Τo πoλιτικό τoπίo και oι αναγκαίες εξωσυστημικές συνταγματικές, οικονομικές και πολιτικές μεταβολές. Η ελληνική κοινωνία χρειάζεται μια νέα μεταπολίτευση, η οπoία, όμως, δεν αποτελεί προγραμματική επιλογή κανενός (νέoυ, ή παλαιoύ) κόμματος. Ως εκ τoύτoυ, τα αδιέξoδα παραμένουν και η κoινωνική και η oικονομική κατάσταση πρόκειται να χειρoτερεύσει.

 

Όπως περιγράφω και στο, παραπάνω, βίντεο, που γύρισα, χθες, Σάββατο 31/1/2026, το διαρκές μπαράζ των δημοσκοπήσεων, που πραγματοποιούνται, από δημοσκοπικές εταιρείες, οι οποίες εκφράζουν τις επιθυμίες και την εξυπηρέτηση του καθεστώτος του Κυριάκου Μητσοτάκη και της κυβέρνησης, σερβίροντας, στην ελληνική κοινωνία, πολύ περισσότερες δημοσκοπήσεις, που  μπορεί να καταναλώσει.

Εν όψει, μάλιστα, της εμφάνισης των κομμάτων της Μαρίας Καρυστιανού και του Αλέξη Τσίπρα και πιθανόν του Αντώνη Σαμαρά, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, μέσω αυτού του δημοσκοπικού μπαράζ, να πείσει και να εμπεδώσει, στην ελληνική κοινή γνώμη, περί του ότι η, έστω και κουτσουρεμένη πολιτική κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας, παραμένει να είναι δεδομένη, πριν, καν, την εμφάνιση αυτών των αναμενόμενων να εμφανισθούν κομμάτων και ότι, μάλιστα, αυτή η κυριαρχία του κυβερνητικού κόμματος διατηρείται, ακόμη και μετά την ετοιμαζόμενη εμφάνιση των, υπό ίδρυση κομμάτων, που, όμως, εν τοις πράγμασι, πρόκειται να αναδιατάξουν, ριζικά, το ελληνικό κομματικό τοπίο και φυσικά, το πολιτικό σκηνικό.

Αυτήν την αναδιάταξη στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό δείχνει η νέα δημοσκόπηση της MRB, με την Πλεύση Ελευθερίας να ανέρχεται, στην δεύτερη θέση της δημοσκοπικής κατάταξης των κομμάτων, ενώ ΠΑΣΟΚ και Ελληνική Λύση παλεύουν, για την τρίτη θέση ,,εμφανίζοντας το ίδιο ποσοστό., ενώ, πάνω από το 30% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού μπορεί να σταθεί ως κύριος αντίπαλος της Νεας Δημοκρατίας, που, όμως, παραμένει, στην πρώτη θέση.

Όπως παρουσιάζει αυτή η δημοσκόπηση της MRB, στην πρόθεση ψήφου, το κόμμα του Κυριάκου Μητσοτάκη βρίσκεται, στο 22,3%, η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου έφθασε, στο 10,1%, το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, έπεσε, στο 9,7% και παλεύει, με την Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου, που εμφανίζεται να έχει το ίδιο ποσοστό, το ΚΚΕ λαμβάνει το 6%, ο ΣΥΡΙΖΑ καταρρέει, στο 3,5% και από εκεί και πέρα , κάτω, από το όριο του 3%, βρίσκονται η Φωνή Λογικής, με  2,6%, η Νίκη, με 2,2%, το ΜέΡΑ25, με 2%, το Κίνημα Δημοκρατίας, στο 1,6% και η Νέα Αριστερά, μόλις, στο 1%, ενώ άλλο κόμμα ψηφίζουν το 5,7%, και, αυτό, που έχει μεγάλη σημασία είναι ότι το σύνολο της αδιευκρίνιστης ψήφου φθάνει, στο 23,6%.

Στην αναγωγή της ψήφου, στην οποία προβαίνει, χωρίς επεξηγήσεις ή MRB, η Νέα Δημοκρατία εκτινάσσεται, στο 29,2%, η Πλεύση Ελευθερίας φθάνει, στο 13,2%, το ΠΑΣΟΚ χάνοντας την δεύτερη θέση, πέφτει, στο 12,7%, η Ελληνική Λύση, φθάνει, στο 12,7%, το ΚΚΕ, στο 7,9%, ο ΣΥΡΙΖΑ καταφέρνει να πιάσει το 4,6%, η Φωνή Λογικής της Αφροδίτης Λατινοπούλου το 3,4%, ενώ παραμένουν, κάτω, από το όριο του 3%, που επιτρέπει την είσοδο των κομμάτων, στην βουλή, η Νίκη, με 2,9%, το ΜέΡΑ25 του Γιάννη Βαρουφάκη, με 2,6%, το Κίνημα Δημοκρατίας του Στεφάνου Κασσελάκη, με 2,1%, η Νέα Αριστερά, με 1,3%, ενώ το «άλλο κόμμα» εμφανίζεται να ψηφίζουν το 7,4% των ερωτηθέντων.

