20 και 21-2-2014 : Το πραξικόπημα, στην πλατεία Μαϊντάν του Κιέβου, μέσα από τα ουκρανικά δικαστικά αρχεία. Ο σκοπός του πραξικοπήματος ήταν να παύσει η συμμετοχή της ρωσικής κοινότητας, στα πολιτικά πράγματα της Ουκρανίας, κάτι, που επιτεύχθηκε, με αποτέλεσμα την έναρξη του εμφυλίου πολέμου και στην συνέχεια, 8 χρόνια μετά, στην ρωσική εισβολή.

 

Με το πραξικόπημα της πλατείας Μαϊντάν, στο Κίεβο, στις 21 Φεβρουαρίου 2014, την ανατροπή του εκλεγμένου, με τις ψήφους της ρωσικής και της ρωσόφωνης πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος της Ουκρανίας, προέδρου του Ουκρανικού κράτους Βίκτορ Γιαννουκόβιτς, ασχολούμαι, στο παραπάνω βίντεο, που ανέβασα, χθες, Παρασκευή 27/2/2026, στο ερασιτεχνικό κανάλι μου, στο YouTube, καθώς και στο παρόν άρθρο, μέσα από την χρησιμοποίηση των δικαστικών στοιχείων της μεταπραξικοπηματικής Γενικής Εισαγγελίας της Ουκρανίας, που διενήργησε έρευνα, κατά την περίοδο 2016 - 2018, για τα γεγονότα αυτά του Φεβρουαρίου 2014, όταν πρόεδρος του ουκρανικού κράτους ήταν ο Πέτρο Ποροσένκο, τα οποία οδήγησαν, στην ουσιαστική έναρξη του ουκρανικού εμφυλίου πολέμου, στην απόσπαση, από την Μόσχα και στην προσάρτηση της Κριμαίας, στην ρωσική επικράτεια και με καθυστέρηση 8 ετών, στην ρωσική εισβολή της 24/2/2022 και στον συνεχιζόμενο ρωσοουκρανικό πόλεμο.

Τα όσα συνέβησαν, με τους μαζικούς θανάτους ανθρώπων στην πλατεία της Ανεξαρτησίας (Μαϊντάν) του Κιέβου, στις 20 Φεβρουαρίου 2014, δεν αποτελούσαν μια φάρσα της Ιστορίας, που τίναξε στον αέρα την επιτευχθείσα συμφωνία, ανάμεσα, στον, τότε Ουκρανό πρόεδρο και την αντιπολίτευση. Ήταν ένα οργανωμένο πραξικόπημα, που οδήγησε, στην μη εφαρμογή αυτής της συμφωνίας και βέβαια, δεν είναι δυνατόν να αποκλειστεί ότι, αν αυτή η συμφωνία, της 21ης Φεβρουαρίου 2014, είχε υλοποιηθεί, δεν θα υπήρχε ούτε η προσάρτηση της Κριμαίας, ούτε ο σημερινός ρωσοουκρανικός πόλεμος.

Αυτή η συμφωνία προέβλεπε την επιστροφή, εντός 48 ωρών, στο Σύνταγμα του 2004, με περιορισμένες τις εξουσίες του προέδρου, τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης, στην οποία θα συμμετείχαν και οι αντιπολιτευόμενοι, την συνταγματική μεταρρύθμιση και την διεξαγωγή προεδρικών εκλογών, έως το τέλος του 2014.

Όμως, η συμφωνία της 21ης Φεβρουαρίου 2014 ουδέποτε εφαρμόστηκε, καθώς οι ένοπλες ομάδες των διαδηλωτών, στην πλατεία Μαϊντάν, δεν τις αποδέχτηκαν, ενώ διστακτικότητα, ως προς την δυνατότητα εφαρμογή της έδειχνε και ο ίδιος ο Βίκτορ Γιαννουκόβιτς και πράγματι, στις 22/2/2014, η Ράντα (η ουκρανική βουλή), στην οποία είχε την πλειοψηφία το Κόμμα των Περιφερειών του προέδρου Γιαννουκόβιτς, αυτή η πλειοψηφία διαλύθηκε και προσχώρησε, στην αντιπολίτευση, υπό την πίεση και τον τρόμο, που προξένησε, στους βουλευτές η ύπαρξη των ένοπλων ομάδων των διαδηλωτών, ακύρωσε αυτή την συμφωνία και παράλληλα, εξέλεξε νέο πρόεδρο της βουλής, τον Ολεξάντρ Βαλεντίνοβιτς Τουρτσίνωφ και ψήφισε την καθαίρεση του Βίκτορ Γιαννουκόβιτς από την θέση του προέδρου της Ουκρανίας, εκλέγοντας τον Τουρτσίνωφ και ως προσωρινό πρόεδρο του ουκρανικού κράτους, μια πράξη, που φυσικά, ήταν, ευθέως, αντισυνταγματική.

