1303 π.Χ.-1214 π.Χ. Το ανακατασκευασμένο πρόσωπο του Φαραώ Ραμσή Β’. 1ος αιώνας μ.Χ. Η Αθηνά Λημνία. 1620. Artemisia Gentileschi : "Η Ιουδήθ αποκεφαλίζει τον Ολοφέρνη". 1828-1936. Η ελληνική γαστρονομία. 1870. Νικηφόρος Λύτρας : "Επιστροφή από το πανηγύρι". 1890. Η οθωμανική Θεσσαλονίκη. Αρχές 20ου αιώνα. Παναγία Σουμελά. 1910-1932. Ριζούντα. 1813. Οι ηττημένοι Αλβανοί του οθωμανικού στρατού παρελαύνουν, στο Βελιγράδι. 1920-1950. Τραπεζούντα. 9/8/1942. Λένινγκραντ. 9/8/1943. Οι ναζί εκτελούν τον Franz Jägerstätter. 1946-1949. Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος 1/7/1952. Ο Michael Ventris ανανκοινωνει την αποκρυπτογράφηση της ελληνικής γραμμικής γραφής Β’. 14/8/1954. Η εκτέλεση του Νίκου Πλουμπίδη. 1957. Η περιπετειώδης κηδεία του Νίκου Καζαντζάκη. 21/7/1960. Η Σιρίμαβο Μπανταρανάικε, ορκίζεται πρωθυπουργός της Κεϋλάνης. 14/8/1968. Η ανεπιτυχής απόπειρα δολοφονίας του Γεώργιου Παπαδόπουλου, από τον Αλέκο Παναγούλη. 1/8/1972 Ο Χο Τσι Μινχ, στα Τίρανα. 2026. Modern (not only) Paintings. 2022-2026. Η, κατά κεφαλήν ενίσχυση της Ουκρανίας. 1/8/2026 «Der Spiegel». 15/8/2026. Πέθανε ο Στεφανος Μάνος. (229).
Το πρόσωπο του μεγαλύτερου Φαραώ της Αιγύπτου αποκαλύφθηκε, επιτέλους, μετά, από 3.000 χρόνια.
Για περισσότερο, από τρεις χιλιάδες χρόνια, το πραγματικό πρόσωπο του Φαραώ Ραμσή Β’ (1303 π.Χ. - 1214 π.Χ.) παρέμενε κρυμμένο, πίσω, από στρώματα λινού, σκόνης και μυστηρίου. Ο ηγεμόνας, που, κάποτε, διοικούσε στρατούς, έχτιζε κολοσσιαίους ναούς και κήρυττε τον εαυτό του εκλεγμένο, από τους θεούς, σιγά-σιγά, δεν έγινε, τίποτε περισσότερο, από μια σιωπηλή μούμια, που αναπαύεται, στο σκοτάδι. Το δέρμα του ξεραμένο, από τον χρόνο, το σώμα του παγωμένο, στην αιωνιότητα… ωστόσο, ο θρύλος του, ποτέ, δεν πέθανε.
Αλλά, τώρα, η σύγχρονη ιατροδικαστική επιστήμη έχει καταφέρει, κάτι, σχεδόν, απίστευτο.
Χρησιμοποιώντας προηγμένη τεχνολογία ανακατασκευής, οι ειδικοί έχουν φέρει, πίσω, στην ζωή, το πρόσωπο του ισχυρού βασιλιά. Και αυτό, που αποκάλυψαν, είναι ανατριχιαστικό. Η ανακατασκευασμένο εικόνα δείχνει έναν ηλικιωμένο άνδρα σημαδεμένο, από εξουσία και εμπειρία — κοφτερά μάτια, δυνατά χαρακτηριστικά και την έκφραση κάποιου, που γνώρισε, τόσο την δόξα, όσο και τον πόλεμο. Αυτός ήταν ο άνθρωπος, που στεκόταν, πίσω, από τους γιγάντιους ναούς της Αμπού Σιμπέλ και οδήγησε την Αίγυπτο, στην θρυλικη Μάχη της Καδές. Για πρώτη φορά, μετά από αιώνες, οι άνθρωποι μπορούν να κοιτάξουν, ευθέως, στο πρόσωπο του Φαραώ, που, κάποτε, προκαλούσε φόβο, σε όλο τον αρχαίο κόσμο.
Αυτό, που κάνει αυτή την αποκάλυψη, ακόμη, πιο ανατριχιαστική, ειναι το συναίσθημα, που αφήνει, πίσω. Το να κοιτάς την ανακατασκευή δεν μοιάζει, πια, με μελέτη της ιστορίας. Μοιάζει, με το να κοιτάς, στα μάτια, κάποιου, που, πραγματικά, έζησε, κάποτε… κάποιου, που ανέπνεε, κυβερνούσε και πίστευε οτι θα γινόταν αθάνατος.
Και ίσως, με έναν παράξενο τρόπο, να το κατάφερε.
Η ανακατασκευή έγινε, το 2022–2023, από ερευνητές του Face Lab του Liverpool John Moores University και την Αιγύπτια ακτινολόγο Sahar Saleem, βασισμένη, σε μετρήσεις κρανίου, δεδομένα πάχους ιστών και ιστορικά στοιχεία· η εικόνα συνδυάζει την πραγματική μούμια, με τα δυο αποδοθέντα πρόσωπα.
Αν και στηρίζεται, σε επιστημονικές μεθόδους που δημοσιεύτηκαν, σε περιοδικά, όπως το Journal of Archaeological Science, τέτοιες απεικονίσεις περιλαμβάνουν εκτιμήσεις, για μαλακούς ιστούς (δέρμα, μαλλιά κ.λπ.), οπότε αποτελούν επιστημονικές προσεγγίσεις και όχι, απόλυτα, ακριβή ομοιώματα.
Ρωμαϊκό αντίγραφο του 1ου αιώνα μ.Χ., από ορειχάλκινο άγαλμα της Αθηνάς του Φειδία (2ο μισό του 5ου αιώνα π.Χ.).
Ήταν δώρο, που έκαναν Αθηναίοι κληρούχοι, που ζούσαν, στην Λήμνο, προς την Αθήνα.
Από περιγραφές, τοποθετήθηκε, στα Προπύλαια της Ακρόπολης.
Κρατικές Συλλογές Τέχνης, στην Δρέσδη.
Artemisia Gentileschi, "Η Ιουδήθ αποκεφαλίζει τον Ολοφέρνη", c. 1620
Μπροστά μας, δεν βρίσκεται το ήρεμο αποτέλεσμα μιας, ήδη, τελειωμένης πράξης, αλλά η ίδια η στιγμή της εκτέλεσής της. Ο Ολοφέρνης δεν έχει, ακόμη, ξεψυχήσει, το σώμα του αντιστέκεται και δύο γυναίκες χρησιμοποιούν όλη τους την δύναμη, για να ολοκληρώσουν αυτό, που έχουν αποφασίσει.
Στην βιβλική αφήγηση, η Ιουδήθ είναι η χήρα, που εισέρχεται, στο στρατόπεδο των Ασσυρίων, για να σώσει την πολιορκημένη πόλη της. Κερδίζει την εμπιστοσύνη του στρατηγού Ολοφέρνη και όταν εκείνος αποκοιμιέται μεθυσμένος, στρέφει, εναντίον του, το ίδιο του το ξίφος.
Η Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι δεν επιλέγει να ζωγραφίσει την προετοιμασία, ούτε τον θρίαμβο, που ακολουθεί. Επιλέγει την αμετάκλητη στιγμή, όπου η πρόθεση μετατρέπεται, σε πράξη.
Η σύνθεση είναι, ασφυκτικά, κλειστή. Δεν υπάρχει τοπίο, ορίζοντας, ή κάποια διέξοδος, για το βλέμμα. Το σκοτάδι καταπίνει οτιδήποτε περιττό και σπρώχνει τα τρία σώματα, σχεδόν, έξω, από τον καμβά. Ο θεατής δεν παρατηρεί, από ασφαλή απόσταση· βρίσκεται, επικίνδυνα, κοντά, σαν αθέλητος μάρτυρας, που δεν μπορεί, πια, να προσποιηθεί ότι δεν είδε.
Οι δύο γυναίκες δεν παρουσιάζονται, ως εύθραυστες, διακοσμητικές μορφές. Δεν ποζάρουν και δεν στρέφονται, προς τον θεατή, αναζητώντας την επιδοκιμασία του. Τα βλέμματά τους είναι αφοσιωμένα, στην πράξη, ενώ τα σώματά τους συνεργάζονται, με ακρίβεια. Η υπηρέτρια της Ιουδήθ δεν παραμένει φοβισμένη, στο περιθώριο, γίνεται απαραίτητη συμμέτοχος. Η μία κρατά, η άλλη χτυπά. Καμία τους δεν θα μπορούσε να νικήσει μόνη.
Η καλλιτέχνης δεν ζωγραφίζει, απλώς, την βία· ζωγραφίζει το βάρος, την πίεση και την σωματική προσπάθεια. Μπορούμε, σχεδόν, να αισθανθούμε την αντίσταση του σώματος, την δύναμη των χεριών και την ένταση της στιγμής. Η ζωγραφική αποκτά βάρος, παλμό και αναπνοή.
Είναι δύσκολο να κοιτάξει κανείς το έργο, χωρίς να σκεφτεί την ζωή της δημιουργού του. Σε νεαρή ηλικία, η Αρτεμίζια υπέστη σεξουαλική κακοποίηση, από τον ζωγράφο Αγκοστίνο Τάσσι και αναγκάστηκε να καταθέσει, σε μία εξευτελιστική δημόσια δίκη. Γι’ αυτό, ο πίνακας έχει, συχνά, ερμηνευθεί, ως μια ζωγραφική πράξη προσωπικής εκδίκησης.
Η Αρτεμίζια, όμως, δεν υπήρξε, απλώς, ένα θύμα, που ζωγράφιζε την οργή του. Υπήρξε μια εξαιρετικά καλλιεργημένη εικαστική συνείδηση, μια ανεξάρτητη επαγγελματίας και η πρώτη γυναίκα, που έγινε δεκτή, στην Ακαδημία των Τεχνών της Φλωρεντίας.
Αν ο ψυχικός πόνος εισχώρησε, στον καμβά της, με καλλιτεχνική ευφυΐα, ας αναλογιστούμε :
Άραγε, ο πίνακας εξυμνεί την βία; Ή μας αναγκάζει να σκεφτούμε όσα προηγήθηκαν αυτής;
Η Τζεντιλέσκι δεν μας προσφέρει εύκολες απαντήσεις. Αυτή, ακριβώς, είναι η πραγματική δύναμη του έργου της.
Το "αισιόδοξο" μήνυμα του πίνακα δεν βρίσκεται, στον θάνατο ενός ανθρώπου. Βρίσκεται, στον θάνατο της επιβεβλημένης αδυναμίας. Στην ιδέα ότι καμία εξουσία δεν είναι ανίκητη, ότι ο φόβος μπορεί να αλλάξει πλευρά και ότι η αλληλεγγύη μπορεί να μετατρέψει δύο ευάλωτους ανθρώπους, σε δύναμη ικανή να ανατρέψει έναν ολόκληρο κόσμο.
