6-2-2026 Ανασκόπηση του ρωσοουκρανικού πολέμου : Οι βλακείες του Κρεμλίνου, του Κιέβου και της Δύσης. (Και το “ελληνικό υστερόγραφο”).

Με την ανασκόπηση του ρωσοουκρανικού πολέμου ασχολείται το σημερινό δημοσίευμα, όπως και το αρχικό βίντεο, που ανάρτησα, χθες, Πέμπτη 6 Φεβρουαρίου 2026, στο κανάλι μου, στο YouTube και, τώρα, στο παρόν άρθρο, καθώς είναι σαφές ότι όλος ο λεγόμενος ειρηνευτικός σχεδιασμός, που καθρεπτίζεται στην, παραπάνω, φωτογραφία, που ακολουθεί το αρχικό βίντεο και υποτίθεται ότι αποτελεί βάση της διαπραγμάτευσης, στο Αμπού Ντάμπι, ανάμεσα, στις αντιπροσωπείες της Ρωσίας, των ΗΠΑ και της Ουκρανίας, απέχει πολύ από τις προθέσεις της ρωσικής πλευράς.

Η πραγματικότητα είναι ότι οι στόχοι της Μόσχας, όσον αφορά την εισβολή, στην Ουκρανία, στις 24/2/2022 και τον διεξαγόμενο πόλεμο, είναι άγνωστοι, στην ολότητά τους και προφανώς, στην πορεία των, σχεδόν, τεσσάρων ετών, που πέρασαν, από τότε, έχουν διαφοροποιηθεί, ύστερα από την κατάρρευση των διαπραγματεύσεων, ανάμεσα, στις αντιπροσωπείες του Κρεμλίνου και του Κιέβου, τον Απρίλιο του 2022, αν και είχε μονογραφηθεί, ένα κείμενο, που επρόκειτο να τελειώσει τον πόλεμο και το οποίο απερρίφθη, τελικά, από τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντιμίρ Ζελένσκι, ύστερα, από την παρέμβαση του, τότε, Άγγλου πρωθυπουργού Boris Johnson και της αμερικανικής κυβέρνησης του, τότε, προέδρου Jo Biden, που ζήτησαν, από τον Ουκρανό πρόεδρο, να μην προχωρήσει, στην τελική έγκριση και υπογράφει εκείνη την συμφωνία και να συνεχίσει τον πόλεμο, διότι το ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ και η Δύση θα στηρίξουν την διεξαγωγή του πολέμου, με την παροχή, άνευ ορίων, οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας.

Ο Βολοντιμίρ Ζελένσκι και ηγεσία του Κιέβου αποδέχτηκε, ασμένως, αυτήν την δυτική πρόταση, για την διεξαγωγή του πολέμου και φυσικά, δεν υπέγραψε το τελικό κείμενο της μονογραφηθείσας τρσυμφωνίας, που επιτεύχθηκε στην Κωσταντινούπολη και έκτοτε, ο πόλεμος συνεχίζεται ακάθεκτος και καθυστερεί η ολοκλήρωσή του, λόγω των βλακειών της ρωσικής ηγεσίας, του καθεστώτος του Κιέβου και της ηγεσίας της Δύσης.

Η Μόσχα, καταρχήν, έχοντας την πεποίθηση ότι η ουκρανική αντίσταση θα ήταν μικρότερη του αναμενόμενου, προχώρησε, στην διεξαγωγή των πολεμικών επιχειρήσεων, σε εκτεταμένα μέτωπα, μέσα στην Ουκρανία, με, εντελώς, ανεπαρκείς δυνάμεις, αν και η αλήθεια είναι ότι οι ρώσικες ένοπλες δυνάμεις έφθασαν, έξω από το Κίεβο και αποχώρησαν, χωρίς να πολιορκήσουν την ουκρανική πρωτεύουσα, ως ένδειξη καλής θέλησης, λόγω της ειρηνευτικής συμφωνίας, που σχεδιαζόταν, αλλά, που ουδέποτε, επιτεύχθηκε.