Αυτή, άλλωστε και η αιτία, που έδωσε την πραγματική και την ισχυρή νομική βάση, στην Κρεμλίνο και στην ρωσική κοινότητα της Ουκρανίας να μιλούν, για κρατικό πραξικόπημα.

Αυτή η εξέλιξη προέκυψε, από την ίδια την φύση και το περιεχόμενο της συμφωνίας της 21ης Φεβρουαρίου 2014, που περιλάμβανε τον όρο ότι τα κυβερνητικά στρατεύματα θα αποσύρονταν, από το Κίεβο, όπως  έγινε, ενώ στην πλατεία της Ανεξαρτησίας (Μαϊντάν), οι ένοπλες ομάδες παρέμεναν στην θέση τους, παρά το γεγονός ότι, στην συμφωνία, οριζόταν ότι έπρεπε να παραδοθούν τα παράνομα όπλα των ενόπλων ομάδων της πλατειασ και να εκκενωθούν τα κατειλημμένα, από τους διαδηλωτές, διοικητικά κτίρια και να ξεμπλοκαριστούν οι πλατείες και οι δρόμοι, για να επανέλθουν οι κανονικοί ρυθμοί της ζωής, στο Κίεβο.

Έτσι, από το βράδυ της 21ης Φεβρουαρίου 2014 το Κιεβο είχε ουσιαστικά καταληφθεί, από την αντιπολίτευση, στην οποία, de facto, πέρασε και η κατοχή της εξουσίας, με το σκηνικό να έχει, ως έναρξη, το πρωί της 20/2/2014, όταν ξεκίνησαν οι μαζικοί πυροβολισμοί, στην πλατεία της Ανεξαρτησίας και σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν δεκάδες διαδηλωτές και πολλοί αστυνομικοί.

Φυσικά, το ουσιώδες ερώτημα έχει να κάνει, με το ποιός ξεκίνησε, αδιακρίτως, τις μαζικές δολοφονίες το πρωί της 20ης Φεβρουαρίου 2014

Η Γενική Εισαγγελία της Ουκρανίας, απάντησε, σαφέστατα, όταν, κατά την περίοδο 2016 - 2018, ερεύνησε για τις δολοφονίες των διαδηλωτών και των αστυνομικών, στις 20/2/2014. Κατά την διάρκεια των ερευνών, διαπιστώθηκε ότι οι πρώτοι, που άνοιξαν πυρ,  το πρωί εκείνοι την ημέρα, ήσαν οι ένοπλοι της πλατείας Μαϊντάν και συγκεκριμένα, η «ομάδα Παράσιουκ», άνοιξε πυρ κατά των στρατιωτών των εσωτερικών στρατευμάτων, μαζί με Γεωργιανούς ελεύθερους σκοπευτές, από το ξενοδοχείο «Ουκρανία», όπως αναφέρει και η ομάδα των δικηγόρων Μπεϊκούτ.

Σε κάθε περίπτωση, η ανάκριση διαπίστωσε ότι, οι πρώτοι, που άνοιξαν πυρ, ήσαν οι ένοπλοι, στην πλατεία Μαϊντάν και συγκεκριμένα, αυτό καταγράφηκε στο λεγόμενο «κείμενο της υποψίας», προς έναν, από τους συμμετέχοντες της «ομάδας Παράσιουκ», τον Ιβάν Μπούμπεντσιουκ, ο οποίος συνελήφθη, τον Απρίλιο του 2018. Στο έγγραφο, μάλιστα, αναφέρεται ότι όλα αυτά αποσκοπούσαν να ματαιωθούν οι συμφωνίες, μεταξύ της εξουσίας και της αντιπολίτευσης.

«Ο Ιβάν Μπούμπεντσιουκ, διαπιστώνοντας ότι οι αστυνομικοί και οι διαδηλωτές δεν προβαίνουν, σε ενεργές δράσεις, λόγω της εκεχειρίας, μεταξύ της, εν ενεργεία, εξουσίας και των ηγετών της αντιπολίτευσης και έχοντας πρόθεση να πραγματοποιήσει αδιάκριτη χρήση πυροβόλων όπλων, προς εξόντωση, πραγματοποίησε σκόπιμες, παράνομες πράξεις, ενεργώντας, κατόπιν προηγούμενης συνεννόησης, με άλλα πρόσωπα, με σκοπό την αποσταθεροποίηση της κατάστασης της προσωρινής εκεχειρίας, ελλείψει περιστάσεων διάπραξης απαραίτητης άμυνας, ή ενεργειών, σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης», αναφέρει, το 2018, το «κείμενο της υποψίας» προς τον Ιβάν Μπούμπεντσιουκ.

