Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

Το NATO φέρνει πόλεμο στα Βαλκάνια; (Η συμφωνία των Πρεσπών, ως κομβικό εργαλείο για την εξυπηρέτηση των αμερικανικών σχεδιασμών, τα αντιτιθέμενα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων, το σφοδρότατα, πιθανό πραξικόπημα, στην πΓΔΜ και η εσωτερική κοινοτική σύγκρουση Σλαβομακεδόνων και Αλβανών).


1903 Ζαγορίτσανη Καστοριάς : Νεαρές Βουλγάρες φωτογραφίζονται, μέσα στα ερείπα του χωριού που κατέστρεψαν τα οθωμανικά στρατεύματα, με αφορμή την εξέγερση του Ίλιντεν. Η κατάκτηση της οθωμανικής Μακεδονίας, μια δεκαετία, αργότερα, από τα ελληνικά, τα σερβικά και τα βουλγαρικά στρατεύματα, δεν έλυσαν το μακεδονικό ζήτημα. Ουρές του ζητήματος αυτού έφθασαν, μέχρι το σήμερα και με αφορμή την αναζωπύρωση της αντιπαράθεσης των συμφερόντων και των συγκρούσεων των Μεγάλων Δυνάμεων, απειλούν και πάλι, την ειρήνη, στην πολύπαθη περιοχή των Βαλκανίων, από έναν πόλεμο, που πρέπει, πάση θυσία, να αποτραπεί και στον οποίο η χώρα μας πρέπει να αποφύγει να εμπλακεί, εάν αυτός έλθει...




Πάμε πραξικόπημα; (Ανοικτό, ή μέσω μιας οριακής, ή εξωοριακής διαχείρισης των σχετικών προβλέψεων, στο Σύνταγμα της πΓΔΜ).

Αυτό είναι το ερώτημα, που πλανάται, πάνω από τα Σκόπια και απασχολεί τα κέντρα εξουσίας και λήψης των αποφάσεων, στην γειτονική χώρα. Και το πραξικόπημα θα είχε γίνει, εάν η ελίτ που διοικεί την Σλαβομακεδονία, δεν φοβόταν τον πόλεμο (που, προφανώς, θα ξεσπάσει), ανάμεσα στην πλειοψηφούσα κοινότητα των "Βούλγαρων, που ντρέπονται να πουν το όνομά τους" και την μειοψηφούσα κοινότητα των Αλβανών της χώρας αυτής. Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα, την οποία όλοι - ή σχεδόν όλοι - αρνούνται να ονοματίσουν.

Με δεδομένη την ελληνορωσική αντιπαράθεση και τα παιχνίδια κατασκοπείας, που - υποτίθεται ότι - εκτυλίχθηκαν, στην Βόρεια Ελλάδα, αυτό που αναδεικνύεται, από την ανοικτή ελληνορωσική σύγκρουση, η οποία πραγματοποιείται, προφανώς, υπό την αμερικανική καθοδήγηση, αλλά δεν εξαντλείται, σε αυτήν, είναι το πραγματικό επίδικο αντικείμενο του σύγχρονου μακεδονικού ζητήματος και της πρόσφατης συμφωνίας των Πρεσπών, ως ενός σημαντικού επί μέρους ζητήματος, το οποίο, όμως, υπερκαλύπτεται από ένα πολύ σημαντικότερο πολυεθνές πεδίο αντιπαραθέσεων, που οδηγεί την περιοχή μας, στο φάσμα του, επίσης, πραγματικού και άμεσου κινδύνου μιας πολεμικής σύρραξης, στην Βαλκανική.

Αυτή η πολεμική σύρραξη, η οποία, ως κίνδυνος, είναι, κυριολεκτικά, επικείμενη, θα έλθει (εάν δεν αποτραπεί και εάν δεν βρεθεί ένα modus vivendi, μέσα από μια - προσωρινής φύσεως, έστω - συμφωνία, στην σημερινή συνάντηση του Donald Trump και του Βλαντιμίρ Πούτιν, στο Ελσίνκι), ως αποτέλεσμα της πλανητικής σύγκρουσης των Μεγάλων Δυνάμεων, για την αναδιανομή των σφαιρών επιρροής, έτσι όπως αυτή εξειδικεύεται, μέσα από τους έμπρακτους σχεδιασμούς των Η.Π.Α. και της Δύσης, από την μια πλευρά και της Ρωσίας, από την άλλη, στην περιοχή, χωρίς, παράλληλα, να αγνοείται η παρουσία του κινεζικού παράγοντα, ο οποίος, επί του παρόντος, αρκείται, σε έναν δευτερεύοντα ρόλο, ο οποίος, όμως, στην πορεία, είναι σαφές ότι μπορεί να - και θα - αναβαθμισθεί.

Το ΝΑΤΟ, λοιπόν, φέρνει πόλεμο, στα Βαλκάνια.

Αυτός ο πόλεμος, που έρχεται μέσα από την εξακολουθητική προσπάθεια των Αμερικανών να επιβάλουν τετελεσμένα γεγονότα στην περιοχή και τον πλήρη αποκλεισμό της Ρωσίας, μέσα από την ένταξη των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων, στο ΝΑΤΟ (και αργότερα, στην αυτοαποκαλούμενη Ευρωπαϊκή Ένωση), με αιχμή, σήμερα, την Σλαβομακεδονία, μπορεί και πρέπει να αποτραπεί.

Και για να αποτραπεί ο επικείμενος πόλεμος, πρέπει, βέβαια, να καταγγελθεί ο ρόλος του ΝΑΤΟ. Αλλά αυτό δεν αρκεί. Οι καταγγελίες είναι καλές, αλλά δεν είναι αποτρεπτικές του πολέμου. Ο πόλεμος μπορεί να αποφευχθεί, μόνο, με την αποτροπή της υλοποίησης των αμερικανονατοϊκών σχεδιασμών, που τον φέρνουν πιο κοντά. 

Και φυσικά, στην περίπτωση της FYROM και στον αμερικανικό σχεδιασμό, για την ένταξή της, στο ΝΑΤΟ, που καθιστά την έλευση του πολέμου, ως έναν, άμεσα, επικείμενο κίνδυνο, κομβικό ρόλο έχει η αποτροπή της υλοποίησης της συμφωνίας των Πρεσπών, που έγινε τον περασμένο Ιούνιο, ανάμεσα στην Ελλάδα και την πΓΔΜ και η οποία συμφωνία αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του αμερικανικού σχεδιασμού.

Αυτή είναι η ουσία της όλης υπόθεσης, που αφορά το σύγχρονο μακεδονικό ζήτημα. Η συμφωνία, που υπογράφηκε, από τους υπουργούς Εξωτερικών των δύο χωρών Νίκο Κοτζιά και Νικόλα Δημητρώφ ήταν απαίτηση  της Ουάσινγκτων και προφανώς, ο σχεδιασμός και η πραγματοποίησή της, συμφωνήθηκαν, πέρυσι, ανάμεσα στον Αλέξη Τσίπρα και τον Donald Trump, κατά την επίσκεψη του πρωθυπουργού, στην αμερικανική πρωτεύουσα (στην οποία συμφωνήθηκε και η παροχή στοιχείων, από το F.B.I., για την υποθεση Novartis και η οποία θα επιταχυνθεί, μετά την υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών και τις δημόσιες αποκαλύψεις, για την ρωσική κατασκοπεία, στην Ελλάδα, που, επίσης, έγιναν, με την αμερικανική βοήθεια και στήριξη) έγινε, με την αμερικανική καθοδήγηση.

Κάποιοι φίλοι, με τους οποίους έχω συζητήσει το ζήτημα αυτό, αντιλαμβάνονται ότι η ανάμειξη του ΝΑΤΟ, στην υπόθεση δεν είναι κάτι το καλό, αλλά επειδή βλέπουν, κυρίως, την τοπική διάσταση της συμφωνίας των Πρεσπών και μέσα από μια ειρηνόφιλη διάθεση, θεωρούν ότι αυτή η συμφωνία είναι καλή και αναγκαία, παρά την συμπαρομαρτούσα προβληματικότητα της νατοϊκής ανάμειξης.

Μακάρι να έχουν δίκιο και τα πράγματα να έμεναν, μόνο, στις τοπικές τους διαστάσεις. Δυστυχώς, δεν είναι έτσι. Και τούτο διότι η συμφωνία των Πρεσπών βρίσκεται, στο επίκεντρο της δίνης της αντιπαράθεσης των στρατηγικών συμφερόντων και των αντίστοιχων σχεδιασμών των δύο υπερδυνάμεων και των εκατέρωθεν συμμάχων τους, αφού αυτή η συμφωνία καλύπτει και εξυπηρετεί, μονομερώς - και μάλιστα, σκανδαλωδώς, μονομερώς - τα αμερικανικά συμφέροντα και στρέφεται, ευθέως και απροσχημάτιστα, κατά των ρωσικών συμφερόντων, αφού άνοιξε τον δρόμο, για την ένταξη της FYROM, στο ΝΑΤΟ.

