1933 - 1945 : Μια ανάλυση της εφαρμογής των γραφειοκρατικών καπιταλιστικών ιδεών της διευθυνόμενης οικονομίας του εθνικοσοσιαλισμού, όπως αυτές εκφράστηκαν, από τον ναζιστή Heinrich Hunke, σε σύγκριση, με τον σύγχρονο γραφειοκρατικό καπιταλισμό και η εξήγηση του φαινομένου της παραμονής της πίστης της μεγάλης πλειοψηφίας του γερμανικού λαού, στο ναζιστικό καθεστώς, μέχρι το τέλος.
Με την διευθυνόμενη γραφειοκρατική κρατικοκαπιταλιστική οικονομική πολιτική και την συναφή ιδεολογία των ναζιστών και την εξακολουθητική πίστη της μεγάλης πλειοψηφίας του γερμανικού λαού, στο εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς και τον Adolf Hitler, ασχολούμαι, στο τωρινό δημοσίευμα, όπως και το, παραπάνω, βίντεο, που ανάρτησα, χθες, 15 Αυγούστου 2026, στο YouTube, μέσα από το κείμενο του ναζιστή καθηγητή Heinrich Hunke, που δημοσιεύτηκε, στις 27 Ιουλίου 1940, ενώ εξελισσόταν η Μάχη της Αγγλίας, κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, με την μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού της Γερμανίας να μένει πιστή και προσηλωμένη, στην υποστήριξη των ναζί και του Adolf Hitler, μέχρι το τραγικό τέλος και παρά την πρωτοφανή καταστροφή της Γερμανίας, η οποία, από το 1943 και με ένταση, από το 1944, ήταν ορατή.
Η προσήλωση αυτή, στο εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς δεν ήταν, απλώς, προϊόν της, όντως, σκληρής δικτατορίας, που επέβαλε το καθεστώς, από το 1933, όταν το Εθνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα των Γερμανών Εργατών (NSDAP) ανήλθε, στην εξουσία, με τον διορισμό του Adolf Hitler, στην γερμανική καγκελαρία, σε μια αρχική κυβέρνηση συνασπισμού, η οποία υπήρξε η βάση της κυριαρχίας των εθνικοσοσιαλιστών, που οδήγησε, στην ανατροπή του αστικοδημοκρατικού καθεστώτος της Βαϊμάρης και στον εθνικοσοσιαλιστικό μονοκομματισμό και στην κήρυξη της ναζιστικής δικτατορίας, που κατέρρευσε, με την στρατιωτική ήττα της Γερμανίας, στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η κυριαρχία των ναζιστών και η πίστη της μεγάλης πλειοψηφίας του γερμανικού λαού, στο εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς, υπήρξε αποτέλεσμα του επιτυχέστατου οικονομικού μοντέλου, που εφάρμοσε, στην καθημαγμένη γερμανική κοινωνία, κατά την περίοδο της καταστροφικής οικονομικής κρίσης της περιόδου 1929 - 1933, την οποία εξάλειψε το εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς, εφαρμόζοντας, πρώιμα, άλλα ολοκληρωμένα, το μοντέλο της διευθυνόμενης γραφειοκρατικής κρατικοκαπιταλιστικής οικονομίας, δανειζόμενο το μοντέλο αυτό, από το “σοβιετικό” καθεστώς, με την συγκρότηση του κομματικού κεντρικού σχεδιασμού της γερμανικής οικονομίας, με την διαφορά, σε σχέση, με την “Ε.Σ.Σ.Δ.”, ότι, στην περίπτωση των Γερμανών εθνικοσοσιαλιστών, ο ιδιωτικός τομέας της γερμανικής οικονομίας, δεν εξαλείφθηκε, όπως, στην σταλινική “Σοβιετική Ένωση” (η οποία είχε τα άλλα και εντελώς, διαφορετικά προβλήματα της υπανάπτυξης της “σοβιετικής” οικονομίας να αντιμετωπίσει) και με δεδομένη την τεράστια τεχνολογική υπεροχή και το υψηλό μορφωτικό επίπεδο του γερμανικού λαού, η ιδιωτική οικονομία, στην εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, εντάχθηκε, στον κεντρικό κρατικό σχεδιασμό, ως ένα τμήμα του, με σαφέστατους περιορισμούς, αλλά και με ένα σαφές πλαίσιο, στο οποίο η αποκαλούμενη ιδιωτική πρωτοβουλία, στην γερμανική οικονομία, μπορούσε να κινηθεί, εντός των στόχων του διευθυνόμενου οικονομικού μοντέλου της εθνικοσοσιαλιστικής ηγεσίας.