Από εκεί και πέρα, οι ρωσικές πολεμικές επιχειρήσεις, αφού κατέλαβαν οδήγησαν, στην κατάληψη, περίπου του 20% του ουκρανικού εδάφους, βάλτωσαν ανατολικό μέτωπο στο ανατολικό μέτωπο, εξαιτίας του γεγονότος ότι, από την εποχή του πραξικοπήματος στην πλατεία Μαϊντάν του Κιέβου, τον Φεβρουάριο του 2014, με το οποίο ανατράπηκε  ο εκλεγμένος φιλορώσος πρόεδρος της Ουκρανίας Βίκτωρ Γιανούκοβιτς, το καθεστώς των Ουκρανών εθνικιστών Με την βοήθεια του νάτο Δημιούργησε ένα δαιδαλώδες Και περίπου πλήρες οχυρωματικό έργο στην ανατολική Ουκρανία το οποίο οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις δεν έχουν καταφέρει θα καταβάλουν στο σύνολο του, εξ αιτίας του γεγονότος ότι ηγεσία του Κρεμλίνου δεν χρησιμοποίησε το τακτικό πυρηνικό της οπλοστάσιο, για την άμεση κατάρρευση αυτής της τεράστιας, σε έκταση και σε βάθος, όπως και σε ποιότητα, οχύρωση, αλλά προτίμησε να διεξαγάγει τον πόλεμο, με τον κλασικό τρόπο των συμβατικών επιχειρήσεων, έτσι όπως τις είδαμε, στον πρώτο και στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργηθεί μια τεράστια έκταση αιματοχυσία στα μέτωπα του πολέμου του ρωσοουκρανικού πολέμου, η οποία φθάνει, πολύ πιο πάνω, από τους 1.000.000 νεκρούς και βαριά τραυματίες, από την ουκρανική πλευρά και κάποιες εκατοντάδες νεκρούς και βαριά τραυματίες, από την ρωσική πλευρά, αριθμοί, οι οποίοι διευρύνονται και θα διευρυνθούν, ακόμη, περισσότερο, όσο συνεχίζεται ο πόλεμος αυτός, ο οποίος έχει πολύ μέλλον να διανύσει, ακόμη.

Είναι σαφές ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν και η ηγεσία του Κρεμλίνου αδιαφορούν, πλήρως, για τις απώλειες των ζωών της ουκρανικής, αλλά και της ρωσικής νεολαίας, οι οποίες θεωρούνται, ως αναλώσιμες, κάτι, που, βέβαια, δεν συμβαίνει, μόνο, στην Μόσχα αλλά την ίδια στάση διατηρεί και το αιμοβόρο καθεστώς του Κιέβου.

Από την άλλη πλευρά, είναι τεράστιες και ιού βλακείες που διέπραξε και δια βράδυ ηγεσία της Δύσης, Με την παρότρυνση, στο Ουκρανικό καθεστώς να συνεχίσει τον πόλεμο, χωρίς, φυσικά, το δυτικό στρατόπεδο να είναι συνεπές, στην ακολουθούμενη πολιτική, όσον αφορά την Ουκρανία και την στήριξη της, στον πόλεμο, που διεξήγαγε, ύστερα, από την ρωσική εισβολή, καθώς ο δυτικός σχεδιασμός, για την φθορά και την καταπόνηση της Ρωσίας, στηριζόταν, στην πεποίθηση ότι η Μόσχα δεν μπορούσε να διατηρήσει, επί μακρόν, τον πόλεμο αυτόν, με αναμενόμενο αποτέλεσμα την μακροπρόθεσμη ήττα της, την οποία θα ακολουθούσε η ανατροπή του καθεστώτος του Βλαντίμιρ Πούτιν και ένα εξευτελιστικό τέλος του πολέμου, που επρόκειτο να ακρωτηριάσει το ρωσικό κράτος.