Αυτό είναι το (κυριολεκτικά, φλέγον) πρόβλημα, στην όλη υπόθεση της συμφωνίας των Πρεσπών, που συνήψαν οι κυβερνήσεις του Αλέξη Τσίπρα και του Ζόραν Ζάεφ, τον περασμένο Ιούνιο, ως εντεταλμένα όργανα εξυπηρέτησης των αμερικανικών συμφερόντων, την στιγμή, μάλιστα, που οι δύο άλλες κύριες δυνάμεις της περιοχής έχουν στραφεί, κατά της, εν λόγω, συμφωνίας και των οποίων η διαφωνία αγνοήθηκε, επιδεικτικά. Οι χώρες αυτές είναι η Σερβία και η Βουλγαρία, οι οποίες έχουν στρατηγικά συμφέροντα, στην περιοχή. Και των οποίων τα συμφέροντα βλάπτονται.

Πρωτίστως, η (σύμμαχος των Ρώσων) Σερβία, δεν επιθυμεί να χάσει την επιρροή, που διαθέτει, στα Σκόπια και δεν θέλει έναν νέο σύμμαχο της Αλβανίας, στην περιοχή και δευτερευόντως, η Βουλγαρία, η οποία δεν δέχεται την αναγνώριση χωριστού μακεδονικού έθνους, αλλά και αυτή, επίσης, δεν βλέπει με καλό μάτι την αύξηση της επιρροής της αλβανικής κοινότητας - δηλαδή της Αλβανίας, στην Σλαβομακεδονία, την οποία λογίζει, ως Δυτική Βουλγαρία.

Όλα αυτά θα μπορούσαν να αγνοηθούν, εάν είμασταν, στην εποχή της δεκαετίας του 2000. Άλλωστε, η Βουλγαρία είναι μέλος του ΝΑΤΟ και δεν έχει άλλες επιλογές, ενώ η Σερβία, ως ηττημένη, στον γιουγκοσλαβικό πόλεμο της δεκαετίας του 1990, δεν έχει, από μόνη της, καμμία βαρύτητα, στα αμερικανικά και στα ευρύτερα δυτικά κέντρα αποφάσεων. Οι Δυτικοί την έγραφαν, πάντα, στα παλαιότερα των υποδημάτων τους.

Σήμερα, όμως, όλα αυτά δεν ισχύουν. Η Σερβία και η ελίτ, που την διοικεί, έχουν πανίσχυρους συμμάχους. Πρώτα την Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, αλλά και την Κίνα του Σι Τζινπίνγκ (οι Κινέζοι δεν έχουν ξεχάσει το πυραυλικό πλήγμα, που δέχτηκε το 1999, από τα αεροπλάνα του ΝΑΤΟ, η κινεζική πρεσβεία, στο Βελιγράδι, όπως και οι Ρώσοι δεν έχουν ξεχάσει την ταπείνωση, που υπέστησαν, την ίδια χρονιά, στον πόλεμο του Κοσόβου, από τους Δυτικούς - μια ταπείνωση, που οδήγησε τον Μπορίς Γέλτσιν να παραδώσει την εξουσία, στον Βλαντιμίρ Πούτιν. Και φυσικά, όταν έλθει η ώρα, για όλα αυτά, αναζητείται ο λογαριασμός. Και αυτός ο λογαριασμός πληρώνεται).

Εδώ βρίσκεται ο άμεσος κίνδυνος μιας πολεμικής σύγκρουσης, διότι είναι σαφές ότι η Ρωσία θα υποστηρίξει τα συμφέροντά της και αυτό δεν θα το πράξει, στα λόγια και στις διακηρύξεις. Θα περάσει, σε έργα (ήδη έχει αρχίσει να το πράττει, όπως δείχνουν οι ενέργειές της στην Ελλάδα, για τις οποίες καταγγέλθηκε, ανοικτά και απροσχημάτιστα, από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, για κατασκοπεία - και στην ουσία, για υπονομευτική δραστηριότητα, που στρέφεται κατά της πολιτικής της ελληνικής κυβέρνησης, έτσι όπως αυτή υλοποιείται, με την συμφωνία των Πρεσπών) και το όλο ζήτημα δεν είναι καθόλου φιλολογικό και δεν πρόκειται να απορροφηθεί, μέσα στην διελκυστίνδα της διπλωματίας.

Στην περιοχή μας, υπάρχουν στρατιωτικές υποδομές, με τις οποίες η ρωσική ηγεσία μπορεί να υποστηρίξει την δράση της, αφού δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι έχει δημιουργηθεί ρωσική στρατιωτική βάση, στην Σερβία, η οποία, μαζύ με τον ρωσικό στόλο, στην Μεσόγειο και τις ρωσικές βάσεις, που βρίσκονται, στην Συρία, αλλά και στην ίδια την Ρωσία, μπορεί να στηρίξει μια επέμβαση, στην Σλαβομακεδονία, με αρχικό όργανο την Σερβία, στην χώρα αυτή, ύστερα από μια πρόσκληση του προέδρου της FYROM Γκιόργκυ Ιβάνωφ και της κυβέρνησης της χώρας - η οποία, προφανώς, δεν θα είναι η κυβέρνηση του Ζόραν Ζάεφ.

Με αυτά τα δεδομένα, η κατάσταση, που έχει διαμορφωθεί, στα Βαλκάνια, μετά την συμφωνία των Πρεσπών και εξ αιτίας της είναι κρίσιμη. Ο πόλεμος μπορεί να ξεσπάσει, ανά πάσα στιγμή, καθώς αυτή η συμφωνία θα οδεύει, προς την σταδιακή υλοποίησή της. Και φυσικά, εάν προκύψει μια ανοικτή εσωτερική σύγκρουση, μέσα στην σλαβομακεδονική ελίτ, η όλη διαδικασία δεν θα σταματήσει, όπως προαναφέραμε, εκεί. 

Η σύγκρουση αυτή θα συμπαρασύρει και την αλβανική μειονότητα, η οποία, πιθανότατα, θα προσπαθήσει, με την βοήθεια της Αλβανίας, να αποσχισθεί και από εκεί και πέρα, η σύγκρουση των Μεγάλων Δυνάμεων, στην περιοχή θα καταστεί αναπόφευκτη και θα είναι, εάν πραγματοποιηθεί, σφοδρή, έστω και αν δεν είναι ευθεία. Εάν δηλαδή, γίνει κατορθωτό να μείνει, σε επίπεδο αντιπροσώπων. 

Με λίγα λόγια, είναι σφοδρότατα, πιθανό, εάν δεν ελεγχθεί η κατάσταση, να έχουμε, στα βορειοδυτικά σύνορα της χώρας μας μια νέου τύπου συριακή κρίση, με άλλα κύματα προσφύγων και νέες εκατόμβες θυμάτων, επειδή, έτσι το επιθυμούν τα συμφέροντα των υπερδυνάμεων.

Και φυσικά, οι ευθύνες της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, για αυτή την κατάσταση, είναι άμεσες, είναι πολλές και είναι βαρύτατες, αφού, με την σύναψη της συμφωνίας των Πρεσπών και την μονόπλευρη εξυπηρέτηση των αμερικανικών συμφερόντων, στην περιοχή, ανοίγει τις πύλες της κολάσεως και φέρνει κοντά, τον πόλεμο, παρά τις υποκριτικές και αστείες προσπάθειες της ίδιας και του ΣΥΡΙΖΑ να πείσουν ότι εργάζονται, για την ειρήνη, στην περιοχή μας, με το στήσιμο "επιτροπών" (δικηγόρων και άλλων), "για την ειρήνη, την φιλία και την συνεργασία, στα Βαλκάνια".

Στην πραγματικότητα, οι συριζαίοι - αυτοί οι απίστευτοι "ριζοσπάστες" της νατοϊκής ελληνικής αριστεράς - φέρνουν, κοντά, το αίμα και την καταστροφή, μέσα από τον, σφοδρότατα, πιθανό επικείμενο πόλεμο. Έναν πόλεμο, που είναι αχρείαστος και μπορεί να αποτραπεί (και τον οποίο, όπως προείπα, ελπίζω να αποτρέψουν, στην σημερινή τους συνάντηση οι δύο ηγέτες των Η.Π.Α. και της Ρωσίας. Αυτό, όμως, ούτε σίγουρο είναι, ούτε είναι δεδομένη η πρόθεσή τους, για κάτι τέτοιο).

Αυτή είναι η ουσία του σύγχρονου μακεδονικού προβλήματος. 

Και φυσικά, αυτή η ουσία δεν έχει καμμία σχέση με το ονοματολογικό ζήτημα της πΓΔΜ και τα συμπαρομαρτούντα...



Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018

Quo vadis Italia? Το υπόκωφο bankrun των Ιταλών καταθετών οδηγεί, σε capital controls, αλλά η Ιταλία είναι too big to fail.


Μάϊος 2008 - Μάϊος 2018 ευρωσύστημα Target 2 : Η αυξανόμενη (και υπολογισμένη, σε δισ. €) πορεία της ιλιγγιώδους έκθεσης της Γερμανίας (μαύρη γραμμή), στα χρέη των άλλων χωρών της ευρωζώνης και τα αντίστοιχα ελλείμματα της Ιταλίας (πορτοκαλί γραμμή), έναντι των πλεονασματικών χωρών, στο ευρωσύστημα, στις οποίες η Γερμανία έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Η κατάσταση και για τις δύο χώρες, είναι κακή. Η Γερμανία κινδυνεύει να φάει ένα πολύ μεγάλο "φέσι", ενώ η Ιταλία οδηγείται, στο να μην μπορεί να πληρώσει τα ανοίγματά της...





