O σύγχρονος πoλυπολικός κόσμoς και οι τεράστιοι κίνδυνοι, από την χρήση αντιδορυφορικών θερμοπυρηνικών κεφαλών, στo Διάστημα.

 

Στο σημερινό δημοσίευμα, όπως και στο, παραπάνω, χθεσινό (17/2/2026) βίντεο, το κρίσιμο ζήτημα της επιταχυνόμενης αύξησης του ανταγωνισμού, στους πυρηνικούς εξοπλισμούς των υπερδυνάμεων (και των μεγάλων κρατών), στα επίπεδα της καταστροφικής ηλεκτρικής εξέλιξης, στην σύγχρονη εποχή, έτσι όπως δεν αποτελεί αντικείμενο των συζητήσεων, όσον αφορά την τρέχουσα επικαιρότητα, έτσι όπως αυτή κατευθύνεται, από τα διεθνή ΜΜΕ, αποτελεί το καίριο σημείο αναφοράς του τωρινού δημοσιεύματος, όπως και το χθεσινό βίντεο, καθώς η διάρρηξη του μονοπολικού παγκοσμίου συστήματος (υπό την κυριαρχία των ΗΠΑ), το οποίο μονοπολικό σύστημα προέκυψε, από την στρατηγική καταστροφή, που προξένησε η αυτοδιάλυση της “Σοβιετικής Ένωσης”, τον Δεκέμβριο του 1991 και φυσικά, η, εξαιρετικά, δύσκολη, περιπετειώδης και άκρως, επικίνδυνη αντικατάσταση του αμερικανικού (και δυτικού) μονοπολισμού, από τον αναδυθέντα και εν εξελίξει, πολυπολικό κόσμο των τριών παγκόσμιων υπερδυνάμεων (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα) και των μεγάλων εθνικών κρατών, εκ των οποίων η Ινδία αναμένεται να αναβαθμιστεί και να μετατραπεί, στην τέταρτη παγκόσμια υπερδύναμη. 

Στα πλαίσια αυτά, η Ρωσία, που είναι, μόνο, στρατιωτική πυρηνική υπερδύναμη, αποτελεί τον αδύναμο κρίκο, σε οικονομικό επίπεδο, στο αναδιαμορφούμενο πολυπολικό παγκόσμιο σύστημα, που κινείται, σε μια μακρά και επώδυνη αποδιάρθρωση, καθίσταται, να εργάζεται πάνω σε αντιδορυφορικό πύραυλο, με πυρηνικές κεφαλές, βρίσκεται, εδώ και δύο, τουλάχιστον, έτη, στην φάση της κατασκευής ενός πυραυλικού οπλικού συστήματος, που θα μεταφέρει θερμοπυρηνικές κεφαλές, το οποίο θα καταφέρει να εκτοξευθεί, σε τροχιά, γύρω από τη Γη, με στόχευση δορυφόρους, διαστημικούς σταθμούς και επανδρωμένα οχήματα, όπως περιγράφει ο ειδικός σε θέματα διαστημικής άμυνας, καθηγητή John Klein.

Φυσικά, η ηγεσία του Κρεμλίνου, αντιλαμβανόμενη την οικονομική της αδυναμία, προσπαθεί - και καταφέρνει - να διατηρήσει και προσπαθεί να επαυξήσει την πυρηνική της πρωτοπορία, ή, έστω την πυρηνική της αποτροπή και ο θερμοπυρηνικός αντιδορυφορικός πύραυλος, που θα έχει την ικανότητα να σαρώσει τους δορυφόρους των αντιπάλων της, στο Διάστημα, οι οποίοι περιστρέφονται γύρω, από την Γη.

