Η σχεδιαζόμενη πενταμερής διάσκεψη, για το Κυπριακό και οι θανάσιμοι κίνδυνοι, για τον κυπριακό ελληνισμό.

 

Με την σχεδιαζόμενη νέα πενταμερή διάσκεψη, για το Κυπριακό, μετά την νέα πρωτοβουλία, που ανέλαβε ο απερχόμενος, στις 31/12/2026, Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτιέρες, ασχολούμαι, στο, παραπάνω, βίντεο, που ανέβασα, χθες (2/8/2026), στο YouTube και στο παρόν δημοσίευμα.

Είναι, προφανές ότι αυτό, που σχεδιάζεται, είναι η επαναφορά μιας παραλλαγής του σχεδίου Ανάν, με την δημιουργία μιας χαλαρής συνομοσπονδίας δύο χωριστών κρατών (του ελληνοκυπριακού και του τουρκοκυπριακού), που θα είναι τα συνιστώντα μέρη του αναδιαμορφωμένου κυπριακού κράτους, με αυτοτελή ύπαρξη, εφ’ όλης της ύλης, με μια κεντρική κυβέρνηση, αποψιλωμένη, από ουσιαστικές εξουσίες και με εναλλασσόμενη προεδρία του κυπριακού κράτους, αλλά και την υποτιθέμενη, ως προσωρινή παραμονή  των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, στην Κύπρο και την, επίσης, σταδιακή τους, μέσα σε μια χρονική περίοδο, κάποιων ετών.

Υπό αυτά τα δεδομένα, που διαρρέονται, οι θανάσιμοι κίνδυνοι, για την ελληνοκυπριακή κοινότητα, επανέρχονται, στο προσκήνιο, καθώς, η τουρκική πλευρά - δηλαδή, κατ’ ουσίαν, οι κυβερνώντες, στην Άγκυρα -, αποκτά, μέσω της εναλλασσόμενης προεδρίας του, προς αναδιαμόρφωση, κυπριακού κράτους, πρόσβαση, στην, έστω, χαλαρή κεντρική κρατική εξουσία, γεγονός, που θα επιτρέψει, στην τουρκική κυβέρνηση, να μπορεί να χρησιμοποιήσει την προεδρική εξουσία, προκειμένου να δημιουργήσει ένα κενό πραγματικής κεντρικής εξουσίας, το οποίο πρόκειται να καταλήξει, σε μια νέα οδυνηρή de facto νομική πραγματικότητα, καθώς αυτού του είδους τα κενά πρόκειται να εξουδετερώσουν το κυπριακό κράτος, ως έναν φορέα με νομικά, κατοχυρωμένη διεθνή ύπαρξη, δηλαδή ως ένα κράτος, το οποίο θα υποκατασταθεί, από την αυθαιρεσία της κατέχουσας την επίσημη κεντρική εξουσία της Κύπρου, στην πράξη, τουρκική κυβέρνηση, καθώς, ο παραγκωνισμός των οποιωνδήποτε συμφωνιών υπογραφούν, θα διαφοροποιήσει και θα ανατρέψει, ριζικά, την υπάρχουσα, σήμερα, νομική και πραγματική κατάσταση, όσον αφορά τις ισορροπίες, ανάμεσα, στις δύο κοινότητες.

Αυτό, που πρέπει να γίνει κατανοητό, είναι ότι η Άγκυρα δεν έχει καμία διάθεση να αποσύρει τις στρατιωτικές δυνάμεις, από το νησί, καθώς αυτές αποτελούν την έμπρακτη εγγύηση της κυριαρχίας της τουρκικής ολιγαρχίας, στην Κύπρο και φυσικά, θα κάνει κάθε προσπάθεια, ούτως ώστε τα όποια συμφωνηθέντα να μην τηρηθούν προκειμένου να επιτύχει τον στόχο της, με την υποτιθέμενη, ως έμπρακτη απόδειξη ότι οι δύο κοινότητες δεν μπορούν να ζήσουν μαζί. 

Αυτή είναι η αλήθεια και βέβαια, οι Ελληνοκύπριοι πρέπει να πάρουν τα μέτρα τους, εάν θέλουν να παραμείνουν, στον τόπο τους και να μην βρεθούν, σε ένα βάθος χρόνου, δηλαδή έως το τέλος του παρόντος αιώνα και τις αρχές του 21ου αιώνα, ως πρόσφυγες, στην Ελλάδα και στα υπόλοιπα μέρη του κόσμου, με δεδομένο το γεγονός ότι η Άγκυρα έχει, ως μακροπρόθεσμο στόχο της, την εκδίωξη των Ελλήνων της Κύπρου, από τις πατρογονικές τους εστίες. 