Στην υποβληθείσα ερώτηση, για το ποιο κόμμα θεωρούν ότι μπορεί να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους, αριστερά της Νεας Δημοκρατίας και να αποτελέσει κύριο και αξιόλογο αντίπαλο του κυβερνώντος κόμματος του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, με πιθανότητες να κερδίσει τις εκλογές, το 30,6% απαντά «το νέο κόμμα με αρχηγό την Μαρία Καρυστιανού», το 20,4% «Κανένα», το 19,1% «το νέο κόμμα Τσίπρα», το 17,8% «το ΠΑΣΟΚ, με τον Νίκο Ανδρουλάκη».

Αλλά όλα αυτά είναι μπούρδες, που λέγονται και γίνονται, εν όψει της ριζικής αναδιάταξης του κομματικού τοπίου και του πολιτικού σκηνικού, από την αναμενόμενη εμφάνιση των νέων κομμάτων και όπως προανέφερα, αποσκοπούν να επηρεάσουν την κοινή γνώμη, πριν αυτά τα κόμματα εμφανισθούν, προκειμένου να πεισθεί η ελληνική κοινωνία ότι η Νέα Δημοκρατία θα παραμείνει, πολιτικά, “κυρίαρχη”, κρατώντας την πρώτη θέση, στην κατάταξη των κομμάτων.

Βέβαια, το τί πρόκειται να συμβεί, είναι κάτι, που θα το δούμε, μετά την ανακοίνωση της ίδρυσης των νέων κομμάτων, αλλά, δυστυχώς, είναι βέβαιο, ότι, προφανώς, μεν, θα αναδιαταχθεί η ελληνική πολιτική σκηνή, με ριζικό τρόπο, αλλά αυτό, που θα συμβεί, ανεξάρτητα, από αριθμητικά και τα ποσοστιαία μεγέθη του καθενός νέου και παλαιού κόμματος, αλλά, αφετέρου, δε, οι μέλλουσες να σχηματισθούν, μετεκλογικά, κυβερνήσεις, θα κινούνται, εντός του ασφυκτικού συστημικού μνημονιακού πλαισίου, που έχει οδηγήσει, στην παρούσα οικτρή κατάσταση, που έχει περιέλθει η ελληνική κοινωνία, μέσα, στο οποίο συστημικό μνημονιακό πλαίσιο πρόκειται να κινηθούν  και τα νέα κόμματα και φυσικά, η κοινωνική κατάσταση, που επικρατεί, προφανώς, θα χειροτερεύσει. 

Αυτό, που, άμεσα, απαιτείται, για να ξεπεράσει την αέναη κρίση, στην οποία έχει εγκλωβισθεί, εδώ και δεκαετίες, η ελληνική κοινωνία, είναι το πέρασμα, σε μια νέα μεταπολίτευση, δια της οποίας θα καταργηθεί το παρόν συνταγματικό και νομικό πλαίσιο, που νομιμοποιεί και στηρίζει τα σφικτά δεσμά του σύγχρονου νεοαποικιακού καθεστώτος χρεωδουλείας, που έχει επιβληθεί, στην ελληνική οικονομία και κοινωνία.

Πώς μπορεί να πραγματοποιηθεί αυτή η διάρρηξη του υπάρχοντος καθεστώτος της νεοαποικιακής χρεωδουλείας;

Μπορεί να γίνει πραγματικότητα, από μια νέα κυβέρνηση, η οποία έχοντας την ψήφο εμπιστοσύνης της κοινωνίας, θα κυβερνήσει, με συντακτικές πράξεις, με τις οποίες θα διαρρήξει το υφιστάμενο συνταγματικό και νομικό πλαίσιο, που νομιμοποιεί αυτό το καθεστώς της καθηλωτικής και οπισθοδρομικής νεοαποικιακής χρεωδουλείας, που έχει επιβληθεί, από την εντόπια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία, που διοικεί την χώρα, ως ένα επιστατικό προσωπικό των ευρωθεσμικών δανειστών, με την άμεση έξοδο, από την ευρωζώνη και την επαναφορά του εθνικού νομίσματος του κράτους και την αποπληρωμή των δημοσίων και των ιδιωτικών χρεών, μέσω αυτού του νέου εθνικού νομίσματος, στο οποίο θα μετατραπούν τα δημόσια και τα ιδιωτικά χρέη, με δεδομένο το γεγονός ότι η Τράπεζα της Ελλάδος θα παύσει να είναι ένα υποκατάστημα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και θα επανεθνικοποιηθεί.

Έτσι, η νέα μεταπολίτευση πρέπει να ξεκινήσει, εκκαθαρίζοντας το κακό παρόν και το παρελθόν, αλλά, δυστυχώς, στην πράξη, κανένα κόμμα, από τα υπάρχοντα και όσα κόμματα πρόκειται να εμφανισθούν δεν έχει μια τέτοια πολιτική ατζέντα.

Και αυτή η σκληρή και αδυσώπητη πραγματικότητα εγγυάται ότι τα υπάρχοντα τεράστια αδιέξοδα, πρόκειται να παραμείνουν, ενώ η πολιτικοοικονομική και η κοινωνική κατάσταση, στην Ελλάδα, πρόκειται να χειροτερεύσει.

Δυστυχώς.