Η Αρτεμίζια δεν μας ζητά να αγαπήσουμε αυτό, που βλέπουμε· μας ζητά να μην αποστρέψουμε το βλέμμα.
Όταν η αδικία συμβαίνει, μπροστά σου, θα παραμείνεις θεατής, ή θα πάρεις θέση;
#ArtemisiaGentileschi #JudithBeheadingHolofernes #JudithSlayingHolofernes #Ιουδήθ #Ολοφέρνης #ΑρτεμίζιαΤζεντιλέσκι #ΙστορίαΤηςΤέχνης #ΕικαστικήΑνάλυση #Τέχνη #Ζωγραφική #Μπαρόκ #BaroqueArt #ArtHistory #WomenInArt #FemaleArtists #UffiziGallery #Chiaroscuro #Caravaggism #ArtLovers #PowerOfArt
"Για να μην αφήσω δηλαδή ορφανά τα παιδιά μου, πρέπει να πηγαίνω να σκοτώνω και να αφήνω άλλα παιδιά ορφανά;"
9 Αυγούστου 1943, οι ναζί εκτελούν, με αποκεφαλισμό τον 36χρονο καθολικό Franz Jägerstätter, επειδή αρνήθηκε να υπηρετήσει, στον ναζιστικό στρατό.
Ο Jägerstätter είχε γεννηθεί, στην Αυστρία, το 1907, απο πολύ φτωχή οικογένεια. Ο πατέρας του σκοτώθηκε, στον Α΄ Παγκόσμιο Ιμπεριαλιστικό Πόλεμο. Δούλεψε, σαν εργάτης, σε ορυχεία και στην δεκαετία του 1930, στράφηκε, προς τον καθολικισμό.
Το 1938, όταν η ναζιστική Γερμανία εισέβαλε, στην Αυστρία, αρνήθηκε οποιαδήποτε συνεργασία και σχέση, με τους ναζί.
Ήταν ο μόνος, στο χωριό του, που ψήφισε, ενάντια, στην προσάρτηση της Αυστρίας, από την ναζιστική Γερμανία.
Σύντομα, άρχισε να βλέπει όλους τους καθολικούς του κύκλου του και τα στελέχη της καθολικής εκκλησίας, είτε να επιλέγουν την σιωπή, για τα ναζιστικά εγκλήματα,, είτε να υποστηρίζουν, ανοιχτά, τους ναζί.
Παρά την απογοήτευση του, αρνήθηκε να αλλάξει στάση και δήλωνε, ανοιχτά, "αντί-ναζί".
Το 1940, όταν τον κάλεσαν για εκπαίδευση στην Βέρμαχτ, αρνήθηκε να δώσει όρκο πίστης στον Χίτλερ.
Όταν επέστρεψε, είχε, πια, αρχίσει να αμφισβητεί, συνολικά, τον πόλεμο, αλλά και να ανησυχεί, για την στάση της ηγεσίας της εκκλησίας, που έβγαζε λόγους, για τις "χριστιανικές αξίες" και στην πράξη, σιωπούσε, για τα ναζιστικά εγκλήματα (όταν δεν τα ευλογούσε, κιόλας).
Προσπάθησε να έλθει, σε επαφή, με επίσκοπο της περιοχής, για να του ζητήσει να παρέμβει η εκκλησία, για τα ναζιστικά εγκλήματα, αλλά βρήκε - στην ουσία - τις πόρτες κλειστές.
Όταν τον κάλεσαν, στο μέτωπο, το 1943, είχε τρείς μικρές κόρες.
Αρνήθηκε να πολεμήσει, για τους ναζί και ζήτησε να υπηρετήσει, ως τραυματιοφορέας. Φυλακίστηκε αμέσως.
Ο καθολικός ιερέας του χωριού του, που τον επισκέφτηκε, στην φυλακή, προσπάθησε να τον πείσει να υπηρετήσει, στην Βέρμαχτ, όμως, αρνήθηκε, ξανά.
Τον Ιούλιο του 1943, οι ναζί τον πέρασαν στρατοδικείο, με την κατηγορία ότι "υπονόμευε το ηθικό του στρατού" και καταδικάστηκε, σε θάνατο.
Λίγο πριν οδηγηθεί, στην γκιλοτίνα, οι ναζί του έδωσαν ένα χαρτί, για να υπογράψει πίστη, στον Χίτλερ και του είπαν ότι, αν υπέγραφε, θα του χάριζαν την ζωή.
Αρνήθηκε και πάλι.
Οι ναζί τον εκτέλεσαν, με αποκεφαλισμό, στις 9 Αυγούστου 1943.
Ενώ είχε δολοφονηθεί, από τους ναζί, οι περισσότεροι "θρησκευόμενοι" γνωστοί του τον καταδίκαζαν, ως "προδότη".
Μετά τον πόλεμο, η ιστορία του (που είχε αποκαλύψει και την υποκρισία της-Αυστριακής-καθολικής εκκλησίας), παρέμεινε άγνωστη.
Το 1963, ο συγγραφέας Γ. Ζαν δημοσίευσε μια βιογραφίά του, στις ΗΠΑ. Ακολούθησαν και άλλα βιβλία, αλλά και φίλμ.
Το 2007, 64 χρόνια, μετά την εκτέλεση του, η καθολική εκκλησία - που στελέχη της, τότε, στην Αυστρία (μαζί με δικηγόρους, δικαστές κ.α), προσπαθούσαν, για μήνες, να τον πείσουν να αναγνωρίσει τους ναζί, ή να σωπάσει, για τα εγκλήματα τους - τον ανακήρυξε "μάρτυρα".
9/8/1942. Λένινγκραντ. 84 χρόνια πριν, η Συμφωνία Νο 7 του Ντμίτρι Ντμίτριεβιτς Σοστακόβιτς έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της, στην πολιορκημένη πόλη του Λένινγκραντ. Καθώς ο διακεκριμένος συνθέτης είχε φύγει, μαζί με την ορχήστρα της φιλαρμονικής της πόλης, η συμφωνία παρουσιάστηκε, από τα επιζώντα μέλη της Ορχήστρας Ραδιοφώνου του Λένινγκραντ, μαζί, με μουσικούς της Κόκκινης Αεροπορίας, που είχαν άδεια, από το μέτωπο, για την περίσταση. Η παράσταση, που πραγματοποιήθηκε, στην Μεγάλη Αίθουσα της Φιλαρμονικής του Πόλου, μεταδόθηκε, τόσο, από το ραδιόφωνο, όσο και από τα μεγάφωνα της πόλης. Προηγήθηκε ένα ηχογραφημένο , από τον μαέστρο, Καρλ Ελίασμπεργκ : "Σύντροφοι – πρόκειται να συμβεί ένα μεγάλο γεγονός, στην πολιτιστική ιστορία της πόλης μας." Σε λίγα λεπτά, θα ακούσετε, για πρώτη φορά, την έβδομη συμφωνία του Ντμίτρι Σοστακόβιτς, του εξαιρετικού συναθρώπου μας. Αυτό το μεγάλο έργο το έγραψε, στην πόλη, κατά τις ημέρες, που ο εχθρός, παράλογα, προσπαθούσε να εισέλθει, στο Λένινγκραντ. Οταν τα φασιστικά γουρούνια βομβάρδιζαν και πυροβολούσαν όλη την Ευρώπη και η Ευρώπη πίστευε ότι οι ημέρες του Λενινγκραντ είχαν τελειώσει. Αλλά αυτή η παράσταση είναι μαρτυρία του πνεύματός μας, του θάρρους μας και της ετοιμότητάς μας να αγωνιστούμε. Ακούστε, σύντροφοι!»
Η παράσταση προηγήθηκε μιας μεγάλης κλίμακας «προέλαση πυροβολικού», εναντίον των θέσεων των όπλων της Βέρμαχτ, η οποία πέτυχε το επιθυμητό αποτέλεσμα της διαταραχής και της καταστολής του κανονικού εχθρικής βομβαρδισμού της πόλης, για να μπορέσει ο μεγαλύτερος αριθμός ανθρώπων να ακούσει την συμφωνία. Αυτό περιλάμβανε και τους ίδιους τους Γερμανούς στρατιώτες, μερικοί, από τους οποίους, αργότερα, αναγνώρισαν ότι η ακρόαση μιας τέτοιας επίδοσης, από το Λένινγκραντ, μετά από, σχεδόν, ένα χρόνο προσπαθειών να πεινάσουν τους υπερασπιστές και τον πληθυσμό του και να τους εξαφανίσουν, είχε μεγάλη πτώση, στο ηθικό τους. Όπως συνέβη, η Μάχη του Λένινγκραντ τελείωσε, οριστικά, ακριβώς, δύο χρόνια, αργότερα, μετά την ολοκλήρωση της Επιχείρησης Βίμπουργκ-Πετροζαβότσκ, που σηματοδότησε την ολική απελευθέρωση της περιοχής του Λένινγκραντ, από την κατοχή του εχθρού, αφού οι Φινλανδοί σύμμαχοι της Γερμανίας απομακρύνθηκαν, από την Καρελιακή χερσόνησο και τελικά, αναγκάστηκαν να αποδεχθούν τους όρους ειρήνης. (Οι πολιορκητικές δυνάμεις της Ομάδας Στρατού Βόρειας του Wehrmacht είχαν εκδιωχθεί, από τα περίχωρα του Λένινγκραντ, τον Ιανουάριο του 1944).