Αν υπάρχει κάτι το αξιόλογο, για να παρακολουθήσει κάποιος, στον χώρο της ευρωζώνης, αυτό δεν έχει σχέση, με τις ζυμώσεις, που γίνονται, για τις ευρωεκλογές του ερχόμενου Μαΐου. Έχουν και αυτές την σημασία τους, αλλά δεν βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των εξελίξεων.

Στην πρώτη και κρίσιμη γραμμή των γεγονότων, που θα καθορίσουν το εγγύς μέλλον της ευρωζώνης και της "Ευρωπαϊκής Ένωσης", εξακολουθεί να είναι η Ιταλία, παρά την ύφεση, που έχει προκύψει, στις σχέσεις της νέας ιταλικής κυβέρνησης, με το Βερολίνο, την  Φραγκφούρτη και τις Βρυξέλλες, η οποία, άλλωστε, είναι φαινομενική και μη υπαρκτή.

Quo vadis Italia? 

Αυτό είναι το ουσιαστικό ερώτημα, που αφορά τους καιρούς μας και το άμεσο, έως μεσοπρόθεσμο μέλλον. Αυτό το μέλλον θα προσπαθήσω να διερευνήσω, σε αυτό εδώ το δημοσίευμα.

Αυτό, που συμβαίνει στην Ιταλία, αυτόν τον καιρό, σε ολοένα και μεγαλύτερη ένταση - αν και δεν είναι καθόλου πρωτοφανές, αφού, ως ένα χρόνιο φαινόμενο ελεγχόμενης έντασης, προϋπήρχε -, έχει άμεση σχέση, με την ιταλική μπατιροτραπεζοκρατία και τις τεράστιες επισφάλειες, που την τυραννούν, οι οποίες διογκώνονται, από το bankrun, στο οποίο επιδίδονται οι καταθέτες, από την ορκομωσία της "ευρωσκεπτικιστικής" κυβέρνησης του Giuseppe Conte, με αποτέλεσμα οι ιταλικές οφειλές, στο ευρωσύστημα Target 2, να έχουν φθάσει στα 465 δισ. €, αφού τον Μάϊο του 2018, διογκώθηκαν, κατά 40 δισ. €.

Με δεδομένο το κακό χάλι της ιταλικής μπατιροτραπεζοκρατίας, αφού το τραπεζικό σύστημα της χώρας αυτής αντιμετωπίζει ανοίγματα και επισφάλειες, οι οποίες ξεπερνούν τα 4 τρισ. €, στην Ιταλία, θα έπρεπε να έχουν επιβληθεί έλεγχοι στην κίνηση κεφαλαίων και στα όρια ανάληψης καταθέσεων, αλλά είναι η χρηματοδότηση από την Ε.Κ.Τ., μέσω του E.L.A., που κρατάει ζωντανό το σύστημα.

Όλη αυτή η κατάσταση θυμίζει το αντίστοιχο φαινόμενο του ελληνικού bankrun, που εξελίχθηκε το πρώτο εξάμηνο του 2015, με την ανάληψη της εξουσίας, από την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, το οποίο κατέληξε, τον Ιούνιο του 2015, στο προσωρινό κλείσιμο των ελληνικών τραπεζών, που επέβαλε η Ε.Κ.Τ., στον έλεγχο της κίνησης των κεφαλαίων και στην επιβολή ορίων ανάληψης των καταθέσεων, που ισχύουν, μέχρι σήμερα.

Κάπου εκεί, οδηγείται, από το bankrun των καταθετών, που φοβούνται μια επανάληψη του ελληνικού δράματος και η κατάσταση, στην Ιταλία, διότι αυτό, που είναι βέβαιο, είναι ότι η Γερμανία δεν μπορεί να αποδεχθεί να μακροχρονίσει αυτή η κατάσταση, ενώ από την άλλη πλευρά και η δική της έκθεση, στα χρέη των άλλων χωρών της ευρωζώνης πλησιάζει το κατώφλι του 1 τρισ. €, το οποίο, πιθανότατα, είναι και το όριο, πέραν του οποίου η γερμανική κυβέρνηση δεν μπορεί να αποδεχθεί μια περαιτέρω έκθεση της χώρας της, στα ανοίγματα των άλλων χωρών.

Αλλά και να μπορέσει η παραπαίουσα κυβέρνηση της Angela Merkel - ή η όποια άλλη - να αποδεχθεί να υπερκαλυφθεί αυτό το όριο έκθεσης της γερμανικής οικονομίας, στα χρέη των άλλων, οι αντοχές της δεν θα είναι μεγάλες, για πολύ μεγαλύτερη έκθεση, η οποία, στην πράξη, θα σημαίνει ότι αυτά τα μυθώδη ποσά θα είναι δανεικά και αγύριστα.

Όμως, η Ιταλία δεν είναι Ελλάδα και η ιταλική κυβέρνηση του Giuseppe Conte δεν είναι η ελληνική κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα. Και φυσικά, η κυβέρνηση της Ιταλίας δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί, από την κυβέρνηση της Angela Merkel, από την Commission του Jean-Claude Juncker και από την Ε.Κ.Τ. του Mario Draghi, όπως αντιμετωπίστηκε η ελληνική κυβέρνηση.

Η ιταλική κυβέρνηση είναι προφανές ότι έχει πολλούς τρόπους να αντιδράσει και να επιβάλει τις θελήσεις της, αφού η Ιταλία είναι "too big to fail". 

Η ιταλική κυβέρνηση έχει την επιλογή να αποφύγει τα capital controls και να επιβάλει την εκτύπωση χρήματος, σε ευρώ (ένα παλαιό σχέδιο του Silvio Berlusconi, εξ αιτίας του οποίου αποπέμφθηκε, από την πρωθυπουργία, το 2011 μια παραλλαγή του οποίου θέλησε να πραγματοποιήσει ο Γιάννης Βαρουφάκης, στην Ελλάδα, το καλοκαίρι του 2015, με αποτέλεσμα να αποπεμφθεί και αυτός, από το υπουργείο Οικονομικών), χωρίς να υπορταχθεί, στους ευρωζωνίτες, ενώ και η ευρωζώνη δεν μπορεί να αφήσει την Ιταλία να γονατίσει, χωρίς να καταστραφεί και η ίδια. Και αν η Ιταλία αποχωρήσει, από την ευρωζώνη, η τελευταία, απλώς, θα παύσει να υφίσταται, μόνο και μόνο, από τα "φέσια", που θα αφήσει πίσω της και τα οποία είναι σαφές ότι δεν πρόκειται - και ούτε μπορεί να υποχρεωθεί - να πληρώσει.

Ούτε, άλλωστε, υπάρχει κάποιος τρόπος, ώστε τα ιταλικά (και τα λοιπά) χρέη να πληρωθούν, χωρίς πληθωριστικό χρήμα, το οποίο θα πρέπει να εκδώσει η Ε.Κ.Τ., μέσω των υποκαταστημάτων της, στις ελλειμματικές χώρες της ευρωζώνης. Αλλά η έκδοση τεράστιας έκτασης πληθωριστικού χρήματος, στα πλαίσια μιας νομισματικής ένωσης, σημαίνει μια τεράστια ανακατανομή εισοδημάτων, εντός της ένωσης, η οποία ανακατανομή θα συνοδευθεί, από τεράστιες απώλειες των κερδών των πλεονασματικών οικονομιών. 

Και φυσικά, η Γερμανία, η Ολλανδία και το υπόλοιπο club των πλεονασματικών χωρών δεν είναι διατεθειμένες να δεχθούν κάτι τέτοιο. Πολύ περισσότερο, που για τον ίδιο λόγο, αντιδρούν και έχουν επιτύχει να περιορίσουν το - εντελώς, ανώδυνο - πρόγραμμα της πιστωτικής χαλάρωσης των κεντροτραπεζιτών της Φραγκφούρτης.

Με δεδομένη αυτή την πολύπλοκη κατάσταση και με, επίσης, δεδομένο το γεγονός ότι η ιταλική κυβέρνηση (και όχι, μόνον, αυτή), σε ό,τι δυσάρεστο και βλαπτικό πράξει, σχετικά, με την ευρωζώνη, θα έχει, ως σύμμαχό της, τις Η.Π.Α. του Donald Trump, οι οποίες έχουν ξεκινήσει έναν εμπορικό πόλεμο, με την "Ευρωπαϊκή Ένωση", που και αυτός θα παίξει τον αρνητικό ρόλο του, στις εξελίξεις, στην ευρωζώνη και στην "Ε.Ε.", είναι πολύ σημαντικές οι θυελλώδεις εξελίξεις, που έρχονται, όσο και αν αυτές καθυστερήσουν.

Και φυσικά, θα είμαστε, εδώ, για να τις παρακολουθήσουμε. 

(Δυστυχώς, όμως, δεν θα είμαστε απλοί θεατές. Θα τις υποστούμε, διότι όλα αυτά δεν υπόσχονται ένα διαχειρίσιμο μέλλον, για την χώρα μας και για εμάς τους ίδιους, αφού, παρά τα όσα λέγονται και επιδιώκονται και για αυτούς τους επιπρόσθετους λόγους, η πρόσβαση του ελληνικού κράτους, στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές, δεν θα είναι, καθόλου, εύκολη και θα οδηγηθεί σε αδιέξοδο. Ως εκ τούτου, το 4ο Μνημόνιο - το αποκαλούμενο, ως "Πρόγραμμα Μεταμνημονικής Παρακολούθησης" - πρόκειται να είναι ανεπαρκές, με αποτέλεσμα το φάσμα μιας νέας κρατικής χρεωκοπίας και η έξοδος από το ευρώ και την ζώνη του, να παραμένουν ενεργές και ως μια καθόλου αμελητέα προοπτική).




Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2018

5/7/2015 - 5/7/2018 : Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 τρία χρόνια μετά, μέσα από μια ψύχραιμη πολιτική αποτίμηση. (Πώς και γιατί το ΟΧΙ κέρδισε και νίκησε, στην ψηφοφορία αλλά έχασε και ηττήθηκε, από το ΝΑΙ, στην αδυσώπητη πολιτική πρακτική).






 5/6/2015 : Ένα μήνα πριν από το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, ο πρωθυπουργός, λέει ότι η κυβέρνησή του δεν θα φέρει και η βουλή των εκλογών της 25/1/2015 δεν πρόκειται να ψηφίσει νέο Μνημόνιο. Όμως, τα γεγονότα, που ακολούθησαν, μετά το δημοψήφισμα της 5/7/2015, οδήγησαν, στο 3ο Μνημόνιο, (το οποίο αυτές τις ημέρες παρατάθηκε, μέχρι το 2022, ως "Πρόγραμμα Μεταμνημονιακής Παρακολούθησης"). Φυσικά, ο Αλέξης Τσίπρας αυτοδιαψεύστηκε. Και μάλιστα, αυτοδιαψεύστηκε, έχοντας προεπιλέξει να αυτοδιαψευσθεί…





Τρία χρόνια, μετά το δραματικό, ως προς την κατάληξή του, δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, τα πράγματα έχουν ξεκαθαρίσει. Τελικά, η πραγματικότητα ήταν πολύ πιο πεζή, από όσο προσπαθούσα, εκείνη την εποχή του δημοψηφίσματος, να δω.

Δεν θα μείνω, στο γεγονός ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πρόδωσε το εκλογικό σώμα του "ΟΧΙ". Στην καθημερινή πολιτική πρακτική δεν υπάρχουν προδοσίες. Υπάρχουν πολιτικές τακτικές, που εξυπηρετούν συμφέροντα. Και το ύψιστο συμφέρον, για μια πολιτική κάστα, είναι η παραμονή, στην εξουσία. Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα, αφού η πολιτική, ως τρέχουσα και πραγματική έννοια, δεν είναι τίποτε άλλο, από την κατάκτηση και την διατήρηση της πολιτικής εξουσίας, μέσα σε μια κοινωνία.

Και φυσικά, αυτό είναι εκείνο, που έπραξε η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, με επί κεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα. Θεώρησε ότι, αν αποδεχόταν την λαϊκή εντολή, που προέκυπτε από το "ΟΧΙ" του δημοψηφίσματος της 5/7/2015, δεν θα μπορούσε να διαχειρισθεί την εξουσία και θα την έχανε, ενώ, παράλληλα, δεν μπορούσε να εγκαταλείψει τις "ευρωπαϊστικές" αυταπάτες της, που ήσαν απόρροια της ευρωσταλινικής της παιδείας, οι καταβολές της οποίας ανάγονται, στον Enrico Berlinguer και στον Λεωνίδα Κύρκο.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξε καμμία προδοσία. Υπήρξε και έπαιξε - και εξακολουθεί να παίζει - καθοριστικό ρόλο, στην εξέλιξη των πραγμάτων, βλέποντας την απογοήτευση και την δυσθυμία, που υπάρχει, στην ελληνική κοινωνία, γεγονός το οποίο προοιωνίζεται, για δυσάρεστες εξελίξεις. Και τούτο διότι, όταν κάποιος καλεί το εκλογικό σώμα να ψηφίσει, κατά του νέου Μνημονίου, που οι ξένοι δανειστές ήθελαν να επιβάλουν στην ελληνική κοινωνία και στην συνέχεια, μετά από μια πανηγυρική νίκη, ανασταίνει τους νικημένους, με τους οποίους, προφανώς, έχει έλθει, σε προσυνεννόηση και εφαρμόζει τα αντίθετα, από την σαφέστατη λαϊκή εντολή του 68,31% του εκλογικού σώματος - γεγονός το οποίο, από μόνο του, συνιστά ένα βαρύτατο ποινικό αδίκημα -, προφανώς υπάρχει μια κοροϊδία, μια εξαπάτηση και ένα είδος προδοσίας του εκλογικού σώματος.

Αυτό, όμως, από κοινωνιολογική άποψη, είναι αδιάφορο, αφού στην καθημερινή πολιτική πρακτική, αυτή η συμπεριφορά είναι κάτι το σύνηθες. Απλώς, η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος, αντιτιθέμενη, στο νέο Μνημόνιο, που, τελικά, εφαρμόστηκε, βρήκε - ως συνήθως -  τα λάθος εργαλεία, για να εκφράσει την βούλησή της. Και αυτά τα ακατάλληλα εργαλεία, για να εκφράσουν την λαϊκή βούληση, ήσαν ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες του Πάνου Καμμένου. Και δυστυχώς, μετά από την απομάκρυνση, από το ταμείο, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Η πολιτική ομάδα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, απλώς, εξυπηρέτησε τα δικά της συμφέροντα, έτσι όπως αυτή θεώρησε ότι είναι αυτά τα συμφέροντα και έτσι όπως εκτίμησε ότι εξυπηρετούνται, ως μια συγκροτημένη εξουσιαστική ομάδα, με ιδιοτελή συμφέροντα.

Τα λαϊκά στρώματα, που εκφράστηκαν, με το "ΟΧΙ", κέρδισαν και νίκησαν, στο δημοψήφισμα της 5/7/2015, αλλά έχασαν και ηττήθηκαν, κατά κράτος, από την εντόπια ελίτ και τον μνημονιακό πολιτικό κόσμο, στην εφαρμοσμένη πολιτική, διότι δεν είχαν τα κατάλληλα όργανα, για να επιβάλουν την εφαρμογή της άποψής τους.

Εξαπατήθηκαν; Ναι. Αλλά η αλήθεια είναι ότι εμπιστεύθηκαν εκείνους που δεν έπρεπε. Και αυτό δεν λέγεται, ως μομφή, ή κατηγορία. Λέγεται, ως διαπίστωση και με σαφή γνώση και κατανόηση του πως λειτουργούν οι εξουσιαστικές πολιτικές ελίτ, μέσα στις ανθρώπινες κοινωνίες.  

Η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, αν και είχε πάρει τις αποφάσεις της και είχε ταθεί, υπέρ της άνευ όρων, παραμονής στην ευρωζώνη, διεξήγαγε το δημοψήφισμα, όχι, τόσο, για να πιέσει τους ευρωζωνίτες. Είχε αντιληφθεί ότι κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο, αφού εκείνοι είχαν καταλάβει ότι ο Αλέξης Τσίπρας και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είχαν υποταχθεί, στις ντιρεκτίβες του ευρωδιευθυντηρίου.

Το δημοψήφισμα το πραγματοποίησαν οι ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ και των Ανεξάρτητων Ελλήνων, προκειμένου, να ηττηθεί η εσωκομματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ και με προοπτική να χαθεί, με την υπερψήφιση του ΝΑΙ, ή, με μια οριακή νίκη του ΟΧΙ, που θα επέτρεπαν, στον Αλέξη Τσίπρα να κάνει μια αξιοπρεπή κωλοτούμπα, με τον ισχυρισμό ότι δεν μπορεί να μην αποδεχθεί την λαϊκή ετυμηγορία, ή ότι δεν είναι διατεθειμένος να διχάσει τον λαό.

Τελικά, η μεγάλη νίκη του ΟΧΙ, μπορεί να δυσκόλεψε την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αυτή η ομάδα, ανασταίνοντας τους πεθαμένους και ηττημένους κομματικούς αντιπάλους της, δηλαδή με την βοήθεια της μνημονιακής αντιπολίτευσης, έκανε την κωλοτούμπα, ψήφισε το 3ο Μνημόνιο και κατάφερε να υπερκεράσει και να νικήσει την εσωκομματική της αντιπολίτευση, με την προκήρυξη των βουλευτικών εκλογών της 20/9/2015, χάρη και στα παιδαριώδη λάθη εκλογικής τακτικής του Παναγιώτη Λαφαζάνη και του κόμματός του, που αρνήθηκαν να συνάψουν την απαραίτητη εκλογική συμμαχία, που έπρεπε, με το ΕΠΑΜ του Δημήτρη Καζάκη.

Αν είχαν συνάψει αυτήν την εκλογική συμμαχία, το σημερινό πολιτικό σκηνικό θα ήταν, ριζικά, διαφορετικό, αφού αυτός ο εκλογικός συνασπισμός θα είχε εισέλθει, στην βουλή και φυσικά, η παρούσα κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να είχε σχηματισθεί, ενώ και το πολιτικό κλίμα θα ήταν, εντελώς άλλο και τελείως διαφορετικό. Κυβέρνηση των μνημονιακών δυνάμεων θα είχε, προφανώς, σχηματισθεί, αλλά ο βηματισμός της κοινωνίας θα είχε άλλους ρυθμούς και η εφαρμογή των μέτρων του 3ου Μνημονίου θα ήταν, πολύ πιο δυσχερής. Δυσχερέστατη.

