Πρόκειται ο Παύλος de Grece - ο “Παύλος - πρίγκιπας - της Ελλάδος”, να αναμειχθεί, στην ενεργό ελληνική πολιτική; Αφήνει το παράθυρο ανοικτό, αλλά δεν βιάζεται, καθόλου, αφού ό,τι, είναι να γίνει, θα προκύψει, μετά τον Αύγουστο του 2027. (Τί διαφαίνεται, από την συνέντευξη, που έδωσε την Πέμπτη 12-2-2026, στον Νίκο Χατζηνικολάου).
Λέει λοιπόν, ο διατελέσας πρίγκιπας διάδοχος του ελληνικού θρόνου, αναφερόμενος, ανάμεσα, σε πολλά άλλα και στο επώνυμο, που επέλεξε:
«Είναι πολλά χρόνια, που έχουν περάσει, που πηγαίναμε χωρίς επίθετο. Το ότι ήμασταν πρίγκιπες και ότι δεν είχαμε επίθετο ήταν πολύ δύσκολο να κυκλοφορεί κανείς, να σας πω την αλήθεια. Κανείς δεν έχει διστάσει να έρθει να με χαιρετήσει. Όλοι ξέρουν ότι είμαι ο Παύλος. Εμένα μου αρέσει το όνομα Ντε Γκρες. Είναι ένα όνομα, το οποίο μου πάει και είναι ένα όνομα, το οποίο το χρησιμοποιούσε ο θείος μου, ο συγχωρεμένος, ο Μιχαήλ. Όπως μπορεί να ξέρετε, αυτός έζησε πολλά χρόνια, στην Γαλλία, η μάνα του ήταν Γαλλίδα και έτσι, του πήγαινε το Ντε Γκρες. Το όνομα αυτό ήταν χρησιμοποιημένο, από τον θείο μου. Το είχε περάσει και είχε πάρει δύο διαβατήρια μάλιστα, και η κόρη του είχε πάρει αυτό το όνομα. Οπότε δεν ήταν κάτι καινούργιο που βγάλαμε, υπήρχε. Και οπότε μας έδενε με την οικογένεια και έγινε δεκτό. Οπότε δεν υπάρχει θέμα τώρα, άμα κάποιος νομίζει ότι δείχνει για τίτλο, δεν είναι. Και νομίζω έτσι θα μείνει. Είναι πολλά χρόνια, που έχουν περάσει, που πηγαίναμε, χωρίς επίθετο. Το ότι ήμασταν πρίγκιπες και ότι δεν είχαμε επίθετο ήταν πολύ δύσκολο να κυκλοφορεί κανείς, να σας πω την αλήθεια.
Ο πατέρας μου δεν με μεγάλωσε, ποτέ, σαν ο διάδοχός του, για να γίνει βασιλιάς. Αυτός μεγάλωσε, ως διάδοχος. Ο πατέρας του ήταν βασιλιάς και βέβαια, πέρασε όλη αυτή την ζωή, μέσα, στην Ελλάδα και τον ετοιμάσανε. Καθότανε συχνά, δίπλα στο γραφείο, στον πατέρα του,, όταν είχε υπουργούς και πρωθυπουργούς, για να έχει μια αίσθηση, πώς γίνονται τα πράγματα. Με εμένα, δεν ήταν έτσι. Εμένα, με μεγάλωσε, με τις αρχές, που πίστευε ότι πρέπει να έχουμε, οι οποίες ήταν κλασικές : αγάπη, για την πατρίδα σου, οικογενειακή παράδοση, να είμαστε σωστοί, με την θρησκεία μας, με τις παραδόσεις μας και βέβαια, ένα σημαντικό, που νομίζω δεν το κάνει κανένας άλλος, είναι να μην έχουμε την πίκρα. Ζούσαμε, σε μια περίοδο, που ήταν όλα, ενάντια σε εμάς. Αν έχεις πίκρα, δεν μπορείς να πας πουθενά»
Στην ερώτηση, για το αν θέλει να έλθει, στον ελληνικό θρόνο, είπε:
«Έχουν περάσει 50 χρόνια. Νομίζω πως η Δημοκρατία της Ελλάδας και το Σύνταγμα είναι, πολύ σίγουρα. Τώρα, με ρωτάτε αυτή την ερώτηση… Ίσως, επειδή όλοι θέλουν να ξέρουν ότι είμαι γιος ενός βασιλιά. Πλέον, έχουμε 2026. Η Δημοκρατία συνεχίζει και δυνατά. Το Σύνταγμα είναι δυνατό. Δεν τίθεται τέτοιο θέμα, καθόλου.
