10-12/1/2026. Το Πεκίνο κάνει την εμφάνισή του, στο Ιράν (ΑΕΠ 1,695 τρισεκ. $) και απειλεί, ευθέως, ΗΠΑ και Ισραήλ, υποσχόμενη αμέριστη οικονομική και στρατιωτική βοήθεια, στην Τεχεράνη, κλείνοντας την πόρτα, σε οποιαδήποτε πολεμική επιχείρηση της Ουάσινγκτων και του Τελ Αβίβ.

 

Καθώς, οι διαδηλώσεις, στο Ιράν, έχουν, πάρει έκταση και σε έναν βαθμό, στα ανατολικά, ένταση, που αποκτά τον χαρακτήρα της άτυπης εξέγερσης, καθώς, από το Ιράκ, μεταφέρονται, στο ιρανικό έδαφος, όπλα, που χρησιμοποιούνται, αφού το Ιράκ δεν ελέγχει τα σύνορά του, είναι απαραίτητη μια ψύχραιμη αποτίμηση των όσων συμβαίνουν, στην μεγάλη αυτή χώρα έκτασης 1.648.195 τ.χ., όπως πράττω και στο, παραπάνω, βίντεο, που γύρισα, χθες, Κυριακή 11/1/2026.

Πολλοί, μέσα από την προπαγάνδα της Δύσης (ΗΠΑ, Ισραήλ κλπ) νομίζουν ότι το Ιράν είναι μια οπισθοδρομική κοινωνία, που στηρίζεται, αποκλειστικά, στην παραγωγή πετρελαίου, που είναι φτωχή, λόγω των πολυετών οικονομικών κυρώσεων, μετά την επανάσταση του 1979, που ανέτρεψε το καθεστώς του Σάχη και οδήγησε, στην υβριδική ισλαμική θεοκρατία του σιιτικού καθεστώτος, όμως, η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Στο Ιράν, υπάρχει και λειτουργεί η κοινωνία των πολιτών, γι’ αυτό οι διαδηλώσεις των 15 τελευταίων ημερών δεν είναι πρωτοφανείς, καθώς, στο παρελθόν, πολλές φορές έχουν πραγματοποιηθεί πολλές φορές, διαδηλώσεις, με διάρκεια και με μεγαλύτερη ένταση, από τώρα και οι οποίες έχουν αντιμετωπισθεί, με σκληρό τρόπο, από την αστυνομία του καθεστώτος. ενώ πρέπει να σημειωθεί ότι το Ιράν δεν είναι μια τριτοκοσμική χώρα, αφού ο πληθυσμός της φθάνει, στους 85.329.000 ανθρώπους (και οι εκτιμήσεις τον ανεβάζουν, στο επίπεδο των 91.000.000) και το συνολικό ΑΕΠ της ιρανικής οικονομίας φθάνει, στα 1.695.837.000 δολάρια, με το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ να ανέρχεται, στα 19.576 δολάρια (στοιχεία του 2024), μετρούμενα, στην βάση της ισοδυναμίας των αγοραστικών δυνάμεων, που είναι ο δείκτης της πραγματικής οικονομικής κατάστασης σε μια χώρα και όχι το ονομαστικό ΑΕΠ, που μετριέται, στην βάση των τρεχουσών τιμών αγοράς.

Εν ολίγοις, ο μέσος Ιρανός δεν πεινάει, ενώ η ιρανική οικονομία και λόγω των σκληρών οικονομικών κυρώσεων, που έχει επιβάλει η Δύση, παράγει τα πάντα, μέσα από την μετατροπή της, σε μια οικονομία υποκατάστασης των εισαγωγών (ποιός γνωρίζει, άραγε, ότι το Ιράν έχει μια μεγάλη αυτοκινητοβιομηχανία,  ότι, το επίπεδο των υποδομών του είναι καλύτερο, από αυτό των ελληνικών και ότι διαθέτει το πιο εκτεταμένο μετρό της περιοχής, στην Τεχεράνη, το οποίο επεκτείνεται, ενώ άλλες 6 πόλεις έχουν τα δικά τους μετρό, καθως και ότι οι Ιρανοί είναι ένας λαός, εξαιρετικά, μορφωμένος, με πολλά πανεπιστήμια, υψηλής ποιότητας, σε παγκόσμια κλίμακα και με το 60% των φοιτητών να αποτελείται, από γυναίκες;).

