18-8-2026. Ο ρωσοουκρανικός πόλεμος οδηγεί την ουκρανική κοινωνία, στην εξορία, στον όλεθρο και στον θάνατο, καθώς οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις, διαλύουν την οικονομία της χώρας και τα θύματα του πολέμου ξεπερνούν τα 2.000.000 Ουκρανών (και τους 200.000 Ρώσους).

 

Καθώς κλείνουμε 1637 ημέρες, στον ρωσοουκρανικό πόλεμο, ο οποίος συνεχίζεται, ακάθεκτα, στο σημερινό δημοσίευμα, όπως και στο, παραπάνω, βίντεο, που ανέβασα, χθες Δευτέρα 17 Αυγούστου 2026, στο YouTube και το οποίο είναι χρήσιμο να παρακολουθήσουν οι αναγνώστες, αυτό, που γίνεται ολοένα και σαφέστερο, είναι το γεγονός της συστηματικής καταστροφής της Ουκρανίας, από τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις, οι οποίες διαλύουν, κάθε βιομηχανική μονάδα, κάθε εγκατάσταση, κάθε παραγωγική διαδικασία, στην χώρα αυτή, καταστρέφοντας οποιαδήποτε υποδομή διαθέτει η Ουκρανία, η οποία οδηγείται, στην διάλυση της κρατικής της υπόστασης και στην καταστροφή της ουκρανικής κοινωνίας, η οποία αιματοκυλίζεται, στα πεδία του πολέμου, ο οποίος, πλέον, δεν εκτοπίζεται, στα παραδοσιακά πολεμικά μέτωπα, τα οποία δεν βρίσκονται, μόνο, στις γραμμές αντιπαράθεσης του ουκρανικού και του ρωσικού στρατού, αλλά επεκτείνονται, σε ολόκληρη ουκρανική επικράτεια, γι’ αυτό και έχουμε να κάνουμε, με την συστηματική διάλυση της χώρας αυτής, η οποία, δυστυχώς, επεκτείνεται και στην κοινωνία της, που έχει συρρικνωθεί, σε έναν ενεργό πληθυσμό 21 εκατομμυρίων ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων, οι οποίοι βρίσκονται, στην πρώτη γραμμή του μετώπου, στην ανατολική Ουκρανία.

Γιατί έχει ενταθεί σε αυτό το ακραίο σημείο ο ουκρανικός πόλεμος; 

Αυτό συμβαίνει, επειδή το τελευταίο, περίπου, δίμηνο το ουκρανικό καθεστώς και η Δύση έχουν επικεντρωθεί, σε μία εκστρατεία πληγμάτων, βαθιά, μέσα στην ρωσική επικράτεια, με σύγχρονα drones, κτυπώντας δευτερεύοντες, κατά βάση, στόχους, σε στρατιωτικό επίπεδο. Όμως, αυτά τα πλήγματα,  που συνοδεύονται από μια  τεράστια προπαγανδιστική εκστρατεία, στα δυτικά μέσα ενημέρωσης και στα κοινωνικά δίκτυα, δημιουργούν, σκόπιμα, βέβαια, εντυπώσεις οι οποίες είναι, τόσο υπερφίαλες, που θέλουν να κάνουν τον πληθυσμό των δυτικών χωρών να πιστέψει ότι η Ουκρανία μπορεί να νικήσει την Ρωσία, στον πόλεμο αυτόν. 

Προφανώς, υπάρχουν ζημιές, στην Ρωσία, από αυτήν την απέλπιδα προσπάθεια, που αποτελεί μια σύγχρονη εκδοχή ανταρτοπολέμου, που αποσκοπεί να υποχρεώσει την Μόσχα να καθίσει, στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, για μια συμφωνία παγώματος του πολέμου, στις σημερινές γραμμές αντιπαράθεσης, στα μέτωπα του πολέμου, αλλά αυτές οι ζημίες, στην Ρωσία, δεν είναι εκείνες, που θα μπορούσαν να πλήξουν την στρατιωτική της εκστρατεία, στην Ουκρανία και πολύ περισσότερο δεν μπορούν να οδηγήσουν τον ρωσικό πληθυσμό, σε μια αρνητική στάση, απέναντι, στην σημερινή ηγεσία του Κρεμλίνου, καθώς τσεκιστές, που διοικούν, στο Κρεμλίνο, μαζί με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, κρατούν, γερά, το τιμόνι, με την υποστήριξη του ρωσικού πληθυσμού, στην συντριπτική του πλειοψηφία, παρά τις φρούδες ελπίδες του καθεστώτος του Κίεβου και των δυτικών, δηλαδή, κυρίως, των νατοϊκών Ευρωπαίων και των ΗΠΑ του Donald Trump, καθώς οι όποιες συμφωνίες υπήρξαν, πέρυσι τον Αύγουστο, στο Anchorage, στην Αλάσκα, ανάμεσα, στον πρόεδρο των ΗΠΑ και τον πρόεδρο της Ρωσίας, ουδέποτε τηρήθηκαν.