Η κίνηση του Donald Trump να μην ανανεώσει την αμερικανορωσική συμφωνία START, για τον έλεγχο των πυρηνικών εξοπλισμών, καθιστά τις παγκόσμιες εξελίξεις, απολύτως, επικίνδυνες, έστω και αν η αμερικανική κυβέρνηση, με αυτόν τον τρόπο, επιχειρεί να περάσει τις θέσεις, που θέλει να γίνουν δεκτές, σε μια, εκτός των φώτων της δημοσιότητας, συζήτηση, με την Μόσχα, στην οποία, η Ουάσινγκτων επιθυμεί, διακαώς, να προστεθεί και το Πεκίνο, η ηγεσία του οποίου αρνείται να συμμετέχει, σε μια τέτοια συζήτηση, επειδή η Κίνα, σε επίπεδο στρατιωτικών πυρηνικών κεφαλών, στο τρίγωνο των υπερδυνάμεων της σημερινής εποχής, είναι το πολύ μικρότερο σκέλος του.

Όμως, η κατασκευή αυτού του θερμοπυρηνικού πυραυλικού όπλου, από το επιστημονικό στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα της Μόσχας, καθώς η εκτόξευσή του, σε υψόμετρο 400 χιλιομέτρων, έξω από την γήινη ατμόσφαιρα θα σαρώσει χιλιάδες δορυφορικές κατασκευές, που περιστρέφονται, γύρω από τον πλανήτη μας, καταστρέφοντας την αμερικανική υπεροχή, στο Διάστημα και θα αποτελέσει την βάση, για την επίτευξη του πρώτου πυρηνικού πλήγματος κατά των αντιπάλων της Ρωσίας, χωρίς αυτοί (οι ΗΠΑ και η ευρύτερη Δύση· και όχι, μόνον) της Ρωσίας να έχουν την δυνατότητα ανταπάντησης.

Σαφέστατα, η Ουάσινγκτων έχει αντιληφθεί τον υπάρχοντα κίνδυνο και γι’ αυτόν τον λόγο, προβαίνει, στην πολιτική, στρατιωτική, οικονομική και θεωρητική προώθηση της αμερικανικής (και ευρύτερα, της δυτικής) νεοαποικιακής εφαρμοσμένης πολιτικής, στην σύγχρονη εποχή, με την ωμή υπεράσπιση του αποικιακού παρελθόντος της Δύσης. 

Στα πλαίσια αυτά, κινήθηκε, άλλωστε, πριν λίγες ημέρες, η ομιλία του Αμερικανού ΥΠΕΞ Marco Rubio, στην λεγόμενη «Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου», ενώπιον των ηγετών της νατοϊκής Ευρώπης και όχι, μόνον, αυτής, που τον καταχειροκρότησαν.

Ο Marco Rubio, λοιπόν, είπε ότι ότι οι βορειοαμερικανοί και Ευρωπαίοι θα πρέπει να ενωθούν, για να αντιστρέψουν την διαχειριζόμενη παρακμή της Δύσης, να αναβιώσουν την εποχή της κυριαρχίας της Δύσης και να ανανεώσουν τον μεγαλύτερο πολιτισμό στην ανθρώπινη ιστορία» και στην συνέχεια, δήλωσε ότι : 

«Αυτός είναι ο δρόμος, στον οποίο έχει επιλέξει να πορευτεί ο πρόεδρος Trump και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι ο δρόμος, στον οποίο σας καλούμε, εδώ, στην Ευρώπη να συμπορευθείτε, μαζί μας. Είναι ένας δρόμος, που έχουμε διανύσει, μαζί και στο παρελθόν και ελπίζουμε να διανύσουμε, ξανά, από κοινού, αλλά εμείς θα τον διανύσουμε και μόνοι μας.

Για πέντε αιώνες, μέχρι το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η Δύση βρισκόταν, σε διαρκή επέκταση· οι ιεραπόστολοί της, οι προσκυνητές της, οι στρατιώτες της, οι εξερευνητές της ξεχύνονταν, από τις ακτές της, για να διασχίσουν ωκεανούς, να εποικίσουν νέες ηπείρους, να οικοδομήσουν τεράστιες αυτοκρατορίες, που εκτείνονταν, σε ολόκληρο τον κόσμο.

