Mπορούσε η Γερμανία να νικήσει, στον B’ Παγκόσμιο Πόλεμο; Όχι. Δεν μπορούσε. (Mια χρήσιμη ματιά, στο παρελθόν).

 

Καθώς είναι, πάντοτε, χρήσιμο να ανασκοπούνται σημαντικά κεφάλαια της Ιστορίας, σήμερα, το παρόν δημοσίευμα αφορά το ερώτημα, για το, κατά πόσον, η Γερμανία θα μπορούσε να εξέλθει νικήτρια, από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στο ερώτημα αυτό, επιχειρώ να δώσω μια απάντηση, στο, παραπάνω, χθεσινό (7/1/2026) βίντεο, που έχω ανεβάσει, στο κανάλι μου, στο YouTube.

Εκ του αντικειμένου του ερώτηματος, γίνεται, άμεσα, κατανοητό ότι αυτό είναι κρίσιμο, αφού μια τέτοια εξέλιξη, δηλαδή μια νίκη της Γερμανίας, πριν 81 χρόνια, θα ανέτρεπε όλον τον μεταπολεμικό κόσμο, εξ ολοκλήρου.

Οι απαντήσεις, που έχουν δοθεί, που δίδονται και θα εξακολουθήσουν, στο μέλλον να δίδονται, στο ερώτημα αυτό, για πολλές δεκαετίες - ακόμη και αιώνες -, μετά από τώρα, αποκλίνουν, ανάμεσα στα δύο άκρα του φάσματος, που αφορά το συγκεκριμένο ερώτημα, ανάμεσα, στο «ναι» και στο «όχι» και φυσικά, δεν υπάρχει ομοφωνία, στην επιστημονική κοινότητα και στο ευρύτερο κοινό· και δεν φαίνονται οι προϋποθέσεις, να υπάρξει.

Η δική μου απάντηση, στο ερώτημα, για το, εάν η Γερμανία μπορούσε να νικήσει, στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν μένει, σε μια περιπτωσιολογία, γύρω, από τις προϋποθέσεις της επίτευξης ενός νικηφόρου πολεμικού αποτελέσματος της ναζιστικής Γερμανίας του Adolf Hitler, αλλά καταλήγει, σε ένα απόλυτο συμπέρασμα : 

Η Γερμανία του Adolf Hitler, δεν μπορούσε να νικήσει, στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μπορούσε να νικήσει, σε έναν ευρωπαϊκό πόλεμο, έτσι, ξεκίνησε ο Adolf Hitler, τον πόλεμο, εισβάλλοντας, στις 2 Σεπτεμβρίου 1939, στην Πολωνία, αν και οι πολεμικές δυνάμεις, που διέθετε, ήσαν πολύ κατώτερες των πολεμικών δυνάμεων της Γαλλίας και της Βρετανίας. Αλλά αυτός ο πόλεμος δεν μπορούσε να παραμείνει, στον ευρωπαϊκό εδαφικό χώρο και επρόκειτο να εξελιχθεί, σε παγκόσμιο, κάτι, που έγινε, τον Δεκέμβριο του 1941, μετά την απύθμενη στρατηγική ανοησία του Adolf Hitler να κηρύξει, στις 11/12/1941, τον πόλεμο, στις ΗΠΑ, κάτι που δεν μπορούσε να πράξει ο, τότε, Αμερικανός πρόεδρος Franklin Delano Roosevelt, επειδή, αμέσως, μετά την επίθεση της ιαπωνικής πολεμικής αεροπορίας, κατά του αμερικανικού στόλου, στο Pearl Harbour της Χαβάης, στις 7/12/1941, το αμερικανικό Κογκρέσσο, που ελεγχόταν, από τους Ρεπουμπλικάνους, δεν του επέτρεψε να κηρύξει πόλεμο, στην Γερμανία, παρά, μόνον, στον, άμεσα, επιτεθέντα, κατά των ΗΠΑ, δηλαδή, στην Ιαπωνία.

Από αυτήν την δύσκολη θέση, έβγαλε τον Αμερικανό πρόεδρο, λύνοντάς του τα χέρια, βλακωδώς, ο ίδιος ο Adolf Hitler, κηρύσσοντας τέσσερεις ημέρες, μετά, τον πόλεμο της Γερμανίας, κατά των ΗΠΑ, προφανώς, έχοντας δεσμευθεί, στο Τόκυο να πράξει αυτό το μοιραίο στρατηγικό ατόπημα, συντονίζοντας τις πολεμικές ενέργειες των δύο συμμάχων, κατά των ΗΠΑ.