#ΙστορίαΠολέμου #ΒΠΠ #Λένιγκραντ
Αυτή η διάσημη φωτογραφία της 2ης Αυγούστου 1941, του διοικητικού επιτρόπου Μιριάν Λεβανόβιτς Οντίσια, (1902-1942;) που τραβήχτηκε, κατά την διάρκεια της αρχικής ανάκρισης του, από αξιωματικούς της 3ης μονάδας Panzer, λίγο μετά το πιάσιμό του, κοντά, στο χωριό Ζβινάτκα, στην περιοχή Μογκίλεφ, συχνά, εσφαλμένα, περιγράφεται, ως "δέκα λεπτά, πριν την εκτέλεσή του". Ωστόσο, τα αρχεία δείχνουν ότι ανακρίθηκε, από το τμήμα πληροφοριών της 3ης Μονάδας Panzer, στις 3 Αυγούστου και επιπλέον, πρώην σοβιετικοί αιχμάλωτοι, αργότερα, ανέφεραν ότι τον είχαν δει ζωντανό και ακόμα, μιλούσαν, μαζί του, μήνες, αργότερα, ενώ βρισκόταν, σε ειδικό στρατόπεδο, για ανώτερης διοίκησης αξιωματικούς. Σύμφωνα, με, τουλάχιστον, έναν μάρτυρα, που ισχυρίστηκε ότι μίλησε μαζί του, ο Οδισηρίας κατάφερε να κρύψει την κατάσταση του, ως Στρατιωτικός Επίτροπος, από τις αρχές του στρατοπέδου αιχμαλώτων πολέμου της Γερμανίας (αν και οι φωτογραφίες του Αυγούστου 1941 δείχνουν, ξεκάθαρα, το χαρακτηριστικό κόκκινο αστέρι πουκάμισο του Επιτρόπου) και να παρουσιαστεί, ως ένας κανονικός Στρατηγός του Κόκκινου Στρατού. Το τελικό του πεπρωμένο είναι άγνωστο, αλλά φαίνεται πιθανό να ήταν ανάμεσα, στα 2 εκατομμύρια Σοβιετικών αιχμαλώτων, που πέθαναν, στην αιχμαλωσία των Γερμανών, μέχρι την άνοιξη του 1942. Ανάλογα, με τις περιστάσεις, η Wehrmacht, συχνά, αρχικά, αντιμετώπιζε, με σεβασμό τους αξιωματικούς του Κόκκινου Στρατού, σε μια προσπάθεια να τους πείσει να συνεργαστούν, αλλά, εάν αρνούνταν, τους αντιμετώπιζε, τόσο άσχημα, αν όχι χειρότερα, από τους κανονικούς Σοβιετικούς αιχμαλώτους. Ο Heinrich Metelmann (1922-2011), διορίστηκε, στην Wehrmacht, ως οδηγός τανκ, το 1940 και υπηρέτησε, στην Ανατολική Μετωπική Περιοχή, στην Κριμαία, το Στάλινγκραντ και το Κούρσκ. Τραυματίστηκε, σε αρκετές περιπτώσεις, και κατά την διάρκεια μίας, από τις περιόδους ανάρρωσής του, του ανατέθηκε το καθήκον της φύλαξης, σε ειδική φυλακή, για πολιτικούς αξιωματικούς του Κόκκινου Στρατού, την οποία τηρούσε η περίφημη SD του γερμανικού καθεστώτος. "Αυτό, που με εντυπωσίασε, περισσότερο, σε αυτούς τους Πολιτμπάχαους και τα μέλη του Κόμματος, ήταν η εξυπνάδα και η περηφάνια τους. Ποτέ, ή, σχεδόν, ποτέ, δεν παρατήρησα κανέναν, από αυτούς, να μουρμουράει, ή να παραπονιέται, και πάντοτε, δεν ζήτησαν, τίποτα, για τον εαυτό τους. Όταν ήλθε η ώρα να εκτελεστούν και είδα πολλούς να φεύγουν, το έκαναν, με το κεφάλι, ψηλά." Ο Μετέλμαν τραυματίστηκε, σοβαρά, το 1944 και αφού επέστρεψε, στην υπηρεσία, τερμάτισε τον πόλεμο, στο Δυτικό Μέτωπο. Μετά την παράδοσή του, στους Αμερικανούς, μεταφέρθηκε, στις ΗΠΑ και ανέλαβε εργασία, ως θεριστής βαμβακιού, στην Αλαμπάμα, για ένα χρόνο. Στην συνέχεια, μετακόμισε, στο Ηνωμένο Βασίλειο και εργάστηκε, ως αγροτικός εργάτης, έως ότου απελευθερώθηκε, από την κράτηση, το 1948 (παρεμπιπτόντως, το ίδιο έτος, που επιστράφηκαν οι περισσότεροι Γερμανοί αιχμάλωτοι πολέμου, που κρατούνταν, στην Σοβιετική Ένωση). Ο Μετέλμαν επέστρεψε, σύντομα, στη γενέτειρά του, Χάμπουργκ, αλλά, τελικά, αποφάσισε να ζήσει, στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αποκαλώντας τον Henry, ο Μετέλμαν ήταν ενεργός, τόσο, στο βρετανικό εργατικό κίνημα, όσο και στο κίνημα, κατά της εξοπλιστικής στρατηγικής. Το, παραπάνω, αποσπάσμα είναι, από τις αναμνήσεις του "Through Hell for H****r: A Dramatic First-Hand Account of Fighting on the Eastern Front With the Wehrmacht" (εκδόσεις 1990, επανέκδοση 2001). Έγραψε, επίσης, μια, ακόμη, αυτοβιογραφία, σχετικά, με την προπολεμική του εμπειρία, με την παραστρατιωτική νεολαία του καθεστώτος.
#στρατιωτικό #ιστορία #Β"ΠαγκόσμιοςΠόλεμος2 #ζεμπαλά #ΚόκκινηΑερα ]
1943. Άνδρες της λεγόμενης "Αραβικής Λεγεώνας", δίπλα, σε σιδηρόδρομο, στην Ελλάδα. Κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τμήματα της ναζιστικής «Ελεύθερης Αραβικής Λεγεώνας» έδρασαν, στην κατεχόμενη Ελλάδα. Το καλοκαίρι του 1943, το Γερμανο-Αραβικό Τάγμα 845 στάλθηκε, στην χώρα μας, με έδρα, κυρίως, το Λαύριο, το Σούνιο και περιοχές της Πελοποννήσου, χρησιμοποιούμενο, από την Βέρμαχτ, σε επιχειρήσεις αντικατασκοπείας και δίωξης ανταρτών.
Οι εθελοντές προέρχονταν, αρχικά, από το Ιράκ, την Συρία, την Παλαιστίνη και την Βόρεια Αφρική. Στην πορεία, λόγω απωλειών, εντάχθηκαν πολλοί Βέρβεροι και Αφρικανοί αιχμάλωτοι πολέμου.
Στοιχεία της αραβικής λεγεώνας συμμετείχαν, σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις, στην Πελοπόννησο, την Στερεά Ελλάδα και την Θεσσαλία. Ιστορικές αναφορές συνδέουν τμήματα της μονάδας, με την γερμανική δύναμη, που διέπραξε την Σφαγή του Διστόμου (https://x.com/4fABkkc5xTv2aek/status/1932826151384191056) (αν και αυτό δείχνει να απέχει, από την αλήθεια), τον Ιούνιο του 1944.
Ο Μοσέ Χα-Ελιον ήταν έφηβος, όταν η εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης, στην Ελλάδα, εξοντώθηκε, από τους Ναζί, το 1943. Χωρίς πολλά λόγια, απεστάλη, στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου, μαζί με χιλιάδες Έλληνες Εβραίους. Οι γονείς του δεν γλίτωσαν, ενώ ο Μοσέ υπέστη εξαναγκαστικές εργασίες και μετέπειτα, εκκενώσεις. Επιβίωσε, από το Ολοκαύτωμα και πέρασε μεγάλο μέρος της μεταγενέστερης ζωής του, διατηρώντας την μνήμη των Ελλήνων Εβραίων.
Μια μοναδική ιστορική διαδρομή στις γεύσεις και τα βιβλία της Ελλάδας!
Το Patrinorama magazine παρουσιάζει την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ημερίδα.
«Η Βιβλιογραφία της Ελληνικής Μαγειρικής 1828–1936: Ιστορία, Πολιτισμός και Γαστρονομία».
Από τα πρώτα βιβλία μαγειρικής του νεοσύστατου ελληνικού κράτους έως τον θρυλικό Τσελεμεντέ, η ημερίδα φωτίζει έναν άγνωστο αλλά συναρπαστικό κόσμο: σπάνιες εκδόσεις, γαστρονομικές επιρροές, ιστορικά τεκμήρια, συνταγές μιας άλλης εποχής, και την εξέλιξη της ελληνικής κουζίνας, μέσα στον χρόνο.
Θα παρουσιαστούν αυθεντικά και συλλεκτικά βιβλία του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, που αποτελούν πολύτιμα τεκμήρια πολιτισμού και καθημερινής ζωής.
Από: • «Τα Μυστήρια της Γαλλικής Μαγειρικής» (1860) • το «Σύγγραμμα περί Μαγειρικής» της Κωνσταντινούπολης (1863) • έως τον «Οδηγό Μαγειρικής» και τις πρώτες εκδόσεις του Τσελεμεντέ.
#Patrinorama #ΕλληνικήΓαστρονομία #Μαγειρική #Ιστορία #Τσελεμεντές #ΣπάνιαΒιβλία #ΕλληνικήΚουζίνα #Ημερίδα #Πολιτισμός #Γαστρονομία
1870. "Επιστροφή από το πανηγύρι", Νικηφόρος Λύτρας.
1910. Ριζούντα.
29/10/1930. Ριζούντα.
30/8/1932. Ριζούντα.
1913. Βελιγράδι. Αλβανοί, που πολέμησαν, ως μέρος του οθωμανικού στρατού, στον Α’ βαλκανικό πόλεμο, υποχρεώθηκαν να παρελάσουν, ως ηττημένοι και αιχμάλωτοι.
«Άκουσα ότι τον άρπαξαν από το τρένο, στο σταθμό Πλατυκάμπου και ότι τον παρακολουθούσε η ΕΒΕΝ από τη Θήβα, που πέρασε από την Αθήνα προς τη Λάρισα (...) Αν λεγότανε Βιδάλης δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι ο άνθρωπος αυτός μαρτύρησε ώσπου να ξεψυχήσει...
Τον έφεραν εδώ στις 10 μ.μ. Τον πήγανε εκεί κοντά, κάπου 100 μέτρα. Τον γδύσανε. Του βγάλανε τα παπούτσια και τον αφήσανε μόνο με το σώβρακο και τη φανέλα. Τα ρούχα του τα πήρε ένας από τους συμμορίτες, ο Κωνσταντάρας. Τη βαλίτσα του και τις σημειώσεις του, τις πήρε ο Τζώρτζης. Αυτός είναι ένας Κύπριος, που ουσιαστικά διευθύνει τη συμμορία. Αφού τον γδύσανε και του πήρανε τα χαρτιά, άρχισαν να τον χτυπούν με ρόπαλα και να τον ρωτούν. Τι τον ρωτούσαν δεν μπόρεσα να ακούσω...
Τον βασάνισαν έτσι ως τις 4 π.μ. κι αφού έπεσε νεκρός, τον άφησαν κι αποτραβήχτηκαν για λίγα λεπτά. Κάτι είπαν μεταξύ τους και μετά ξαναπήγαν, του έριξαν 4-5 σφαίρες και μετά το πτώμα του σε αυτοκίνητο. Πού πήγαν, δεν ξέρω».
«Τα πρόβατα μακριά βελάζουν, εδώ ο ατυχής δέχεται δεκάδες μαχαιριές από τον κακούργο Τζώρτζη. Δεν έχει ξεψυχήσει. «Ζήτω το ΕΑΜ!» φωνάζει. «Ζήτω οι αγωνιστές!». Οι συμμορίται του αποκόβουν τας παρειάς για να μην φωνάζει. Συγκεντρώνει τις δυνάμεις του. Ένα ΕΑΜ, ΕΑΜ ακούγεται μαζί με έναν πυροβολισμό. Οι κακούργοι αποτελείωσαν τον ήρωα Βιδάλη. Το πρωί τα σκυλιά έγλειφαν τα αίματα και μαζί και τα όρνεα, έτρωγαν τις σάρκες του. Ο ατυχής έμεινε άταφος μέρες. Το μεγαλύτερο μέρος του σώματός του το έφαγαν τα όρνεα και τα σκυλιά. Ένα μέρος ετάφη».
Σαν σήμερα, 14 Αυγούστου του 1946 οι παρακρατικοί του Σούρλα δολοφόνησαν έξω από τη Λάρισα τον δημοσιογράφο του Ριζοσπάστη Κώστα Βιδάλη, κατά τη διάρκεια έρευνας που πραγματοποιούσε για τα εγκλήματα της λευκής τρομοκρατίας. Ο Κώστας Βιδάλης δούλευε στον Ριζοσπάστη από 1924, ενώ έγινε μέλος του ΚΚΕ το 1941.