Όμως, το 1945, για πρώτη φορά, από την εποχή του Κολόμβου, βρισκόταν, σε υποχώρηση. Η Ευρώπη ήταν ερειπωμένη. Η μισή ζούσε, πίσω από ένα Σιδηρούν Παραπέτασμα και η υπόλοιπη έμοιαζε έτοιμη να ακολουθήσει. Οι μεγάλες δυτικές αυτοκρατορίες είχαν εισέλθει, σε τελική παρακμή, επιταχυνόμενη, από άθεες κομμουνιστικές επαναστάσεις και από αντιαποικιακές εξεγέρσεις, που θα μεταμόρφωναν τον κόσμο και θα σκέπαζαν, με το κόκκινο σφυροδρέπανο τεράστιες εκτάσεις του χάρτη, στα επόμενα χρόνια.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, τότε, όπως και τώρα, πολλοί άρχισαν να πιστεύουν ότι η εποχή της κυριαρχίας της Δύσης είχε φθάσει, στο τέλος της και ότι το μέλλον μας ήταν καταδικασμένο να αποτελέσει μια αμυδρή και αδύναμη ηχώ του παρελθόντος μας. Όμως, μαζί, οι προκάτοχοί μας αναγνώρισαν ότι η παρακμή είναι επιλογή και τότε, ήταν μια επιλογή, που αρνήθηκαν να κάνουν. Αυτό είναι, που κάναμε, μαζί, μία φορά, στο παρελθόν και αυτό είναι, που ο πρόεδρος Trump και οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν να κάνουν ξανά τώρα, μαζί με εσάς.

Και γι’ αυτό, δεν θέλουμε συμμάχους αδύναμους, γιατί αυτό μας καθιστά και εμάς ασθενέστερους. Θέλουμε συμμάχους, που μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, ώστε κανένας αντίπαλος να μην μπει, ποτέ, στον πειρασμό να δοκιμάσει την συλλογική μας ισχύ. Γι’ αυτό, δεν θέλουμε συμμάχους δεσμευμένους, από ενοχές και ντροπή. Θέλουμε συμμάχους υπερήφανους, για τον πολιτισμό και την κληρονομιά τους, που κατανοούν ότι είμαστε κληρονόμοι του ίδιου μεγάλου και ευγενούς πολιτισμού και που, μαζί μας, είναι πρόθυμοι και ικανοί να τον υπερασπιστούν.

Και γι’ αυτό δεν θέλουμε συμμάχους, που εξορθολογίζουν ένα προβληματικό status quo, αντί να αντιμετωπίζουν όσα απαιτούνται, για να διορθωθεί. Εμείς, στην Αμερική, δεν έχουμε κανένα ενδιαφέρον να είμαστε ευγενικοί και τακτικοί διαχειριστές της ελεγχόμενης παρακμής της Δύσης. Δεν επιδιώκουμε τον διαχωρισμό, αλλά την αναζωογόνηση μιας παλιάς φιλίας και την ανανέωση του μεγαλύτερου πολιτισμού, στην ανθρώπινη ιστορία. Αυτό, που επιθυμούμε, είναι μια ανανεωμένη συμμαχία, που αναγνωρίζει ότι όσα ταλαιπώρησαν τις κοινωνίες μας δεν είναι, απλώς, ένα σύνολο κακών πολιτικών, αλλά μια γενικευμένη κατήφεια απελπισίας και εφησυχασμού. Μια συμμαχία (η συμμαχία που θέλουμε) δεν είναι εκείνη, που παραλύει από τον φόβο : φόβο, για την κλιματική αλλαγή, φόβο, για τον πόλεμο, φόβο, για την τεχνολογία. Αντιθέτως, θέλουμε μια συμμαχία, που θα ορμά με τόλμη στο μέλλον. Και ο μόνος φόβος που έχουμε είναι ο φόβος της ντροπής, αν δεν αφήσουμε, στα παιδιά μας έθνη, πιο υπερήφανα, πιο ισχυρά και πιο ευημερούντα».

Είναι προφανές ότι έχουμε μπλέξει, πολύ άσχημα, με όλους αυτούς.

Για τον λόγο αυτόν, είναι πολύ χρήσιμο οι αναγνώστες να παρακολουθήσουν το αρχικό βίντεο, με προσοχή, καθώς είναι αναλυτικό και περιγραφικό του παγκόσμιου γιγνεσθαι.