Τίποτε από όλα αυτά δεν συνέβη, για τον απλούστατο λόγο ότι οι Δυτικές δυνάμεις, που έχουν ξοδέψει και θα  συνεχίσουν να ξοδεύουν, πάνω από 1.000.000.000.000 ευρώ και δολάρια, στον πόλεμο αυτόν, αν και γνώριζαν και γνωρίζουν ότι η Μόσχα διεξήγαγε και διεξάγει έναν πόλεμο, ο οποίος είναι υπαρξιακός, για το ρωσικό κράτος, εξ αιτίας του γεγονότος ότι η σχεδιαζόμενη ένταξη της Ουκρανίας, στο ΝΑΤΟ και η μεταφορά των νατοϊκών οπλικών συστημάτων, βαθιά, στο ουκρανικό έδαφος, επρόκειτο να αποτελέσει έναν θανάσιμο κίνδυνο, για το ρώσικο πυρηνικό οπλοστάσιο, τον οποίο κίνδυνο, που απειλεί, ευθέως, την ασφάλεια του ρωσικού κράτους, το Κρεμλίνο δεν επρόκειτο και δεν πρόκειται, σε καμία περίπτωση, να τον αποδεχθεί και ως εκ τούτου, ο πόλεμος, στην Ουκρανία, ήταν αναπόφευκτος, όπως αναπόφευκτη είναι και η συνέχισή του, μέχρι το τέλος, το οποίο, εξ αιτίας των βλακειών του Boris Johnson και του Jo Biden, ξεπερνάει, κατά πολύ, τα όσα συμφωνήθηκαν, στην Κωνσταντινούπολη, τον Απρίλιο του 2022, ανάμεσα στην ρωσική και την ουκρανική αντιπροσωπεία, το κείμενο της οποίας συμφωνίας, ακυρώθηκε μετά την δυτική παρεμβάση και λόγω των αλόγιστων υποσχέσεων των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και της Βρετανίας όπως και όλων των νατοϊκών ευρωπαϊκών ηγεσιών, προς το ουκρανικό καθεστώς, που προέκυψε, μετά το πραξικόπημα, στο Κίεβο, τον Φεβρουάριο του 2014, το οποίο, επιδεικνύοντας απευθύνει βλακεία, δεν ανέτρεψε ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν, στην γέννησή, κάτι, που, τότε, ήταν πανεύκολο, αφού, ουσιαστικά, οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις ήσαν ανύπαρκτες και η Δύση δεν μπορούσε να πράξει οτιδήποτε, για να αντιμετωπίσει τους Ρώσους, αρκούμενο το καθεστώς των τσεκιστών του Κρεμλίνου, στην, επίσης, πανεύκολη κατάληψη της Κριμαίας.

Έτσι, τώρα, οι ρωσικές επιδιώξεις, όσον αφορά τον ουκρανικό πόλεμο, είναι και παραμένουν άγνωστες και φυσικά, με δεδομένο ότι το ουκρανικό καθεστώς, ουσιαστικά, έχει ηττηθεί, οι απαιτήσεις της ρωσικής πλευράς, στις παρούσες διαπραγματεύσεις (οι οποίες αποτελούν, κάτ’ όνομα, διαπραγματεύσεις) και πραγματοποιούνται, απλώς και μόνο, για να φαίνεται ότι πραγματοποιούνται φθάνουν, στην επέκταση των εδαφικών κατακτήσεων, όσον αφορά την ουκρανική επικράτεια, που έχει απομείνει, έως τώρα, στην κυριαρχία του καθεστώτος του Κιέβου και βέβαια κατατείνουν, οπωσδήποτε, στην πλήρη δορυφοροποίηση της μεταπολεμικής Ουκρανίας, στην Μόσχα και στην δημιουργία ενός φιλορωσικού καθεστώτος, σε ό,τι απομείνει, από το ουκρανικό κράτος, με μια κυβέρνηση, η οποία θα είναι, εξ ορισμού, υποτελής, στο Κρεμλίνο.

Αυτή είναι η πραγματικότητα που διαμορφώνεται σήμερα σε όλη την έκταση του ουκρανικού μετώπου.

Πέραν τούτων, όμως υπάρχει και ένα “ελληνικό υστερόγραφο”, στον ρωσοουκρανικό πόλεμο, στο οποίο πρέπει να αναφερθώ.