Όμως, έναν τέτοιο πόλεμο, δηλαδή, πλέον, έναν παγκόσμιο πόλεμο, η Γερμανία δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει, διότι δεν έλαβε, υπόψη του, τις τεράστιες ενεργές δυνατότητες της αμερικανικής βιομηχανικής παραγωγής, σε πλήρη κλίμακα και τα αποτελέσματα αυτής της απίστευτης δυναμικότητας και ταχύτητας της αμερικανικής βιομηχανίας τα υπέστησαν και το Τόκυο, τον Αύγουστο του 1945 και τρεις  μήνες, νωρίτερα, το Βερολίνο.

Ο Αdold Hitler αρνιόταν να αποδεχθεί τις σχετικές επισημάνσεις των υπουργών του (του Albert Speer), των Γερμανών βιομηχάνων, που γνώριζαν τις δυνατότητες της αμερικανικής βιομηχανίας, η οποία μεταστράφηκε, σε πολεμική, καθώς και των στρατηγών του, θεωρώντας ότι η αμερικανική πολυφυλετική κοινωνία δεν μπορούσε να κερδίσει έναν πόλεμο, απέναντι, σε δύο μεγάλα εθνικά κράτη, όπως αυτά της Γερμανίας και της Ιαπωνίας.

Ο ηγέτης του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού άργησε, παρά πολύ αντιληφθεί αυτήν την σκληρή πραγματικότητα. Την αντελήφθη, στα τέλη του πολέμου, όταν, πλέον, ήταν, εντελώς, αργά, όταν, επί ένα τετράμηνο, είχε κλεισθεί στο θωρακισμένο υπόγειο καταφύγιο της γερμανικής καγκελαρίας, στο Βερολίνο.

Παρά ταύτα, τότε, ο Adolf Hitler αρνήθηκε να αποδεχθεί την δική του προσωπική ευθύνη, για τις εξελίξεις του πολέμου. Οι ευθύνες ανήκαν, πάντα, στους άλλους· στους στρατηγούς και στον γερμανικό λαό, τον οποίο αποκάλεσε αδύναμο να αγωνισθεί, κάτι, που, φυσικά, ήταν ένα ψεύδος, καθώς ο λαός αυτός πολέμησε, μέχρι το τέλος του πολέμου, αλλά η ηγεσία του αποδεικνύεται ότι αυτή ήταν η αιτία της ήττας ενός πολέμου, που δεν έπρεπε να ξεκινήσει, ποτέ.

Απρίλιος 1941. Οι Γερμανοί καταλαμβάνουν ελληνικό οχυρό, ενώ, στο έδαφος κείται το πτώμα ενός Έλληνα στρατιώτη. (Ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος)…

Ο Adolf Hitler, μάλιστα, απέδωσε την ήττα, στην “Σοβιετική Ένωση”, ως ένα βασικό σημείο της γερμανικής ήττας, στον πόλεμο και την απέδωσε, στον Benito Mussolini - τον οποίο, ουδέποτε, όμως, έπαυσε να εκτιμά - και στην αποτυχημένη εισβολή του, στην Ελλάδα, στις 28/10/1940, χωρίς να το ενημερώσει, με αποτέλεσμα να υποχρεώσει τον Γερμανό ηγέτη να αναβάλει την εισβολή, στην “Ε.Σ.Σ.Δ.”, που, σύμφωνα, με το σχέδιο Barbarossa, επρόκειτο να ξεκινήσει, στο 15νθημερο του Μαΐου του 1941, επειδή η ιταλική ήττα έφερε τον κίνδυνο η βρετανική πολεμική αεροπορία να έχει την δυνατότητα να πλήξει, από την ελληνική επικράτεια, τις απαραίτητες πετρελαιοπηγές, στο Πλοέστι της Ρουμανίας, που ήσαν απαραίτητες, για την γερμανική πολεμική μηχανή.

Αυτή η καθυστέρηση της έναρξης της γερμανικής επίθεσης, κατά της “Σοβιετικής Ένωσης”, που, τελικά, ξεκίνησε, στις 21 Ιουνίου 1941, σύμφωνα, με όσα ο Adolf Hitler υπαγόρευσε, στον Martin Bormann, ήταν η αιτία της γερμανικής ήττας.

Στις 15/2/1945 ανέφερε : «Σε ό,τι αφορά τις δυσκολίες, που μας προκάλεσαν οι Ιταλοί και η ηλιθία εκστρατεία τους, στην Ελλάδα, θα έπρεπε να έχω επιτεθεί, κατά της Ρωσίας, ορισμένες εβδομάδες, νωρίτερα».