Έτσι, όπως φαίνεται, στον, παραπάνω, χάρτη, τα κόστη του ρωσοουκρανικού πολέμου, για κάθε πολίτη της νατοϊκής Ευρώπης και της Δύσης πρόκειται να ανέβουν, καθώς ο πόλεμος αυτός συνεχίζεται, καθώς είναι προφανές ότι ο Donald Trump δεν συμμορφώθηκε, ηθελημένα, ως προς τα συμφωνηθέντα, ή δεν μπόρεσε να τα κάνει πράξη, λόγω των αντιδράσεων των νατοϊκών Ευρωπαίων και κυρίως, λόγω της ισχύος του τμήματος αυτού της αμερικανικής ολιγαρχίας, το οποίο αντιτίθεται, σε οποιαδήποτε συμφωνία, με την Ρωσία, καθώς η ηγεσία του Κρεμλίνου θέτει, διαρκώς, ως ουσιώδες ζήτημα μιας διαπραγμάτευσης, όχι, απλώς, τον πόλεμο, στην Ουκρανία, αλλά, κυρίως, την οικοδόμηση μιας νέας αρχιτεκτονικής ασφάλειας, στην ευρωπαϊκή ήπειρο, που θα αντικαταστήσει τα δεδομένα, που προέκυψαν, μετά την αυτοδιάλυση της “Ε.Σ.Σ.Δ.”, τον Δεκέμβριο του 1991 και την επέκταση του ΝΑΤΟ, στις χώρες του, τέως, “υπαρκτού σοσιαλισμού” και στην σκανδιναβική χερσόνησο.

Έτσι, ο πόλεμος συνεχίζεται ακάθεκτος, με αποτέλεσμα την πλήρη καταστροφή της Ουκρανίας, η οποία έχει γεμίσει τάφους και νεκροταφεία, καθώς, σύμφωνα με αμερικανικές πηγές, οι νεκροί του πολέμου, στην χώρα αυτή, ξεπερνούν το 1.500.000 ανθρώπους, ενώ, αν υπολογίσουμε και τους, βαρύτατα, τραυματισμένους, ξεπερνάμε τα 2.000.000 νέους ανθρώπους, οι οποίοι έχουν χαθεί και μάλιστα, οι ουκρανικές απώλειες πρέπει να είναι πολύ μεγαλύτερες, στην πράξη, καθώς οι συνεχείς ρωσικοί βομβαρδισμοί, με τα υπερσύγχρονα όπλα, που διαθέτει που διαθέτουν οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις (βόμβες ολίσθησης, βαλλιστικούς πυραύλους, κλπ), καταστρέφουν ολόκληρες περιοχές, εκεί, που πέφτουν, με αποτέλεσμα ολόκληρα κτηριακά συγκροτήματα, καθώς και οι άνθρωποι, που βρίσκονται μέσα και γύρω, από αυτά, να εξαφανίζονται, όπως συμβαίνει και στους τόπους των μετώπων, όπου αυτά τα όπλα εκρήγνυνται, επίσης, κυριολεκτικά, εξαφανίζονται οι άνθρωποι, που βρίσκονται, σε αυτές τις περιοχές και προφανώς, η μεγάλη πλειοψηφία των θυμάτων δεν καταγράφεται στους νεκρούς, αλλά μένει, στις λίστες των αγνοουμένων. (Φυσικά, υπάρχουν και οι ρωσικές απώλειες, που, σύμφωνα, με αμερικανικές πηγές, φθάνουν, κάπου, γύρω, στις 200.000· αριθμός, που δεν είναι , καθόλου μικρός, αλλά, όπως, ωμότατα, θεωρούν οι παλαιοί καγκεμπίτες, που διοικούν την Ρωσία, ο αριθμός αυτός είναι διαχειρίσιμος).

Τοιουτοτρόπως, η εξέλιξη του πολέμου, στην Ουκρανία, είναι κυριολεκτικά ζοφερή, για την ουκρανική κοινωνία, η οποία οδηγείται, στην μαζική φυγή, από την χώρα, δηλαδή, στην εξορία, στον θάνατο και στην καταστροφή, καθώς και άλλα εκατομμύρια Ουκρανών προσφύγων θα προστεθούν, στους, ήδη, υπάρχοντες, όταν λήξει - και όποτε λήξει - αυτός ο πόλεμος, με δεδομένο ότι το όποιο μεταπολεμικό ουκρανικό κράτος υπάρξει - εάν υπάρξει - θα αποτελεί έναν δορυφόρο της Μόσχας και τίποτε λιγότερο, από αυτό.

Με λίγα λόγια, ο ουκρανικός πληθυσμός δεν θα μπορεί να υπάρχει, στην χώρα του.

Και αυτό είναι το χειρότερο όλων, διότι η ουκρανική κοινωνία έχει κάθε δικαίωμα να υπάρχει, μέσα, στον εδαφικό της χώρο και όχι, στην εξορία, ή, στα ολοένα και περισσότερο εκτεινόμενα νεκροταφεία.