Αυτό το εθνικοσοσιαλιστικό μοντέλο της, κρατικά, διευθυνόμενης οικονομίας, που, έτσι, γραφειοκρατικοποιήθηκε, όπως, πολύ ασθενέστερα, συνέβη, με την αμερικανική οικονομία της περιόδου 1933 - 1941, στην εποχή, δηλαδή, του προέδρου των ΗΠΑ Franklin Delano Roosevelt, υπήρξε, απολύτως, επιτυχές, εξαλείφοντας την τεράστια ανεργία και οδηγώντας, στην τεράστια ανάπτυξη της γερμανικής οικονομίας, η οποία στήριξε, από το 1939, την διεξαγωγή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αν και η Γερμανία δεν ήταν έτοιμη, για τον πόλεμο αυτόν.
Το κείμενο του Γερμανού εθνικοσοσιαλιστή καθηγητή, Heinrich Hunke (8/12/1902 - 8/1/2000), που, τώρα, παραθέτω, παρά το γεγονός ότι διακατέχεται, από την στρεβλωτική εθνικοσοσιαλιστική ψευδή συνείδηση (την ιδεολογία), εμφανίζει την διαμόρφωση και την λειτουργία του γραφειοκρατικού κρατικοκαπιταλιστικού μοντέλου, που εφάρμοσε το εθνικοσοσιαλιστικό κράτος και η ηγεσία των ναζιστών, παραπέμποντας, στην μεταπολεμική εποχή του αποκεντρωτικά, διευθυνόμενου γραφειοκρατικού καπιταλισμού της Δύσης, έως την αυτοδιάλυση της “Σοβιετικής Ένωσης”, το 1991, οπότε, η , έστω και αποκεντρωμένη, κεντρική διεύθυνση των οικονομιών των δυτικών κρατών, αποσυνδέθηκε, εξ ου και τα τεράστια προβλήματα, που προέκυψαν, στην Δύση, από την μεγάλη χρηματοπιστωτική κρίση του Σεπτεμβρίου του 2008, τα οποία ουδέποτε ξεπεράστηκαν. Αντιθέτως, μάλιστα, οξύνονται, όλο και περισσότερο.
«Ελεύθερη Εργασία» – όχι «Ελεύθερη Οικονομία».
του Gauamtsleiter Καθηγητή Δρ. Heinrich Hunke.
«Ο γερμανικός λαός έχει, προ πολλού, εισέλθει, σε μια νέα επαναστατική φάση, στην μακρά ιστορία του. Η μεταβατική περίοδος, που συνεπάγεται, μια τέτοια αλλαγή σημαδεύεται, πάντα, από την εξαφάνιση ιδεών και αξιών, που, για αιώνες, θεωρούνταν, ως κάτι, που είναι, ιεράς φύσεως και αιώνια, ορθό και από τ η ν ε μ φ ά ν ι σ η μ ι α ς ν έ α ς τ ά ξ η ς α ξ ι ώ ν, που αντικαθιστά την φθίνουσα παλαιά τάξη, γρηγορότερα, ίσως, στον κόσμο των γεγονότων και κάπως, πιο αργά; αλλά όχι λιγότερο, εμφατικά, στις σκέψεις των ανθρώπων.
Διότι είναι γεγονός ότι η πνευματική αναδιάταξη που καθίσταται αναγκαία, από μια τέτοια αλλαγή, γίνεται, εξαιρετικά, δύσκολη, όταν οι αξίες σημαίνουν, ακριβώς, το αντίθετο, ανάλογα, με το αν χρησιμοποιούνται, στο παλαιό, ή στο νέο σύστημα. Ένα, από τα πιο αμφισβητούμενα θέματα αυτού του είδους, είναι η σ η μ α σ ί α τ η ς «Ε λ ε ύ θ ε ρ η ς Ο ι κ ο ν ο μ ί α ς» .
