Iησούς (ο επιλεγομένος Xριστός): Υπήρξε, ή δεν υπήρξε ως ιστορικό πρόσωπο; Το ερώτημα έχει απάντηση.
Το ζήτημα της ύπαρξης του Ιησού (του ονομασθέντα, από τους πιστούς του, Χριστού) είναι, το αντικείμενο του παρόντος δημοσιεύματος, όπως και του, παραπάνω βίντεο, που ανάρτησα, στο κανάλι μου, στο YouTube, το οποίο είναι πολύ χρήσιμο να παρακολουθήσουν οι αναγνώστες.
Το κίνητρο της ενασχόλησής μου, με τον Ιησού, τον επιλεγόμενο, από τους Χριστιανούς, ως Χριστού, είναι πολύ παλαιό, καθώς προέρχομαι, από μια ορθόδοξη χριστιανή οικογένεια, παύει έζησε, σύμφωνα, με τα πιστεύματα της ελληνικής κοινωνίας και της ανατολικής χριστιανικής εκκλησίας, τα οποία καθόρισαν την παιδική και την πρώιμη εφηβική μου ηλικία, κάτι που είναι φυσιολογικό και αναμενόμενο, αφού μου έδινε τις απαντήσεις, για την ζωή και τον θάνατο των ανθρώπων, οδηγώντας, στην πίστη ότι ο φυσικός θάνατος των ανθρώπων δεν αποτελεί και το τέλος της ύπαρξης και της ιστορίας του, αφού, στην χριστιανική πίστη κυρίαρχο και κρίσιμο στοιχείο της είναι η μεταθανάτια ζωή και μάλιστα, η αιώνια ζωή, ζώντων και νεκρών.
Μεγαλώνοντας, όμως, δημιουργήθηκε, πολύ γρήγορα, μια αμφιβολία, η οποία, συνυπήρχε, με την πίστη, μέσα από την παράλληλη πρωτόλεια γνώση των εμπειρικών επιστημών που κατέληγε, στο συμπέρασμα ότι, κάλλιστα, υπήρχε μια αιτιολογία, ή ορθότερα, μια, σχεδόν, ατέρμονη αλληλουχία αιτιολογιών, που εξηγούσαν τα φυσικά φαινόμενα, χωρίς να απαιτείται, ή, τουλάχιστον, να προσδιορίζεται αυτό, που αποκαλούμε θεότητα, ως πρωταρχική αιτία της ύπαρξης του κόσμου και κυρίως, ως αιτία των όσων αφορούν την ζωή μας, στην καθημερινότητά της· τουλάχιστον, μέχρι της αποδείξεως του ενάντιου.
Έτσι, ένα σημαντικό τμήμα αυτών των διερωτήσεων, τελικά, επικεντρώθηκε, στην ύπαρξη του ιδρυτή της χριστιανικής θρησκευτικής πίστης, του Ιησού, τον οποίο οι χριστιανοί αποκαλούν, ως Χριστό.
Αυτό το ερώτημα, το οποίο έχει ένα, καθαρά, επιστημονικό περιεχόμενο, αφού αφορά την ύπαρξη του Ιησού, ως ιστορικού προσώπου, ήταν ερευνητέα και μπορεί διασταυρωθεί, μέσα από τις ιστορικές πηγές και όχι, απλώς, μέσα, από θρησκευτικές πηγές και σίγουρα, όχι, μέσα από την θρησκευτική πίστη.
Αυτές οι διερωτήσεις, που φούντωσαν, μετά την μεταπολίτευση του Ιουλίου του 1974, μπορούσαν, πλέον να εκφραστούν, χωρίς περιστροφές και σταδιακά, που κράτησαν κάποια χρόνια, ερεύνησα - και εξακολουθώ να ερευνώ, διότι τέτοιου είδους ερωτήματα, ουδέποτε τερματίζονται - και κατέληξα, σε ένα δεδομένο, εκ των ερευνών, συμπέρασμα, το οποίο έχει απάντηση, στο τιθέμενο ερώτημα.
Φυσικά, όπως είναι και το ορθό, οι θρησκευτικές πηγές (χριστιανικές και μουσουλμανικές), περί της ιστορικής ύπαρξης του Ιησού, δεν απορρίφθηκαν, εκ μέρους μου, εξ ορισμού, αλλά ελήφθησαν, υπόψη, ως, αποκλειστικά, ιστορικές πηγές, με την πρωτοκαθεδρία, όχι των ευαγγελικών κειμένων. Το κύριο κομμάτι της λεγόμενης Καινής Διαθήκης των Χριστιανών, που υποστηρίζουν, με πειστικό τρόπο την ύπαρξη των 13 επιστολών του Παύλου (του επιλεγόμενου Αποστόλου, δηλαδή του πρώην Εβραίου Σαούλ, διώκτη του αρχέγονου χριστιανισμού και κατόπιν μεταστραφέντα χριστιανού), εκ των οποίων οι 7 θεωρούνται, ως γνήσιες, διότι εγράφησαν, περίπου, λίγο μετά τον αναφερόμενο θάνατο του Ιησού, με την κοινή, εκείνη την εποχή, εκτέλεση της θανατικής ποινής, στο ρωμαϊκό δίκαιο, στις όποιες επιστολές αναφέρονται γεγονότα, που αφορούν τον Ιησού, τους ζώντες μαθητές του, τον Ιάκωβο τον αδελφό του Ιησού και τις δράσεις της πρώτης χριστιανικής εκκλησίας.