Το συμπέρασμα που βγαίνει, από όλη αυτή την τραγική διαδικασία, είναι ότι, εντέλει, ο Αλέξης Τσίπρας μπορούσε να μην διεξαγάγει το δημοψήφισμα της 5/7/2015. Δεν το χρειαζόταν. Υπερεκτίμησε τις δυνατότητες της εσωκομματικής του αντιπολίτευσης και υποτίμησε την προσωπική επιρροή του, στο εκλογικό σώμα, που, τότε, ήταν πολύ μεγαλύτερη, από όσο αυτός υπολόγιζε. Και μάλιστα, πολύ μεγαλύτερη από όσο θα έπρεπε να ήταν.

Αλλά, αυτή η κατάσταση, που επικρατούσε, στην κοινωνία και στο εκλογικό σώμα, ήταν, τότε, φυσιολογική.

[Όποιος θέλει μπορεί να δει και τα δημοσιεύματα, που έκανα, εκείνη την εποχή, σε αυτό εδώ το μπλογκ, με τίτλους : Δημοψήφισμα στις 5 Ιουλίου 2015; Καλοδεχούμενο, αν και απροετοίμαστο, αφού η διεξαγωγή του θα πλήξει, καίρια, τον σκληρό πυρήνα του ελιτιστικού κατασκευάσματος της ευρωζώνης. (Σε παράλληλο τοπικό νόμισμα, θα οδηγήσει η καταψήφιση των προτάσεων των δανειστών); και Το δημοψήφισμα της 5-7-2015 και το μετέωρο βήμα του εκλογικού σώματος, προς το OXI, στις απαιτήσεις των ξένων δανειστών. Το θολό εκλογικό τοπίο, ενώπιον της αποτυχίας των διαπραγματεύσεων, του ελληνικού bank run και του κλεισίματος των ελληνικών τραπεζών. (Γιατί δεν πρέπει να επιτραπεί στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, μια ηρωική απόδραση, από την κυβερνητική εξουσία) και 5/7/2015 : Ένας θρίαμβος για το OXI, το οποίο δεν πρέπει να μετατραπεί, σε ΝΑΙ. (Ο ΣΥΡΙΖΑ, οι απειλές για χρήση του seigniorage και η ιστορική ευκαιρία, για την Ελλάδα, να εγκαταλείψει το ευρώ και να αναστείλει την συμμετοχή της, στην ευρωζώνη). It's time to go back to drach... και 25/1/2015 - 20/9/2015 : Έγκλημα και τιμωρία, χωρίς άμεσες συνέπειες, για τον ΣΥΡΙΖΑ, που έχασε 320.074 ψήφους. (Η άνετη εκλογική νίκη του Αλέξη Τσίπρα και ο επικείμενος πολιτικός αφανισμός του κόμματος, στο οποίο ηγείται).. Έχουν την χρησιμότητά τους].



Τρίτη, 3 Ιουλίου 2018

Το δυσοίωνο και ζοφερό μέλλον των συντάξεων και των συνταξιούχων, μέσα από τους αριθμούς και τα μεγέθη του "Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος Δημοσιονομικής Προσαρμογής 2018 - 2022" και του "μεταμνημονιακού" Μνημονίου. (Ο σώζων εαυτόν, σωθείτω)...




Τον πίνακα αυτόν τον έχουμε ξαναδεί. Προέρχεται, από το "Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Προσαρμογής 2018 - 2022" και τον παρουσίασα, σε αυτό εδώ το μπλογκ, σε δημοσίευμα του περασμένου Ιουνίου, με τίτλο : Από το προκαταρκτικό "Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Προσαρμογής" 2018 - 2022, μέχρι την ολοκλήρωση και την υπογραφή του 4ου Μνημονίου, η απόσταση, που μένει να διανυθεί είναι, πλέον, μικρή. Μόλις ένα τσιγάρο δρόμος..., αλλά είναι χρήσιμο να τον επεξεργαστούμε, αναλυτικότερα, διότι περιγράφει, ανάγλυφα και με αριθμούς, τις συμφωνημένες και προϋπολογισμένες "παρεμβάσεις", στις συνταξοδοτικές δαπάνες και τα λοιπά δημοσιονομικά μεγέθη. Περιγράφει, δηλαδή, τις τσεκουράτες περικοπές, που πρόκειται να γίνουν, σε όλη την διάρκεια της περιόδου, που ξεκινάει, από εφέτος και κλείνει το 2022. Για τον λόγο αυτόν τον ξαναπαρουσιάζω (διορθωμένο αυτήν την φορά, ως προς το χρονικό εύρος του), προκειμένου να δούμε τις χαοτικές αντινομίες των πεπραγμένων της σημερινής κυβέρνησης, με τους προπαγανδιστικούς ισχυρισμούς της.

Βέβαια, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, αφού συμφώνησε, στα κείμενα και στις δεσμεύσεις του "μεταμνημονιακού" Μνημονίου, δηλαδή, στο "Πρόγραμμα της μεταμνημονιακής παρακολούθησης", το οποίο αποτελεί την χρονική και ουσιαστική επέκταση του 3ου Μνημονίου και είναι ένα νέο Μνημόνιο και παρά το γεγονός ότι θα υποχρεωθεί να υπογράψει μια νέα (τροποποιημένη) σύμβαση χρηματοδότησης, με τον ESM του Klauss Regling, είτε με μόνη την υπογραφή του υπουργού Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτου, είτε και με επικύρωσή της από την ελληνική βουλή, η οποία σύμβαση θα προσδιορίζει τους όρους εκταμίευσης της δόσης των 15 δισ. € του 3ου Μνημονίου, εξακολουθεί να προβάλει, προπαγανδιστικώ τω τρόπω, τον ισχυρισμό ότι η χώρα βγαίνει, από τα Μνημόνια, όμως αυτά που έχει υπογράψει, αυτά που έχει ψηφίσει και αυτά που έχει συμφωνήσει, για όσα πρόκειται να πράξει η ίδια και οι διάδοχοί της είναι πολύ σκληρά και φυσικά, αποδομούν το φαιδρό "αισιόδοξο" αφήγημα, πάνω στο οποίο προσπαθεί να στηριχθεί.

Έτσι, το "Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Προσαρμογής 2018 - 2022", το οποίο, τον περασμένο μήνα, ψήφισε η ετοιμόρροπη κοινοβουλευτική πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ και η Απόφαση του Eurogroup της 21-22/6/2018, που θα συνοδευθούν, από την χρηματοδοτική σύμβαση , με τον ESM έχουν μια πολύ μεγάλη σαφήνεια και τα κείμενά τους είναι ευκρινέστατα, ως προς το τί πρέπει να γίνει, όλη αυτήν την πενταετία, που διανύουμε, μέχρι το 2022.

Ειδικά, ως προς τις συντάξεις και γενικότερα, την συνταξιοδοτική δαπάνη αυτό, που πρόκειται να συμβεί είναι, αρκούντως, δραματικό, αφού οι περικοπές, που θα ακολουθήσουν, μέσα στην πενταετία, θα φθάσουν και προϋπολογίζεται να ξεπεράσουν τα 13 δισ. €. Έτσι, οι προγραμματισμένες "παρεμβάσεις", στην συνταξιοδοτική δαπάνη, όχι, μόνο, δεν θα σταματήσουν το 2019, όπως θέλει να ισχυρίζεται η κυβέρνηση, η οποία, απλώς, ελπίζει και προσπαθεί, με αφορμή το μεγάλο πρόβλημα, που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση της Angela Merkel, με το μεταναστευτικό, να της δοθεί, από το Βερολίνο, μια μικρή ετήσια, ή έστω, εξάμηνη αναβολή, αλλά, αντιθέτως, θα κλιμακωθούν, ως εξής :

Το 2019, οι προβλεπόμενες "παρεμβάσεις", στην συνταξιοδοτική δαπάνη, θα φθάσουν, στα 2,882 δισ. €. Το 2020, οι "παρεμβάσεις" αυτές θα φθάσουν, στα 2,967 δισ. €. Το 2021, οι "παρεμβάσεις", στην συνταξιοδοτική δαπάνη, θα εκτιναχθούν, στα 3,115 δισ. €. Και τέλος (;) το 2022, οι περικοπές θα ολοκληρωθούν (;), στα 2,918 δισ. €.

Προφανώς, ύστερα από όλα αυτά, οι συντάξεις, που θα απομείνουν να δίνονται, στους δυστυχείς δικαιούχους, θα είναι συντάξεις, οι οποίες θα μπορούν να χαρακτηρισθούν, ένα σύνολο φιλοδωρημάτων, αφού η μέση μηνιαία σύνταξη θα καταλήξει να έχει ένα ύψος μικρότερο, από τα 500,00 €, την στιγμή, που τώρα κυμαίνεται, κάπου στα 830,00 €.

Αυτή η προβλεπόμενη και συμφωνημένη εξέλιξη δεν είναι μη αναμενόμενη, αν μείνουμε, μέσα στα πλαίσια των απαιτήσεων των ξένων δανειστών, έτσι όπως αυτές προκύπτουν, από τις συντονισμένες δράσεις, που έχουν συμφωνηθεί, με την ελληνική κυβέρνηση (την οποία ο Αλέκος Αλαβάνος έχει χαρακτηρίσει, ως την πιο πουλημένη κυβέρνηση, από την εποχή της χρεωκοπίας του 1893. Δεν έχει δίκιο. Οι πιο πουλημένες κυβερνήσεις, που πέρασαν από τον τόπο, ήσαν οι κυβερνήσεις των δωσίλογων, κατά την περίοδο της γερμανικής Κατοχής, στην δεκαετία του 1940). Το γιατί δεν είναι δύσκολο να το καταλάβουμε.