«Να γράφεις, κύριε συνάδελφε, για τους απλούς ανθρώπους. Καθαρά, όχι συννεφώδη, σύντομα και περιεκτικά. Αφηνε στην άκρη τις φλυαρίες και δίνε το λόγο στα γεγονότα».
1950. Τραπεζούντα.
Έζησε, μόνο, 34 χρόνια, στην σύντομη ζωή του και ο ιδιοφυής νεαρός Μάικλ Βέντρις έδωσε, στην χώρα μας, 7 αιώνες περισσότερη Ιστορία!
Από μικρός, είχε κλίση, στην εκμάθηση γλωσσών, 9 χρονών, γνώριζε αρχαία ελληνικά, λατινικά, γαλλικά, γερμανικά, πολωνικά.
Το 1936, σε ηλικία 14 ετών, έτυχε να ξεναγηθεί, από τον ανασκαφέα της Κνωσού Σερ Άρθουρ Έβανς, σε μια έκθεση Μινωικής τέχνης και εντυπωσιάζεται, ακούει, για πρώτη φορά ,για την άγνωστη γραφή των Μινωιτών, ο Έβανς την ονόμασε Γραμμική Β, επειδή χρησιμοποιούσε γραμμικούς χαρακτήρες, όχι εικονιστικούς, όπως τα ιερογλυφικά και διέφερε, από την, ακόμη, παλιότερη γραφή, την Γραμμική Α. Ολόκληρη η επιστημονική κοινότητα επηρεασμένη, από το κύρος του Έβανς, δέχεται την γνώμη του ότι δεν είναι ελληνική, αλλά ξεχωριστή γλώσσα και στον Βέντρις γίνεται έμμονη ιδέα να την διαβάσει.
Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατατάχτηκε, στην Βασιλική Βρετανική Αεροπορία και διέπρεψε, στο να σπάζει μυστικούς κώδικες των Γερμανών και το να λύσει το μεγάλο αίνιγμα, το αποκαλούμενο «Έβερεστ» της Αρχαιολογίας, που ταλάνιζε ειδικούς, πάνω από 30 χρόνια, ήταν, πια, θέμα χρόνου.
Το γεγονός ότι δεν ήταν αρχαιολόγος αλλά αρχιτέκτονας, αλλά ούτε και πανεπιστημιακός, τον βοήθησε να διατηρήσει το μυαλό του καθαρό και να ρισκάρει, κάνοντας τολμηρές υποθέσεις ότι, πράγματι, η Γραμμική Β είναι ελληνική γλώσσα, χωρίς τον φόβο της απόρριψης, από ένα χώρο, τον ακαδημαϊκό, όπου, ούτως, ή άλλως, δεν ανήκε.
Επειδή δεν ήταν φιλόλογος, δεν θα μπορούσε να συνεχίσει, χωρίς την βοήθεια κάποιου κλασικού φιλολόγου, τον βρήκε, στο πρόσωπο του Τζων Τσάντγουικ υφηγητή, στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ. Και τα κατάφερε!
Το 1939, εκτός, από την Κρήτη, βρέθηκαν και στην ηπειρωτική Ελλάδα, γύρω, στις 300 πλάκες, με την Γραμμική Β.
Κάνοντας την σύγκριση, ο Βέντρις παρατήρησε ότι ορισμένες «λέξεις» υπήρχαν, μόνο, στις πλάκες της Κρήτης. Έκανε, λοιπόν, την εμπνευσμένη υπόθεση, πως αυτές οι λέξεις ήταν ονόματα πόλεων και τοπωνύμια, πράγμα, που αποδείχτηκε σωστό.
Τελικά, ερμήνευσε, με σιγουριά, 65, από τα 88, τότε, γνωστά σύμβολά της, διατύπωσε τους βασικούς κανόνες ορθογραφίας της και έφερε, στο φως, την πρώτη ελληνική γλώσσα, 7 αιώνες, παλαιότερη, από τα ελληνικά του Ομήρου. Στην ευφυΐα του, οφείλουμε το γεγονός ότι η γραπτή μας Ιστορία δεν αρχίζει, όπως γνωρίζαμε, τον 8ο αιώνα π.Χ., αλλά, στα μέσα του 15ου αιώνα π.Χ., περίπου, στο 1450 π.Χ. αφού, τότε, χρονολογείται το αρχαιότερο κείμενο γραμμένο, σε πήλινη πινακίδα, που ανακαλύφθηκε, το 2010, στην Ίκλαινα της Μεσσηνίας.
Συνολικά, έχουν βρεθεί, περί τα 5.000 κείμενα, σε Γραμμική Β (κυρίως, πινακίδες αλλά και αγγεία,) 3.000, από την Κνωσό, γύρω στα 1.400, από την Πύλο και τα υπόλοιπα, από Θήβα, Μυκήνες, Τίρυνθα, Ελευσίνα, Ορχομενό και αλλού, έχει διαβαστεί περίπου, το 87% αυτών των κειμένων.
Την 1η Ιουλίου του 1952, ο παθιασμένος ερασιτέχνης, που δεν ήταν, ούτε φιλόλογος, ούτε αρχαιολόγος, ούτε γλωσσολόγος, ανακοίνωσε την ανακάλυψή του, σε μια ομιλία του, στο BBC.
Χαρακτηρίστηκε το φιλολογικό γεγονός του 20ου αιώνα, αφού διαβάστηκαν τα αρχαιότερα γραπτά κείμενα του ευρωπαϊκού πολιτισμού!
Αν βρείτε, κάπου, μια προτομή του, ή δρόμο, στην Ελλάδα που φέρει το όνομα του, γράψτε μου! (Σημείωση : για να είμαι ακριβής, φαίνεται ότι υπάρχει, πράγματι, οδός Βέντρις, ένας μικρός και άσημος δρομάκος, σε προάστιο του Ηρακλείου, στενός και κατηφορικός, που κανείς δεν τον προσέχει.
Γράφει ένας κύριος, γνώστης και υποψιασμένος, που περνώντας, από εκεί, ρώτησε έναν νεαρό της γειτονιάς, που ρούφαγε τον φραπέ του : "Γιατί τον βγάλανε αυτόν τον δρόμο ΒΕΝΤΡΙΣ; Πού το βρήκαν αυτό το περίεργο όνομα; Με κοίταξε, για μια στιγμή, με περιεργάστηκε και μετά, έστρεψε το βλέμμα του, προς την πινακίδα, σαν να την έβλεπε και αυτός, για πρώτη φορά…
Έσφιξε τα χείλια, μισόκλεισε τα μάτια και συνοφρυώθηκε. Μεσολάβησαν πέντε, έξι δευτερόλεπτα αυτοσυγκέντρωσης και μετά, μου απάντησε : «Ξέρεις, πρέπει να ‘ναι παιχνίδι του υπολογιστή, κάτι σαν το παλιό ΤΕΤΡΙΣ… αλλά, τώρα, έχουνε βγει άλλα… άπαιχτα!"
Γιατί κάποιους τέτοιους ανθρώπους θεωρώ χρέος να μην τους ξεχνάμε και να τους μνημονεύουμε!!
Via: Ilias Grigoris II
Νίκος Πλουμπίδης : 70 χρόνια μοναξιάς
Στις 14 Αυγούστου 1954 έπεσε στο Δαφνί από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος ο Νίκος Πλουμπίδης. Από τη σύλληψη του τον Νοέμβρη 1952 και έως την τελευταία στιγμή αντιμέτωπος με την διπλή κατηγορία έκανε ακραία πράξη πολιτικής αξιοπρέπειας με την ίδια του την ζωή. Ζωή ταυτισμένη με την ιστορία του ΚΚΕ και του αριστερού συνδικαλισμού, την οργάνωση και την πορεία του ΕΑΜ, τις παράνομες οργανώσεις των χρόνων του εμφυλίου πολέμου και μετά την «συντριπτική ήττα… την ανάγκη μιας ανάσας νομιμότητας» (δικά του λόγια) με τον κεντρικό του ρόλο στην επάνοδο στη Βουλή των καταδιωγμένων με την Δημοκρατική Παράταξη το 1950 και την ΕΔΑ το 1952 (Νίκος Πλουμπίδης. Ίδρυμα της Βουλής, 2019).
Για πολλές δεκαετίες υπήρξε αμφιλεγόμενο πρόσωπο από τις κυμαινόμενες εκτιμήσεις των ηγεσιών του ΚΚΕ , σταθερά όμως αγαπητός και σεβαστός για τα περισσότερα από τα μέλη του και παράλληλα για πολλούς από τους αγωνιστές της Αριστεράς που συσπειρώθηκαν γύρω από την ΕΔΑ και τα άλλα αριστερά κόμματα μετά την μεταπολίτευση έως σήμερα. Άφησε πολιτική παρακαταθήκη με την αφήγηση των δύο εκλογών που διαχειρίστηκε, τον δυσεπίλυτο πολιτικό γρίφο πώς ένα κόμμα, ειδικά το κομμουνιστικό, κρατά την ιδιαίτερη φυσιογνωμία του χτίζοντας όμως και τις απαραίτητες συμμαχίες για την προώθηση ή την υπεράσπιση της κοινωνικής ζωής των ανθρώπων.
Στις 28.7.24 έγιναν στα Λαγκάδια τα αποκαλυπτήρια προτομής του με πρωτοβουλία του ΚΚΕ, σε χώρο που παραχώρησε ο Δήμος Γορτυνίας. Είναι αλήθεια ότι ένα μνημείο μπορεί να εμπνεύσει το ξετύλιγμα της μνήμης. Ο δήμαρχος Στάθης Κούλης το τοποθέτησε στο ευρύτερο πλαίσιο: « Με τη στάση του ο Νίκος Πλουμπίδης, θεωρώ αγαπητέ Γραμματέα, ότι υπερβαίνει τον ιδεολογικό του χώρο, θεωρώ ότι σπάει τα όρια του κομματικού χώρου και καταφέρνει να αποδείξει πως η απαραίτητη τήρηση αρχών και αξιών είναι που κάνει την διαφορά στον κάθε άνθρωπο. Το μήνυμα που άφησε στις επόμενες γενιές υπερβαίνει τον χρόνο και εξακολουθεί να είναι επίκαιρο».
Ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπας αναφέρθηκε στη μακρά κομματική πορεία του Νίκου Πλουμπίδη : «[…]Θα θυμίζει (το μνημείο) ότι τέτοιας στόφας άνθρωποι, τέτοιοι αετοί σαν τον Πλουμπίδη, τον Μπελογιάννη, τον Ζαχαριάδη, τον Βελουχιώτη και δεκάδες χιλιάδες άλλοι, επώνυμοι και ανώνυμοι , γεννιούνται από τη μήτρα του ΚΚΕ[…] Ο Νίκος Πλουμπίδης κουβάλησε τον σταυρό́ του μαρτυρίου του μέχρι τέλους. Περήφανος, στητός. Μαζί με τον Νίκο Πλουμπιδη το δικό της σταυρό κουβάλησε και ολόκληρη η οικογένεια του. Η σύζυγός του συντρόφισσα Ιουλία, ο γιός του Δημήτρης, όλοι οι συγγενείς του[…]Αγαπητές φίλες και φίλοι, η απόφαση του ΠΓ για τον Νίκο Πλουμπίδη ήταν εντελώς εσφαλμένη, ανυπόστατη και άδικη».
