3-1-2026. Η επίθεση των ΗΠΑ, στην Βενεζουέλα και η σύλληψη/απαγωγή του Nicolas Maduro εντάσσονται, στον ορισμό της χωροθέτησης της κυριαρχίας αμερικανικής εδαφικής επιρροής, στον πλανήτη, που κρύβει ανταλλάγματα, προς το Κρεμλίνο και φυσικά, αποτελεί μια ήττα της Κίνας, η οποία, πιθανότατα, δεν θα μείνει άπραγη, έστω και αν το Πεκίνο μετρήσει τα επόμενα βήματα και τις κινήσεις του και καθυστερήσει να αντιδράσει.
Το είπε και το έκανε ο μπαγάσας, όπως περιγράφω, στο, παραπάνω, βίντεο, που τράβηξα, χθες (3/1/2026), μετά το μεσημέρι, το οποίο χρήσιμο είναι να παρακολουθήσει το αναγνωστικό κοινό.
Χθες, τα ξημερώματα, λοιπόν, πραγματοποιήθηκε αμερικανική επίθεση, στην Βενεζουέλα και συνελήφθη, από τις ΗΠΑ, ο πρόεδρος του κράτους Nicolas Maduro, κάτω, από, εντελώς, αδιευκρίνιστες συνθήκες, οι οποίες πρόκειται να διευκρινιστούν, σε μέλλοντα χρόνο, ενώ διάφορες παραλλαγές της θεωρίας, περί εσωτερικής συνομωσίας, που διενεργήθηκε, από τα ηγετικά κλιμάκια του καθεστώτος, δίνουν και παίρνουν.
Δεν αποκλείω, τίποτε, αλλά διατηρώ επιφυλάξεις, διότι το καθεστώς, στο οποίο ηγήθηκε ο Nicolas Maduro, δεν έχει ανατραπεί και έως, τώρα, δεν έχει παραδοθεί, ούτε έχει μετασχηματισθεί, σε μια μεταβατική κυβέρνηση, που θα παραδώσει την εξουσία, παρά το γεγονός ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump δήλωσε ότι θα αναλάβει την διακυβέρνηση, στην Βενεζουέλα (!), μέχρι τον σχηματισμό μιας νέας κυβέρνησης (προφανώς, προσκείμενης, στα αμερικανικά συμφέροντα).
Ως εκ τούτου, όλα είναι ρευστά και όλα μπορούν να αλλάξουν, τάχιστα, πέραν του γεγονότος ότι ο Nicolas Maduro, είναι, στα χέρια των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων και αυτό είναι κάτι, που δεν αλλάζει.
Αυτό, που φαίνεται ότι έχει αλλάξει είναι η στάση των τσεκιστών του Κρεμλίνου [δείτε και το δημοσίευμα της 6/10/2025, σε αυτό, εδώ, το μπλογκ, με τίτλο : 10/2025. Ο πόλεμος, στην Ουκρανία, η κρίση στις σχέσεις, με την ναυτική πολιορκία των ΗΠΑ, στην Βενεζουέλα και οι αλληλοεκβιασμοί, ανάμεσα, στο Κρεμλίνο και την Ουάσινγκτων. (Η ρωσική ατζέντα, για την αναδιαμόρφωση του ευρωπαϊκού συστήματος ασφαλείας, που τέθηκε, επί τάπητος, τον Δεκέμβριο του 2021 και απορρίφθηκε, από το NATO, παραμένει ανοικτή και προς συζήτηση)], οι οποίοι εγκατέλειψαν τον Nicolas Maduro, αρκούμενοι, σε μία φραστική καταδίκη της επίθεση των ΗΠΑ, στην Βενεζουέλα, ζητώντας να γίνει … διάλογος, για να μην κλιμακωθεί η κατάσταση!
Τα ερώτηματα, που τίθενται, είναι, πώς μπορούν να κλιμακωθεί ο πόλεμος καθώς και μεταξύ ποιών πρέπει να γίνει αυτός ο διάλογος, που ζητάει Μόσχα, καθώς η ρωσική ηγεσία, εκ του αποτελέσματος, προκύπτει ότι έχει υπάρξει κάποια προσυνεννόηση, με τον Donald Trump, ύστερα, από ένα σκληρό παζάρι, που δεν έληξε, στην Αλάσκα, τον περασμένο Αύγουστο, αντιθέτως, μάλιστα, έφθασε, σε ενδιάμεσες δυσχέρειες, γύρω, από την υπόθεση της Βενεζουέλας, με προφανή αντισταθμίσματα και προκύπτει, επίσης, ότι κατέληξε, όπως φαίνεται, από την ανακοίνωση της ρωσικής ηγεσίας, για την ριζική αλλαγή των θέσεων του Κρεμλίνου, στα όσα επιδιώκει, στον ρωσοουκρανικό πόλεμο και δι’ αυτού του τρόπου, θέτει, ως αντάλλαγμα την Ουκρανία, την οποία διεκδικεί και φαίνεται ότι καταφέρνει να την αποσπάσει, στην ρωσική σφαίρα επιρροής με την αποδοχή της αμερικανικής κυβέρνησης.