Το 1933, έπαιξε έναν καθοριστικό ρόλο, στις συζητήσεις, σχετικά, με την οικονομική αναδιοργάνωση· σήμερα, ανακύπτει, για άλλη μια φορά, σε σχέση, με την οικονομική πολιτική των μεγάλων εδαφικών μονάδων (Grossraumwirtschaft), στις οποίες εκείνοι, που εξακολουθούν να σκέφτονται, με τον παλαιό τρόπο, τις φαντάζονται, ως την παλαιά ελευθερία της παγκόσμιας οικονομικής δραστηριότητας και στις συζητήσεις. για τον Κανόνα του Χρυσού, τον οποίο ο ίδιος τύπος ανθρώπων θεωρεί, ως το ισοδύναμο της κατάργησης των νομισματικών και άλλων χρηματοπιστωτικών περιορισμών.
Είναι, επομένως, καιρός να επισημάνουμε ότι τ ο π ο λ ε μ ι κ ό μ α ς σ ύ ν θ η μ α ε ί ν α ι : «Ε λ ε ύ θ ε ρ η Ε ρ γ α σ ί α» , ό χ ι «Ε λ ε ύ θ ε ρ η Ο ι κ ο ν ο μ ί α» . Οι οικονομίες των μεγάλων εδαφικών μονάδων, όπως τις συλλαμβάνουμε εμείς, δεν είναι ένα είδος αγγλικής παγκόσμιας οικονομίας, σε μικρογραφία, με την ίδια κατεύθυνση, αλλά μια Κ ο ι ν ό τ η τ α τ ω ν Ο ι κ ο ν ο μ ι ώ ν τ ω ν, ε π ι μ έ ρ ο υ ς, λ α ώ ν . Μια εισαγωγή του Κανόνα του Χρυσού, όπως ερμηνεύεται, από τους υποστηρικτές της «Ελεύθερης Οικονομίας», δεν θα μας ήταν, σε, τίποτε, χρήσιμη· αντίθετα, θα πολλαπλασίαζε, χιλιοπλάσια, τις δυσκολίες, που συνδέονται, με την εισαγωγή της νέας γερμανικής και ευρωπαϊκής μας οικονομίας. Είναι, επομένως, καιρός να διατυπώσουμε, για άλλη μια φορά, την ακριβή σημασία της «Ελευθερίας», στην νέα γερμανική οικονομία.
«Ελευθερία της Οικονομίας» – αυτό ήταν το σύνθημα του οικονομικού Λ ι μ π ε ρ α λ ι σ μ ο ύ, με το οποίο εκείνος αγωνιζόταν, για μια οικονομία ελεύθερη, από κάθε περιορισμό, επιβαλλόμενο, από το Κράτος, με σκοπό την επίτευξη μιας ατομικής οικονομικής δραστηριότητας, θεμελιωδώς και διηνεκώς, ελεύθερης, από οποιοδήποτε εμπόδιο.
Όταν, αντίθετα, προς τους υπολογισμούς τους, οι μεταγενέστερες εξελίξεις οδήγησαν, σε μια, απολύτως, μη-ελεύθερη οικονομία, δηλαδή, στην κυριαρχία των τραστ, των καρτέλ και των μεγάλων εμπορικών οίκων, η μυθοπλασία ότι μια οικονομία ελεύθερη, από την κρατική παρέμβαση, θα ήταν, πάντα, ελεύθερη, παρέμεινε. Κ α ν ε ί ς δ ε ν μ π ο ρ ε ί , ω σ τ ό σ ο , ν α α π ο κ α λ έ σ ε ι τ η ν Κ α π ι τ α λ ι σ τ ι κ ή Ο ι κ ο ν ο μ ί α «ε λ ε ύ θ ε ρ η», μ ε τ η ν α ρ χ ι κ ή έ ν ν ο ι α .