Εγώ έχω πάρει την ελληνική υπηκοότητα, με το όνομά μου και ζω, εδώ, κοντά σας. Είμαι ένας Έλληνας, που μεγάλωσε, στο εξωτερικό και έχει επιστρέψει. Αφήστε με να ζήσω την ζωή μου. Θέλω να προσφέρω, στην χώρα μου. Θέλω να είμαι χρήσιμος, στην χώρα μου. Δεν ζητώ κάτι διαφορετικό».
Ερωτηθείς, για το εάν θα κατέβαινε στον στίβο της πολιτικής, ο Παύλος de Grece ανέφερε :
«Πολλά περνούν, από το μυαλό μου. Εμένα με ενδιαφέρει η πολιτική, πάρα πολύ. Είμαι γεννημένος, σε μια οικογένεια. που η πολιτική ήταν γύρω μας. Η ζωή μου αλλάζει, συνεχώς, λόγω της πολιτικής. Σπούδασα διεθνείς σχέσεις, στην Αμερική, οπότε είναι ένα θέμα, που είναι, στο αίμα μου, αν θέλετε, αλλά… δεν είμαι πολιτικός. Η πολιτική είναι, σαν μία τέχνη, η οποία λύνει τα προβλήματα μιας κοινωνίας. Εγώ προσπαθώ να βρω δικούς μου τρόπους, για να βοηθήσω την κοινωνία. Έχω παιδιά, σαν τα δικά σας, σε, αρκετά, μεγάλη ηλικία, που είναι το μέλλον της χώρας μας. Επομένως, η άμεση ανάμειξη, στην πολιτική δεν είναι κάτι, που με ενδιαφέρει. Εμένα με ενδιαφέρει να είμαι χρήσιμος και να μπορέσω να κάνω κάτι καλό, για την χώρα μου. Η σχέση μου, με άλλες χώρες, είναι πολύ δυνατή. Και με άλλους ανθρώπους, με εταιρείες κλπ., οι οποίοι μπορεί να είναι χρήσιμοι, στην χώρα. Επομένως, αν υπάρχει τρόπος να τους φέρω για να βοηθήσουν. σε ό,τι θέλουμε, βεβαίως, θα το κάνω. Είναι μεγάλη μου χαρά να ζω, στην Ελλάδα, σαν πολίτης. Και τώρα, που το λέτε, σε 1,5 χρόνο, θα έχω το δικαίωμα να ψηφίσω, για πρώτη φορά. Στα 50 χρόνια, που έχουν περάσει, δεν νομίζω ότι κανένας, από τους προέδρους κόμματος, δεν ήθελε να αφήσει την χώρα του, σε καλύτερο επίπεδο, από, όταν την είχε πάρει. Η κυβέρνηση, που έχει, τώρα; 7 χρόνια, τα πρώτα 4, οι πρώτες δύσκολες στιγμές τους, ήταν, με τους μετανάστες στον Έβρο. Κλείσαμε τα δικά μας σύνορα. Όχι, μόνο, τα δικά μας, αλλά και της Ευρώπης. Δεύτερον, έγινε η πανδημία, ο κορωνοϊός, όλος ο κόσμος τρελάθηκε… Όμως, η κυβέρνηση είχε καλή επικοινωνία. Φέτος ανέβηκε η οικονομία της Ελλάδος, κλείσαμε το χρηματιστήριο, σαν ένα, από τα πιο δυνατά χρηματιστήρια της Ευρώπης, αλλά πού είμαστε τώρα; Έχουμε άλλες δυσκολίες. Ο κάθε άνθρωπος έχει προβλήματα, με την καθημερινότητά του. Και αυτό δεν είναι, μόνο, δικό μας πρόβλημα, το έχουμε, σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και στην Αμερική, το βλέπουμε αυτό. Ότι, αν δεν μπορείς να βάλεις φαγητό, στο τραπέζι σου, αν δεν μπορείς να πληρώσεις τα νοίκια σου, σου δίνει μια αίσθηση ότι δεν είσαι σίγουρος. Αυτό είναι το πρόβλημα, που πρέπει να δουλέψει (εννοεί την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη), τώρα. Και νομίζω είναι κάτι, το οποίο μπορούνε να καταφέρουνε»… «Όταν το κράτος τους προστατεύει (εννοεί τους πολίτες), τότε θα νιώθουν ότι έχουν τη δυνατότητα να δουλέψουν με όποια κυβέρνηση και αν είναι. Όταν δεν λειτουργούν σωστά οι θεσμοί, χάνεται η εμπιστοσύνη μεταξύ του κράτους και του κόσμου. Οι θεσμοί είναι αξιοκρατία, διαφάνεια, ασφάλεια και δικαιοσύνη. Και όταν αυτά δε λειτουργούν μαζί, τότε δεν υπάρχει εμπιστοσύνη. Έχουμε δει παρατάξεις που έρχονται τώρα από άκρα αριστερά και άκρα δεξιά. Αυτά γιατί γίνονται; Γιατί όταν κάποιος δε νιώθει σίγουρος, αυτοί έρχονται και “τρώνε” λίγο από αυτούς, για να τους φέρουν στη μεριά τους. Το πρόβλημα, με τους μετανάστες, έχει δημιουργήσει