Δηλαδή αυτό, που θα συμβεί, είναι αυτό, που συνέβη και στους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου, όπου η Άγκυρα έγραψε, στα παλαιότερα των υποδημάτων της, την συνθήκη της Λωζάνης του Ιουλίου 1923 και ουσιαστικά, εξεδίωξε τον ελληνισμό, από τα μέρη αυτά, με αποτέλεσμα, πλέον, η ελληνορθόδοξων (των Ρωμιών), σήμερα, έναν αιώνα μετά, από αυτή την συνθήκη, έχει μειωθεί, δραστικά, να βρίσκεται, στα όρια της εξαφάνισης και να αριθμεί λίγες χιλιάδες άτομα κάτι που πρέπει να είναι αναμενόμενο και όσον αφορά τους Ελληνοκύπριους, εάν προχωρήσουν, στην σύναψη συμφωνίας, με την τουρκική πλευρά, καθώς η Άγκυρα δεν επιθυμεί την παραμονή της ελληνικής κυπριακής κοινότητας, στην Κύπρο.

Προφανώς, οι Ελληνοκύπριοι τα γνωρίζουν όλα αυτά και θεωρώ ότι θα λάβουν τα μέτρα τους, ούτως ώστε, εάν υπογραφεί οποιαδήποτε συμφωνία, αυτή να ξεκινάει, με την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων, από το νησί και όχι το αντίθετο. Διότι οποιαδήποτε συμφωνία, που δεν ξεκινάει, με την, εξ αρχής, αποχώρηση του τουρκικού (και του ελληνικού) στρατού ως δεδομένο στοιχείο της εκκίνησης της εφαρμογής της συμφωνίας, πριν, δηλαδή, από την εφαρμογή των υπολοίπων προβλέψεών της, είναι καταδικασμένη, όχι, απλώς, να αποτύχει, αλλά αυτό, που θα συμβεί είναι το να οδηγήσει, στην εξαφάνιση της ελληνικής κυπριακής κοινότητας, μακροπρόθεσμα, από το νησί. 

Και πάντως, σε κάθε περίπτωση, όποια συμφωνία και αν υπάρξει, αυτή θα πρέπει να τεθεί, με δημοψηφίσματα, στην αποδοχή της , η μη, από τις δύο κοινότητες του νησιού, δηλαδή την ελληνοκυπριακή και την τουρκοκυπριακή. 

Ακούγεται ότι γίνεται προσπάθεια να μην πραγματοποιηθούν τέτοιου είδους δημοψηφίσματα, για να μην έχει και αυτή η όποια συμφωνία, την τύχη του σχεδίου Ανάν, τον Απρίλιο του 2004, όταν απορρίφθηκε από την ελληνοκυπριακή κοινότητα, αν και έγινε δεκτή, από την τουρκοκυπριακή.

Πάντως, στην παρούσα χρονική συγκυρία, με δεδομένες τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές, στην Ελλάδα και την αποδυνάμωση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη όπως και του προέδρου του επίσημου κυπριακού κράτους Νίκου Χριστοδουλίδη, είναι πολύ δύσκολο να περάσει μια τέτοια συμφωνία, γύρω από το κυπριακό πρόβλημα. Και αυτό αποτελεί μία πολύ καλή εξέλιξη, που, προφανώς, θα ανακόψει, τουλάχιστον, στην παρούσα φάση, αυτόν τον σχεδιασμό. 

Δεν χρειάζεται να γράψω περισσότερα, γύρω από το ζήτημα της σχεδιαζόμενης πενταμελούς διάσκεψης, που προετοιμάζει ο Αντόνιο Γκουτιέρες. Απλώς, υπενθυμίζω, στους αναγνώστες το αρχικό βίντεο, σε αυτό εδώ, το δημοσίευμα το οποίο βίντεο πρέπει να παρακολουθήσουν, καθώς είναι πολύ χρήσιμο και συνοψίζει το κυπριακό πρόβλημα, από το 1964, μέχρι τις ημέρες μας, θυμίζοντας ότι, τότε, το 1964, επί κυβερνήσεως Γεωργίου Παπανδρέου, η ελληνική πολεμική αεροπορία είχε στείλει αεροπλάνα και βομβάρδισε τουρκοκυπριακούς στόχους, στην Κύπρο. 

Όμως, 10 χρόνια, αργότερα, το 1974, για την ηγεσία στρατιωτικής δικτατορίας, αλλά και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, “η Κύπρος ήταν μακριά και η αποστολή , στην μεγαλόνησο , των, πλέον, σύγχρονων πολεμικών αεροπλάνων, που διέθετε η ελληνική πολεμική αεροπορία,  καθώς και η αποστολή των υποβρύχιων του πολεμικού ναυτικού, δήθεν, θα εξασθένιζε την ελλαδική άμυνα” και γι’ αυτό τον γελοίο και ψευδέστατο υποτιθέμενο λόγο, συνετελέσθη η προδοσία και δεν βομβαρδίστηκε ο τουρκικός στόλος, στα ανοικτά της Κυρήνειας, με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα.