ΤΑΣΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

  Μαρία Πολυδούρη (Καλαμάτα 1/4/1902 - Αθήνα 29/4/1930). Σαν χθες, στις 29 Απριλίου 1930, τα ελληνικά γράμματα έχασαν, πολύ άδικα και πολύ νωρίς, την μεγάλη μελαγχολική ποιήτρια της δεκαετίας του 1920, την πασίγνωστη, πλέον, Μαρία Πολυδούρη, της οποίας φυσικά, η εργογραφία, η μεγάλη, η πολύτιμη φιλολογική και η τεράστια προσωπική αξία της, που υπήρξαν προχωρημένες και πολλές δεκαετίες μπροστά, από την εποχή και την σύντομη ζωή της, αναγνωρίστηκαν, με την πάροδο του χρόνου και αρκετά, μετά, από το άδοξο τέλος, που έδωσε η ίδια, στην ζωή της, εκείνη την ημέρα του Απριλίου, στην κλινική Χρηστομάνου, στα Πατήσια, όπου νοσηλευόταν, για την χρονίζουσα φυματίωση, από την οποία έπασχε, τουλάχιστον, από το 1928.  Είναι προφανές ότι, πέρα από τις σωματικές της δυνάμεις, που είχαν καταπέσει, από την φυματίωση, η οποία εκείνη την εποχή ήταν μια ανίατη και θανατηφόρα, στις πλείστες περιπτώσεις, ασθένεια, η Μαρία Πολυδούρη είχε χάσει και τις απαραίτητες ψυχικές αντοχές, για να αντισταθεί, σ...

  Ο Κώστας Καρυωτάκης νεκρός, στην Πρέβεζα, φωτογραφημένος, από την χωροφυλακή, λίγο μετά την αυτοκτονία του. Από τότε, που ήμουν μικρός, στην εφηβική και την μετεφηβική μου ηλικία, ασχολήθηκα, με τον Κώστα Καρυωτάκη, με την ποίησή του και κυρίως, με την, βαθιά, μελαγχολική ψυχοσύνθεσή του και τον αυτοκτονικό του θάνατο. Δεν είναι η ποίησή του και το πεζογραφικό του έργο αυτά, που θα απασχολήσουν το παρόν πόνημα. Ο Καρυωτάκης έχει κριθεί, γι’ αυτά και θεωρώ ότι είναι περιττή κάθε δική μου κριτική, στο έργο του αυτό. Και σαν ποιητής, βέβαια και σαν πεζογράφος, θεωρώ ότι υπήρξε και παραμένει, ασύγκριτος, με τον βαθύτατο λυρισμό, τον οποίο αποπνέουν τα ποιήματά του και τα πεζά του έργα.  Είναι η αυτοκτονία του και οι αιτίες της, ουσιαστικά, δηλαδή η, εκ των υστέρων, διαγνωσμένη βαριά μελαγχολία, από την οποία διακατεχόταν και την οποία δεν ήταν δυνατόν να διαγνώσουν οι αρμόδιοι ιατροί, κατά την διάρκεια του βίου του, στους οποίους, άλλωστε, ουδέποτε απευθύνθηκε. Δεν είχαν τα μέσα...