προβλήματα, σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, σε όλες τις χώρες, που είχαν δεχθεί, πάρα πολλούς. Και έχει αλλάξει η νοοτροπία, μέσα στις χώρες τους, γιατί έχουν έρθει τόσοι πολλοί. Η Ελλάδα είναι, πιο καλά. Να σας δώσω και ένα παράδειγμα. Εμείς, εδώ, έχουμε τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, που έχει πάει, τώρα και στην Αμερική και είναι, σαν την σημαία μας, στο εξωτερικό. Εγώ, άμα ήμουν αρχηγός κράτους, στην μητέρα του, θα της είχα δώσει ένα βραβείο, γιατί μεγάλωσε παιδιά να είναι Έλληνες και να αγαπούν την πατρίδα τους. Είναι, όμως, μετανάστες. Αυτός ο μετανάστης είναι αυτός, που θέλουμε. Εγώ έζησα, σαν μετανάστης, αν θέλετε, σε πολλές χώρες. Αγγλία, βασικά και Αμερική. Δεν προσπαθώ να δείξω ότι δεν μ’ αρέσει η χώρα τους, ή ότι θέλω να κάνω κάτι διαφορετικό».
Για τα γεγονότα του 1967 και την αντίδραση του πατέρα του. στην στρατιωτική δικτατορία της 21ης Απριλίου είπε, για την στάση του πατέρα του, ως βασιλιά :
«Ήταν νέος βασιλιάς. Εάν δεν ήταν τόσο νέος, εάν δεν είχαν φέρει τανκς, για να τον περικυκλώσουν, στο Τατόι, εάν δεν είχε χάσει, δίπλα του, ανθρώπους, που είχαν μπει, στην φυλακή και άλλους, που είχαν πάει, εναντίον του, εάν δούλευαν τα ραδιόφωνα και όλες οι άλλες επικοινωνίες, που θα μπορούσε να έχει, ίσως, να είχε δράσει, με άλλο τρόπο. Ήταν μόνος του. Δεν είχε τίποτ’ άλλο, κοντά του. Είχε μία σύζυγο, είχε μία κόρη και περίμενε εμένα, που θα ερχόμουν, σε έναν μήνα και ξαφνικά, έβλεπε την πατρίδα του, την χώρα, που είχε αναλάβει, πριν από λίγα χρόνια, να καταρρέει, μέσα από αυτό το πρόβλημα. Του είχε μιλήσει ο πατέρας του, ο βασιλιάς Παύλος, όταν ήταν 18 χρονών και του είχε πει : “Πρέπει να ξέρεις ότι ο βασιλεύς πρέπει να πονέσει πρώτος και όχι ο λαός. Να προστατέψεις την χώρα σου, να μην υπάρξει αιματοχυσία, να μην υπάρχουν διχασμοί, μεταξύ Ελλήνων.” Αυτό ήταν το μόνο, που τον κράτησε, στην θέση του και οι αποφάσεις, που πήρε, τις πήρε, με αυτή την όψη, στον νου του. Και,λ βέβαια, όπως ξέρετε, προσπάθησε να κάνει το αντικίνημα, αργότερα. Ήταν ο μόνος και ο πρώτος, που έκανε κίνηση, εναντίον της χούντας. Όλα αυτά, όμως, είναι, στο “εάν”. Ποτέ δεν είχε πει ότι είχε χειριστεί λάθος την κατάσταση. Το μόνο πράγμα, που είχε λάθος, ήταν όταν είχε γράψει τα γράμματα, στον Γεώργιο Παπανδρέου. Όταν, όμως ήρθε, η χούντα, στις 21 Απριλίου, εκεί, έπραξε, με τον καλύτερο τρόπο, που θα μπορούσε ο ίδιος».
Πάντως, για πρώτη φορά, ο Παύλος ντε Γκρες εκφράζει την δυσαρέσκεια και την απαξίωση και του θανόντος βασιλιά Κωνσταντίνου Β’ και της βασιλικής οικογένειας, και φυσικά και του ίδιου του συνεντευξιαζόμενου, όσον αφορά το πρόσωπο του Κωνσταντίνου Καραμανλή, για την στάση του, απέναντι, στον έκπτωτο, από την δικτατορία του Γεώργιου Παπαδοπουλου, τον Ιούνιο του 1973, αργότερα, ύστερα, από την μεταπολίτευση της 24ης Ιουλίου 1974, όταν η ιωαννιδική δικτατορία της 25/11/1973 παρέδωσε την διακυβέρνηση της χώρας, στον Κωσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος, σε τηλεφώνημα του βασιλιά Κωνσταντίνου, εκείνες τις ημέρες, είπε, στον, τότε, πρωθυπουργό, ότι θα επιστρέψει, στην Ελλάδα και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής τον διαβεβαίωσε ότι θα τον καλέσει να επιστρέψει, για να επανέλθει, στον θρόνο, αλλά, ουδέποτε , το έπραξε.