Βέβαια και αυτό το ζήτημα παραμένει ανοικτό, καθώς ο πραγματικός μεγάλος ηττημένος, σε αυτή την υπόθεση της αμερικανικής επίθεσης, κατά του καθεστώτος, στην Βενεζουέλα, είναι το Πεκίνο, το οποίο έχει αναπτύξει στενές οικονομικές σχέσεις, με το καθεστώς αυτό, όπως και σε όλη την Κεντρική και την Νότια Αμερική καθώς καθίσταται σαφές ότι απειλείται η παρουσία της Κίνας, στον ευρύτερο λατινοαμερικάνικο χώρο και όχι, μόνον, σε αυτήν.
Δεν πρέπει, μάλιστα, να ξεχνάμε ότι κινεζική αντιπροσωπεία, με υψηλόβαθμα στελέχη της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας και της κυβέρνησης του Πεκίνο, ακριβώς, λίγους ώρες, πριν την αμερικανική επίθεση, στην Βενεζουέλα, βρισκόταν, στο Καράκας και είχε συνομιλίες, με στελέχη της κυβέρνησης και τον ίδιο τον πρόεδρο Nicolas Maduro, όπου λέγεται ότι συζήτησαν και την ανάπτυξη κινεζικών στρατευμάτων, στην επικράτεια του λατινοαμερικανικού αυτού κράτους, κάτι, που, αν και απλώς, φημολογείται, έτσι ώστε μπορεί να σημαίνει ότι είναι αμφισβητούμενη η ατζέντα των συνομιλιών αυτών, αλλά δεν μπορεί να αγνοηθεί, εντελώς.
Η κυβέρνηση του Donald Τραμπ, προφανώς, αυτό, που πράττει, είναι, απολύτως, συνεπές με όσα περιγράφει, στο έγγραφο, που δημοσιεύτηκε, στα τέλη του Νοεμβρίου 2025, ως στρατηγική ασφαλείας των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, στον παγκόσμιο χώρο και αποσκοπεί, στον δραστικό περιορισμό της κινεζικής οικονομικής και γεωπολιτικής εξάπλωσης, σε όλες τις περιοχές του πλανήτη, με κύριο στόχο την διατήρηση της διαίρεσης της Ευρασίας, κάτι, που, βέβαια, δεν είναι δεδομένο και δεν είναι καθόλου εύκολο να το επιτύχει χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι προσπάθειες της αμερικανικής κυβέρνησης είναι μάταιες.
Δεν είναι μάταιες.
Ούτε και το θέμα είναι αν έχει δίκιο ο Αμερικανός πρόεδρος, ή όχι. Αυτό αφορά το ηθικό και συναισθηματικό πεδίο και σε αυτό το επίπεδο μπορώ να τοποθετηθώ, αλλά το θέμα πρέπει να τεθεί, επάνω σε μια ρεαλιστική βάση.
Και αυτή η πραγματιστική βάση έχει να κάνει, με το ερώτημα, εάν ο Αμερικανός πρόεδρος αντιμετωπίζει και επιχειρεί να διεκπεραιώσει τα πραγματικά ζητήματα που αφορούν αυτά, που, στην γεωπολιτική, αποκαλούνται, ως ζητήματα, που άπτονται, με την κρατική ασφάλεια των ΗΠΑ και φυσικά, αυτό αφορά το status της παγκόσμιας υπερδύναμης, που κατέχει το αμερικανικό κράτος και ως εκ τούτου, οδηγεί, στην δημιουργία μιας ζώνης επιρροής της αμερικανικής υπερδυνάμεως, εφόσον υπάρχει τέτοιο πρόβλημα ασφαλείας, για τις ΗΠΑ.
Έτσι τίθεται, ωμά και απροκάλυπτα, το ουσιαστικό πρόβλημα, που αντιμετωπίζει η Ουάσινγκτων, ξεκινώντας, από την αυλή της, στην οποία θεωρεί ότι βρίσκεται η Αμερική, ως ήπειρος.