Το ίδιο αναγράφεται και στο «σχέδιο υποψίας», για έναν άλλο συμμετέχοντα της «ομάδας Πάρασιουκ», τον Ναζάρ Γιούσκεβιτς, το οποίο είχε δημοσιεύσει η ουκρανική εφημερίδα "Στρανά".

«Περίπου, στα μέσα Φεβρουαρίου 2014, όταν, μεταξύ της, εν ενεργεία, τότε, εξουσίας και των ηγετών της τότε αντιπολίτευσης, διεξάγονταν ενεργές διαπραγματεύσεις, για τον τερματισμό της αντιπαράθεσης, στο κεντρικό τμήμα της πόλης του Κιέβου, μια ομάδα προσώπων κατοίκων της περιοχής του Λβιβ, κατανοώντας, εσφαλμένα, τους στόχους των εκδηλώσεων διαμαρτυρίας … αποφάσισε να εμποδίσει αυτές τις διαπραγματεύσεις και τις επιτευχθείσες συμφωνίες, μέσω της διάπραξης απόπειρας, με χρήση πυροβόλων όπλων, κατά της ζωής των υπαλλήλων των οργάνων επιβολής του νόμου, κάτι, που, αναπόφευκτα, θα οδηγούσε σε κλιμάκωση της αντιπαράθεσης».

Στο κείμενο του «σχεδίου υποψίας» αναφέρεται ότι το πρωί της 20/2/2014 οι αστυνομικοί ήσαν παρατεταγμένοι σε σειρές από το Μαϊντάν, μέχρι την οδό Ινστιτούτσκα, δεν είχαν όπλα και δεν πραγματοποιούσαν ενεργές δράσεις, κατά των διαδηλωτών. Όπως αναφέρεται, σε αυτό το «σχέδιο υποψίας»,  περίπου στις 8 το πρωί ο Ναζάρ Γιούσκεβιτς πραγματοποίησε, τουλάχιστον, 10 πυροβολισμούς, κατά της σειράς των υπηρετούντων, στα εσωτερικά στρατεύματα και ταυτόχρονα, άνοιξαν πυρ και άλλα μέλη της ομάδας. Το αποτέλεσμα ήταν 2 άνδρες των εσωτερικών στρατευμάτων να χάσουν την ζωή τους και άλλοι 28 να τραυματισθούν και μετά, από αυτή την επίθεση, η αστυνομία άρχισε να υποχωρεί, προς την οδό Ινστιτούτσκα. 

Όμως, η έρευνα, για τα γεγονότα των δολοφονιών, στην πλατεία Μαϊντάν, αν και επιδόθηκε κατηγορία, στον Ιβάν Μπούμπεντσιουκ και προετοιμάστηκε κατηγορία, κατά του Ναζάρ Γιούσκεβιτς, σταμάτησε και η υπόθεση κουκουλώθηκε, αν και ο Ιβάν Μπούμπεντσιουκ και ο Πάρασιουκ, επιβεβαίωσαν ότι άνοιξαν πυρ το πρωί της 20/2/2014.

Εννοείται, φυσικά, ότι, στην πραγματικότητα, όλα αυτά ήσαν διευθυνόμενα, για να τεθούν, εκτός της πολιτικής ζωής της Ουκρανίας οι ρωσικοί πληθυσμοί της χώρας αυτής κάτι που επετεύχθη, όπως ανέφερε και η πρώην πρωθυπουργός της Ουκρανίας Γιούλια Βολοντίμιριβνα Τιμοσένκο, που τώρα είναι μέλος της Ράντα.

Όλα τα υπόλοιπα, που ακολούθησαν, δηλαδή ο ουκρανικός εμφύλιος πόλεμος, η κατάληψη της Κριμαίας, από την Ρωσία, η ρωσική εισβολή, της 24/2/2022 και ο ρωσοουκρανικός πόλεμος, που συνεχίζεται, έως σήμερα, ήλθαν, ως ένα φυσιολογικό φαινόμενο.

Όλα τα άλλα είναι άνευ ουσίας.