Ο γραμματέας του ΚΚΕ τηρώντας αδιαμφισβήτητα απόσταση από τα μισόλογα του παρελθόντος για την τιμητική του αποκατάσταση προχώρησε την ίδια στιγμή σε ένα μεγάλο «στρογγύλεμα» της μνήμης της μοναχικής πορείας του Ν. Πλουμπίδη . Η «αποκατάσταση μνήμης» που επικαλέστηκε στην ομιλία του ήταν αναφορά στην ολιγόλογη αποκατάσταση του 1958 μαζί με τους Κ. Καραγιώργη και Γ. Σιάντο .
Υπενθυμίζω την σαφή εντολή του Ν. Πλουμπίδη προς την οικογένεια του ότι η αποκατάστασή του μπορεί να γίνει μόνο σε συνέδριο του κόμματος όπου θα φωτιζόταν όλο το πολιτικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται και η κατηγορία σε βάρος του. Η απόδοση τιμής το 2024 πραγματοποιήθηκε στο υψηλότερο κομματικό επίπεδο όμως ταυτόχρονα βλέπουμε μια ισοπέδωση της ιδιαίτερης πολιτικής και κομματικής του πορείας που δεν μας επιτρέπει να τις αντιληφθούμε στο πλαίσιο των κοινωνικών αγώνων της εποχής του. Επίσης ,αυτό το στρίμωγμα, η «ομογενοποίηση» των Πλουμπίδη, Μπελογιάννη, Ζαχαριάδη γραμματέα του κόμματος και Βελουχιώτη στην ίδια φράση τι ακριβώς φωτίζει και τι παράγει σήμερα ;
Η μνήμη της αντίστασης του ΕΑΜ και των δύσκολων αγώνων που ακολούθησαν είχαν τόση διάρκεια και αντοχή επειδή μεγάλο μέρος του Ελληνικού λαού ταυτίστηκε με την προοπτική εκείνων των αγώνων και με τους ανθρώπους που βρέθηκαν μπροστά υπομένοντας διώξεις ή και τον θάνατο. Ο διπλά παγιδευμένος, το 1952-54, Νίκος Πλουμπίδης έκανε υπέρβαση με τη στάση του δημιουργώντας ηθικό κεφάλαιο για την πολιτική και τους αγώνες που σήκωσαν στην πλάτη τους χιλιάδες άλλοι και άλλες. Η κομματική εργαλειοποίηση της ιδιαίτερης παρουσίας του, η ισοπέδωση της συνεισφοράς και της σκληρής τύχης του ίδιου και των άλλων ηγετικών στελεχών του ΚΚΕ, στις νίκες αλλά και τις βαριές ήττες του μεγάλου εκείνου κινήματος,δεν παράγουν πολιτική σκέψη ούτε για τότε ούτε για το παρόν.
-Εγώ, δεσποινίς Κατσουλάκη, πήγα και στην κηδεία του! Παρ’ όλες τις απειλές, διαταγές, εκκλήσεις, που πήρα, γραπτώς και προφορικώς, - μπροστά μου και πίσω, από την πλάτη μου - έδωσα άδεια να μπει η σορός του, στον Άγιο Μηνά και έκανα, μάλιστα και την νεκρική δέηση!
-Δεν φοβηθήκατε;
-Ήταν δύσκολη η θέση μου. Είχα μεγάλη πίεση και από την Ιεραρχία και από τις τοπικές αρχές. Αν δεν άφηνα την σωρό του Καζαντζάκη, στον Άγιο Μηνά, θα γινόταν η επανάσταση του 1821 και θα αιματοκυλιόμαστε, εδώ, κάτω! Οι Κρητικοί το ‘χαν πάρει, πολύ πατριωτικά, το θέμα. Ήταν ανήμερα θηρία! Στην κηδεία, κόντεψε να γίνει μεγάλο μακελειό. Κάμποσοι κληρικοί, χωρίς ράσα, ακολούθησαν την νεκρική πομπή βρίζοντας τον νεκρό, αρπάχτηκαν, στα χέρια, με ντόπιους Κρητικούς. Δύσκολες ώρες και για μένα, έναν ανώτατο κληρικό!
-Εσείς τον θάψατε;
-Όχι, αλίμονο μου! Θα με αφόριζε η Ιερά Σύνοδος! Είχαμε διαταγή να μην γίνει η ταφή του, από κανέναν Ορθόδοξο παπά. Εγώ δεν ήμουνα, κοντά, στην σωρό του Καζαντζάκη.
-Οι εφημερίδες έγραψαν ότι θάφτηκε, από ιερέα ο Καζαντζάκης.
-Ο κόσμος είχε άγνοια. Όταν έφτασε η σωρός του, στο Μαρτινέγκο, κάποιος έβγαλε επικήδειο λόγο. Μα, κανείς κληρικός δεν ήταν, γύρω, για να θάψει τον νεκρό. Σκεφτείτε, τώρα, μπροστά, στα μάτια όλου του κόσμου και τις φωτογραφικές μηχανές του διεθνούς τύπου! Πουθενά παπάς. Οι Βρακοφόροι Κρητικοί άρχιζαν να φουρτουνιάζουν, έμαθα, από άλλους παρόντες, άναψαν τα αίματα και ήθελαν να βουτήξουν το φέρετρο και να το θάψουν, με τα ίδια τους τα χέρια. Κείνη την τραγική στιγμή, ως, εκ θαύματος, παρουσιάστηκε ένας νέος παπάς, με ράσα και με θυμιατό! Ούτε ήξερα, ποιος ήταν και πώς βρέθηκε, εκεί, από πού ξεφύτρωσε! Κανείς δεν ήξερε!
(από άρθρο της ΕΛΕΝΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΑΚΗ)
Η Κρήτη βρισκόταν, σε συναγερμό, για την κηδεία του μεγάλου τέκνου της. Είχαν φθάσει, απ’ όλα τα μέρη της Μεγαλονήσου, αντιπροσωπείες, μαθητές Γυμνασίων, αγρότες, εργάτες, άνθρωποι, από κάθε τάξη.
Χιλιάδες λαού και μαθητές, κρατώντας βιβλία του νεκρού, τον συνόδεψαν, μέχρι την ιστορική τάπια Μαρτινέγκο, πάνω, στα ενετικά τείχη, όπου είχε ανοιχτεί ο τάφος του.
Τότε, συνέβη το εξής συγκλονιστικό : Ένας ηλικιωμένος, μα εύρωστος και μεγαλόσωμος άντρας, με μουστάκες, ο καπετάν Μανούσακας, ο Κρητίκαρος, άρπαξε την τσάπα και παραμέρισε τα χώματα. Αμέσως, ύστερα, αγκάλιασε τον νεκρό, τον σήκωσε, λέγοντας: “Τουτουσές τσ’ ανθρώπους δεν τους θάβουνε νεκροθάφτες” και κατεβάζοντάς τον, μόνος του, στον τάφο, τον τακτοποίησε, στην τελευταία του κλίνη.
Πάνω, από τον νεκρό, τότε, οι γυμνασιόπαιδες έριξαν χώμα, που είχαν φέρει, μαζί τους, απ’ όλες τις επαρχίες της Κρήτης. Στον τάφο του, στήθηκε ένας πανύψηλος, λιγνός και σκοτεινός σταυρός, ορατός, από μεγάλη απόσταση. Πάνω, στην πλάκα του τάφου του, χαράχτηκε το περίφημο καζαντζακικό απόφθεγμα : “Δεν φοβάμαι τίποτα. Δεν ελπίζω τίποτα. Είμαι ελεύθερος”.
(Ρ. Μπούμη – Ν. Παπάς “ΝΕΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ” )
Το 1955, η εκκλησία έφτασε, στο σημείο να ζητήσει, ακόμη και τον αφορισμό του Καζαντζάκη. Τα έργα του «Ο Τελευταίος Πειρασμός», «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» και «Καπετάν Μιχάλης» έγιναν αφορμή, ώστε η ιερά σύνοδος, με έγγραφό της, να ζητήσει από την κυβέρνηση την απαγόρευσή τους. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, όταν, το 1957, άφησε την τελευταία του πνοή, ο Αρχιεπίσκοπος Θεόκλητος δεν έδωσε την άδεια να τεθεί η σορός του συγγραφέα, σε λαϊκό προσκύνημα, ενώ ο, τότε, αρχιμανδρίτης και μετέπειτα, σκληρός Μητροπολίτης Φλώρινας Καντιώτης, έκανε γνωστή την πρόθεση του να κατέβει, στην Κρήτη και να εμποδίσει την νεκρώσιμη ακολουθία....
1890 (δεκαετία). Οθωμανική Θεσσαλονίκη.
1947. “Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΜΠΟΥΛΚΕΣ”.
Βασιλιάς Παύλος και Φρειδερίκη. Επίσκεψη, στην Σκιάθο, το 1948, ένα χρόνο, μετά την ενθρόνιση του. Περιοδεία, σε όλη την Ελλάδα, κατά τον εμφύλιο πόλεμο.
Μαρτυρίες για τις μάχες.
Ας αφήσουμε όμως τους ίδιους τους πρωταγωνιστές να μιλήσουν για την τελευταία αυτή μάχη του Γράμμου. Στην πρώτη μαρτυρία, ο Θανάσης Ανάγνου, διευθυντής τότε του 3ου Επιτελικού Γραφείου της 9ης Μεραρχίας του ΔΣΕ, περιγράφει μέρα με τη μέρα σε μορφή ημερολογίου την τελική μάχη.
«Την ανακατάληψη του Γράμμου την άνοιξη του 1949 πραγματοποίησαν με διαταγή του Γενικού Αρχηγείου (Γ.Α.) η ΙΧ Μεραρχία, με τις δύο Ταξιαρχίες της (16η και 108η), και η Σχολή Αξιωματικών του Γ.Α., διεισδύοντας από το Βίτσι στον Γράμμο (η Σχολή Αξιωματικών στις 23 Μαρτίου 1949 και η ΙΧ Μεραρχία την 1 Απριλίου 1949).
Με σκληρές μάχες, μέσα σε άσχημες καιρικές συνθήκες κι ένα μέτρο χιόνι, η 108η Ταξιαρχία καταλαμβάνει την Πυρσόγιαννη, με αιφνιδιαστικό δυναμικό. Η 16η ανακαταλαμβάνει την κορυφογραμμή Ψωριάρικα - Τσάρνο Βήτο – Τσαγκός - Καραούλι – Ανθρωπάκο, η δε Σχολή Αξιωματικών δίνει σκληρές μάχες στο Ταμπούρι Φούρκας, όπου τραυματίζεται ο διοικητής της Κόλιας και υποκύπτει. Στη συνέχεια, καταλαμβάνονται τα Πατώματα Λυκόρραχης και η Οξυά Θεοτόκου.
Στον Γράμμο είχε διεισδύσει πρωτύτερα η Διλοχία του Κ. Παλαιολόγου και ορισμένα τμήματα της 8ης Μεραρχίας, που κατέλαβαν τον Πύργο Στράτσανης. Ετσι διαμορφώθηκαν στον Γράμμο συνθήκες αντιμετώπισης των μελλοντικών εχθρικών επιχειρήσεων.