Έτσι, αυτές οι δύο διεκδικήσεις, για μια ελεύθερη και αυτοκαθοριζόμενη οικονομία, έχουν γίνει η έκφραση μιας συγκεκριμένης νοοτροπίας. Σύμφωνα, με την Λιμπεραλιστική αντίληψη, η οικονομία είναι ελεύθερη, εφόσον είναι απελευθερωμένη, από πολιτικές και κοινοτικές επιρροές και από οποιαδήποτε εξωτερική παρέμβαση. Το πόσο αυτή η αρχική ελευθερία παρεμποδίζεται, από άλλους παράγοντες, φαίνεται να παραβλέπεται, εντελώς, ως επουσιώδες. Ο οικονομικός Λιμπεραλισμός απαιτεί αυτή την ελευθερία, επειδή θεωρεί, κάθε παρέμβαση από έξω, ως μια παρέμβαση, στην σταθερή εμπορική του πορεία.
Τρία χαρακτηριστικά σημαδεύουν την φύση αυτής της «Ελεύθερης Οικονομίας», ήτοι: –
Πρώτον· α π ό λ υ τ η π ρ ο σ ω π ι κ ή ε λ ε υ θ ε ρ ί α, σ τ η ν ε π ι λ ο γ ή τ ω ν ο ι κ ο ν ο μ ι κ ώ ν σ κ ο π ώ ν, π ο υ ε π ι δ ι ώ κ ο ν τ α ι . Το, εν λόγω, πρόσωπο καθοδηγείται, µόνον, από το ιδανικό μιας λεγόμενης ορθής οικονομίας, την οποία προσπαθεί να επιτύχει, σύμφωνα, με την καθαρά οικονομική αρχή, δηλαδή το μέγιστο κεφαλαιακό κέρδος.
Δεύτερον· ο ε π ε μ β α τ ι σ μ ο ς, α π ό τ ο Κ ρ ά τ ο ς . Ισχυρίζονται ότι η ορθή οικονομία θα μπορούσε να υπάρξει, χωρίς το Κράτος, αυτό το ισχυρότερο δημιούργημα της κοινοτικής ζωής, το οποίο, όχι, μόνο, διατηρεί τον νόμο και την τάξη, μεταξύ του λαού του, αλλά, επίσης, εγγυάται την ζωή και την περιουσία του και ως εκ τούτου, επίσης και της οικονομίας του. Με αυτό, ο οικονομικός Λιμπεραλισμός προδίδει την αγγλική του προέλευση. Η αγγλική οικονομία μπορούσε, λόγω του νησιωτικού χαρακτήρα του βρετανικού λαού, για ένα διάστημα, να αγνοεί το Κράτος. Η ηπειρωτική οικονομία δεν θα μπορούσε, ούτε, για μια στιγμή, να υπάρξει, χωρίς το Κράτος· διότι το τελευταίο είναι το θεμέλιό της και της παρέχει την προστασία του.
Τρίτον· η ύ π α ρ ξ η κ α ι τ α υ τ ό χ ρ ο ν α, σ κ ό π ι μ η π α ρ ά β λ ε ψ η τ η ς α γ γ λ ι κ ή ς π α γ κ ό σ μ ι α ς κ υ ρ ι α ρ χ ί α ς . Θα μπορούσε κανείς, επίσης, να το εκφράσει αυτό ως εξής : – Η «Ελεύθερη Οικονομία» είναι η πνευματική ομίχλη, κάτω, από το κάλυμμα της οποίας η αγγλική μηχανή εκμετάλλευσης διεξάγει, κρυφά, το απαίσιο δεσποτικό της έργο.