Οι ξένοι δανειστές, με την χρονική επιμήκυνση του 3ου Μνημονίου, απαιτούν τα εξής απίθανα :

1) Το 2018, το ελληνικό ΑΕΠ να φθάσει, στα 182 δισ. € και το ελληνικό δημόσιο χρέος να αντιστοιχεί, στο 183% του ΑΕΠ αυτού, δηλαδή να ισούται, με 333,06 δισ. €. (Το ελληνικό δημόσιο χρέος, ήδη, τον Μάρτιο του 2018, έχει φθάσει, στα 343 δισ. € και θα αυξηθεί, ακόμη, περισσότερο).

2) Το 2019, το ελληνικό ΑΕΠ θα πρέπει να φθάσει, στα 189 δισ. € και το ελληνικό δημόσιο χρέος να ισούται, με το 170% αυτού του ΑΕΠ, γεγονός το οποίο σημαίνει ότι θα πρέπει να έχει πέσει, στα 321,3 δισ. €.

3) Το 2020, το ελληνικό ΑΕΠ θα πρέπει να φθάσει, στα 197 δισ. € και το δημόσιο χρέος της χώρας να αντιστοιχεί, στο 161% του ΑΕΠ. Δηλαδή να ισούται, με 317,17 δισ. €.

4) Το 2021 υποτίθεται ότι το ελληνικό ΑΕΠ θα συνεχίσει την ανοδική του πορεία και θα φθάσει, στα 204 δισ. €, ενώ το ελληνικό δημόσιο χρέος θα πρέπει να έχει πέσει, στο 153% του ΑΕΠ. Δηλαδή θα πρέπει να βρίσκεται στα 312,12 δισ. €.

5) Τέλος, το 2022, το ελληνικό ΑΕΠ θα πρέπει να φθάσει, στα 212 δισ. €, ενώ το ελληνικό δημόσιο χρέος θα πρέπει να ισούται, με το 150% του ΑΕΠ και να διαμορφωθεί, στα 318 δισ. €. 

Εννοείται ότι αυτοί οι συνδυασμοί είναι απίθανοι και δεν μπορούν να υπάρξουν. Όπως απίθανο είναι και το να αυξηθεί το ελληνικό ΑΕΠ, από το 2017, στο 2022, κατά 34,2 δισ. € (το 2017, το ελληνικό ΑΕΠ υποτίθεται ότι έχει φθάσει, στα 178 δισ. €, κάτι που, όμως, είναι, μόνο, μια υπόθεση και όχι πραγματικότητα) και παράλληλα το πρωτογενές πλεόνασμα των ελληνικών κρατικών προϋπολογισμών, κατά την ίδια περίοδο να φθάσει, στα 42,4 δισ. €, όπως, επίσης, απαιτούν οι ξένοι δανειστές και έχουν αποδεχθεί ο Αλέξης Τσίπρας και ο Πάνος Καμμένος.

Το αστείο είναι ότι, με βάση αυτές τις παραδοχές, έχουν υπολογισθεί οι "χρειαζούμενες", σύμφωνα με την συλλογιστική των ξένων δανειστών, των φωστήρων της οδού Καραγεγώργη Σερβίας, του Γιώργου Χουλιαράκη και του Ευκλείδη Τσακαλώτου, "παρεμβάσεις", στην συνταξιοδοτική δαπάνη, κατά την περίοδο 2018 - 2022.

Έτσι, οι περικοπές αυτές, οι οποίες είναι, ούτως, ή άλλως, θηριώδεις, ισχύουν και θα περιορισθούν, σε αυτά τα μεγέθη, εάν ισχύσει το "αισιόδοξο" σενάριο του "Μεσοπροθέσμου Προγράμματος Δημοσιονομικής Προσαρμογής 2018 - 2022". Όμως, δυστυχώς, για τους συνταξιούχους, εάν αυτό το σενάριο δεν ευδοκιμήσει, τότε, οι δημοσιονομικές "παρεμβάσεις" - δηλαδή, όπως έχουμε πει, οι περικοπές -, στην συνταξιοδοτική δαπάνη θα είναι, ακόμη, χειρότερες. Οι συντάξεις, απλώς, θα πετσοκοπούν και η μέση μηνιαία σύνταξη θα πέσει κάτω (έως και πολύ κάτω), από τα 500,00 €.

Αυτό είναι το δυσοίωνο και ζοφερό μέλλον, που επιφυλάσσει η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα και το "ευρωπαϊστικό" πολιτικό σύστημα της χώρας μας, στους συνταξιούχους του παρόντος και του μέλλοντος.

Ο σώζων εαυτόν σωθείτω.

Την παρούσα κυβέρνηση πάντως, δεν την σώζει κανένας (παρά, μόνο μια μικρή αναβολή, την οποία και προσπαθεί να παζαρέψει, με αφορμή το μεταναστευτικό, προκειμένου να μπορέσει να επιβιώσει εκλογικά, ως δεύτερη πολιτική δύναμη, στον τόπο). Ούτε και τις επόμενες, εάν τολμήσουν να εφαρμόσουν αυτά τα σχέδια επί χάρτου...



Τρίτη, 26 Ιουνίου 2018

Από τον ΓΑΠ, στον Αλέξη Τσίπρα : Η ολέθρια μετατροπή του ελληνικού δημόσιου χρέους, από ένα χρέος, στις τράπεζες, σε ένα χρέος σε θεσμούς, που ασκούν δημόσια εξουσία, η "Φάρμα των Ζώων" του George Orwell και η επιτηδευμένη μπουρδολογία της Απόφασης του Eurogroup.

2010 - 2018 : Η ολέθρια εξέλιξη  της κατανομής του ελληνικού δημόσιου χρέους, ανάμεσα, στον ιδιωτικό τομέα (τράπεζες) και τους ξένους θεσμικούς δανειστές (κράτη της ευρωζώνης, ευρωθεσμοί και Δ.Ν.Τ.), ήτοι τον αποκαλούμενο, ως "επίσημο τομέα".


Βλέποντας τον παραπάνω πίνακα, μπορούμε, όχι με μεγάλη δυσκολία, να καταλάβουμε την τεράστια παγίδα, μέσα στην οποία έχει εγκλωβισθεί η ελληνική κοινωνία και την αιτία της κατακλυσμιαίας καταστροφής της ελληνικής οικονομίας. Μπορούμε, επίσης, εύκολα, να αντιληφθούμε και το τεράστιο μέγεθος του εγκλήματος, που διέπραξαν ο ΓΑΠ και το σύνολο της ελληνικής "ευρωπαϊστικής" ελίτ, εις βάρος του πληθυσμού της χώρας, με την μεθόδευση της ελληνικής χρεωκοπίας του Απριλίου - Μαΐου 2010 και την υπαγωγή της χώρας, στο νεοαποικιακό καθεστώς των Μνημονίων.

Για να γίνει ευκρινέστερη αυτή η διαπίστωση, απαραίτητο είναι να κατανοήσουμε το τί ακριβώς, απεικονίζει ο πίνακας αυτός. Και αυτό, που απεικονίζει, είναι, αφοπλιστικά, απλό και αυτονόητο. Αλλά, επειδή, στους καιρούς μας, όπως λέει και ο Ευάγγελος Βενιζέλος, τα αυτονόητα, κάθε άλλο, παρά αυτονόητα είναι, χρήσιμο είναι να τα εξηγήσουμε.

Ο πίνακας, προσδιορίζει, την κατανομή του ελληνικού δημόσιου χρέους, όσον αφορά την, επί τοις εκατό του συνολικού του μεγέθους, κατανομή των ποσών του χρέους αυτού, ανάμεσα, στις ιδιωτικές τράπεζες και στον λεγόμενο "επίσημο" τομέα, στον οποίο περιλαμβάνονται, ως δανειστές, τα κράτη της ευρωζώνης, από το 1ο Μνημόνιο και το Δ.Ν.Τ., με τους ευρωθεσμούς (EFSF, ESM), που δάνεισαν το ελληνικό δημόσιο, κατά την διάρκεια και των τριών Μνημονίων.

Έτσι, το 2010, δηλαδή, στο πρώτο έτος των Μνημονίων, το ποσοστό συμμετοχής των επίσημων θεσμικών δανειστών, στο συνολικό ελληνικό δημόσιο χρέος, έφθασε, στο 16%.

Το 2011, δηλαδή, στο δεύτερο έτος των Μνημονίων, το ποσοστό συμμετοχής των επίσημων θεσμικών δανειστών, στο ελληνικό δημόσιο χρέος, έφθασε, στο 26%.

Όπως φαίνεται, μέχρι τότε, τα πράγματα ήσαν, ακόμη, ελεγχόμενα. Από εκεί και πέρα, τα πράγματα κατέστησαν ανεξέλεγκτα, αφού το 2012, δηλαδή, στο τρίτο έτος των Μνημονίων, το οποίο είναι και το πρώτο έτος εφαρμογής του 2ου Μνημονίου, το ποσοστό συμμετοχής των επίσημων θεσμικών δανειστών, στο ελληνικό δημόσιο χρέος, εκτοξεύτηκε, με ιλιγγιώδη ταχύτητα, στο 82%, ένα ποσοστό, το οποίο διατηρήθηκε, μέχρι το 2016 και εξακολουθεί, μέσες-άκρες, να κινείται, σε παραπλήσια επίπεδα, περιορίζοντας, την συμμετοχή των τραπεζών, στο 18%, περίπου, του συνολικού ελληνικού δημόσιου χρέους.