2.8.49: Ο κυβερνητικός στρατός εξαπολύει σφοδρή επίθεση στον Α. Γράμμο. Εισβάλλοντας στο αλβανικό έδαφος χτυπά πισώπλατα το Λόχο, που υπερασπιζόταν την "Γκίνοβα" και τον κυκλώνει. Ο Λόχος γλιτώνει την αιχμαλωσία του χάρη στην αυτοθυσία του. Ο στρατός, όμως, καταλαμβάνει την "Γκίνοβα" και στη συνέχεια καταλαμβάνει το "Ταμπούρι - Καψάλια".
6.8.49: Ο κυβερνητικός στρατός επιτίθεται με δύο Ταξιαρχίες στο "Τσάρνο". Η σθεναρή αντίσταση των τμημάτων μας και οι σοβαρές απώλειες του στρατού τον υποχρεώνουν να σταματήσει τις επιθέσεις του. Στη μάχη αυτή από βλήμα πυροβολικού σκοτώνεται
ο Ταξίαρχος της 16ης Ταξιαρχίας Σ. Παπαδημητρίου. Αποδείχτηκε ότι οι ενέργειες αυτές του κυβερνητικού στρατού ήταν παραπλανητικές, που απόβλεπαν να καλύψουν την αιφνιδιαστική συγκεντρωτική επίθεσή του στο Βίτσι.
Στη φωτογραφία: Παρατηρητήριο του Εθνικού Στρατού παρακολουθεί τις βολές Πυροβολικού και τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς στον Γράμμο.
Πηγή κειμένου, εικόνας και λεζάντας: ΕΛΛΗΝΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΑ - ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΜΑΧΕΣ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ.
Οι Μονάδες Ασφαλείας Υπαίθρου (ΜΑΥ), ή Μονάδες Αυτασφαλείας Υπαίθρου, ήταν ένοπλες παραστρατιωτικές μονάδες, που συγκροτήθηκαν, από την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Τσαλδάρη, τον Οκτώβρη του 1946 και προορίζονταν, για στατικές αποστολές φύλαξης των χωριών και των αγροτικών εργασιών τους.
Την οργάνωση των ΜΑΥ ανέλαβε ο Εθνικός Στρατός, που είχε και την ευθύνη, για την επιστράτευση των κατάλληλων ατόμων.
Αποστολή των ΜΑΥ ήταν η συνδρομή, στο έργο της Χωροφυλακής και του Εθνικού Στρατού, ώστε να εξασφαλιστεί η ασφάλεια, σε τοπικό επίπεδο.
Η οργάνωση των ΜΑΥ ήταν πρόχειρη, χαρακτηριζόταν, από έλλειψη πειθαρχίας και είχε μικρή μαχητική αξία.
Επίσης, δεν υπήρχε μεγάλη προθυμία των κατοίκων των περιοχών, που έδρασαν, για ένταξη, στα ΜΑΥ.
Στα ΜΑΥ, μαζί με τις Μονάδες Αποσπασμάτων Διώξεων (ΜΑΔ), που ιδρύθηκαν την ίδια περίοδο, υπηρέτησαν, συνολικά, περίπου, 41.000 ένοπλοι.
Τα Τάγματα Εθνοφυλακής Αμύνης (ΤΕΑ) ήταν η συνέχεια των Μονάδων Ασφαλείας Υπαίθρου (ΜΑΥ) και των Μονάδων Αποσπασμάτων Διώξεως (ΜΑΔ).
Τα ΤΕΑ είχαν παρουσία, σε όλη την ελληνική επικράτεια, εκτός, από τα πιο μεγάλα αστικά κέντρα.
Καταργήθηκαν, το 1982 και αντικαταστάθηκαν, από την Εθνοφυλακή.
Η Εθνοφυλακή δημιουργήθηκε, αμέσως, μετά την Απελευθέρωση της Ελλάδας, τον Οκτώβρη του 1944, με απόφαση της Κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου.
Η συγκρότηση του Σώματος της Εθνοφυλακής είχε, ως στόχο, την αντικατάσταση των ένοπλων αντιστασιακών ομάδων της Κατοχής.
Ο ρόλος της Εθνοφυλακής ήταν να καλύψει το κενό, σε στρατιωτικά ζητήματα, αλλά και σε ζητήματα εσωτερικής ασφάλειας, μέχρι να δημιουργηθεί ο νέος Εθνικός Στρατός.
Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, δημιουργήθηκαν, άμεσα, 65 τάγματα Εθνοφυλακής, με συνολική δύναμη 60.000 ανδρών.
Στο τέλος του 1946, οι Μονάδες και τα στελέχη της Εθνοφυλακής εντάχθηκαν, στις τακτικές δυνάμεις του νεοσύστατου Εθνικού Στρατού.
Στην πορεία, προστέθηκαν και κάποιοι Λόχοι τοπικών Εθνικοφρόνων και Τάγμα Εθνοφρουράς, που το αποτελούσαν εθνικόφρονες οπλίτες, οι λεγόμενοι «Σοφούληδες».
Κατόπιν, δημιουργήθηκε και μάχιμη Μονάδα ΛΟΚ, με τελειωτική δράση, στον Γράμμο και στο Βίτσι.
Ο Στέφανος Καραφωτιάς καταθέτει την, παρακάτω, μαρτυρία :
«Ο παππούς μου, Γκοτζαμάνης Γεώργιος, γεννηθείς το 1893, και ο θείος μου, Γκοτζαμάνης Ιωάννης, γεννηθείς το 1927, ο μεγαλύτερος αδερφός της μητέρας μου, ήταν στους ΜΑΥδες.
Πολέμησαν και έσωσαν την Αγιά Λάρισας και όλα τα, γύρω, χωριά, από την μεγάλη επίθεση των Ελασιτών.
Μια χούφτα χωροφύλακες και μια χούφτα ντόπιων ανδρών στρατευμένων, εθελοντικά, στους Μάυδες.
Κράτησαν την πόλη, για, σχεδόν, 2 ημέρες, μέχρι να έρθει ο Στρατός, από την Λάρισα".
Η μάχη, που αναφέρεται έγινε, ανήμερα του Σταυρού (14/09/1948), στην Αγιά Λάρισας, μια σημαντική νυχτερινή επιχείρηση και έφοδος του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), κατά την διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου.
Η επίθεση εκδηλώθηκε το βράδυ της 14ης, προς 15η Σεπτεμβρίου 1948, από τμήματα της 192ης Ταξιαρχίας και δυνάμεις του Κλιμακίου Γενικού Αρχηγείου Νοτίου Ελλάδος (ΚΓΑΝΕ) του ΔΣΕ.
Οι δυνάμεις των ανταρτών επιτέθηκαν, εναντίον των κυβερνητικών στρατιωτικών φυλακίων και ισχυρών σημείων (όπως, στην θέση «Πύργος» και σε καμπαναριά εκκλησιών, που λειτουργούσαν, ως πολυβολεία), στην περιφέρεια και μέσα, στην κωμόπολη της Αγιάς.
Τα τμήματα του ΔΣΕ κατέλαβαν οχυρωμένες θέσεις και πολυβολεία, με νυχτερινή έφοδο, προτού ακολουθήσει η σύμπτυξή τους, προς τα, γύρω, υψώματα (όπως στο Μαυροβούνι).
Μετά την μάχη, αποκεφαλίστηκαν, με διαταγή του «Παππού» (περιβόητου ΑρχιΜΑΥ της Αγιάς) οι αντάρτες, που πιάστηκαν και τα κεφάλια τους εκτέθηκαν, στην πλατεία της Αγιάς, σε κοινή θεά.
Οι ΜΑΥ και τα ΜΑΔ καταργήθηκαν, σταδιακά, στο τέλος του 1947, μετά την συμφωνία της Κυβέρνησης Σοφούλη και των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (Νοέμβριος 1947), για την δημιουργία του σώματος της Εθνοφρουράς.
Ο βασιλιάς Παύλος επιθεωρεί οπλισμό του ΔΣΕ, που έχει πέσει, στα χέρια του Εθνικού Στρατού.
Στις 24 Αυγούστου 1949, ο «ΠΥΡΣΟΣ Γ'» βάζει φωτιά, στις κορυφές του Γράμμου. Την επόμενη, κιόλας, ημέρα, μία Μεραρχία του Εθνικού Στρατού κατόρθωσε να υπερκεράσει την γραμμή άμυνας του ΔΣΕ, να εγκατασταθεί, μεταξύ της συνοριακής γραμμής και των μονάδων του ΔΣΕ και να βρεθεί, στα μετόπισθεν του αντάρτικου στρατού, όπου κατέλαβε την Πόρτα Οσμάν, κύριο σημείο εξόδου των μαχητών του ΔΣΕ, προς την Αλβανία. Παρά τις δυσκολίες, που προκαλούσαν το διακεκομμένο έδαφος, η ναρκοθέτηση του εδάφους και τα προβλήματα, στην υποστήριξη του Πυροβολικού και της Αεροπορίας, ο Εθνικός Στρατός κατόρθωσε να καταλάβει την κορυφογραμμή του Γράμμου, στις 28 Αυγούστου 1949.
Απέναντι, στον κίνδυνο να αποκλειστεί και η μοναδική απομένουσα δίοδος Μπάρα και οι δυνάμεις του ΔΣΕ να βρεθούν περικυκλωμένες, το Πολιτικό
Γραφείο του ΚΚΕ τις διέταξε να εκκενώσουν τον Γράμμο και να περάσουν, στην Αλβανία. Στις 29 Αυγούστου ο ΔΣΕ εγκατέλειψε το, άλλοτε, τρομερό οχυρό και ορμητήριό του.
ΕΛΛΗΝΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΑ - ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΜΑΧΕΣ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ.
Μια πολύ όμορφη φωτογραφία με τους ηθοποιούς Αλέκο Αλεξανδράκη, Τζένη Καρέζη και Ανδρέα Ζησιμάτο και στο μέσον ο σκηνοθέτης Ντίμης Δαδήρας το 1959 σε στιγμές χαλάρωσης σε κάποια ταβερνίτσα της Κρήτης όπου γυριζόταν η ταινία "Το νησί των γενναίων"!!
Η πρώτη γυναίκα, στον κόσμο, που έγινε πρωθυπουργός, στην θέση του συζύγου της, που δολοφονήθηκε. Η εκπληκτική ιστορία της Μπανταρανάικε, που κυβέρνησε 3 φορές την Σρι Λάνκα και αντιμετώπισε μια μεγάλη εξέγερση.
Στις 21 Ιουλίου 1960, η Σιρίμαβο Μπανταρανάικε, ορκίζεται πρωθυπουργός της Κεϋλάνης. Αν και αρχάρια, στην πολιτική, το όνομά της θα μείνει, στην ιστορία. Όχι, μόνο, επειδή είναι η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός, στον κόσμο, αλλά διότι προχώρησε, σε μια σειρά μεταρρυθμίσεων, σε όλους τους τομείς. Κόρη αριστοκρατικής οικογένειας, σπούδασε, στις ρωμαιοκαθολικές καλόγριες, στο Κολόμπο της Κεϋλάνης, αν και ήταν βουδίστρια.