Μετά την δικαιολογημένη λεκτική επίθεση του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ, κατά της ασκούμενης πολιτικής από την ελληνική κυβέρνηση, στον ρωσοουκρανικό πόλεμο, ο οποίος είπε ότι «με την έναρξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης η Ελλάδα διέκοψε τη συνεργασία της με τη Ρωσία, η οποία είχε οικοδομηθεί κατά τη διάρκεια πολλών δεκαετιών. Διαλύθηκε ένα ολόκληρο φάσμα της ρωσο-ελληνικής συνεργασίας, από την πολιτική και την οικονομία έως τον πολιτισμό και τα ανθρωπιστικά ζητήματα. Συνεχίζουμε να ακούμε τις επιθετικές αντιρωσικές δηλώσεις και αβάσιμες ρωσοφοβικές κατηγορίες εναντίον μας. Η Ρωσία δεν θα επέτρεπε ποτέ κάτι παρόμοιο εις βάρος της Ελλάδας». ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης - δηλαδή ο ίδιος ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και όχι το αρμόδιο να απαντάει ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, δια του υπουργού Γιώργου Γεραπετρίτη - απάντησε, ότι : «Η Ελλάδα ως ισότιμο μέλος της ΕΕ σε όλα τα επίπεδα συντάσσεται με την Ευρώπη και τη σωστή πλευρά της Ιστορίας. Δεν κάνει κάτι διαφορετικό και σε κάθε επιμέρους συζήτηση νομίζω πως όποια απόφαση έχουμε πάρει, είναι στη λογική ότι είμαστε ένα σύγχρονο δυτικό κράτος όπου κάποια πράγματα όπως η στήριξη στον αμυνόμενο δεν μπαίνουν ούτε στο ζύγι ούτε στη διαδικασία της διαπραγμάτευσης».

Όλα αυτά αποτελούν ηλιθιότητες, εκ μέρους της ελληνικής πλευράς η οποία, εάν δεν βάζει, στο ζύγι, όπως λέει, δια του κυβερνητικού εκπροσώπου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, την στήριξη, στον αμυνόμενο, την οποία θεωρεί αδιαπραγμάτευτη, έχει ένα άλλο πεδίο δόξης λαμπρόν να πραγματοποιήσει αυτή την στήριξη, στον αμυνόμενο, για την οποία κόπτεται και συγκεκριμένα, στην Κύπρο, όπου ο τουρκικός στρατός κατοχής εξακολουθεί να κατέχει το 38% των κυπριακών εδαφών, χωρίς καμία ενόχληση, από την ελληνική πλευρά, μετά την ελληνική ήττα, τον Ιούλιο - Αύγουστο του 1974.

Μπορεί, λοιπόν, αφού η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ενδιαφέρεται, τόσο πολύ, για την υποστήριξη, στους αμυνόμενους Ουκρανούς, να στραφεί και εναντίον των κατακτητών των κυπριακών εδαφών, παραμένοντας, στην “σωστή πλευρά της Ιστορίας”, στην οποία ισχυρίζεται ότι βρίσκεται.

Όλα αυτά είναι προπαγανδιστικές βλακείες, εξ αιτίας του απλού γεγονότος ότι η παρούσα κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες, από αυτήν, δεν έχει τα κότσια να αντιπαρατεθεί, με την Άγκυρα, σε οποιοδήποτε επίπεδο. Άλλωστε, στις 11 Φεβρουαρίου πρόκειται να μεταβεί ο πρωθυπουργός, στην Άγκυρα, προκειμένου να έχει συνομιλίες, με την τουρκική ηγεσία.

Τουλάχιστον, στην εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου, υπήρχε το ενιαίο αμυντικό δόγμα Ελλάδας και στην Κύπρου, το οποίο, στην συνέχεια, επί των κυβερνήσεων του Κώστα Σημίτη, ατόνησε και τώρα, είναι ανύπαρκτο και ουσιαστικά, νεκρό, αποδεικνύοντας την θρασυδειλία των ελληνικών κυβερνήσεων, συμπεριλαμβανομένης και της παρούσας, η οποία βρυχάται σαν το ποντίκι, απέναντι στον ρωσικό γίγαντα, νομίζοντας ότι αυτό το πράττει, εκ του ασφαλούς, χάρη, στην υποτιθέμενη, ως υπαρκτή, ομπρέλα του ΝΑΤΟ. 

Αλλά  όλα αυτά, όπως και όλα τα άλλα είναι κουραφέξαλα.