Από την άλλη πλευρά, ο «Εθνικοσοσιαλισμός» πρεσβεύει την άποψη ότι π ρ ώ τ α, α π ' ό λ α ο λ α ό ς, π ρ έ π ε ι ν α ε ί ν α ι ε λ ε ύ θ ε ρ ο ς . Αυτό είναι, επίσης, προς το συμφέρον της οικονομίας, διότι η τελευταία είναι, πάντα και σε όλες τις λεπτομέρειες, η έκφραση των δημιουργών της, δηλαδή του λαού. Και η εμπειρία διδάσκει ότι μια λαϊκή οικονομία μπορεί να υπάρξει, μόνο, για όσο διάστημα ο λαός είναι ελεύθερος. Το παλαιό σύνθημα του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος «Ελευθερία και Ψωμί» δεν επινοήθηκε, για μια, τυχαία, προπαγανδιστική ανάγκη, αλλά προήλθε, από την καθαρή πολιτική συνειδητοποίηση ότι η ευημερία ενός λαού μπορεί, θεμελιωδώς, να προέλθει, μόνο, από δύο πηγές, ήτοι : Ε ρ γ α σ ί α κ α ι Ι σ χ ύ ς . Ένα έθνος, που δεν είναι ελεύθερο, θα πρέπει, πάντα, να στερείται μέρος του δεδουλευμένους εισοδήματος, προς όφελος άλλων Δυνάμεων, οι οποίες θα το πάρουν, με τη χρήση βίας. Επομένως, το «Ελευθερία και Ψωμί» είναι, αδιαίρετα και ανεπιφύλακτα, μαζί.
Κατά συνέπεια, ο Εθνικοσοσιαλισμός υποστηρίζει μια οικονομία, στενά, συνδεδεμένη, με τον λαό, βασισμένη, σε έναν αριθμό θεμελιωδών γεγονότων, που δείχνουν την παλαιά φράση «Ελεύθερη Οικονομία», υπό ένα, εντελώς, νέο φως. Αυτά τα γεγονότα είναι :
Πρώτον· οι σκοποί και τα καθήκοντα της οικονομίας καθορίζονται, από τους πολιτικούς ηγέτες του Έθνους· αυτοί είναι οι πραγματικοί ρυθμιστές της Εθνικής Οικονομίας. Αυτό το σημείο δεν χρειάζεται, περαιτέρω, εξήγηση, σήμερα. Η οικονομική πολιτική, που ακολουθείται, από το 1933, έχει αποδείξει, επαρκώς, την ορθότητα αυτής της θεμελιώδους αρχής. Στο μέλλον, θα είναι, συνεπώς, η πολιτική ηγεσία εκείνη, που θα μετράει, δηλαδή, στην οικονομία, θα δίνονται τα καθήκοντά της και θα πρέπει να τα εκτελεί, σύμφωνα, με τις ζωτικές ανάγκες του λαού.
Δεύτερον· αντί οι οικονομικοί σκοποί να καθορίζονται, αποκλειστικά, από την ατομική επιθυμία, για υλικό κέρδος, θα εξαρτώνται, από τα προβλήματα ολόκληρης της κοινότητας. Αυτός είναι ο πυρήνας της επαναστατικής αλλαγής, μέσα από την οποία διερχόμαστε, σήμερα. Δεν είναι ζήτημα εξάλειψης της ιδιωτικής επιχείρησης και χρήσης κυβερνητικών αξιωματούχων, ως υποκατάστατων, όπως πολλοί νομίζουν, αλλά ζήτημα συντονισμού, μεταξύ της ατομικής ιδιωτικής πρωτοβουλίας και της δημόσιας πρωτοβουλίας, με την πρώτη να έχει πλήρες πεδίο δράσης, εντός του πλαισίου των προβλημάτων, που η πολιτική ηγεσία θεωρεί απαραίτητο να επιλυθούν, προς το κοινό συμφέρον ολοκλήρου του λαού.
Τρίτον· αυτή η εξάρτηση της οικονομίας, όσον αφορά αυτούς τους σκοπούς, ωστόσο, δεν σημαίνει εξάρτηση, στις μορφές της. Δεν αποτελεί, επομένως, αντίφαση, όταν ο Εθνικοσοσιαλισμός, παρά την άρνησή του, για την ελευθερία ολόκληρης της οικονομίας τονίζει την αναγκαιότητα, για την ελευθερία της εργασίας. Το μεσαιωνικό ιδανικό του να ανατίθεται, στον καθένα, μια συγκεκριμένη δουλειά, δεν μπορεί, ποτέ, να είναι δικό μας. Θα αναγνωρίζουμε, φυσικά, πάντα, το δικαίωμα του Κράτους, στην υποχρεωτική επιστράτευση της εργασίας, σε περιόδους έκτακτης ανάγκης. Αλλά, πέρα από αυτό, θα επαφίεται, σε κάθε εργαζόμενο άνθρωπο, είτε είναι χειρώνακτας, είτε πνευματικός εργαζόμενος, να εξασφαλίσει την θέση του, στην κοινότητα, για τον εαυτό του, στο πλαίσιο της οικονομικής τάξης. Η «Ελευθερία της Εργασίας», ωστόσο, σημαίνει περισσότερα· σημαίνει μια υποχρέωση, προς την κοινότητα, το καθήκον να εγγυάται εργασία, για τον καθένα, που είναι πρόθυμος και ικανός να εργαστεί, δηλαδή να βρεθεί μια κατάλληλη δουλειά, για κάθε μέλος της κοινότητας, όπου μπορεί να επιτελέσει το μερίδιό του, προς την εκτέλεση του πρωταρχικού καθήκοντος.