Το 1940, σε ηλικία 24 ετών, παντρεύτηκε τον Σόλομον Μπανταρανάικε, με τον οποίο έκανε τρία παιδιά. Οκτώ χρόνια, αργότερα, όταν η Κεϋλάνη ανεξαρτητοποιήθηκε, από την Μεγάλη Βρετανία, ο Μπανταρανάικε εξελέγη βουλευτής, με το Εθνικό Κόμμα. Στην συνέχεια, όμως, αποχώρησε και ίδρυσε το κεντροαριστερό Κόμμα της Ελευθερίας, με το οποίο κέρδισε τις εκλογές του 1956 και έγινε πρωθυπουργός. Το 1959, ένας βουδιστής μοναχός πυροβόλησε και σκότωσε τον Μπανταρανάικε.
Η Σιρίμα αποφάσισε να βουτήξει, στα βαθιά και άγνωστα νερά της πολιτικής. Ανέλαβε την προεδρία του κόμματος και με δάκρυα, στα μάτια, υποσχέθηκε να συνεχίσει το έργο, που άφησε, στην μέση, ο σύζυγός της. H Μπανταρανάικε άσκησε δυναμική εξωτερική πολιτική Στο όνομα της «κλαίουσας χήρας», όπως την αποκαλούσαν, προστέθηκε το «βο», που δηλώνει σεβασμό και στις 20 Ιουλίου, το Σοσιαλιστικό κόμμα της κατέλαβε 75 έδρες, από τις 150.
Η Σιρίμαβο Μπανταρανάικε έγινε η πρώτη γυναίκα, στο πρόσωπο της οποίας ένας ολόκληρος λαός εμπιστεύτηκε την τύχη του. Οι εφημερίδες της εποχής εξέφραζαν την απορία «πόσο θα παραμείνει, στην εξουσία;» και με βεβαιότητα, διατύπωναν την άποψη ότι «το κόμμα του συζύγου, που την ανακήρυξε αρχηγό, για να εκμεταλλευθεί την συμπάθεια του κόσμου, προς τον δολοφονηθέντα σύζυγό της, πολύ γρήγορα, θα την αντικαταστήσει, στην πρωθυπουργία».
Το 1965, το κόμμα της έχασε τις εκλογές, αλλά το 1970 τις ξανακέρδισε, με θριαμβευτικά ποσοστά. Η Μπανταρανάικε, αποφασισμένη, όσο ποτέ, προχώρησε, σε, ακόμη, μεγαλύτερες τομές, εθνικοποιώντας και άλλους τομείς της οικονομίας. Ταυτόχρονα, άσκησε δυναμική εξωτερική πολιτική, δημιουργώντας συμμαχίες, με την Ινδία και την Κίνα, ενώ διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις, με το Ισραήλ, λόγω της κρίσης, στην Μέση Ανατολή...
Αναγνωρίζετε την Δέσπω Διαμαντίδου, σε νεαρή ηλικία; Στην φωτογραφία, η Ελληνίδα ηθοποιός, με την διεθνή καριέρα, απαθανατίζεται, με τον πρώτο της σύζυγο, τον ταλαντούχο ηθοποιό Ανδρέα Φιλιππίδη. Οι δυο τους παντρεύτηκαν την δεκαετία του 1940, απέκτησαν ένα γιο, τον Μάριο και κατόπιν, χώρισαν, φιλικά, διατηρώντας τις καλύτερες σχέσεις. Ο Ανδρέας Φιλιππίδης θα παντρευόταν, αργότερα, την Λίλλη Παπαγιάννη, την οποία γνώρισε, όταν ήταν μαθήτρια του, στο Θέατρο Τέχνης. Παντρεύτηκαν, το 1957 και έμειναν μαζί, ως το τέλος της ζωής του, το 1989. Η Δέσπω Διαμαντίδου είχε μεγάλη αδυναμία, στην Λίλλη Παπαγιάννη και οι δύο σύζυγοι του Ανδρέα Φιλιππίδη παρέμειναν στενές φίλες, ως τον θάνατο της Διαμαντίδου, το 2004…
#elenasdiary #despodiamantidou #andreasfilippidis #greekactors #greektheaterstories
On the beach : Μια σπάνια φωτογραφία, με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ και την Δέσπω Διαμαντίδου, σε ξένοιαστη στιγμή, στην παραλία, στις αρχές της δεκαετίας του 1960, όταν οι δυο τους είχαν δεσμό. Η μακροχρόνια σχέση του Παπαμιχαήλ και της Διαμαντίδου είχε ξεκινήσει, από την προηγούμενη δεκαετία και μετρούσε πολλές θεατρικές και κινηματογραφικές συνεργασίες. Θα λάμβανε ξαφνικό τέλος, την σεζόν 1964 - 1965. Οι δυο τους, έπαιζαν, στην «Κολόμπ» του Ανούιγ, με πρωταγωνίστρια την Αλίκη Βουγιουκλάκη. «Πάρε τα μέτρα σου» λέγεται ότι είπε η Μελίνα, στην Δέσπω. Πριν περάσουν, όμως, μερικοί μήνες, ο Παπαμιχαήλ έκανε πρόταση γάμου, στην Αλίκη, επί σκηνής. Όταν το έργο κατέβηκε και έπειτα, από το γάμο Παπαμιχαήλ - Βουγιουκλάκη, η Δέσπω Διαμαντίδου έφυγε, για την Αμερική. Θα έμενε, για, σχεδόν, μια δεκαετία. Εκεί, την περίμεναν σπουδαίοι ρόλοι, στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Αλλά και συνεργασίες, με δημιουργούς, όπως ο Γούντι Άλεν. Επέστρεψε, στην Ελλάδα, με την μεταπολίτευση, διατηρώντας καλές σχέσεις, τόσο, με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, όσο και με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, συνεργάστηκε, δε, με τον καθένα τους, στο θέατρο, χωρίς ίχνος πικρίας.
(elenasdiary)
Ο Σταύρος Παράβας μεγάλωσε, στα Προσφυγικά, στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας και ήταν ο μικρότερος, από τα πέντε αδέλφια της οικογένειας του. Ο ίδιος έχει πει ότι τα παιδικά χρόνια του ήταν πολύ δύσκολα, αλλά γεμάτα, από αγάπη, ανεμελιά και όνειρα. Στοιχεία απαραίτητα, για χαρακτήρες φαρσοκωμωδίας, όπως αυτοί, που ενσάρκωνε, με μοναδικό και αμίμητο τρόπο, στον κινηματογράφο, ο μεγάλος αυτός κωμικός.
Γεννήθηκε, στην Αθήνα και σπούδασε, στην Δραματική Σχολή του Κώστα Μιχαηλίδη. Η πρώτη του επαφή, με την σκηνή, ήταν με το θίασο της Κατερίνας, στο έργο “Πρώτο Ψέμα” του Γεώργιου Ρούσσου. Συνέχισε να εμφανίζεται, σε διάφορες θεατρικές παραστάσεις, μέχρι το 1960, χρονιά, που έκανε και το ντεμπούτο του, στον κινηματογράφο, με την ταινία “Χριστίνα” του Γιάννη Δαλιανίδη. Την επόμενη χρονιά, συνεργάστηκε, με την Φίνος Φιλμ, παίζοντας, στις ταινίες “Ο Σκληρός Άντρας” και “Αλίκη στο Ναυτικό”. Στην συνέχεια, ακολούθησε μια πολύ πλούσια κινηματογραφική καριέρα, σε 47, συνολικά, κινηματογραφικές ταινίες. Οι ρόλοι του σφυρηλάτησαν τα στερεότυπα του λαϊκού μάγκα και του “σαχλού” ομοφυλόφιλου – ο θρυλικός Φίφης – και ήταν ο πρώτος ηθοποιός, στον ελληνικό κινηματογράφο, που ερμήνευσε ρόλο ομοφυλόφιλου. Η ταινία, που πρωτοέπαιξε τον Φίφη ήταν η «Μικροί Μεγάλοι Εν Δράση» του Λάσκου. Κάποιες, από τις επιτυχίες του, είναι «Ο Φίφης ο Ακτύπητος» (1966), «Η Βουλευτίνα» (1966), «Ο Παλιάτσος» (1968) «Ο Μόδιστρος» (1969), «Ο Σταύρος είναι Πονηρός (1970) και άλλα. Παράλληλα, εμφανιζόταν και στο μουσικό θέατρο, με ιδιαίτερη επιτυχία.
Μετά την επιστροφή του, από την Γυάρο, όπου είχε εκτοπιστεί, από την χούντα – λόγω της παράστασης «Ντιρλαντά», που είχε ανεβάσει ο ίδιος – υποδύθηκε ρόλους, σε παραστάσεις κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου. Στην Φίνος Φιλμ, έπαιξε, συνολικά, σε πέντε ταινίες. Σε δύο, από αυτές, όπου πρωταγωνίστησε : “Ο Μάγκας με το Τρίκυκλο” και το “Κοροϊδάκι της Πριγκιπέσσας”, οι ερμηνείες του, ως τίμιου, φτωχού και αγαπησιάρη μάγκα άφησαν εποχή.
Πηγή: Κώστας Φωτιάς..
13/8/1968. Η αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Γεώργιου Παπαδόπουλου, από τον Αλέκο Παναγούλη. Το, παραπάνω, εξώφυλλο της εφημερίδας “ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ”, της 14/8/1968, το θυμάμαι, από τότε.
1/8/1971. Τίρανα, Αλβανία. Ο Βιετναμέζος ηγέτης Χο Τσι Μινχ, στο παλάτι των πιονιέρων.
Το 1973 η Μάρθα Καραγιάννη, με τον Τόλη Βοσκόπουλο και τον Λευτέρη Βουρνά, ταξιδεύουν, με πλοίο, στην Ιταλία, όπου διαμένουν, για οχτώ μέρες, στο σπίτι της Ειρήνης Παππά, η οποία λείπει, εκτός Ιταλίας, για γύρισμα ταινίας και από, εκεί, με υπερωκεάνιο, στην Αμερική, όπου ο Τόλης πρόκειται να εμφανιστεί, στο Κάρνεγκι Χολ. Είναι γνωστός ο φόβος του Τόλη Βοσκόπουλου, για τα αεροπλάνα... Το ταξίδι αυτό ήταν ένα όνειρο, σύμφωνα, με τα λεγόμενα της ηθοποιού!
Αύγουστος 1975, ο Ανδρέας Παπανδρέου καταθέτει, στην δίκη των πρωταιτίων της χούντας, στο 5μελές εφετείο δικαστικών φυλακών Κορυδαλλού. Στο εδώλιο, 20, από τους υπαίτιους του πραξικοπήματος. Άπαντες, με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας.
Παπαδόπουλος, Παττακός και Μακαρέζος καταδικάστηκαν, σε στρατιωτική καθαίρεση και θάνατο. Η θανατική ποινή μετετράπη, από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, σε ισόβια κάθειρξη.
Ιωαννίδης, Κ. Παπαδόπουλος, Σπαντιδάκης, Ζωιτάκης, Ντερτιλής, Μπαλόπουλος και Ρουφογάλης καταδικάστηκαν, σε στρατιωτική καθαίρεση και ισόβια.
Λαδάς και Αγγελής καταδικάστηκαν, σε στρατιωτική καθαίρεση και εικοσαετή κάθειρξη.
