11-2-2026. Η συνάντηση Κυριάκου Μητσοτάκη - Recep Tayyip Erdoğan, στην Άγκυρα‎‎ και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, μέσα και από μια ευρεία ιστορική επισκόπηση, που ανατρέχει, αρχίζοντας, από την Συμφωνία της Λωζάνης, έως σήμερα.

Η σημερινή συνάντηση εργασίας, του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και του προέδρου του τουρκικού κράτους Recep Tayyip Erdoğan, στην Άγκυρα, απασχολεί το παρόν δημοσίευμα, όπως και το, παραπάνω, βίντεο, που ανάρτησα, χθες (10/2/2026), το οποίο οι αναγνώστες είναι χρήσιμο να παρακολουθήσουν, καθώς η συνάντηση αυτή πραγματοποιείται, μέσα, στις χειρότερες δυνατές συνθήκες, χωρίς αυτό, παράλληλα, να σημαίνει ότι ο ελληνοτουρκικός διάλογος και οι ανάλογες διμερείς επαφές, δεν είναι αναγκαίες και επιβεβλημένες, εκ των πραγμάτων.

Αυτό, που έχει σημασία, σε αυτές τις επαφές, είναι η ατζέντα των συνομιλιών, καθώς οι δύο πλευρές προσέρχονται, σε αυτές, προφανώς, με την δική τους ατζέντα, μόνον, που αυτά, που, τελικά, συζητούνται, είναι προκαθορισμένα και συγκροτούν την συγκεκριμένη, κάθε φορά, ατζέντα των πραγματοποιούμενων συναντήσεων της ελληνικής και της τουρκικής πλευράς, σε οποιοδήποτε επίπεδο και αν αυτές οι επαφές πραγματοποιηθούν.

Η ατζέντα της τουρκικής πλευράς, σε κάθε τέτοιου είδους συναντήσεις, είναι γνωστή και περιλαμβάνει το σύνολο των απαιτήσεων και των αξιώσεων της Άγκυρας, ενώ, όσον αφορά την ατζέντα της ελληνικής πλευράς είναι, απροσδιόριστη και περιορισμένη, χωρίς να περιέχει την γκάμα των απαιτήσεων και των αξιώσεων, που πρέπει η ελληνική κυβέρνηση - όποια και αν είναι αυτή η κυβέρνηση - να έχει, ως απάντηση και ως αντικείμενο των απαιτούμενων, από την ελληνική πλευρά, ανταλλαγμάτων, απέναντι, στις αξιώσεις και τις απαιτήσεις της τουρκικής πλευράς.

Δυστυχώς, όπως φαίνεται, η ελληνική κυβέρνηση έχει συμφωνήσει, στην σημερινή συνάντηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, με τον πρόεδρο Recep Tayyip Erdoğan, σε μια ατζέντα, η οποία περιλαμβάνει, κατά κύριο λόγο, τις τουρκικές απαιτήσεις, που φυσικά, δεν είναι δυνατόν να εξαντλείται, μόνον, στον καθορισμό της υφαλοκρηπίδας και των ΑΟΖ των δύο κρατών, στο Αιγαίο και στην νοτιοανατολική Μεσόγειο. Και αυτό είναι το τεράστιο πρόβλημα, που σχετίζεται, με τις διάφορες ελληνοτουρκικές επαφές, αφού η τουρκική πλευρά προσέρχεται, σε αυτές τις συνομιλίες, με την δεδομένη αλαζονεία του ισχυρού, απέναντι, στην ελληνική πλευρά, η οποία έχει την θέση, που της αναλογεί. Δηλαδή αυτή του ανίσχυρου.

Ο, παραπάνω, πίνακας, που τον έχω παρουσιάσει αρκετές φορές, ο οποίος περιγράφει την τεράστια ανισορροπία ισχύος, που έχει δημιουργηθεί, εις βάρος της ελληνικής οικονομίας, έναντι της τουρκικής, κατά την τελευταία 30ετια, από το 1996, έως τώρα και δυστυχώς, αυτή η ανισορροπία πρόκειται να διευρυνθεί, αποτελεί το βαρύτατο άγος της ελληνικής πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας, το μεγαλύτερο έγκλημα, που συνέβη και συμβαίνει, όχι, μόνον, στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους, αλλά και στην παγκόσμια ιστορία των κρατών, τουλάχιστον, των τελευταίων δύο αιώνων. 

Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα, που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία και έχει φέρει την ελληνική διαπραγματευτική πλευρά, στην θέση του ανίσχυρου, έναντι της τουρκικής και αυτή την πραγματικότητα δεν μπορούμε να την αγνοούμε, διότι η άρνηση και η αγνωσία αυτής της κατάστασης αποτελεί μια πολύ επικίνδυνη άγνοια κινδύνου.

Αυτό, που απαιτείται, είναι η ανατροπή αυτής της τεράστιας ανισορροπίας ισχύος, εις βάρος της ελληνικής πλευράς, αλλά αυτό χρειάζεται ριζική ανατροπή της ασκούμενης πολιτικής, στην Ελλάδα, κάτι που, ουδόλως, είναι δεδομένο, ούτε, καν, αναμενόμενο και ως εκ τούτου, η κατάσταση είναι τραγική και πρόκειται να χειροτερεύσει.

Δυστυχώς. 

Για τον λόγο αυτόν, προτρέπω, για μια, ακόμη, φορά, τους αναγνώστες να παρακολουθήσουν το, αρχικό, βίντεο, που περιγράφει και ιστορικά, το πώς φθάσαμε, στην παρούσα κάκιστη πραγματικότητα.