Στο κάτω-κάτω της γραφής, είναι σαφές ότι ο αγώνας για την και η διασφάλιση της ελευθερίας του λαού μας, θα δώσει, επίσης, στον καθένα, περισσότερη προσωπική οικονομική ελευθερία, από όση πολλοί μπορεί να ονειρεύονται, σήμερα. Η άρνηση της «Ελευθερίας της Οικονομίας» δεν σημαίνει υποδούλωση της Εργασίας. Ο μόνος σκοπός του οικονομικού μας σχεδιασμού είναι να δώσει, σε ολόκληρο το Γερμανικό Έθνος, το βέλτιστο της ελευθερίας εργασίας. Τ ο ν α δ ι ε υ θ ύ ν ε ι ς - - - ό χ ι ν α δ ι α χ ε ι ρ ί ζ ε σ α ι είναι η μαγική φόρμουλα και για την οικονομία του μέλλοντος!
27 Ιουλίου, 1940».
Αυτό, που καθίσταται σαφές, στο κείμενο του εθνικοσοσιαλιστή καθηγητή Heinrich Hunke, είναι ότι αποτελεί την πρώτη ολοκληρωμένη εφαρμοσμένη θεωρία του σύγχρονου γραφειοκρατικού καπιταλισμού, που διευθύνεται, από το κράτος και εντάσσει, σε αυτόν τον κεντρικό σχεδιασμό, τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας, ένα έμπρακτο μοντέλο του οποίου, επίσης, αποτελεί η σύγχρονη εκδοχή του, έτσι όπως εφαρμόζεται, στην κομμουνιστική Κίνα, από την εποχή του Ντενγκ Ξιαοπίνγκ, μέχρι σήμερα, με, επίσης, επιτυχή τρόπο, καθώς οι ηγεσίες του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας, από τις δεκαετίες του 1980 - 1990, έως σήμερα, απέφυγαν να εμπλακούν, σε πολεμικές περιπέτειες.
Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι το γερμανικό ναζιστικό καθεστώς είναι το ίδιο, με το κινέζικο κομμουνιστικό καθεστώς του σήμερα. Δεν είναι. Όμως, η αντικειμενική αλήθεια δεν μπορεί να μην λεχθεί, διότι και τα δύο αυτά μοντέλα, ως διαφορετικές εκδοχές, εκφράζουν τον σημερινό γραφειοκρατικό κρατικοκαπιταλιστικό μοντέλο της σύγχρονης οικονομίας.
Αυτή είναι η πραγματικότητα. Από αυτήν την πραγματικότητα, η Δύση επιμένει να παρεκκλίνει, με αποτέλεσμα την εντεινόμενη βύθισή της, ως μέγεθος, της παγκόσμιας οικονομίας.
Και αυτή εντεινόμενη καταβύθιση της Δύσης θα συνεχίσει την πορεία της, για όσο χρονικό διάστημα, οι ηγεσίες των δυτικών κρατών συνεχίζουν να είναι οι θεραπαινίδες και τα “bell boys” (και girls) των πολυεθνικών εταιρειών και των άλλων μεγάλων επιχειρήσεων, που αντιστέκονται, στην ένταξή τους, σε οποιονδήποτε κεντρικό σχεδιασμό των κρατών της Δύσης, κάτι, που, έως τώρα, το έχουν επιτύχει.
Σχόλια