Ακόμη, στις 17/2/1945 ο Adolf Hitler ανέφερε : «Η είσοδος της Ιταλίας, στον πόλεμο, έδωσε, στους εχθρούς μας, τις πρώτες νίκες, κάτι που επέτρεψε, στον Churchill, να αναπτερώσει το ηθικό των συμπατριωτών του και έδωσε ελπίδες, σε όλους τους αγγλόφιλους, σε όλον τον πλανήτη. Οι επαίσχυντες ήττες, που υπέστησαν, ώθησαν ορισμένα βαλκανικά κράτη να μας αντιμετωπίζουν, με περιφρόνηση. Αυτή και καμία άλλη, δεν είναι η αιτία, που η Γιουγκοσλαβία σκλήρυνε την στάση της. Αυτό μας ανάγκασε, αντιθέτως προς όλα μας τα σχέδια, να επέμβουμε, στα Βαλκάνια και αυτό, με την σειρά του, οδήγησε, στην καταστροφική αναβολή της έναρξης της επίθεσής μας, κατά της Ρωσίας. Βρεθήκαμε αναγκασμένοι να διαθέσουμε μερικές, από τις καλύτερές μας μεραρχίες, εκεί. Αναγκαστήκαμε να καταλάβουμε αχανείς εκτάσεις, στις οποίες η παρουσία στρατευμάτων μας, σε άλλες συνθήκες, θα ήταν, απολύτως, περιττή. Όσο, για τους αλεξιπτωτιστές μας, θα είχα προτιμήσει να τους στείλω, στο Γιβραλτάρ, παρά στην Κόρινθο, ή στην Κρήτη. Εάν ο πόλεμος παρέμενε καθοδηγημένος, μόνον, από την Γερμανία και όχι του Άξονα, θα μπορούσαμε να ήμασταν, σε θέση να επιτεθούμε, κατά της Ρωσίας, από την 15η Μαΐου του 1941. Διπλά, ενισχυμένοι, από το ότι οι δυνάμεις μας δεν είχαν γνωρίσει, παρά, μόνον, αποφασιστικές και αδιαμφισβήτητες νίκες, θα είχαμε μπορέσει να τερματίσουμε την εκστρατεία, πριν τον χειμώνα».

Τέλος, στις 26/2/1945, ο Adolf Hitler ανέφερε ότι : «Η τραγωδία, κατά την άποψή μου, ήταν το γεγονός ότι δεν μπορούσα να επιτεθώ, πριν από τις 15 Μαΐου. Για να πετύχω, στην πρωταρχική αυτήν επέλασή μου, αναγκαίο ήταν να μην το έχω πράξει, αργότερα, από αυτή την ημερομηνία. Οι ιταλικές ήττες, στην Αλβανία και την Κυρηναϊκή, είχαν εγείρει θύελλα επαναστάσεων, στα Βαλκάνια. Εμμέσως, κατάφεραν, επίσης, πλήγμα στην πεποίθηση φίλων και εχθρών, για το ότι ήμαστε αήττητοι».

 Τα ίδια, άλλωστε, είχε πει και στην αγαπημένη του σκηνοθέτιδα Leni Rimfestahl, σύμφωνα με την μαρτυρία της οποίας ο Adolf Hitler της ανέφερε  ότι «εάν οι Ιταλοί δεν είχαν επιτεθεί, στην Ελλάδα και δεν χρειάζονταν την βοήθειά μας, ο πόλεμος θα είχε πάρει διαφορετική πορεία».

Όμως, οι εκτιμήσεις του Adolf Hitler, για τις αιτίες της ήττας, δεν αφορούν, ούτε την Ελλάδα, ούτε την “Σοβιετική Ενωση”.

H ήττα, που υπέστη η Γερμανία οφείλονταν, στα πελώρια στρατηγικά σφάλματα του ίδιου του αρχηγού του ναζιστικού καθεστώτος, ο οποίος ξεκίνησε έναν πόλεμο, στον οποίο δεν μπορούσε να επικρατήσει αφού, και στον σχεδιασμό, για την απόκτηση ενός πυρηνικού οπλοστασίου - το οποίο ήταν το μόνο, που, θα ήταν πιθανόν, να επέτρεπε, στην ναζιστική Γερμανία, να επιβιώσει - ήταν πολύ μακρυά, από την επίτευξή του. Ήταν, εκτός στόχων και κυριολεκτικά, στα σπάργανα.

Αυτή είναι η ωμή και σκληρή πραγματικότητα, για την γερμανική πολεμική συντριβή, στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην διάρκεια του οποίου, η γερμανική βιομηχανική παραγωγή, μετά βίας, μπόρεσε, για ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα να συντηρήσει την πολεμική προσπάθεια των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων, ενώ η αστείρευτη και τελούσα, σε διαρκές καθεστώς υπεραφθονίας αμερικανική βιομηχανική παραγωγή τροφοδότησε, άνετα, τρεις μεγάλους στρατούς. Τον αμερικανικό, τον ρωσικό και τον βρετανικό στρατό, ταυτοχρόνως.

Όλα τα άλλα είναι, άνευ ουσίας…