Πέραν, όμως, των χριστιανικών πηγών, η έρευνα έφθασε και στα εβραϊκά κείμενα, καθώς ο ορθόδοξος Ιουδαϊσμός, συγκαταλέγεται, στους εχθρούς της χριστιανικής πίστης, η οποία, άλλωστε, είναι εβραϊκή σεκτα, που, στην πορεία της υπερέβη τα στενά πλαίσια της εβραϊκής πίστης και θρησκείας, αποτελώντας ένα κοινωνικό θρησκευτικό κίνημα, το οποίο, πέραν, των Εβραίων, απευθύνθηκε και στα άλλα έθνη, τους λεγόμενους εθνικούς.
Ετσι, λοιπόν, στο βαβυλωνιακό Ταλμούδ, γίνεται αναφορά, στον Ιησού και οι τίτλοι «Μπεν Πανδέρα» (ή Μπεν Παντέρε) και «Γεσού Μπεν Πανδέρα», που χρησιμοποιούνται, για τον Ιησού και πολλοί μελετητές υποστηρίζουν ότι ο τίτλος πανδέρα προέρχεται, από την ελληνική λέξη παρθένος.
Μάλιστα ο Εβραίος μελετητής Joseph Klausner αναφέρει ότι : «Οι Ιουδαίοι, συνεχώς άκουγαν, τους Χριστιανούς (η πλειονότητα των οποίων μιλούσαν, αρκετά χρόνια, στα ελληνικά) να αποκαλούν τον Ιησού με το όνομα, “Γιος της Παρθένου”... και έτσι, χλευάζοντας, τον αποκαλούσαν Μπεν χα-Παντέρα, που σημαίνει “Γιος της Λεοπάρδαλης”» (Klausner, JN, 23).
Αλλού, το βαβυλωνιακό Ταλμούδ αναφέρει : «Ο ραβίνος Συμεών μπεν Αζάι είπε : Ανακάλυψα, στην Ιερουσαλήμ, ένα γενεαλογικό κατάλογο, στον οποίο καταγράφεται : Ένας τέτοιος είναι εξώγαμο μιας μοιχαλίδας” (b. Ykamoth 49a, m. Yebam. 4:13) και ότι «η μητέρα του ήταν η Μύριαμ, μια κομμώτρια. Όπως λένε, ... αυτή ξεστράτισε, από τον άντρα της"» (b. Sabb.104b).
Επίσης το βαβυλωνιακό Ταλμούδ, ότι η Μαρία, «που ήταν απόγονος πριγκίπων και αρχόντων, έκανε την πόρνη, στους ξυλουργούς» (b. Sanh. 106a), κοροϊδευτικά, ως προς τον ισχυρισμό των Χριστιανών ότι ο Ιησούς γεννήθηκε από παρθένο (b. Sabb. 104b). Το «πρίγκιπες και άρχοντες», προφανώς, αναφέρεται, στην σύνδεση της Μαρία, με το βασιλιά Δαβίδ - «ο Ιησούς ... ήταν κοντά, στην βασιλεία» - (b. Sanh. 43a). Η αναφορά, στους «ξυλουργούς» σχετιζεται, με τον σύζυγο τησ Μαρίας, τον Ιωσήφ (b. Sabb. 104b).
Ετσι, εάν ο Ιωσήφ δεν ήταν ο πατέρας του Ιησού, τότε, η Μαρία είχε μείνει έγκυος, από κάποιο άλλο άνδρα και γι’ αυτό διέπραξε μοιχεία, με αποτέλεσμα οΙησούς να είναι ένα εξώγαμο παιδί. Άλλωστε και η Καινή Διαθήκη των χριστιανών αναφέρει ότι οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι, έμμεσα, απηύθυναν, στον Ιησού αυτή την κατηγορία (Ιωάννης 8:41).
Φυσικά, η χριστιανική πίστη, περί της γέννησης του Ιησού, από παρθένο, ήταν κατασκευασμένη από την πρώτη χριστιανική εκκλησία, αλλά είναι σαφές ότι οι εβραϊκές πηγές αποδέχονται την ιστορική ύπαρξη του Ιησού και για αυτές ο Ιησούς, είναι υπαρκτό πρόσωπο, άνευ αμφιβολίας.
«[…] ergo abolendo rumori Nero subdidit reos et quaesitissimis poenis adfecit, quos per flagitia invisos vulgus Chrestianos appellabat. auctor nominis eius Christus Tibero imperitante per procuratorem Pontium Pilatum supplicio adfectus erat; repressaque in praesens exitiablilis superstitio rursum erumpebat, non modo per Iudaeam, originem eius mali, sed per urbem etiam, quo cuncta undique atrocia aut pudenda confluunt celebranturque […]»
«[…] Ο Νέρων υπέδειξε άλλους ως ενόχους και υπέβαλε σε ιδιαίτερες τιμωρίες εκείνους τους οποίους ο λαός μισώντας τους για τις ανομίες τους ονόμαζε χριστιανούς. Εκείνος από τον οποίον προήλθε το όνομα είναι ο Χριστός, ο οποίος θανατώθηκε επί της βασιλείας του Τιβέριου, όταν Επίτροπος ήταν ο Πόντιος Πιλάτος. Η προς καιρόν κατασταλείσα ολέθρια δεισιδαιμονία εμφανίστηκε, πάλι, όχι μόνον, στην Ιουδαία, την εστία αυτού του κακού, αλλά και στην πόλη [εννοεί την Ρώμη], όπου από παντού, μαζεύονται και ακούγονται όλα τα κακά και τα αισχρά […]».
Σχόλια