Λέει σχετικά :
«Η απόφαση ήταν ότι ο Καραμανλής θα επιστρέψει και όταν επιστρέψει, θα αναλάβει την κυβέρνηση και θα ζητήσει, από τον βασιλιά, να γυρίσει. Αυτό δεν έγινε, όπως ξέρετε, ποτέ… Ίσως, να ήταν λάθος να εμπιστευτεί αυτή την προσωπικότητα. Εκεί, βλέπεις, πώς άλλαξε η νοοτροπία της χώρας μας και γενικώς, της πολιτικής, διότι, από εκείνη την στιγμή και έπειτα, δεν θέλουν να βλέπουν, μπροστά τους, την οικογένειά μου. Αλλά, όπως είδατε, ποτέ, δεν γύρισε ο πατέρας μου να δημιουργήσει πρόβλημα, στην κυβέρνηση, γιατί ήθελε να αφήσει την δημοκρατία να συνεχίσει να είναι δυνατή».
Αυτό, που εγώ έχω να αναφέρω, για την στάση την στάση του, τέως, βασιλιά Κωνσταντίνου Β’, κατά την περίοδο, κυρίως, των πρώτων ωρών και ημερών της μεταπολίτευσης της 24/7/1974, είναι ότι, πραγματικά, ο πατέρας του Παύλου de Grece, δείλιασε και δεν έπραξε αυτό, που ήταν φυσιολογικό να πράξει, δηλαδή να πάρει το αεροπλάνο και να επιστρέψει, στην Αθήνα απαιτώντας να του παραδοθεί η αρχηγία του ελληνικού κράτους, με την απομάκρυνση του προέδρου της δικτατορίας στρατηγού Φαιδωνα Γκιζίκη, με την επαναφορά της βασιλείας, κάτι που ο Καραμανλής δεν θα μπορούσε να αρνηθεί, σε καμία περίπτωση. Απλώς, ο Κωνσταντίνος Β’ δεν είχε τα κότσια να πράξει το αυτονόητο. Δεν είχε τα προσόντα του ηγέτη. Αυτή είναι η αλήθεια.
Από εκεί και πέρα, απο τα όσα αναφέρει ο Παύλος Ντε Γκρες, στην συνέντευξη, που έδωσε, στον Νίκο Χατζηνικολάου, αυτό, που προκύπτει, είναι ότι ο γιος του, τέως, βασιλιά Κωνσταντίνου Β’ (του μικρού), προφανώς, ενδιαφέρεται, για την είσοδο του, στα ελληνικά πολιτικά πράγματα, σε ενεργό ρόλο και μάλιστα, πρωταγωνιστικό, αλλά δεν βιάζεται, καθόλου, για κάτι τέτοιο, θεωρώντας ότι έχει χρόνο, μπροστά του, ο οποίος του είναι απαραίτητος, προκειμένου να παρουσιάσει τον εαυτό του, στην ελληνική κοινή γνώμη, η οποία πρέπει να συνηθίσει, στην παρουσία του Παύλου de Grece και, στην συνέχεια, να εμφανιστεί στην πολιτική σκηνή, όταν και ο ίδιος θα είναι έτοιμος και θα έχει τις προϋποθέσεις, για μια τέτοια εμφάνιση, η οποία, κατά πάσα πιθανότητα, δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί, στις ερχόμενες βουλευτικές εκλογές.
Ό,τι είναι να γίνει είναι θα το πραγματοποιήσει ο απόγονος του τελευταίου βασιλιά των Ελλήνων, θα το πραγματοποιήσει, μετά το 2027 και ανάλογα με τις εξελίξεις και το κυριότερο όλων, την απήχηση, που θα έχει, στο ελληνικό εκλογικό ακροατήριο, στο οποίο, ως απόγονος του πατέρα του και ως, εν ζωή, εκφραστής του βασιλικού θεσμού, έχει μεγάλη πολιτική προίκα.
Το, εάν θα τα καταφέρει να αξιοποιήσει αυτήν την πολιτική προίκα, είναι κάτι, το επιζητεί και γι’ αυτό, άλλωστε, επέλεξε να έλθει, στην Ελλάδα, ως πολίτης του ελληνικού κράτους.
Ως εκ τούτου, θα περιμένουμε, για να δούμε το, αν και το τί μπορεί να επιτύχει..
Σχόλια