Βέβαια, ο περυσινός, πόλεμος, με το Ισραήλ, δημιούργησε πολλά προβλήματα και η μεγάλη υποτίμηση του εθνικού νομίσματος - του ριάλ -, οδήγησε, στις τωρινές ταραχές, επειδή το καθεστώς, ακολούθησε μια πολιτική, που δεν αντιμετώπισε τον πληθωρισμό και την αντίστοιχη πτώση των πραγματικών εισοδημάτων του πληθυσμού και ως εκ τούτου, η δυσφορία μεγάλου τμήματος των Ιρανών και οι συνεχείς διαδηλώσεις, είναι φαινόμενα, απολύτως, δικαιολογημένα, έστω και αν έχουν γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης, από το Ισραήλ, τις ΗΠΑ και την Δύση, που εμφανίζουν ότι το υβριδικό θεοκρατικό καθεστώς της Περσίας καταρρέει και φυσικά, προσπαθούν, μέσω της Μοσσάντ και της CIA, να οξύνουν την κατάσταση.

Με δεδομένη την κατάσταση, που έχει δημιουργηθεί, στην Περσία και εν όψει, των πραγματικών και όχι, απλώς, φραστικών απειλών του Donald Trump και του Βενιαμίν Νετανιάχου, για την ανάληψη στρατιωτικής δράσης, κατά του Ιράν, το Πεκίνο, μετά από πολλή περίσκεψη, αποφάσισε να δηλώσει, επισήμως και χωρίς περιστροφές, ότι θα παράσχει όλη την αμέριστη βοήθεια, προς την Τεχεράνη, σε οικονομικό, ακόμη και στο στρατιωτικό επίπεδο, προκειμένου να αντικρουσθεί η προσπάθεια ανατροπής του καθεστώτος, δεδομένου του γεγονότος ότι η Κίνα έχει απόλυτη ανάγκη τα ιρανικά πετρέλαια, για να λειτουργήσει η κινεζική οικονομία και ως εκτούτου, αυτή η δημόσια τοποθέτηση και απερίφραστη απειλή, κατά του Ισραήλ και των ΗΠΑ, που εκφράζεται, από την κινεζική ηγεσία, δεν είναι λόγια, χωρίς περιεχόμενο.

Έτσι, διαφοροποιείται όλη η ευρύτερη εικόνα, στον χώρο της Μέσης Ανατολής. Και βέβαια, είναι σαφές πως, όταν η κινεζική κυβέρνηση φθάνει, σε αυτό το επίπεδο απειλών απέναντι, στην Ουάσινγκτων και στο Τελ Αβίβ, τα πράγματα καθίσταται σοβαρά και απολύτως, επικίνδυνα διότι παραμένει γρίφος το πώς θα εκληφθούν αυτές οι απειλές, όχι τόσο από το Ισραήλ, αλλά από τον ίδιο τον Donald Trump και το επιτελείο του.

Είναι σαφές ότι, στην συγκεκριμένη περίπτωση, ο Σι Τζινπίνγκ και η ηγεσία του Πεκίνου, δεν παίζουν και δεν ασκούν απλή ψυχολογική πίεση, στην αμερικανική κυβέρνηση και στο Ισραήλ. εννοούν αυτό, που λένε, διότι αυτό επιβάλλει η ανάγκη.

Και μπροστά, στην ανάγκη, όλα τα άλλα πάνε, πίσω.