Αυτό είναι το τεράστιο έγκλημα, που διέπραξαν ο μοιραίος ΓΑΠ και οι εντόπιοι "ευρωπαϊστές". Παρέλαβαν ένα δημόσιο χρέος, το οποίο, εξ ολοκλήρου, οφειλόταν, προς τον ιδιωτικό τομέα, δηλαδή, στις τράπεζες και μέσω των Μνημονίων, το μετέτρεψαν, εν ριπή οφθαλμού, σε ένα χρέος, οφειλόμενο, προς τον επίσημο τομέα, δηλαδή, προς τους ξένους θεσμικούς δανειστές.

Το γιατί αυτή η πράξη είναι, κατ' εξοχήν, εγκληματική και ισοδυναμεί, με προδοσία του "ευρωπαϊστικού" πολιτικού κόσμου και της εντόπιας ελίτ, που στήριξαν, αναφανδόν, τον ΓΑΠ, σε αυτήν την καταστροφική επιλογή, το έχουμε εξηγήσει, πολλές φρές, σε αυτό, εδώ, το μπλογκ, ήδη, από την αρχή της ελληνικής τραγωδίας. Όμως, δεν βλάπτει να το ξαναπούμε.

Όσο το ελληνικό δημόσιο χρέος ήταν ένα χρέος οφειλόμενο, στην ολότητά του, σχεδόν, προς τον ιδιωτικό τομέα, δηλαδή,  προς την ελληνική και την διεθνή μπατιροτραπεζοκρατία, το χρέος αυτό μπορούσε να είναι διαχειρίσιμο, από το ελληνικό δημόσιο. Μπορούσε να αναδιαρθρωθεί. Μπορούσε να επιμηκυνθεί, καθ ολοκληρίαν, ή εν μέρει. Μπορούσε να κουρευτεί. Μπορούσε να μην πληρωθεί, μέσα στις ταγμένες προθεσμίες.

Όλα αυτά, μπορούσαν να γίνουν, επειδή, ανάμεσα, στα άλλα, το ελληνικό δημόσιο χρέος, διεπόταν, από το ελληνικό δίκαιο και οι τράπεζες, σε περίπτωση αθέτησης πληρωμής, ή σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, που προέκυπτε αντιδικία, ανάμεσα στο ελληνικό κράτος και σε αυτές, ήσαν υποχρεωμένες να προσφύγουν, στα ελληνικά δικαστήρια, τα οποία ήσαν υποχρεωμένα να εφαρμόσουν και ως προς την καθ' ύλην και ως προς την, κατά τόπον, αρμοδιότητα, την ελληνική νομοθεσία.

Με λίγα λόγια, το ελληνικό δημόσιο μπορούσε να κηρύξει στάση πληρωμών, ή μπορούσε να προβεί, σε οποιονδήποτε άλλον χειρισμό, που έκρινε απαραίτητο, ανάλογα, με τις περιστάσεις και φυσικά, να καταλήξει, σε έναν επωφελή, διακανονισμό, με τις δανείστριες τράπεζες, από θέση ισχύος και χωρίς να έγκειται, σε αυτές να αποφασίσουν, για το τί θα κάνει και το τί δεν θα κάνει το κράτος, στην σφαίρα της άσκησης της οικονομικής, της κοινωνικής και εν γένει, της εσωτερικής του πολιτικής.


 Την ώρα, που ο ΓΑΠ και η "ευρωπαϊστική" ελίτ του τόπου μας, έσκαβαν τον λάκκο και ετοίμαζαν τον μνημονιακό τάφο της ελληνικής κοινωνίας, έτρεφαν τον πληθυσμό της χώρας, με προπαγανδιστικές παραμυθολόγες θριαμβολογίες. Τα ίδια κάνει, 8 χρόνια μετά και η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα. Και φυσικά, τα αποτελέσματα θα είναι τα ίδια. Και χειρότερα...





Με την μετατροπή του ελληνικού δημόσιου χρέους, από ένα οφειλόμενο, σε τράπεζες, χρέος, σε ένα χρέος, το οποίο οφείλεται σε επίσημους δανειστές, οι οποίοι ασκούν δημόσια εξουσία, όπως το Δ.Ν.Τ. και οι ευρωθεσμοί και υπαγόμενο, στο αγγλικό και όχι, πλέον, στο ελληνικό δίκαιο, το ελληνικό δημόσιο, αποδεχόμενο τους όρους και τις προϋποθέσεις των Μνημονίων, δεν μπορεί να επιδιώξει την ουσιαστική ελάφρυνση του χρέους του (το οποίο έχει φθάσει, τον Απρίλιο του 2018, στα 344 δισ. €, από 300 δισ. €, που ήταν τον Ιανουάριο του 2010 και παρά το κούρεμα, που έγινε, τον Φεβρουάριο του 2012).

Και δεν είναι, μόνο, το ελληνικό κράτος, που δεν μπορεί να διεκδικήσει την ουσιαστική ελάφρυνση του χρέους του. Ούτε και οι θεσμικοί δανειστές μπορούν να αποδεχθούν, έτσι εύκολα, μια τέτοια ελάφρυνση και τούτο διότι, ως θεσμικοί δανειστές, που ασκούν δημόσια εξουσία, υπάγονται, στις κυβερνήσεις, οι οποίες αποφασίζουν, για τα θέματα αυτά και οι οποίες δίνουν λόγο, στα κοινοβούλιά τους και στα εκλογικά σώματα, που τις εκλέγουν, ενώ, από την άλλη πλευρά, υπάρχουν και τεράστια συμφέροντα, που έχουν επενδυθεί, σε, αυτού του είδους, τα χρέη, τα οποία δεν είναι δυνατόν να σβησθούν, είτε με μια μονοκονδυλιά, είτε, μέσω διαβουλεύσεων.

Με λίγα λόγια : Εάν, στα πλαίσια της ευρωζώνης, ή του Δ.Ν.Τ., χαρισθούν, στην Ελλάδα, τα δημόσια χρέη της (εν όλω, ή έν μέρει), τότε, αυτό θα πρέπει να γίνει και σε άλλους. Αυτό θα δημιουργήσει μια ανακατανομή, στα εισοδήματα και στα περιουσιακά στοιχεία, τα οποία θα κληθούν να καλύψουν οι υπόλοιποι και θα ανατρέψει την κερδοφορία εκείνων, που έχουν νόμιμα συμφέροντα, από αυτά τα κεφάλαια και εμφανίζονται να τα έχουν πληρώσει, ή να είναι οι δικαιούχοι τους.

Φυσικά, μέσα στα πλαίσια μιας ενεργού νομισματικής ένωσης, κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει, σε μεγάλη έκταση. Έγινε, εν μέρει, στην Ελλάδα, τον Φεβρουάριο του 2012, με τον όρο να μην ξαναγίνει. Έγινε, επίσης, με έμμεσο τρόπο, στην περίπτωση της Ιρλανδίας, το 2011, με έκδοση ενός ποσού 50 δισ. €, το οποίο επέτρεψε η Ε.Κ.Τ., να τυπώσει η ιρλανδική κυβέρνηση, προκειμενου να χρηματοδοτηθεί το έλλειμμα των καταρρεουσών τραπεζών της χώρας αυτής.

Κάτι παραπάνω δεν προβλέπεται να γίνει.

Και δεν προβλέπεται να γίνει, διότι ο επόμενος, που ζητεί ελάφρυνση του δημόσιου χρέους του, είναι η Ιταλία, με ένα τεράστιο δημόσιο χρέος, το οποίο ξεπερνάει το 1,3 τρισ. € και ενώ η νέα ιταλική κυβέρνηση επιθυμεί να της χαρισθεί, τουλάχιστον, το ποσόν των 250 δισ. €, το οποίο, μέχρι τώρα, έχει εξυπηρετήσει η Ε.Κ.Τ. του Mario Draghi .
Αυτή είναι η πεμπτουσία της ύπαρξης των Μνημονίων. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες - κυρίως οι γαλλογερμανικές -, που είχαν εκτεθεί, στο ελληνικό δημόσιο χρέος, έπρεπε να διασωθούν, με ένα τρόπο, που δεν θα γινόταν ενοχλητικός, για τις κοινωνίες των χωρών αυτών και φυσικά, όχι, με άμεσο κρατικό χρήμα, το οποίο θα έπρεπε να διατεθεί, εάν το ελληνικό δημόσιο προχωρούσε, σε οποιαδήποτε μορφή στάσης πληρωμών, ή αθέτησης του ελληνικού δημόσιου χρέους.

Και φυσικά, αυτά τα συμφέροντα είναι που εξυπηρέτησε ο ΓΑΠ, όταν, τον Ιανουάριο του 2010, αποδεχόταν την πρόταση του, τότε, προέδρου της Γαλλίας Nicolas Sarkozy να μην προχωρήσει σε οποιαδήποτε μορφή ελληνικής κρατικής χρεωκοπίας, η οποία θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί, ευχερέστατα και με ευνοϊκούς, για το ελληνικό κράτος, για την ελληνική οικονομία και για την ελληνική κοινωνία, τρόπους.

