση, έχουν υπάρξει αμφίπλευρες κοσμογονικές αλλαγές, οι οποίες εντοπίζονται, στην επέκταση του ΝΑΤΟ, στην Σουηδία και στην Φινλανδία, που εγκατέλειψαν, την περίοδο 2023-2024, τα ουδέτερα καθεστώτα, στα οποία - ιδιαίτερα η Φινλανδία - είχαν δεσμευθεί, χωρίς την αντίδραση της Ρωσίας, αλλά και στην αποστασιοποίηση της αμερικανικής κυβέρνησης του εκλεγμένου, τον Νοέμβριο του 2024, προέδρου Donald Trump, ο οποίος, κάνοντας μια επώδυνη διαχείριση της ήττας της συνολικής Δύσης, πιέζει, για την λήξη του πολέμου, στην Ουκρανία, πιέζοντας την κυβέρνηση του καθεστώτος του Κιέβου να συνάψει μια συνθήκη ειρήνης, η οποία θα εγκαταλείπει, σχεδόν, όλη την ανατολική Ουκρανία, στην Ρωσία, έχοντας, στον νου, την προσέλκυση της Ρωσίας, στον χώρο της Δύσης, καθώς η τωρινή διοίκηση, στην Ουάσινγκτων, θέλει να ενισχύσει την θέση της, απέναντι, στον κύριο αντίπαλο των ΗΠΑ, σε πλανητικό επίπεδο, που είναι η κομμουνιστική/κρατικοκαπιταλιστική Κίνα, γεγονός το οποίο δημιουργεί σφοδρές αντιδράσεις και επικρίσεις, στην νατοϊκή Ευρώπη.

Κατά την διάρκεια του τετραετούς πολέμου, στην Ουκρανία, έχω δημοσιεύσει ένα πλήθος άρθρων, σε αυτό, εδώ, το μπλογκ, το περιεχόμενο των οποίων τονίζει την εθνική και την παγκόσμια διάσταση του πολέμου αυτού, ο οποίος αποτελεί έναν ιδιότυπο ουκρανικό - και ρωσικό εμφύλιο πόλεμο, καθώς η ηγεσία της Μόσχας αναφέρεται, ανοικτά, πλέον, στην Νοβορωσία (“New Russia”, στον, παραπάνω, χάρτη), δηλαδή, στην παλαιά ονομασία της σημερινής ανατολικής και κεντρικής Ουκρανίας, την οποία προσανατολίζεται να ενσωματώσει, στην ρωσική επικράτεια.

Η “Νέα Ρωσία”  όπως ονομαζόταν, στην εποχή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας των τσάρων,  η  σημερινή Νότια Ουκρανία, είναι η πιο πρόσφατα εποικισθείσα  από  Ρώσσους περιοχή, στα παλαιά  Ταταρομογγολικά και οθωμανικά εδάφη. Στα βορειοανατολικά, βρίσκονται οι λεγόμενοι Μικρορώσοι με κέντρο το Χάρκοβο και στα  δυτικά  του Δνειπέρου,  βρίσκεται  η κεντρική Ουκρανία, με κέντρο το Κίεβο και ο όρος «Μικρή Ρωσία» περιέγραφε ολόκληρο αυτό το τμήμα της σημερινής  Ουκρανίας.

Εδώ, εντοπίζεται και το βαθύ εσωτερικό πρόβλημα της Ουκρανίας, καθώς, οι Ρώσοι, που είναι το 17% του πληθυσμού της χώρας αυτής των 603.400 τετραγωνικών χιλιομέτρων (κάπου, περίπου, 9.000.000 κάτοικοι), μαζί με τους  ρωσόφωνους Ουκρανούς, που, στην μεγάλη πλειοψηφία τους, αισθάνονται Ρώσοι, φθάνουν, στους μισούς κατοίκους της Ουκρανίας και έτσι, μαζί με τους Ρώσους, δεν αποτελούν μειοψηφία, γι’ αυτό, άλλωστε και κατάφερναν να κερδίζουν, στις ουκρανικές εκλογές, τους εθνικιστές Ουκρανούς. Όμως, τώρα, ο ουκρανικός πληθυσμός, από τα 52 εκατομμύρια ανθρώπους, που ήταν, το 1990, επί “Ε.Σ.Σ.Δ.”, έχει καταρρεύσει, στον υποτιθέμενο και υπολογιζόμενο αριθμό των 39,5 εκατομμυρίων ανθρώπων (στην πραγματικότητα, είνα, αρκετά, λιγότεροι), γεγονός, το οποίο είναι, απολύτως, κρίσιμο και καθοριστικό.

Αυτός ο εθνικός αυτοπροσδιορισμός τους δεν είναι αντιφατικός, διότι οι συγκεκριμένοι Ρωσόφωνοι πληθυσμοί θεωρούν ότι αυτοί είναι οι πραγματικοί Ουκρανοί, διότι δεν απομακρύνθηκαν, από την ρωσική κουλτούρα και την χριστιανική ορθοδοξία, ενώ οι Δυτικοί Ουκρανόφωνοι θεωρούν τους εαυτούς τους ότι είναι οι γνήσιοι Ουκρανοί. Έτσι, οι Ρωσοουκρανοί θεωρούν τους άλλους Ουκρανούς. ως αλλοτριωμένους, από την επιρροή της Δύσης, ενώ οι εθνικιστές Ουκρανοί θεωρούν ότι οι Ρωσοουκρανοί είναι Ρώσοι.

Τοιουτοτρόπως, έχουμε δύο ουκρανικά ενδοεθνοτικά τμήματα, τα οποία διεκδικούν την ταμπέλα του γνήσιου ουκρανισμού, το καθένα, για τον εαυτό του και συνήθως, οι ρωσόφωνοι ταυτίζονται, με τους Ρώσους της χώρας αυτής  διαφοροποιούμενοι από τους άλλους, ως απόγονοι ενός, σχετικά, πρόσφατου, ιστορικά αποικισμού, στις εποχές του Μεγάλου Πέτρου και της Μεγάλης Αικατερίνης στις περιοχές, που έχουν εγκατασταθεί, από τον 17ο αιώνα μΧ και μετά. 

Γι’ αυτούς τους λόγους, η τωρινή πολεμική αναμέτρηση, στην Ουκρανία, που ξεκίνησε, με το πραξικόπημα της 21ης Φεβρουαρίου 2014, στην πλατεία Μαϊντάν, του Κιέβου, με την ανατροπή του εκλεγμένου φιλορώσου προέδρου της χώρας Βίκτορ Γιαννουκόβιτς και συνεχίστηκε, μέχρι την εισβολή της Ρωσίας, στα ουκρανικά εδάφη, αποτελεί έναν εσωτερικό εθνοτικό πόλεμο, με καθαρά χαρακτηριστικά ουκρανικού εμφυλίου πολέμου, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι έχουμε να κάνουμε, επίσης, πλέον και με έναν άτυπο Γ’ παγκόσμιο πόλεμο, ο οποίος, απλώς, δεν έχει κηρυχθεί.

Και γι’ αυτόν τον λόγο, η παγκόσμια κατάσταση, με την δυσμενέστατη δυναμική, που έχει αναπτυχθεί είναι, εξαιρετικά, επικίνδυνη.

Δεν χρειάζονται να αναφέρω περισσότερα, στο παρόν κείμενο. Απλώς, παραπέμπω, για μία ακόμη φορά, τους αναγνώστες να παρακολουθήσουν το αρχικό βίντεο στο παρόν δημοσίευμα, το οποίο βίντεο επαναλαμβάνω ότι είναι, εξαιρετικά, σημαντικό.