Και εδώ, η αλήθεια είναι ότι η Ουάσινγκτων αντιμετωπίζει πρόβλημα, το οποίο διογκώνεται και διευρύνεται, με την εκρηκτική άνοδο της Κίνας, στο παγκόσμιο στερέωμα, ως ενός κράτους, το οποίο φιλοδοξεί να διαδεχθεί, αθόρυβα, στην παγκόσμια κυριαρχία, τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Αυτή είναι η πραγματικότητα και αυτή η πραγματικότητα καθίσταται, απολύτως, επικίνδυνη, καθώς το Πεκίνο, πρόκειται, σε αδιευκρίνιστο χρονικό διάστημα, να αντιδράσει, περιορίζοντας, πχ, την αμερικανική επιρροή, στην Κινεζική Θάλασσα, στον Ειρηνικό Ωκεανό, με πρώτο πιθανό θύμα, την Ταϊβάν, αν και η κινεζική ηγεσία θα μετρήσει τα επόμενα βήματα και τις πράξεις, που θα καταλήξει να προχωρήσει, πολύ περισσότερο, στην περίπτωση, που αμερικανική επιθετικότητα στραφεί, κατά της Περσίας, όπως, τώρα, απειλεί ο Donald Trump.
Το τί θα συμβεί μένει να το δούμε και αυτό, που θα δούμε, είναι πολύ χειρότερο, από όσα έχουν, ήδη, συμβεί.
Επαναλαμβάνοντας την προτροπή μου, προς τους αναγνώστες να παρακολουθήσουν το αρχικό βίντεο, στην παρούσα δημοσίευση, σταματώ, εδώ, το παρόν κείμενο, εν όψει των ραγδαίων εξελίξεων, που θα προκύψουν και βραχυπρόθεσμα, αλλά και μεσοπρόθεσμα και φυσικά, θα αφορούν το σύνολο του πλανήτη, ο κόσμος του οποίου βρίσκεται, ενώπιον μιας καταρρέουσας βεβαιότητας, που είχε προκύψει, από την αυτοδιάλυση της “Σοβιετικής Ένωσης”, μέχρι τις ημέρες μας.
Τελειώνοντας παραθέτω και την χθεσινή δήλωση της κυβέρνησης της Βενεζουέλας, η οποία εξακολουθεί να ασκεί την εξουσία στο κράτος αυτό· άγνωστο μέχρι πότε.
«ΔΗΛΩΣΗ
ΜΠΟΛΙΒΑΡΙΑΝΗ Δ6ΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑΣ
Η Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας απορρίπτει, αποκηρύσσει και καταγγέλλει, ενώπιον της διεθνούς κοινότητας, την σοβαρή στρατιωτική επιθετικότητα, που διαπράττει η σημερινή κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, εναντίον της βενεζουελανικής επικράτειας και του πληθυσμού της, στις πολιτικές και στρατιωτικές περιοχές του Καράκας, της πρωτεύουσας της Δημοκρατίας, και των πολιτειών Μιράντα, Αράγκουα και Λα Γκουάιρα. Η πράξη αυτή αποτελεί κατάφωρη παραβίαση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, ιδίως, των Άρθρων 1 και 2, τα οποία κατοχυρώνουν τον σεβασμό της κυριαρχίας, την νομική ισότητα των κρατών και την απαγόρευση της χρήσης βίας. Μια τέτοια επιθετικότητα απειλεί την διεθνή ειρήνη και σταθερότητα, ιδίως, στην Λατινική Αμερική και την Καραϊβική, και θέτει, σε σοβαρό κίνδυνο, τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων.
Ο στόχος αυτής της επίθεσης δεν είναι άλλος, από την κατάσχεση των στρατηγικών πόρων της Βενεζουέλας, ιδίως, του πετρελαίου και των ορυκτών της, επιχειρώντας να διασπάσει βίαια την πολιτική ανεξαρτησία του έθνους. Δεν θα τα καταφέρουν. Μετά, από περισσότερα, από διακόσια χρόνια ανεξαρτησίας, ο λαός και η νόμιμη κυβέρνησή του, παραμένουν σταθεροί, στην υπεράσπιση της κυριαρχίας και του αναφαίρετου δικαιώματος να αποφασίζουν, για το δικό τους πεπρωμένο. Η προσπάθεια επιβολής ενός αποικιακού πολέμου, για την καταστροφή της δημοκρατικής μορφής διακυβέρνησης και την επιβολή μιας «αλλαγής καθεστώτος», σε συμμαχία, με την φασιστική ολιγαρχία, θα αποτύχει, όπως όλες οι προηγούμενες προσπάθειες.
Από το 1811, η Βενεζουέλα έχει αντιμετωπίσει και νικήσει αυτοκρατορίες. Όταν ξένες δυνάμεις βομβάρδισαν τις ακτές μας, το 1902, ο Πρόεδρος Cipriano Castro διακήρυξεω: «Το θρασύ πόδι του ξένου βεβήλωσε το ιερό έδαφος της Πατρίδας». Σήμερα, με το ηθικό του Μπολιβάρ, της Μιράντα και των απελευθερωτών μας, ο λαός της Βενεζουέλας ξεσηκώνεται, για άλλη μια φορά, για να υπερασπιστεί την ανεξαρτησία του, ενάντια, στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.
