Η “17 Νοέμβρη” 24 χρόνια, μετά, με αφορμή το ντοκιμαντέρ του Αλέξη Παπαχελά, η κοινωνική ήττα της οργάνωσης και το κλασικό πρόβλημα της εγγενούς και διαχρονικής κακότητας της χρήσης της βίας, σε κάθε περίπτωση, λόγω του βεβαρημένου, εξαιρετικά και καθοριστικά, αρνητικού μορφοποιητικού της χαρακτήρα και περιεχομένου, ακόμη και όταν είναι απαραίτητη.

Η μετάδοση του ντοκιμαντέρ του Αλέξη Παπαχελά, για την “17 Νοέμβρη”, από τον ΣΚΑΙ, με την συνέντευξη του “Λουκά” της, εν λόγω, οργάνωσης, δηλαδή του Δημήτρη Κουφοντίνα, το πεδίο δράσης της οποίας ήταν η χρήση της ατομικής τρομοκρατίας, με σκοπό την επιτάχυνση μιας κοινωνικής επανάστασης, στον ελλαδικό χώρο, έτσι, όπως πίστευαν και επιδίωκαν οι ηγέτες και τα μέλη της, μέσω της δημιουργίας ενός αντάρτικου πόλεων, αποτέλεσε την αιτία, για το, παραπάνω, βίντεο, που ανάρτησα, χθες (25//2026), στο ερασιτεχνικό κανάλι μου, στο YouTube, καθώς και για το σημερινό άρθρο.

Δεν είναι η πρώτη φορά, που ασχολούμαι, με το θέμα αυτό, το έχω ξαναπράξει, κυρίως, με το παλαιό άρθρο μου, της 25ης Οκτωβρίου 2021, με τίτλο : "Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη". Μια κριτική ματιά, διαβάζοντας το βιβλίο, για την ιδεολογική επιλογή και πολιτική δράση του Δημήτρη Κουφοντίνα. (Ο δρόμος, προς την κόλαση, είναι στρωμένος, με καλές προθέσεις)..., αλλά η ανακίνηση της ληγμένης αυτής υπόθεσης, με οδήγησε να την επανεξετάσω, χωρίς να έχω αλλάξει την άποψή μου, για αυτήν και γενικότερα, για την χρήση της πολιτικής ατομικής τρομοκρατίας, ως μέσου, για την ευόδωση των οποιωνδήποτε επαναστατικών στόχων, που αποσκοπούν, στην κοινωνικοαπελευθερωτική αλλαγή, όπως και για την χρήση της βίας, η οποία είναι πάντοτε, εκ φύσεως, κακή, ακόμη και αν αυτή είναι χρήσιμη και αναγκαία, ιδιότητες, που δεν αλλάζουν το κάκιστο περιεχόμενο της ασκούμενης βίας, η οποία δεν είναι ένα απλό εργαλείο, που μπορούμε να το χρήσιμο πούμε και κατόπιν να το αφήνουμε, στην άκρη, χωρίς αυτό να μας επηρεάζει, ως όντα και ως χαρακτήρες, με κοινωνική διάσταση και συμπεριφορά, διότι η βία και η χρήση της κινητοποιεί τις γενετικά, ενστάλακτες τάσεις των ανθρώπων, που ρέπουν και μορφοποιούν τις κοινωνικές συμπεριφορές τους, έχοντας ένας, σαφέστατα, παιδαγωγικό χαρακτήρα, που διαμορφώνει, αρνητικότατα, τους ανθρώπους, στην προσωπικότητά τους και στην κοινωνική δράση τους.

Έτσι, η “Επαναστατική Οργάνωση 17 Νοέμβρη”, που δραστηριοποιήθηκε, στον πολιτικό χώρο της ατομικής τρομοκρατίας, επί 22 έτη, ηττήθηκε, στρατιωτικά, ιδεολογικά, πολιτικά αλλά, κυρίως, κοινωνικά, ακόμη και ως προς τον εξειδικευμένο στόχο της να δημιουργήσει ένα αντάρτικο πόλεων, σε μαζική βάση, συνδεδεμένο, με κοινωνικά κινήματα της ελληνικής εργατικής τάξης, αλλά και ευρύτερες κοινωνικές ομάδες και κατηγορίες (νεολαία, φοιτητές κλπ), καθώς και όταν, ακόμη, είχε μέλη της, κινούμενα, στον εργατικό συνδικαλιστικό χώρο, δεν πέτυχε μια τέτοια σύνδεση, μάλιστα, δεν μπόρεσε να στρατολογήσει άτομα, από τον χώρο αυτόν.

Όσον αφορά τον Δημήτρη Κουφοντίνα, αυτό, που πρέπει να επαναλάβω, είναι ότι, αναλαμβάνοντας την πολιτική ευθύνη, για την πολιτικοϊδεολογική συγκρότηση της “Επαναστατικής Οργάνωσης 17 Νοέμβρη”, μιας μαρξιστικής λενινιστικής, σταλινικής οργάνωσης προσανατολισμένης, στο μαοϊκό ρεύμα του κομμουνισμού, αλλά και για την έμπρακτη δράσης της - όπως και του ίδιου -, επέδειξε μια πολιτική ωριμότητα και είχε την προσωπική γενναιότητα να υπερασπίσει το σύνολο των έργων της οργάνωσης αυτής, σε μια περίοδο, κατά την οποία, μετά το άδοξο τέλος της τα πλείστα μέλη της, επιδόθηκαν, σε ευτελιστικά αλληλοκαρφώματα και σε ντροπιαστικές αλληλοκατηγορίες, ενώπιον των διωκτικών αρχών του κράτους, για να πέσουν, στα μαλακά. 

Ο Δημήτρης Κουφοντίνας όλα αυτά τα, σχεδόν,  24 χρόνια, που έχουν περάσει, από τότε, που το καλοκαίρι του 2002 - μόνος του -, παραδόθηκε, στις αστυνομικές αρχές, δεν έχει αλλάξει απόψεις και συνεχίζει να υπερασπίζεται την πολιτικοϊδεολογική κληρονομιά της οργάνωσης, κάτι, που, βέβαια, αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμά του, διότι, άλλο είναι το να αναφερόμαστε, εμείς οι οποιοιδήποτε άλλοι, στην δράση και τα πολιτικοϊδεολογικά και ακτιβιστικά δεδομένα αυτής της οργάνωσης, όπως και του ίδιου και άλλο είναι ο δικαίωμα του ιδίου να ομιλεί, περί αυτών και να τα υπερασπίζεται.

Πέραν των, παραπάνω, συνοπτικά, εκτιθέμενων, εδώ, δεν χρειάζεται να επιμείνω και να επεκταθώ, περισσότερο, καθότι κάτι τέτοιο αποτελεί έναν αχρείαστο πλεονασμό.

Άλλωστε, πέραν του αρχικού βίντεο, υπάρχει και το δημοσίευμα, σε αυτό εδώ το μπλογκ, της 25ης Οκτωβρίου, 2021, το οποίο, παραπάνω, αναφέρω, συνδέοντας τον τίτλο εκείνου του άρθρο, με την ηλεκτρονική διεύθυνσή του και με ένα κλικάρισμα, πάνω, σε αυτόν τον  τίτλο, το αναγνωστικό κοινό θα έχει, μπροστά του, το κείμενο αυτού του άρθρου και φυσικά, προτρέπω τους αναγνώστες να το διαβάσουν, όπως και το να παρακολουθήσουν το αρχικό βίντεο, που εμπεριέχεται, στο παρόν δημοσίευμα.