Αυτό είναι το τεράστιο έγκλημα, που διέπραξε ο ΓΑΠ, τον Μάϊο του 2010 (και συνεχίζεται, από τον Αλέξη Τσίπρα). Ένα έγκλημα, το οποίο ξεπερνάει τα όρια της προδοσίας, κατά της ελληνικής κοινωνίας και του εκλογικού σώματος, το οποίο τον ψήφισε, στις μοιραίες βουλευτικές εκλογές της 4/10/2009, με ένα σκεπτικό και για ένα πρόγραμμα δράσης, ως πρωθυπουργού, τα οποία ουδεμία σχέση είχαν, με αυτά που, τελικά, αυτός πραγματοποίησε, ρίχοντας την κοινωνία μας, στον λάκκο των λεόντων των Μνημονίων, το έσχατο των οποίων είναι το, οργουελλιανής εμπνεύσεως, "Πρόγραμμα Μεταμνημονιακής Παρακολούθησης", δηλαδή το 4ο Μνημόνιο, που υπέγραψε και του οποίου τις νομικές και τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, θα ολοκληρώσει, εντός των προσεχών δύο μηνών, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.

Αξίζει να δούμε το αυθεντικό κείμενο της επιτομής του, έτσι όπως αυτό δημοσιεύτηκε, τα ξημερώματα της 22/6/2018. Πραγματικά, οι περιγραφικές λεκτικές επιτηδεύσεις του κειμένου αυτού ταιριάζουν, απόλυτα, στις περιγραφές του George Orwell και στην γλωσσική διαστροφή της "Φάρμας των Ζώων". Και τούτο διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η "Ευρωπαϊκή Ένωση", είναι η δίδυμη αδελφή της αλησμόνητης "Ε.Σ.Σ.Δ."

Ας δούμε, λοιπόν, το κείμενο αυτό και ας το "απολαύσουμε", ως προς την έκταση και την ποιότητα της επιτηδευμένης μπουρδολογίας του :
"The Eurogroup commends the Greek authorities for the completion of all the agreed prior actions of the final review of the ESM programme. We congratulate the Greek authorities and Greek people for the successful conclusion of the ESM programme. The Eurogroup acknowledges the significant efforts made by the Greek citizens over the last years. Greece is leaving the financial assistance programme with a stronger economy building on the fiscal and structural reforms implemented. It is important to continue these reforms, which provide the basis for a sustainable growth path with higher employment and job creation, which in turn is Greece's best guarantee for a prosperous future.
The Eurogroup welcomes the commitment of the Greek authorities to continue and complete all key reforms adopted under the ESM programme and to ensure that the objectives of the important reforms adopted are safeguarded. We also welcome the finalization of a comprehensive growth strategy by the Greek authorities. This strategy, which aims at enhancing Greece's long-term growth potential and improving the investment climate, underlines the Greek ownership of the reform process following the ESM programme. The Eurogroup further welcomes the signature of a 'Cooperation and Support Plan' between the Greek authorities and the European Commission's Structural Reform Support Services, which provides the continued provision of technical assistance to support reform implementation in the coming years.

DSA and primary surplus

The Eurogroup returned to the sustainability of Greek debt on the basis of an updated debt sustainability analysis provided by the European institutions. The implementation of an ambitious growth strategy and of prudent fiscal policies will be the key ingredients for debt sustainability. In this context the Eurogroup welcomes the commitment of Greece to maintain a primary surplus of 3.5% of GDP until 2022 and, thereafter to continue to ensure that its fiscal commitments are in line with the EU fiscal framework. Analysis of the European Commission suggests that this will imply a primary surplus of 2.2% of GDP on average in the period from 2023 to 2060.
The Eurogroup recalled the assessment of debt sustainability with reference to the agreed benchmarks for gross financing needs: GFN should remain below 15% of GDP in the medium term and below 20% of GDP thereafter while ensuring that debt remains on a sustained downward path.
The Eurogroup stressed the importance of basing its assessment on realistic and cautious assumptions, taking into account compliance with the EU fiscal framework and the impact of growth enhancing reforms and investment initiatives.
The Eurogroup agreed to implement, in addition to the short-term debt measures already in place, the following medium-and long-term debt measures in order to ensure that the agreed GFN objectives are respected also under cautious assumptions.
For the medium term, this includes the following upfront measures:
  • The abolition of the step-up interest rate margin related to the debt buy-back tranche of the 2nd Greek programme as of 2018.
  • The use of 2014 SMP profits from the ESM segregated account and the restoration of the transfer of ANFA and SMP income equivalent amounts to Greece (as of budget year 2017). The available income equivalent amounts will be transferred to Greece in equal amounts on a semi-annual basis in December and June, starting in 2018 until June 2022, via the ESM segregated account and will be used to reduce gross financing needs or to finance other agreed investments.
The two measures mentioned above are subject to compliance with policy commitments and monitoring, as outlined below.
  • A further deferral of EFSF interest and amortization by 10 years and an extension of the maximum weighted average maturity (WAM) by 10 years, respecting the programme authorized amount.
We agreed that based on a debt sustainability analysis to be provided by the European institutions, the Eurogroup will review at the end of the EFSF grace period in 2032, whether additional debt measures are needed to ensure the respect of the agreed GFN targets, provided that the EU fiscal framework is respected, and take appropriate actions, if needed. The Eurogroup will take into account a positive assessment in the post programme surveillance, particularly in the fiscal area and economic reform policies.
In this context, for the long term, the Eurogroup also recalled the May 2016 agreement on a contingency mechanism on debt which could be activated in the case of an unexpectedly more adverse scenario. If activated by the Eurogroup, it could entail measures such as a further re-profiling and capping and deferral of interest payments of the EFSF to the extent needed to meet the GFN benchmarks defined above.

Post programme surveillance framework

The Eurogroup stressed that debt relief measures should include incentives to ensure a strong and continuous implementation by Greece of the reform measures agreed in the programme. To ensure the market credibility of the package of debt measures, we agreed that policy commitments related to the programme will be linked to the return of SMP-ANFA income equivalent amounts as well as to the abolition of the step-up interest rate margin up to 2022. In this context, the Greek authorities have made specific policy commitments, as set out in the annex, to complete key structural reforms initiated under the ESM programme (including commitments to complete actions whose implementation is not fully in the hands of government) against agreed deadlines and made a general commitment to continue the implementation of all key reforms adopted under the ESM programme.
The Eurogroup welcomes the intention of the European Commission to activate the Enhanced Surveillance procedure in the coming weeks and also the support for this approach by the Greek authorities. The quarterly reports under Enhanced Surveillance will enable closer monitoring of the economic, fiscal and financial situation and the post programme policy commitments and will serve as a basis for the Eurogroup to agree on the return of SMP-ANFA income equivalent amounts and the cancellation of the step-up interest margin on EFSF.

ELSTAT /COEX

We recalled that the ongoing legal proceedings against the members of the Committee of Experts (CoEx) of TAIPED are a matter of very serious concern and we reaffirm our full confidence in the work of the experts, which was also confirmed by the Hellenic Court of Auditors. Preoccupations also concern the proceedings against the former President and senior staff of ELSTAT, notably as regards the alleged falsification of fiscal data. The Eurogroup continues to have full confidence that the data validated by Eurostat and delivered by ELSTAT since 2010, including the 2009 general government balance outturn, is in compliance with the rules that are applied in all Member States. The Eurogroup mandates the institutions to continue monitoring the developments in those cases and the supporting actions taken by the Greek authorities, including legislative actions if needed, for instance strengthening the independence of ELSTAT, in full respect of the independence of the judiciary, and report back to the Eurogroup in the context of the post programme surveillance.

Disbursement and cash buffer

Subject to the completion of national procedures, the ESM governing bodies are expected to approve the disbursement of the fifth and last tranche of the ESM programme amounting to EUR 15 bn. Out of this total amount, EUR 5.5 bn will be disbursed to the segregated account, to be used for debt servicing and EUR 9.5 bn will be disbursed to a dedicated account set up to build up cash buffers, to be used for debt service in case of needs. Such an account will be subject to appropriate safeguards and any possible future utilization of its funds for an efficient debt management will be agreed by the Greek authorities with the ESM/European institutions. Overall, Greece will be leaving the programme with a sizeable cash buffer of EUR 24.1 bn covering the sovereign financial needs for around 22 months following the end of the programme in August 2018, which represents a significant backstop against any risks.

IMF Participation

The IMF management welcomed the successful implementation of the ESM programme and the further specification of the debt measures given today by Member States. Although the Fund's own Stand-By Arrangement (SBA) can no longer be activated, the IMF confirmed its continued involvement in Greece in the post-programme surveillance framework alongside the European Institutions.
Finally, we also reaffirmed our commitment to continue to support Greece in its reform efforts to return to sustainable growth."
Και ο θεός, βοηθός...
(Μου αρέσει, που οι μπαγάσες του Eurogroup θυμήθηκαν να προστατεύσουν τον καταδικασμένο, για παράβαση καθήκοντος Ανδρέα Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ και τους διωκόμενους απατεώνες του ΤΑΙΠΕΔ, ζητώντας, παράλληλα, να τροποποιηθεί η ελληνική νομοθεσία, αλλά χωρίς να επηρεασθεί η "ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης"! Αυτό θα πει να ηγείται κάποιος μιας κοινωνίας, όμοιας, με εκείνη της "Φάρμας των Ζώων". Οι ευρωζωνίτες έχουν σπάσει όλα τα ρεκόρ! Ο Ιωσήφ Στάλιν και η παρέα του δεν έλεγαν τέτοιου επιπέδου ανοησίες. Ήσαν πιο πρακτικοί άνθρωποι).