Ο λαός στους δρόμους!
Η Μπολιβαριανή Κυβέρνηση καλεί όλες τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις της χώρας να ενεργοποιήσουν σχέδια κινητοποίησης και να αποκηρύξουν αυτή την ιμπεριαλιστική επίθεση. Ο λαός της Βενεζουέλας και οι Μπολιβαριανές Εθνικές Ένοπλες Δυνάμεις του, σε τέλεια λαϊκή-στρατιωτική-αστυνομική ενότητα, έχουν αναπτυχθεί, για να εγγυηθούν την κυριαρχία και την ειρήνη. Ταυτόχρονα, η Μπολιβαριανή Διπλωματία Ειρήνης θα εγείρει τις αντίστοιχες καταγγελίες ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, του Γενικού Γραμματέα αυτού του οργανισμού, CELAC, και του Κινήματος των Αδεσμεύτων, απαιτώντας την καταδίκη και την απόδοση ευθυνών, από την κυβέρνηση των ΗΠΑ.
Ο Πρόεδρος Νικολάς Μαδούρο διέταξε την εφαρμογή όλων των εθνικών αμυντικών σχεδίων, στον κατάλληλο χρόνο και υπό τις κατάλληλες συνθήκες, με αυστηρή τήρηση των διατάξεων του Συντάγματος της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας, του Οργανικού Νόμου, για τις Καταστάσεις Έκτακτης Ανάγκης και του Οργανικού Νόμου, για την Εθνική Ασφάλεια.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο Πρόεδρος Νικολάς Μαδούρο υπέγραψε και διέταξε την εφαρμογή του Διατάγματος, που κηρύσσει κατάσταση Εξωτερικής Διατάραξης, σε ολόκληρη την εθνική επικράτεια, για την προστασία των δικαιωμάτων του πληθυσμού, την πλήρη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών και την άμεση μετάβαση, στον ένοπλο αγώνα. Ολόκληρη η χώρα πρέπει να κινητοποιηθεί, για να νικήσει αυτή την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.
Ομοίως, διατάχθηκε η άμεση ανάπτυξη της Διοίκησης, για την Ολοκληρωμένη Άμυνα του Έθνους και των Διοικητικών Οργάνων, για την Ολοκληρωμένη Άμυνα, σε όλες τις πολιτείες και τους δήμους της χώρας.
Σε αυστηρή τήρηση του Άρθρου 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, η Βενεζουέλα διατηρεί το δικαίωμα να ασκήσει νόμιμη αυτοάμυνα, για να προστατεύσει τον λαό της, την επικράτειά της και την ανεξαρτησία της. Καλούμε τους λαούς και τις κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής, της Καραϊβικής και του κόσμου να κινητοποιηθούν, σε ενεργό αλληλεγγύη, ενάντια, σε αυτή την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.
Όπως δήλωσε ο Ανώτατος Διοικητής Ούγκο Τσάβες Φρίας, «Απέναντι, σε οποιεσδήποτε νέες δυσκολίες, όσο μεγάλες κι αν είναι, η απάντηση όλων των πατριωτών... είναι η ενότητα, ο αγώνας, η μάχη και η νίκη».
Καράκας, 3 Ιανουαρίου 2026».
Επίσης, παραθέτω και τις δηλώσεις του, κατωτέρω, εικονιζόμενου Κίριλο Μπουντάνωφ, του αρχηγού των μυστικών υπηρεσιών του ουκρανικού κράτους, τον οποίο ο πρόεδρος Βολοντιμίρ Ζελένσκι, όρισε, αυτές τις ημέρες, ως προσωπάρχη της ουκρανικής προεδρίας :
Μια ασθενέστερη πλευρά δεν έχει, ποτέ, υπαγορεύσει όρους, σε κανέναν, και δεν θα το κάνει ποτέ», δήλωσε και αναρωτήθηκε, ρητορικά, σε ποιόν τομέα η Ουκρανία θα μπορούσε να θεωρήσει τον εαυτό της ισχυρότερη, από την Ρωσία και παραδέχτηκε, επίσης, ότι ήταν φυσικό, για την Μόσχα, να σκέφτεται, πρώτα, τα συμφέροντά της, όπως θα έκανε κάθε άλλο έθνος.
Η ουκρανική πλευρά άργησε, αλλά, όπως φαίνεται, αντελήφθη, το τί συμβαίνει, στο παρασκήνιο.
Είναι, πλέον σαφές ότι ο κόσμος, στον οποίο ζούμε, γίνεται πολύ επικίνδυνος…
Σχόλια