Λέκκας, Κωνσταντόπουλος, Σταματελόπουλος, Καραμπέρης, Τσάκας, Γκαντώνας και Θεοφιλογιαννάκος καταδικάστηκαν, σε ισόβια, με τον τελευταίο να παραπέμπεται και στην δίκη των βασανιστών των ΕΑΤ-ΕΣΑ.
Παλαιολόγος, Κωτσέλης και Ασλανίδης, καταδικάστηκαν, ερήμην, σε ισόβια.
1982. Αθήνα, θέατρο «Αθήναιον». Η Τζένη Καρέζη και ο Μάνος Κατράκης.
«Στις 15 Οκτωβρίου ο Γκαντεμίρωφ και ο Λαμπαζάνωφ επιχείρησαν και πάλι να ανατρέψουν το καθεστώς και να καταλάβουν το αρχηγείο του προέδρου Ντουντάεφ στο Γκρόζνι. Ο Γκαντεμίρωφ κινήθηκε, από την περιοχή νοτιοδυτικά του Γκρόζνι, ενώ η φάλαγγα του Λαμπαζάνωφ κινήθηκε, νότια, από το Πετροπαυλοφσκ, κατευθείαν, προς τον κόμβο Περμικανιε.
Δύο UAZ (στρατιωτικά οχήματα παρόμοια, με τα δυτικά ''τζιπ'') αποσπάστηκαν, από την φάλαγγα και πέρασαν, ακριβώς, δίπλα ,από την γέφυρα και κατευθείαν, στην διασταύρωση Περμικανιε, όπου τους σταμάτησαν οι άνδρες του Σέιχ. Αξιοσημείωτο είναι ότι η σύζυγος του Λαμπαζάνωφ και η πεθερά του, που φαινομενικά, βρίσκονταν, εκεί, ως ιατρικό προσωπικό, ήταν, στο πρώτο όχημα, μαζί με τον οδηγό τους.
Ο Σέιχ θυμάται : "Ήταν τρομοκρατημένοι, μέχρι θανάτου. Ο οδηγός έτρεμε, τόσο πολύ, που δεν μπορούσε, καν, να μιλήσει.
Προφανώς, νόμιζαν ότι είχαν καθαρό δρόμο, για το Γκρόζνι". Το άλλο UAZ ήταν γεμάτο, από τους άντρες του Λαμπαζάνωφ. Σκοτώθηκαν, από τους πολιτοφύλακες, στην διασταύρωση.
Οι πολιτοφύλακες του Αργκούν, που είχαν αναπτυχθεί, στην γέφυρα, ήταν οι πρώτοι, που εντόπισαν το κύριο στοιχείο του Λαμπαζάνωφ, που κατευθυνόταν, προς την κατεύθυνσή τους. Ανέφεραν, μέσω ασυρμάτου, στο διοικητήριο. Στιγμές, αργότερα, άνοιξαν πυρ, κατά της φάλαγγας, σε απόσταση 200-300 μέτρων, από την θέση τους, στην σιδηροδρομική γέφυρα. Το επικεφαλής BTR χτυπήθηκε και ακινητοποιήθηκε, αλλά η φάλαγγα συνέχισε την πορεία της. Αντιμέτωποι, με το τανκ, οι "ορεινοί πυροβολητές" ενημέρωσαν, μέσω ασυρμάτου, το κέντρο διοίκησης ότι είχαν καταστρέψει ένα BTR και μετακινούνταν, νότια, προς τον αυτοκινητόδρομο του Μπακού, όπως είχε προγραμματιστεί. Ο Σέιχ διέταξε την πολιτοφυλακή, που συνόδευε τα ορεινά πυροβόλα, να παραμείνουν, στην γέφυρα, χρησιμοποιώντας τις προετοιμασμένες θέσεις τους και τα δέντρα και τους θάμνους, που πλαισίωναν, για κάλυψη και απόκρυψη. Η περίπολος παρακολουθούσε το πρώτο τανκ να περνάει, από τη γέφυρα τους, διασχίζοντας τον πυργίσκο του, ψάχνοντας, για αντιαρματικές θέσεις και στις δύο πλευρές του δρόμου.
Διακόσια, με τριακόσια μέτρα, νότια της γέφυρας, το βαρύτερο πυροβόλο, στην διασταύρωση, έριξε, κατά του άρματος.
Το άρμα εξετράπη της πορείας του, αναζητώντας κάλυψη, ανάμεσα, σε μερικά δέντρα και μικρά κτίρια, αλλά το τέταρτο βλήμα βρήκε τον στόχο του, καταστρέφοντας το άρμα.
Ο Λαμπαζάνωφ είχε χάσει ένα άρμα, ένα BTR και δύο UAZiks. Η φάλαγγά του σταμάτησε και υποχώρησε, προς τα βόρεια, αναζητώντας άλλο δρόμο, για το Γκρόζνι. Η πολιτοφυλακή του Αργκούν αφαίρεσε, από τα οχήματα, τα όπλα και πυρομαχικά. Οι ιατρικοί κρατούμενοι, η σύζυγος και η πεθερά του Λαμπαζάνωφ, μεταφέρθηκαν, πίσω, στο αρχηγείο της πολιτοφυλακής στο Αργκούν, για να παραδοθούν, στην DGB. Κρατήθηκαν, για δύο ώρες, αφού ο Σεΐχ συμβουλεύτηκε, από έναν γέροντα να απελευθερώσει τους κρατούμενους, υπό την επιτήρησή του. Αυτός ο πρεσβύτερος, τον οποίο ο Σεΐχ σεβόταν και θεωρούσε πατρική φιγούρα, φοβόταν ότι οι γυναίκες θα βιάζονταν και θα σκοτώνονταν, αν τις παρέδιδε στη DGB (Τσετσενική υπηρεσία πληροφοριών). Η απόφαση αυτή προκάλεσε πολλά προβλήματα, στον Σέιχ, με την DGB. "δεν θα το κρύψω. Θα με πήγαιναν, στο δικαστήριο, γι' αυτό". Ωστόσο, η ηθική της απόφασής του επικράτησε και σε συνδυασμό, με την επικείμενη ρωσική εισβολή, η κατηγορία, σχετικά, με την απόφασή του να να απελευθερώσει τους κρατούμενους, αποσύρθηκε. Κράτησε το αιχμαλωτισμένο UAZ, γεμάτο ιατρικές προμήθειες και όπλα, για τον εαυτό του και την πολιτοφυλακή του Αργκούν.»
2026. Modern (not only) Paintings.
2022 - 2026. Η, κατά κεφαλήν, ενίσχυση της Ουκρανίας, από τα νατοϊκά κράτη και την Δύση.
1/8/2026. “Der Spiegel”. Το 2022, το περιοδικό, είχε, πάλι τον Μαρξ στο εξώφυλλο. Τότε, ρωτούσε, αν ο Μαρξ είχε δίκιο. Τί είχε προβλέψει; Ότι η αυτοματοποίηση της παραγωγής θα σκοτώσει το κέρδος και τον καπιταλισμό.
Για να δούμε.
15/8/2026. Πέθανε ο Στέφανος Μάνος, τέως, υπουργός και βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας.
«Μιλώντας, για χρονοδιαγράμματα» — Γερμανικό φυλλάδιο, από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (1944), που κοροϊδεύει την αργή πρόοδο των Συμμαχικών, στην ιταλική εκστρατεία. Δημοσιεύτηκε, στο τέλος της Μάχης του Μόντε Κασσίνο, τον Μάιο του 1944 και η εικονογράφηση δείχνει τον θάνατο να μετρά την ταχύτητα της προέλασης των Συμμάχων, προβλέποντας άφιξη, στο Βερολίνο, το 1952. Η αργή προέλαση των Συμμάχων, στην ιταλική χερσόνησο, ήταν το θέμα πολλής γερμανικής προπαγάνδας, το 1944 (ένα, από τα πιο διάσημα πόστερ της περιόδου, συγκρίνει, ειρωνικά, την ταχύτητα των Συμμάχων, με αυτήν μιας σαύρας). Το Γερμανικό γραφείο προπαγάνδας, στην Ιταλία, - ο Propaganda-Abschnitts-Offizier Italien - εξέδωσε πολλά παρόμοια φυλλάδια, που ρίχτηκαν, πάνω, από τις θέσεις των Συμμάχων, καθ' όλη την διάρκεια της εκστρατείας. Αυτό το φυλλάδιο περιείχε κείμενο, στην, πίσω πλευρά : Πιθανή άφιξη, στην Βόρεια Ιταλία, γύρω, στον Απρίλιο του 1948. Και η τιμή; Περισσότεροι 700.000 άντρες χαμένοι, ως νεκροί, ή τραυματίες... Πιθανή άφιξη, στο Βερολίνο, γύρω, στο 1952. Και η τιμή; Άλλοι 600.000 άντρες νεκροί, τραυματίες, ή αιχμάλωτοι! Αυτό σημαίνει άλλα 7 μακρά χρόνια αιματοχυσίας! Και αυτό σημαίνει ότι ποτέ δεν θα ζήσεις, για να το δεις.
"Οι συμμαχικές δυνάμεις αποβιβάστηκαν, στην νότια Ιταλία, τον Σεπτέμβριο του 1943 (στο Σαλέρνο, που φαίνεται στο, κάτω, μέρος), αν και το δύσκολο έδαφος και η αποφασιστική γερμανική αντίσταση επιβράδυναν την προέλασή τους. Μετά, από αρκετούς μήνες έντονης μάχης, οι συμμαχικές δυνάμεις κατάφεραν να διασπάσουν τις γερμανικές γραμμές, τον Μάιο και να καταλάβουν την Ρώμη, τον Ιούνιο του 1944. Η προέλαση, στην Ιταλία, συνεχίστηκε, μέχρι το τέλος του πολέμου έναν χρόνο, αργότερα.
1950. Σκίτσο του Μ. Γάλλια.
14/8/1962. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Βασίλη Χριστοδούλου.
1962. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Δ. Μακρή.
1965. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Κ. Βλάχου.
1971. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Σ. Πολενάκη.
1974. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Σ. Πολενάκη.
1979. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Δυο σκίτσα του Κ. Βλάχου.
1980. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Σ. Πολενάκη.
1983. Σκίτσο του Κώστα Μητρόπουλου.
1987. “ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Βασίλη Χριστοδούλου.
1987. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Αρχέλαου.
2021. Σκίτσο του Βασίλη Δαγρέ.
2023. Σκίτσο του Tomek Giovanis.
21/7/2026. Σκίτσο του Στάθη Σταυρόπουλου.
31/7/2026. Σκίτσο του Γιώργου Γαλίτη.
10/8/2026. Σκίτσο του Γιώργου Μικάλεφ.
10/8/2026. Σκίτσο της Ευανθίας Ρούνη.
11/8/2026. Σκίτσο του Αεροπεζοναύτη.
11/8/2026. Σκίτσο του Γιώργου Μικάλεφ.
11/8/2026. Σκίτσο της Ευανθίας Ρούνη.
12/8/2026. Σκίτσο του Δημήτρη Γεωργοπάλη.
12/8/2026. Σκίτσο του Χρήστου Ζωίδη.
12/8/2026. Σκίτσο του Θοδωρή Μακρή.
13/8/2026. Σκίτσο του Γιώργου Μικάλεφ.
13/8/2026. Σκίτσο του Θοδωρή Μακρή.
Σχόλια